Кіріспе
Ағылшын композиторы Эрнест Джон Смид Моэран (31 желтоқсан 1894 – 1 желтоқсан 1950) – ағылшын композиторы, оның шығармашылығына ағылшын және ирланд халық музыкасының күшті әсері тиді, ол осы музыканы ұқыптап жинаумен айналысты. Оның туындыларына оркестрлік шығармалар, концерттер, камералық және клавиштік шығармалар, хор және ән циклдері, сондай-ақ жеке әндер кіреді. Діни қызметкердің ұлы Моэран Бірінші дүниежүзілік соғыста жарақат алғанға дейін Чарльз Вильерс Стэнфордтың Корольдік музыка колледжінде оқыды. Соғыстан кейін ол Джон Ирландияның шәкірті болды және көптеген жақсы қабылданған туындыларымен үміткер композитор ретінде танылды. 1925 жылдан 1928 жылға дейін ол композитор Питер Уорлокпен бір коттеджде тұрды; осы кезеңдегі богемиялық өмір салты мен шектен тыс ішімдік ішуі оның шығармашылығына кедерес келтіріп, кейінірек өмірін құртатын алкоголизмнің бастауын салды. Ол 1930 жылдары композиторлық жұмысына қайта оралды және симфония мен скрипкалық концерттерді қоса алғанда, бірқатар маңызды туындыларымен өзінің беделін қайта жаңартты. 1934 жылдан бастап ол көп уақытын Ирландияда, әсіресе Кенмар теңіз жағалау қаласында өткізді. 1945 жылы Моэран виолончельші Пирс Койтморға үйленді және оның үшін бірнеше виолончельге арналған шығармалар жазды. Алайда, неке ұзаққа созылмады және Моэранның соңғы жылдары жалғыздыққа толы болды. 1950 жылдың 1 желтоқсанында Кенмарде ми қан кетуінен кейін суға құлап қайтыс болды. Оның өліміне дейін екінші симфониясы аяқталмай қалды. Композитор Энтони Пэйн: «Моэран өз заманының музыкасында маңызды орын алмады, бірақ оның ұқыпты өңделген және дайын техникасы британдық замандастарының арасында теңдесі жоқ. Бұл шеберлік оның текстуралары мен процестерінің айқындығында және оркестрлік жазуының керемет дыбысталуында көрінеді» деді.
Ernest John Smeed Moeran (31 December 1894 – 1 December 1950) was an English composer whose work was strongly influenced by English and Irish folk music of which he was an assiduous collector. His output includes orchestral pieces, concertos, chamber and keyboard works, and a number of choral and song cycles as well as individual songs. The son of a clergyman, Moeran studied at the Royal College of Music under Charles Villiers Stanford before service in the army during the First World War, in which he was wounded. After the war he was a pupil of John Ireland, and quickly established a reputation as a composer of promise with a number of well received works. From 1925 to 1928 he shared a cottage with the composer Peter Warlock; the bohemian lifestyle and heavy drinking during this period interrupted his creativity for a while, and sowed the seeds of the alcoholism that would blight his later life. He resumed composing in the 1930s, and re established his reputation with a series of major works, including a symphony and a violin concerto. From 1934 onwards he spent much of his time in Ireland, mainly in the coastal town of Kenmare. In 1945 Moeran married the cellist Peers Coetmore, and for her he composed several works for cello. The marriage was not destined to last, and Moeran's final years were lonely. He died at Kenmare on 1 December 1950, having fallen into the water after suffering a cerebral haemorrhage. A second symphony was left unfinished at the time of his death. Composer Anthony Payne declared that "Moeran occupied a minor place in the music of his time, but his meticulously polished and ready technique is unsurpassed among his British contemporaries. This craftsmanship is evident in the clarity of his textures and processes, and in the superb sonority of his orchestral writing".
