Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кинорежиссер және продюсер (1913–2001)
American film director and producer (1913–2001)
Стэнли Эрл Крамер (19 қыркүйек 1913 – 19 ақпан 2001) – американдық кинорежиссер және продюсер, Голливудтың ең танымал «мәселелі фильмдерін» жасауға жауапты (оның фильмдерін терең драмалар деп атады) және либералдық киноның символы. Тәуелсіз продюсер және режиссер ретінде ол көптеген студиялар қашқан өзекті әлеуметтік мәселелерге назар аударды. Оның фильмдерінде расизм («Жауынгерлер» және «Кім келді кешке?»), ядролық соғыс («Жағажайда»), ашкөздік («Бұл қаншалықты безуақыт, қаншалықты безуақыт, қаншалықты безуақыт, қаншалықты безуақыт әлем?!»), жаратылыс теориясы мен эволюция («Мұрагерлік жел») және фашизмнің себептері мен салдары («Нюрнберг процесі») сияқты тақырыптар қамтылған. Оның басқа фильмдері: «Ортатүстік күн» (1952, продюсер ретінде), «Кейн бүлігі» (1954, продюсер ретінде) және «Ақымақтар кемесі» (1965). Режиссер Стивен Спилберг оны «өте талантты көреген» және «экранға салған өнері мен құмарлығы үшін ғана емес, сонымен қатар әлемнің санасына тигізген әсері үшін төрт ұлы кинорежиссердің бірі» деп сипаттады. Крамер продюсер-режиссер ретінде өзінің бейсабырлығымен танылды, автор Виктор Наваски «тәуелсіздердің арасында жас Стэнли Крамердей дауысты, либералды және жанжалға бейім адам болған жоқ» деп жазды. Оның досы Кевин Спейси 2015 жылғы «Алтын глобус» сыйлығын қабылдаған сөзінде Крамердің еңбегін құрметтеп, оны «барлық уақыттың ұлы кинорежиссерлерінің бірі» деп атады. Сол кездегі және қазіргі сыншылардың әртүрлі бағалауларына қарамастан, Крамердің туындылары көптеген марапаттарға ие болды, оның ішінде 16 «Оскар» сыйлығы және 80 номинация, ал ол продюсер немесе режиссер ретінде тоғыз рет ұсынылды. 1961 жылы ол Ирвинг Г. Тальберг атындағы сыйлықты алды. 1963 жылы ол 3-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі болды. 1998 жылы «оның туындыларындағы күшті әлеуметтік тақырыптар» үшін NAACP Vanguard сыйлығымен марапатталды. 2002 жылы Стэнли Крамер сыйлығы құрылды, ол «өнер туындылары арқылы әлеуметтік мәселелерді терең зерттейтін» адамдарға табыс етіледі.
Stanley Earl Kramer (September 29, 1913February 19, 2001) was an American film director and producer, responsible for making many of Hollywood's most famous "message films" (he called his movies heavy dramas) and a liberal movie icon. As an independent producer and director, he brought attention to topical social issues that most studios avoided. Among the subjects covered in his films were racism (in The Defiant Ones and Guess Who's Coming to Dinner), nuclear war (in On the Beach), greed (in It's a Mad, Mad, Mad, Mad World), creationism vs. evolution (in Inherit the Wind), and the causes and effects of fascism (in Judgment at Nuremberg). His other films included High Noon (1952, as producer), The Caine Mutiny (1954, as producer), and Ship of Fools (1965). Director Steven Spielberg described him as an "incredibly talented visionary" and "one of four great filmmakers, not just for the art and passion he put on screen, but for the impact he has made on the conscience of the world." Kramer was recognized for his fierce independence as a producer director, with author Victor Navasky writing that "among the independents none seemed more vocal, more liberal, more pugnacious than young Stanley Kramer." His friend Kevin Spacey, during his acceptance speech at the 2015 Golden Globes, honored Kramer's work, calling him "one of the great filmmakers of all time." Despite uneven critical reception, both then and now, Kramer's body of work has received many awards, including 16 Academy Awards and 80 nominations, and he was nominated nine times as either producer or director. In 1961, he received the Irving G. Thalberg Memorial Award. In 1963, he was a member of the jury at the 3rd Moscow International Film Festival. In 1998, he was awarded the first NAACP Vanguard Award in recognition of "the strong social themes that ran through his body of work". In 2002, the Stanley Kramer Award was created, to be awarded to recipients whose work "dramatically illustrates provocative social issues".
