Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американың Құрылтайшы әкесі және саясаткер (1742–1790)
American Founding Father and politician (1742–1790)
Уильям Хупер (17 маусым, 1742 – 14 қазан, 1790) – Американың Құрылтайшы әкесі, заңгер және саясаткер. Солтүстік Каролина штатын Континенттік Конгресске өкілдік еткен Хупер Континенттік қауымдастыққа және Тәуелсіздік жарияланымына қол қойды.
William Hooper (June 17, 1742 October 14, 1790) was an American Founding Father, lawyer, and politician. As a member of the Continental Congress representing North Carolina, Hooper signed the Continental Association and the Declaration of Independence.
Ерте өмір
Хупер 1742 жылғы 17 маусымда Массачусетс штатының Бостон қаласында бес баланың ағасы болып дүниеге келді. Оның әкесі, Уильям Хупер, шотландтық пастор болған, Бостонға көшіп келгенге дейін Эдинбург университетінде оқыған. Оның анасы, Мэри Денни, Массачусетстен танымал саудагер Джон Деннидің қызы еді. Хупердің әкесі Уильямның епископ шеткі қызметкер болып оның жолын жалғастыратынын үміттеніп, жеті жасында оны Джон Ловелл басқаратын Бостон латын мектебіне берді, ол өте беделді педагог еді. 1757 жылы, 16 жасында Хупер Гарвард университетіне түсті, онда ол жақсы оқып, еңбекқор студент ретінде жоғары бағаланды. 1760 жылы Хупер Гарвардты құрметпен бітіріп, бакалавр дәрежесін алды. Бірақ, бітіргеннен кейін Хупер әкесінің күткенінен айырмалы, дін қызметкері болуды қаламады. Оның орнына ол заңгер болуға бел буды және танымал бостондық адвокат Джеймс Отистің жетекшілігінде оқыды, ол радикал ретінде танымал еді. Хупер 1764 жылға дейін Отистің оқушысы болды, ал адвокаттық емтиханды тапсырғаннан кейін, қалада адвокаттардың көп болуына байланысты Массачусетстен кетуді шешті.
Hooper was the first child of five, born in Boston, Massachusetts on June 17, 1742. His father, William Hooper, was a Scottish minister who studied at the University of Edinburgh prior to immigrating to Boston. His mother, Mary Dennie, was the daughter of John Dennie, a well respected merchant from Massachusetts. Hooper's father had hoped that William would follow in his footsteps as an Episcopal priest and placed his son at the age of seven in Boston Latin School headed by Mr. John Lovell, a highly distinguished educator. In 1757, at age 16, Hooper entered Harvard University where he was highly regarded as an industrious student. In 1760, Hooper graduated from Harvard with honors, obtaining a Bachelor of Arts. However, after graduating, Hooper did not wish to pursue a career in the clergy as his father had hoped. Instead, he decided on a career in law, studying under James Otis, a popular Boston attorney who was regarded as a radical. Hooper studied under Otis until 1764 and once completing his bar exam decided to leave Massachusetts in part because of the city's abundance of attorneys.
Солтүстік Каролинадағы өмір
1764 жылы Хупер уақытша түрде Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласына көшіп барды, онда ол заң практикасын бастады және Кейп-Фир аймағының жол ақысы бойынша сот өкілі болды. Хупер Солтүстік Каролинада бай шаруалардың және әріптес заңгерлердің арасында жоғары беделге ие болды. Хупер бірнеше сот ісінде колониялық үкіметтің өкілі ретінде қатысып, өзінің ықпалын арттырды. 1767 жылы Хупер аймаққа ерте қоныс аударған және Нью-Ханновер округінің шерифі болған бай адамның қызы Энн Кларкқа үйленді. Олардың үш баласы болды: Уильям (1768 ж.т.), Элизабет (1770 ж.т.) және Томас (1772 ж.т.). Хупер жылдам түрде жоғары лауазымдарға көтерілді, алдымен 1769 жылы Солсбери округінің прокурорының орынбасары болып тағайындалды, содан кейін 1770 жылы Солтүстік Каролинаның бас прокурорының орынбасары болып тағайындалды. Бастапқыда Хупер Солтүстік Каролинаның британдық отаршылдық үкіметін қолдады. 1768 жылы Хупер колониялық губернатор Уильям Трайонмен бірге «Регуляторлар» деп аталатын бүлікшілер тобын басып тастау үшін жұмыс істеді. «Регуляторлар» Солтүстік Каролинада біраз уақыт бойы әрекет етіп келді, ал 1770 жылы топ Хиллсборо қаласындағы көтеріліс кезінде Хуперді көшелер арқылы сүйреп әкеткені хабарланды. Хупер губернатор Трайонға бүлікшілерді жою үшін қажетті күшті пайдалануға кеңес берді және тіпті 1771 жылы Аламанс шайқасында әскерлерге қатысты. Ол 1775 жылы Солтүстік Каролина провинциясының Буржуалар палатасында қызмет етті.