Ерте өмір
Моран 1894 жылғы 31 желтоқсанда Гестон, Миддлсекстегі Спринг-Гроув шіркеуінде дүниеге келді, ол англо-ирланд дін қызметкерінің, Сент-Мэри, Спринг-Гроув шіркеуінің викарі Джозеф Уильям Райт Моэранның және Норфолктан шыққан Ада Эстер Смид, тумасы Уоллдың екінші ұлы болды. Кейін Джозеф Оңтүстік және Шығыс Англияның бірнеше ауылдық приходтарында қызмет етті, соның ішінде Норфолктегі Салхаус, Эрнест 13 жасқа толғанда денсаулығына байланысты зейнеткерлікке шыққанға дейін. Отбасы мәдениетті болды; Ада талантты пианист және әнші болды, ал Эрнест бес-алты жасынан бастап музыка сабақтарын алуға кірісті. Оның алғашқы білімін үйде гувернанта берді, содан кейін 1904 жылы Кромердегі Суффилд Парк дайындық мектебіне оқуға түсті. 1908 жылы ол Уппингэм мектебіне түсті, онда композитор Уильям Стерндейл Беннетттің немересі Роберт Стерндейл Беннетттен музыканы оқыды. Ол шебер пианист болды, камерный топтарда ойнауға жеткілікті скрипканы үйренді; сондай-ақ ол композиция жасай бастады. 1913 жылы ол Корольдік музыка колледжіне (RCM) алғаш пианино оқушысы ретінде қабылданды, бірақ бірінші курстан кейін Чарльз Вильерс Стэнфордтың композиция класына ауысты. Ол сондай-ақ Оксфорд және Кембридж музыкалық клубының мүшесі болды, оның құрамында Вон Уильямс, Джордж Баттерворт және Адриан Боулт сияқты маңызды тұлғалар бар еді; Пэрри мен Элгар құрметті мүшелер болып есептелді. Осы соғысқа дейінгі RCM кезеңінде жасалған фортепиано композицияларының бірнеше эскиздері қолжазба түрінде сақталған.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Моранның РКМ-дегі оқуы 19 жасында үзіліске ұшырады. Ол Корольдік Норфолк полкінің 6-шы (велосипедші) батальонында мотоциклмен хабар жеткізуші ретінде қызмет етті, ал келесі жылы екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол музыкалық қызметін толығымен тастамады; Норфолкке демалысқа шыққанда халық музыкасын жинауды бастады. 1917 жылдың басында оның бөлімшесі Францияға жіберілді, ал 3 мамырда Булькурдың екінші шайқасында басына жара алды. Көптеген мәліметтерге сәйкес, бұл жарақаты жедел хирургиялық араласуды қажет етті, оның ішінде бас сүйегіне металл пластина салу, ал зерттеушілер Моранның кейінгі тұрақсыздығы мен болмашы әрекеттері, сондай-ақ оның алкоголизмге ұшырауы осы жараның салдарынан және алғашқы операциядан туындады деп санайды. Дегенмен, басқа деректер жараның одан бетер еместігін, металл пластина қажет болмағанын және оның тез жазылғанын көрсетеді. 1917 жылдың тамызында ол Лондон концертінде өте қиын фортепиано туындысын орындағаны туралы хабарланды, бұл оның сол кезде жақсы физикалық жағдайда болғанын көрсетеді. Сауығудан кейін ол әскери қызметке қайта оралды және соғыстың қалған бөлігін Ирландияда, Бойлде, Роскоммон округінде, Корольдік Ирландия полициясының көлік бөліміне тіркеліп өткізді. Ол Ирландиядағы осы кезеңді ирландтық тамырларын зерттеу үшін пайдаланды және халық әндерін жинауға уақыт бөлді. 1919 жылдың қаңтарында әскерден босатылар алдында Лондонда композитор Арнольд Бакспен кездесті, ол оны сол кезде "көруге болатын ең сүйкімді және жақсы мінезді жас офицер" деп сипаттады.
Moeran's later instabilities and erratic behaviour, and his eventual development of alcoholism, to the primitive surgery and after effects of this wound. However, other evidence suggests that the wound was less severe, that no metal plate was necessary, and that he made a rapid recovery. He was reported, in August 1917, as performing a very demanding piano piece at a London concert, indicating that he was in a reasonable state of fitness at that time. After a period of convalescence he returned to military duty, and saw out the rest of the war in Ireland, at Boyle, County Roscommon, attached to a transport section of the Royal Irish Constabulary. He used this period in Ireland to engage with his Irish roots, and spent time collecting folk songs. In London, just before his discharge from the army in January 1919, Moeran met the composer Arnold Bax, who described him at that time "as charming and as good looking a young officer as one could hope to meet".
