Тренкавель әулеті: Лангедок ақсұлықтарының тарихы (Trenkavel äuletі: Langedok aqsūlıqtarıñ tarihı)
Trencavel
Тренкавель әулеті: 9-13 ғасырлардағы Лангедок ақсүйектері. "Жаңғақ қақпақ" деген лақаптан бастау алған тарихы, Реймонд есімді мүшелері және Ато I туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Окситандық дворяндық отбасы (900-жылдар – 1200-жылдар)
Occitan noble family (900s–1200s)
Тренкавель отбасы – 10-13 ғасырлар аралығында Лангедоктағы маңызды француз дворяндық отбасы. "Тренкавел" атауы бастапқыда лақап есім ретінде пайда болды, кейіннен отбасының тегіне айналды. Бұл атау окситан тіліндегі "жаңғаққақ" (trenca avelana) деген сөзден шыққан болуы мүмкін. Дәстүрлі түрде бұл тегті тек Реймонд есімді отбасы мүшелері ғана қолданған, бірақ соңғы Тренкавель виконты Реймонд II өзінің есімінен гөрі тегін артық көріп, оны өзінің жарлықтарында пайдаланды. Отбасының ең алғашқы белгілі мүшесі – Ато I, ол 10 ғасырдың басында Альби виконты болған. Одан кейін бес буын Альби виконттары атадан балаға тікелей жолмен таралды. Осы кезеңде отбасы Лангедок епископтығында үлкен ықпалға ие болды. Ато II-ден бастап, виконттардың әрқайсысының Фротариус (немесе Фротер) есімді інісі болды, ол Альби, Кахор немесе Ним епископы қызметін атқарды.
The Trencavel family was an important French noble family in Languedoc between the 10th and 13th centuries. The name "Trencavel" began as a nickname and later became the family's surname. The name may derive from the Occitan words for "Nutcracker" (trenca avelana). The name was traditionally restricted in actual use only to those family members named Raymond, but the last Trencavel viscount, Raymond II, preferred the surname over his given name and adopted it for his charters. The first well known member of the family was Ato I, viscount of Albi in the early 10th century. He was followed by five generations of viscounts of Albi in direct father to son descent. During this same period the family came to dominate the episcopacy of Languedoc. Each of the viscounts from Ato II on had a younger brother named Frotarius (or Frothaire) who was a bishop, be it of Albi, Cahors, or Nîmes.
Тарих
1069 жылы Каркассон графы Пётр II-нің үш қызы Каркассон, Разе, Безиер және Агде графтықтарын Барселона графы Реймонд Беренгар I-ге 4000 манкусқа сатты. Пётр II-нің қызы Эрменгардқа үйлену арқылы Бернард Ато III-нің ұлы Реймонд Бернард Каркассон виконты атанды. Ол бұрын Нимді иеленген еді. 1070 жылға қарай ол Безиер виконты болды. Оның ұлы Бернард Ато IV Альби, Безиер, Каркассон, Ним және Разе виконты болды. Осылайша ол Каркассон графтарының барлық жерлерін бақылады, бірақ граф атағын алған жоқ. Бернард Ато анасы 1101 жылы қайтыс болғаннан кейін ресми түрде виконт деп жарияланды.
In 1069, the three daughters of Peter II of Carcassonne sold the Counties of Carcassonne, Razès, the Béziers and Agde to Raymond Berengar I of Barcelona for 4,000 mancusos. By marriage to Ermengard, daughter of Peter II, Raymond Bernard, son of Bernard Ato III, became viscount of Carcassonne. He had already acquired Nîmes. By 1070, he was viscount of Béziers. His son Bernard Ato IV was viscount of Albi, Béziers, Carcassonne, Nîmes, and Razès. He thus held all the lands of the counts of Carcassonne, but never assumed the comital title. Bernard Ato was formally proclaimed viscount after the death of his mother in 1101.