In 1764, Hooper moved temporarily to Wilmington, North Carolina, where he began to practice law and became the circuit court lawyer for Cape Fear. Hooper began to build a highly respected reputation in North Carolina among the wealthy farmers as well as fellow lawyers. Hooper increased his influence by representing the colonial government in several court cases. In 1767, Hooper married Anne Clark, the daughter of a wealthy early settler to the region and sheriff of New Hanover County. They had three children: William (b. 1768), Elizabeth (b. 1770), and Thomas (b. 1772). Hooper moved quickly up the ranks, first in 1769 when he was appointed as deputy attorney of the Salisbury District, and then in 1770 when he was appointed deputy Attorney General of North Carolina. Initially, Hooper supported the British colonial government of North Carolina. As deputy attorney general, in 1768 Hooper worked with Colonial Governor William Tryon to suppress a rebellious group known as the Regulators who participated in the War of the Regulation. The Regulators had been operating in North Carolina for some time, and in 1770 it was reported that the group dragged Hooper through the streets in Hillsborough during a riot. Hooper advised that Governor Tryon use as much force as was necessary to stamp out the rebels and even accompanied the troops at the Battle of Alamance in 1771. He served in the Province of North Carolina House of Burgesses in 1775.
Америка революциясына қатысу
Гупердің отаршылдық үкіметтерді қолдауы әлсіреп, бұрынғы губернатор Трайонды қолдағандығынан туындаған қиындықтарға себеп болды. Гуперге лоялист деген таңба жабыстырылғандықтан, патриоттар оны бірден қабылдаған жоқ. 1773 жылы Гупер Солтүстік Каролинаның Бас Ассамблеясына сайланды, онда провинциялық соттарды реттеуге бағытталған отаршылдық заңдарға қарсы шықты. Бұл оның лоялистер арасындағы беделін нашарлатты. Гупер тәуелсіздіктің ықтимал екенін түсінді және досы Джеймс Айределлге жазған хатында колониялардың «тәуелсіздікке қарай жылдам бет бұрып, жақын арада Ұлыбританияның қираған қалдықтарынан империя құратынын» айтты. Ассамблеядағы қызметі кезінде Гупер Америка революциясы мен тәуелсіздіктің жақтасына айналды. Губернатор ассамблеяны таратып жібергеннен кейін, Гупер жаңа отаршылдық ассамблеяны ұйымдастыруға көмектесті. Ол сондай-ақ Хат алмасу және сауал комитетіне тағайындалды. 1774 жылы Гупер Бірінші Континенттік Конгресске делегат ретінде тағайындалды, онда ол көптеген комитеттерде жұмыс істеді. Гупер екінші Континенттік Конгресске қайта сайланды, бірақ уақытының көп бөлігін Конгресс пен Солтүстік Каролинадағы жаңа үкімет құруға көмектесу арасында бөліп жүрді. Осының салдарынан ол Тәуелсіздік Декларациясын мақұлдауға қатыса алмады, бірақ 1776 жылдың 2 тамызында оған қол қоюға үлкерді. 1777 жылы қаржылық қиындықтарға байланысты Гупер Конгрестен кетіп, Солтүстік Каролинаға заңгерлік қызметін жалғастыру үшін оралды. Революция кезінде британдықтар Гуперді ұстауға тырысты, ал оның Финиандағы шаруашылығы британдық шабуылдарға осал болғандықтан, Гупер отбасымен Уилмингтонға көшті. 1781 жылы британдықтар Уилмингтонды басып алды, онда Корнуоллис және оның әскерлері Гилфорд Корт Хаусы шайқасынан кейін шегінді, және Гупер отбасынан айырылып қалды. Бұған қоса, британдықтар оның Финиан мен Уилмингтондағы иеліктерін өртеп жіберді, сондықтан Гупер осы уақытта тамақ пен баспана үшін достарына сүйенуге мәжбүр болды, сондай-ақ безгекке шалдыққан кезде оны емдеуге көмектесті. Жері бір жылға жуық айырылғаннан кейін Гупер отбасымен қайта қосылды және олар Солтүстік Каролинаның Хиллсборо қаласына қоныстанды, онда Гупер 1783 жылға дейін Солтүстік Каролина ассамблеясы үшін жұмыс істеді.