Жас композитор
1919 жылдың қаңтар айында демобилизациядан кейін Моран Англияға оралды. Кейбір деректерде ол бұрынғы мектебі Аппингхемде музыка шебері ретінде қысқа уақыт жұмыс істегені айтылады, бірақ мектептен бұл туралы ешқандай дәлел табылмады. Ол біраз уақыт Ирландияға қайтып, содан кейін Джон Ирландияның жетекшілігімен RCM-де оқуын жалғастырды. Оның RCM-мен байланысы ұзаққа созылмады, бірақ ол жеке ретінде Джон Ирландиядан композиция бойынша сабақтар алды. Моранның өмірбаясын жазған Джеффри Селф осы кезден бастап «оның музыкасында естілетін негізгі ықпалдар қалыптасты: оның ұстазы, ирланд және Шығыс Англия мұрасы, сондай-ақ Англияның ауылдық жерлерін сүйгені» деп жазады. Анасының жәрдемақысы Моранды күнкөріс үшін жұмыс істеу қажеттігінен босатты, бұл қаржылық тәуелсіздік оған оқу мен композицияға уақытын толықтай арнауға мүмкіндік берді. Оксфорд және Кембридж музыкалық клубы оның шығармаларын орындауға жағдай жасады. Соғыс аяқталғаннан кейінгі бес өнімді жылда ол түрлі жанрлардағы тұрақты туындылар арқылы композитор ретінде өзінің беделін қалыптастырды. Сыншы Герберт Фосс бұл ертедегі шығармалар кейінгі жылдары жиі кездеспейтін еркін стильді көрсетеді деседі. Олардың ішінде көптеген әндер, бірнеше фортепиано және камералық шығармалар, ал ірі ауқымда – оркестрлік шығармаларға жасаған алғашқы қадамдары, симфониялық «In The Mountain Country» және екі рапсодия бар. Бұл ертедегі оркестрлік шығармалар Делиус пен Воан Уильямстың ықпалын көрсетеді, бірақ сонымен қатар ерекше, жеке дауыстың қалыптасқанын да көрсетеді. Осы кезеңде Моран Норфолк ауылдарындағы пабтардан көптеген халық әндерін жинады. Оның осы саладағы еңбегі 1923 жылы Фольклорлық қоғам комитетіне сайланғанда мойындалды. Оның беделі арта келе, ол музыкалық өмірдің жетекші тұлғаларымен маңызды достық байланыстар орнатты, олардың ішінде Моранның екінші оркестрлік рапсодиясын орындаған және кейіннен жас композитордан симфония тапсырыс берген Гамильтон Харти де болды. Моран бұл тапсырманы орындауға тырысты, бірақ мансабының осы кезеңінде өзінің қанағаттануын тудыра алмады, сондықтан жоба уақытша тоқтатылды. Осы шақта қалыптасқан тағы бір маңызды достық – жазушы, сыншы және композитор Филипп Хезельтинмен (әдеби псевдонимі Питер Уорлокпен кеңінен танымал), Моранның замандасы және оны сияқты өнімді ән жазушы. Хезельтин Моранды жоғары бағалады; 1924 жылы оның ертедегі шығармаларына жазған шолуында былай деп жазды: «Біз Джек Мораннан келесі он жылда сапалы және ұзаққа созылатын туындыларды күтуге болады, одан сенімдірек күте алмайтын британ композиторы жоқ; оның жасындағы ешкім әлі осы деңгейге жете қойған жоқ».