Бөлім
Ато IV-нің ұлдары мұраларын бөлісті. Ең үлкені, Роджер I, Альби, Каркассон және Разес қалаларын алды, бірақ балалары болмады. Екіншісі, Реймонд I, Безиер мен Агде қалаларын иеленді. Ең кішісі, Бернард Ато V, Нимді мұра етіп алды және Монпелье графы Вильгельм VI-ның қызы Гильгельмаға үйленді. 1132 жылы Роджер мен Реймонд Роджердің мұрагерсіз қайтыс болған жағдайында Каркассон Реймондқа өтетініне келісті. 1150 жылы Роджер қайтыс болды, және оның үш виконттығы Реймондқа өтті. Бірқатар даулардан кейін Агде виконттығы Реймонд пен Бернард Ато арасында бөлісті, соңғысы оның титулын сақтады. Безиер, Альби, Каркассон және Разестің үлкен тармағы, ал Ним мен Агденің кіші тармағы отбасының қалған өмірі бойы бөлек болды. Үлкен тармақтың нақты астанасы Безиер болды. Осы кезеңде қалалардың өсуімен қатар, қалалық тәртіпсіздіктер күшейді, өйткені қалалар өз тәуелсіздігін жария етуге тырысты. Реймонд I Безиерде болған мұндай көтерілістердің бірінде қаза тапты. 1107 және 1120–1124 жылдары Каркассонда да көтерілістер болды, оның ішінде төрт жыл бойы Тренкавельдер қаладан қуылды. Тренкавельдердің Лангедоктың орталығындағы жерлері оларға 11 және 12 ғасырларда үлкен күш берді. Барселона мен Тулуза графтарының шығысында және батысында кең аумақтары болды және олар орталықта тұрған отбасымен одақ құруға мүдделі болды. Көбінесе Тренкавельдер Тулузаға қарсы Барселонамен одақтасты. Бірақ Альбигой крестік походының нәтижесінде соңғы Тренкавельдер өздерінің жерлері мен титулдарынан айырылды.
The sons of Ato IV divided their inheritance. The eldest, Roger I, took Albi, Carcassonne, and Razès, but had no children. The second, Raymond I took Béziers and Agde. The youngest, Bernard Ato V, inherited Nîmes and married Guilhelma, daughter of William VI of Montpellier. In 1132, Roger and Raymond agreed that in the event of Roger's death without heirs, Carcassonne would pass to Raymond. In 1150, Roger died and his three viscounties all passed to Raymond. After a series of disputes, the viscounty of Agde was divided between Raymond and Bernard Ato, with the latter holding the title. The elder branch of Béziers Albi Carcassonne Razès and the younger of Nîmes Agde were to remain sister separate for the remainder of the family's existence. The practical capital of the elder branch was Béziers. During this period considerable urban unrest emerged as the growing cities tried to assert their independence. Raymond I was killed during one such revolt in Béziers. There was also revolts in Carcassonne in 1107 and 1120–1124, during which four years the Trencavel were expelled from the city. The Trencavel's lands in the centre of Languedoc gave them considerable power in the 11th and 12th centuries. The counts of Barcelona and Toulouse both had large territories to the east and west, and valued a potential alliance with a family that stood in the middle. For the most part, the Trencavels allied with Barcelona against Toulouse. But as a result of the Albigensian Crusade, the last Trencavels lost their lands and titles.
Құлдырау
Реймонд I-нің ұлы Роджер II әкесінен төрт висконтияны мұра етті. Оның сіңлісінің ұлы Реймонд Роджер да оларды иеленді, бірақ Каркассон крестоносшыларға түскен соң тұтқындалды. 1209 жылдың соңында ол түрмеде қайтыс болды. Осы уақытта Бернард Ато V-нің ұлы Бернард Ато VI 1214 жылы Ним мен Агде виконты ретіндегі құқықтарын крестонос жолының басшысы Симон де Монфорға өткізді. Реймонд Роджердің ұлы Реймонд II 1210 жылы өзінің титулдарын ресми түрде берді, бірақ 1224 жылы Каркассонды қайтарып алды, алайда 1226 жылы Франция королі Людовик VIII-ге қайта жоғалтты. Ол 1247 жылға дейін өзін виконт деп атады, содан кейін тағы бір рет құқықтарын ресми түрде, осы жолы Людовик IX-қа берді және мұрасын қайтаруға жасаған бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін вицеконттық мөрлерін бұзды. Ол және оның ұлдары – соңғы Тренкавелдер, олар тек Лиму қамалын басқарды. Реймонд II-нің немересі 1332 жылы Сессерада тұрды, бірақ одан кейін отбасының жайлы ешқандай мәлімет жоқ.
Roger II, son of Raymond I, inherited his father's four viscounties. His sister son, Raymond Roger, also held them, but was captured after the fall of Carcassonne to the Crusaders. He died in prison at the end of 1209. Meanwhile, Bernard Ato VI, son of Bernard Ato V, ceded his rights as viscount of Nîmes and Agde to the Crusading leader Simon de Montfort in 1214. Raymond Roger's son, Raymond II, formally ceded his titles in 1210, though he reclaimed Carcassonne in 1224, only to lose it to Louis VIII of France in 1226. He continued to call himself viscount until 1247, when he once again formally ceded his rights, this time to Louis IX, and symbolically broke his vicecomital seals, after several failed attempts to recover his patrimony. He and his sons are the last known Trencavels, ruling only the castle of Limoux. Raymond II's granddaughter was living at Cesseras in 1332, but the family disappears thereafter.