Hooper's support of the colonial governments began to erode, causing problems for him because of his past support of Governor Tryon. Hooper had been labeled a Loyalist and therefore he was not immediately accepted by Patriots. Hooper eventually was elected to the North Carolina General Assembly in 1773, where he became an opponent to colonial attempts to pass laws that would regulate the provincial courts. This in turn helped to sour his reputation among Loyalists. Hooper recognized that independence was likely to occur and mentioned this in a letter to his friend James Iredell, saying that the colonies were "striding fast to independence, and ere long will build an empire upon the ruins of Great Britain." During his time in the assembly Hooper slowly became a supporter of the American Revolution and independence. After the governor disbanded the assembly, Hooper helped to organize a new colonial assembly. Hooper was also appointed to the Committee of Correspondence and Inquiry. In 1774, Hooper was appointed a delegate to the First Continental Congress, where he served on numerous committees. Hooper was again elected to the Second Continental Congress, but much of his time was split between the congress and work in North Carolina, where he was assisting in forming a new government. This caused him to miss the vote approving the Declaration of Independence; however, he arrived in time to sign it on August 2, 1776. In 1777, because of continued financial concerns, Hooper resigned from Congress and returned to North Carolina to resume his law career. Throughout the Revolution the British attempted to capture Hooper, and with his country home in Finian vulnerable to British attacks, Hooper moved his family to Wilmington. In 1781, the British captured Wilmington, to where Cornwallis and his forces fell back after the Battle of Guilford Court House, and Hooper found himself separated from his family. In addition, the British burned his estates in both Finian and Wilmington, so Hooper was forced to rely on friends for food and shelter during this time, as well as nursing him back to health when he contracted malaria. Finally, after nearly a year of separation, Hooper was reunited with his family, and they settled in Hillsborough, North Carolina, where Hooper continued to work for the North Carolina assembly until 1783.
Революциядан кейінгі жылдар
Революциядан кейін Хупер заңгерлік мансабына оралды, бірақ саяси көзқарастарынан халықтың құрметін жоғалтты. Хупер ықпалды байланыстары, қараша халыққа деген сенімсіздігі және әдетте кешірімді болған, бірақ көп сынға ұшыраған лоялистермен жұмсақ қарым-қатынасы себепті Федералист партиясымен келісімге келді. Осы мейірімді және әділ мінезінің арқасында кейбіреулер оны тіпті лоялист деп атады. 1786 жылы Хупер Нью-Йорк және Массачусетс арасындағы шекаралық дауға федералды судья болып тағайындалды, алайда дау соттан тыс шешілді. 1787 және 1788 жылдары Хупер Солтүстік Каролина штатының жаңа АҚШ Конституциясын ратификациялауы үшін белсенді түрде үгіт жүргізді, бірақ ол уақытта Хупердің денсаулығы нашарлап, 1790 жылдың 14 қазанында 48 жасында қайтыс болды. Ол Солтүстік Каролина штатының Хиллсборо қаласындағы Пресвитериан шіркеуінің зиратына жерленді. Кейіннен оның мәйіті Гилфорд сотының Ұлттық әскери паркіне қайта жерленді. Оның Хиллсбородағы үйі, Нэш Хупер үйі, 1971 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Ол Хиллсборо тарихи ауданында орналасқан.
After the Revolution Hooper returned to his career in law, but he lost favor with the public because of his political stance. Hooper fell in line with the Federalist Party because of his influential connections, his mistrust of the lower class, and his widely criticized soft dealings with Loyalists, toward whom he was generally forgiving. This kind and fair treatment made some even label him a Loyalist. Hooper was again called to public service in 1786, when he was appointed a federal judge in a border dispute between New York and Massachusetts, though the case was settled out of court. In 1787 and 1788, Hooper campaigned heavily for North Carolina to ratify the new United States Constitution, but by this time Hooper had become quite ill, and he died on October 14, 1790, at the age of 48. He was laid to rest in the Presbyterian Churchyard in Hillsborough, North Carolina. His remains were later reinterred at Guilford Courthouse National Military Park. His home at Hillsborough, the Nash Hooper House, was declared a National Historic Landmark in 1971. It is located in the Hillsborough Historic District.