Heseltine және Eynsford
Моран мен Хеселтиннің достығы тереңдеді, 1925 жылы олар суретші Хал Коллинзбен бірге Кент қаласындағы Эйнсфордта шағын үй жалдады. Шағын үй музыка және өнер әлемінен көптеген қонақтарды тартты, көп ұзамай ол шайқасқан кештер мен басқа да әлдеқандай әрекеттердің орталығы ретінде танымал болды, оларға көп мөлшерде ішімдік ішу кірді. Алкогольді шамадан тыс ішу Хеселтинге көбінесе әсер етпегендей болды, ол өнімді жұмыс істеуді жалғастырды, бірақ Моранның шығармашылығы көп ұзамай зардап шегуін бастады. Ол шағын үйдің ұсынып отырған алақорлықтарымен күресу қиын болды; оның шығармашылық өнімділігі азайды және ақырында тоқтады, ол Лондон музыкалық өмірінен шығып, енді Оксфорд және Кембридж музыкалық клубына қатыспады. Сонымен қатар, ол алкоголизмге ұшырады және Хеселтиннің күшті тұлғасының ықпалында болды. Кейінірек Моран өзінің қабілеттеріне сенімін жоғалтқанын мойындады, себебі ол қанша уақытты кешіктірсе, жұмысты қайта бастау соншалықты қиын болды. Эйнсфорд жылдарында (1925–1928) аяқталған аз ғана жұмыстардың ішінде оның Хеселтинмен бірлесіп жазған "Maltworms" атты ішімдік әні бар, ол жақын жердегі Шорхэм ауылындағы драма фестивалінде орындау үшін жазылған. Хеселтин алғашқы екі жолға әуен шығарды, Моран келесі жолдарды жалғастырды, және т.б. Партитура ауылдық мыс оркестрі үшін жазылған, бірақ ән фестивальден алынып тасталды және оркестрлік партиялар жоғалып кетті, бірақ фортепианомен сүйемелдеу нұсқасы сақталды және ауылдық пабта орындалды. Моран 1928 жылы шағын үйден кетіп қалды, бірақ алкоголизмінің салдары сақталды. 1929 жылдың тамызында Уотфорд соты оны автокөлікті мас күйде басқарғаны үшін 10 фунт стерлинг айыппұл төлеуге міндеттеді; сол жылы ол Хеселтинмен және басқалармен бірге Францияға, Делиуспен кездесу үшін барды. Сапар мас күйге айналып, Моран көшеде есінен танып қалды. 1930 жылдың желтоқсанында Хеселтиннің өлімі, мүмкін, өз қолымен болған, Моранды үлкен қайғыға ұрды. Ол Хеселтиннің анасына былай деп жазды: "Оның жоқтығы мен қалыпты өмірге оралғанда, оның болмауы мен үшін қатты үзіліс болады".
Қайта құру
Эйнсфордтан кеткеннен кейін Моран ата-анасының үйіне оралып, композиторлық мансабының бағытын жаңартты. Музыкалық қауым оны толығымен ұмытқан жоқ; 1930 жылдың қаңтарында сыншы Хуберт Фосс Моэранның ертедегі шығармаларын қайта қарастырып, композитордың "тыныш сақтаған уақытын" атап өтті, бірақ болашаққа үміт білдірді: "Бұл ертедегі шығармалардың жиынтығынан симфониялық ой-қиялы қалыптасып, форманың және мазмұнның күшінде, үлкен ауқымда нағыз музыканы сыйласа екен деп үміттенеміз". 1930 жылдың басында болған жаза Моранның емделуіне және өзінің стилін қайта қарастыруға мүмкіндік берді. Бірте-бірте жаңа шығармалар пайда болды: екі скрипкаға арналған соната (1930), Струнный трио (1931), екі оркестрлік шығарма – «Уайторнның көлеңкесі» (1931) және «Жалғыз сулар» (1932). 1933 жылы жеті Елизавета заманының өлеңдеріне жазылған «Көктем әндері» атты хорлық шығарма жарық көрді. «Уайторнның көлеңкесі», мүмкін, Хеселтиннің естелігіне арналған болуы мүмкін. Алты Суффолк халық әнінен тұратын цикл, соның ішінде бірнеше ән, Моран үшін халық музыкасының маңыздылығын көрсетті, ал 1931 жылы ол Халық әндері қоғамының комитетіне қайта қосылды. Ол сондай-ақ, кейбір діни музыка жазды, оған көп мән бермеді – "шіркеу үшін бұл бекер нәрсе", – деді ол, оны тек ақша табу үшін жасағанын қосты. 1930 жылдары Моран ата-анасының әртүрлі үйлерінде немесе достарының үйінде көшпелі өмір сүрді. Алайда, онжылдық өте келе, ол ирландтық тамырларына көбірек қызығушылық таныта бастады және жылдың көп бөлігін Кенмардегі Керри округіне жататын шағын үйінде өткізе бастады, онда ол танымал және сүйікті тұлғаға айналды; Арнольд Бакс жергілікті тұрғындардың пікірін жазды: "Егер бұл қалада мэр сайлауы болса, Джек Моран бәрінің бірінші таңдауы болар еді". Ирландияның ауылдық жерлерінде тапқан тыныштық оны 1934 жылы ұзақ уақытқа тоқтап қалған симфониялық жобаға қайта оралуға шабыстады. Осы өркендеп келе жатқан шығармашылықтың ортасында Моран алкоголизммен күресіп жатты. 1935 жылдың қаңтарында ол Кембриджде мас күйінде автокөлік басқарғаны үшін кінәлі деп танылып, тоғыз айға емханаға жатқызылды. Бұл симфония жұмысын тоқтатты, бірақ одан айырылған жоқ, ол 1937 жылы аяқталды және 1938 жылдың қаңтарында Лесли Хьюардтың басшылығымен Король залында тұңғыш рет орындалды. 1942 жылдың соңында Хьюард Симфонияны Галле оркестрімен бірге жазды. Симфонияның орындалуынан кейінгі жылдар жемісті болды және бірқатар маңызды шығармалар тудырды. Олардың ішінде негізінен Ирландияда жазылған және күшті ирландтық әсерлерді көрсететін скрипка концерті (1937–41), Бернард ван Диреннің музыкасынан әсер алған мадригалдық сюита «Филлида мен Коридон» (1939), пианино және оркестр үшін F-диездегі рапсодия (1943), пианист Харриет Коэн үшін жазылған; «Маска үшін увертюра» (1944), «Ұлттық ойын-сауық қызметі» (ENSA) тапсырысы бойынша жазылған; және Раднёрширдегі Уэльс шекарасының төбелеріндегі отбасының соңғы үйінен шабыттанған Синофониетта (1944).
Соңғы жылдар
Мүмкін, 1930 жылы Моэран виолончельші (Кэтлин) Пирс Койтмормен танысқан. 1943 жылы олар танысуын жаңартты, содан кейін қарым-қатынас дамыды, бұл Моэранның маңызды соңғы екі шығармасына ықпал етті: виолончель концерті (1945) және виолончель мен фортепианоға арналған соната (1947). Олар 1945 жылдың 26 шілдесінде үйленді. Неке Моэранға бастапқыда бақыт пен тұрақтылық сыйлады, бірақ Койтмордың жоғары мақсаттары мен оның кызметіне деген сұраныс оларды жиі ажыратып, қарым-қатынасты күрделендірді. Моэран көп ішіп, одан әрі узақтап кетті. 1949 жылы Койтмор Оңтүстік Африка, Австралия және Жаңа Зеландияға ұзақ сапарға шыққанда, неке мән-жайсыз қалды. Моэран үш соңғы шығармасын жазды: Леон Гуссенс үшін жазылған гобой мен скрипкаларға арналған «Фантазия квартеті» (1946), G тонындағы оркестрлік серенада (1948) және соңғы әндер жинағы – «Керри округінің әндері» (1950). Осы жылдар бойы ол екінші симфонияны аяқтауға тырысты, көп жұмыс істесе де, нәтижелерге қанағаттанбайтын еді. 1949 жылы ол алкоголизмнен тағы бір рет емделді; симфонияның тұңғыш орындалуы бастапқыда 1949 жылдың көктеміне жоспарланған, бірақ ол 1950 жылға, содан кейін тағы бір жылға шегерілді. 1950 жылдың наурыз айында Моэран Ирландияда болды, Койтморға симфонияны аяқтау үмітін жеткізді. Ол алдымен Дублин маңында орналасты, бірақ маусым айында Кенмареге қайтып келді. Оның психикалық денсаулығы нашарлап, ақылдан адасып бара жатқанынан қорқып уайымдады. Симфония жобасы бойынша одан әрі жұмыс істегені туралы ешқандай мәлімет жоқ. 1950 жылдың 1 желтоқсанында қатты қысқы дауыл кезінде Моэран үйінен шығып, Кенмаре айлағы бойымен серуендеді, сол кезде суға құлап кеткенін көрді. Оның денесі табылды; алдымен суға батып, мүмкін өзін-өзі өлтірген деген болжам жасалды, бірақ медициналық сараптама миға қан құйылу салдарынан суға түспей тұрып қайтыс болғанын көрсетті. Көптеген адамдар қатысқан жерлеу рәсімінен кейін ол Кенмаредегі шіркеу маңына жерленді.
Музыка
Моран британдық композиторлардың соңғы қатарына, халық әндерінің ықпалымен қалыптасқандықтан, Делиус, Воган Уильямс және Ирландия сияқты композиторлардың лирикалық дәстүріне жатады. Оның музыкасында Норфолк пен Ирландияның табиғаты мен ландшафтарының әсері жиі байқалады. Оның ірі масштабты оркестрлік шығармаларының кейбіреулері Моран Англияның батыс төбелерін, әсіресе Херефордширді және Ирландияны аралап жүргенде жазылған (немесе кем дегенде жоспарланған). Моран музыка арқылы эмоциялардың кең спектрін жеткізе алды және қажет болған жағдайда, қараңғы және қатал стильде жазудан тартынбады. Оның стилі консервативті, бірақ көшірме емес. Дегенмен, Моранның заманында мұндай стиль біршама ескірген саналды және ол композитор ретінде үлкен жетістікке жете алмады, г-минорлық (1934–1937) қарапайым, Сибелиандық Симфониясы, оның шедеврi ретінде танылса да. Бұл Симфония соғыс аралық кезеңдегі британ аралдарынан шыққан екі ең тығыз және бақыланатын симфонияның бірі – Сэр Уильям Уолтонның бірінші симфониясымен қатар тұрады. Моранның шығармасы бірінші бөлімде берік сонаталық форманы, алғашқы қарағанда ортодоксалды көрінетін, бірақ терең талдау кезінде бесінші (еуропалық диатоникалық) интервалдың төртінші интервалмен қақтығысын көрсетеді. Төртінші интервал еуропалық бесіншінің толықтыруы болып табылады, сонымен қатар ирландиялық өлшемді енгізеді, онда төртінші интервал басым рөлде болуы мүмкін. Ол алғаш рет камералық музыкасы үшін сыншылардың оң пікірлерін алды және осы жанрда маңызды шығармалар жаза берді, бірақ оның ең үлкен жетістіктері оның бірнеше ірі оркестрлік шығармаларында кездеседі, оларға скрипкалық концерт, виолончельдік концерт, синфониетта және серенада жатады. Моран "халық" музыкасына қызығушылық танытты және өзінің шығармашылық материалын құру үшін Норфолк пабтарында нотацияланған әндердің кең жинағын пайдаланды. Ол ирланд музыкасын да кеңінен қолданды. Норфолк материалы 1920 жылдардың басындағы фортепианолық шығармаларында сезіледі. Ирландиялық ықпал скрипкалық концерттің екінші бөлімінде (Киллорглиндегі Пакк Фэйр?) және тіпті Ми-бемоль мажорлық Струнный квартетінің екінші бөлімінде, сондай-ақ виолончельдік концертте байқалады, онда ирланд музыкасының фрагменттері, әсіресе "The Star of County Down" (Ваган Уильямс өзінің "Dives and Lazarus" вариацияларында да қолданған) айқын көрінеді. Моран музыкасының тағы бір қыры – мадригал. Бірде ол достарына, егер қамауға алынып, мамандығын айтуға мәжбүр болса, мадригалшы екенін айтуға тура келедіні айтқан. Моран мадригал түрінде жұмыс істегенде таңғажайып гармониялық өнертабысқа қабілетті болды. "Жазғы тәтті көктемде" гармониялар мадригалдық гармониядан Дюк Эллингтонды еске түсіретін джаз стиліне ауысады; қарама-қайшылықтар мен қосымша ноталармен толы. "Серенада" оркестрлік шығармасында Моран мадригалдық гармонияны қайта өңдеп, өткір тоналды және гармоникалық үлгілерді мадригалдық негізге сіңіріп, ерекше жаңалық пен түпнұсқалық музыканы жасайды. Бұл Моранды "Ағылшын пасторальдық мектебіне" жатқызудың орнына, ХХ ғасырдың өнертапқыш музыка жанрына жатқызады, өзінің дұрыс еместігін дәлелдейтін мектеп. Ол шіркеу музыкасының өнімді композиторы болмаса да, D және E-бемоль күйіндегі оның қызметтері бүгінгі күнге дейін орындалуда. Соңғы кезде Моранның шығармаларына қызығушылық артып, көптеген жазбалар жасалды, бірақ олардың кейбіреулері, мысалы А. Е. Хаусман мен Джеймс Джойстің өлеңдеріне арналған әндер әлі де салыстырмалы түрде белгісіз болып қала береді. Оның 40-тан астам қолжазбалары, оның ішінде аяқталмаған E-бемоль мажорлық Екінші симфониясы, оның жесірі Пирс Койтмор Виктория өнер колледжіне мұра етті, қазір ол Мельбурн университетінің бөлігі. Дирижер Мартин Йейтс эскиздерден Симфония No. 2-ні жаңадан орындап, аяқтады. 2011 жылдың қазан айында "Dutton Epoch" лейблінде (G мажорлық Симфония негізіндегі алғашқы увертюрамен және Джон Ирландияның "Сарния" әніне жазған оркестрлік оркестрлеуімен бірге) Йейтс Корольдік Шотландия Ұлттық оркестрін жүргізген жұмыстың жаздырылуы жарық көрді.