Ерте өмір
Крамер Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы яһуди дінінде болған, және олар өте ерте жасында ажырасқандықтан, ол әкесі туралы аз ғана естелік сақтаған. Оның інісі, Эрл Крамер, Universal Pictures компаниясында тарату жөніндегі қызметкер болып жұмыс істеген. Крамер Бронкстағы ДеВитт Клинтон орта мектебін бітірді, он бес жасында мектепті аяқтады. Одан кейін Нью-Йорк университетіне түсті, онда Пи Ламбда Фи студенттік қауымдастығының мүшесі болды және «Медли» газеті үшін апта сайын мақала жазды. 1933 жылы он тоғыз жасында бизнес-администрация мамандығы бойынша диплом алды. Биограф Дональд Спото жазғандай, газетте жұмыс істеп, жазуға деген құштарлығын дамытқаннан кейін, Крамерге 20th Century Fox компаниясының жазу бөлімінде ақы төленетін тәжірибелік оқу орны ұсынылды және ол Голливудқа көшті.
Kramer was born in New York City. His parents were Jewish, and having separated when he was very young, he remembered little about his father. His uncle, Earl Kramer, worked in distribution at Universal Pictures. Kramer attended DeWitt Clinton High School in the Bronx, where he graduated at age fifteen. He then enrolled in New York University, where he became a member of the Pi Lambda Phi fraternity and wrote a weekly column for the Medley newspaper. He graduated in 1933 at the age of nineteen with a degree in business administration. After developing a "zest for writing" with a newspaper, biographer Donald Spoto wrote, Kramer was offered a paid internship in the writing department of 20th Century Fox and moved to Hollywood.
"Бұл - ақылсыз, ақылсыз, ақылсыз әлем" (1963)
Спотоның пікірінше, бұрынғы фильмдерінің қалыңдығынан кейін Крамер өзінің алдыңғы фильмдеріндегі "көңіл көтерудің жетіспеуіне" жауап беруге тырысты. Осының нәтижесінде ол "Бұл – ең ақымақ, ақымақ, ақымақ әлем" (1963) фильмін "сыйлы, еңбегімен көзге түскен комедия актерлерінің тобымен" түсірді.
After the seriousness of his previous films, Kramer "felt compelled to answer" for the "lack of lightness" in his earlier films, writes Spoto. As a result, he directed It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963), a film with a "gifted, wacky crew of comedians."
Ақымақтардың кемесі (1965)
"Шип оф Фулз" (1965) фильмі "қозғалмалы Гранд-отель" деп сипатталған, осыған дейін шыққан фильмде де жұлдызды актерлік құрам болған. Оның көп қатарлы повествосы 1933 жылы нацизмнің өрлеу кезеңінде Германияға қайтып келе жатқан жолаушылар кемесіндегі жолаушылар арасындағы бұзылып бара жатқан жеке қарым-қатынастарды көрсетеді. Спото оның тақырыбын "әлеуметтік және психологиялық маңызы бар саналы" деп сипаттайды. Кейбір жазушылар бұл фильмді "микрокосмос" деп атайды, ол "Гитлердің билікке келуіне мүмкіндік берген әлемнің әлсіздігін" көрсетеді. Дегенмен, фильмге жасалған теріс сынға ренжіді және Франсуа Трюффо мен Жан-Люк Годар сияқты маңызды кино өнерпазы ретінде танылғысы келген Крамер фильмді көрсету және нәсілдік интеграция мәселесін талқылау үшін тоғыз университетте лекция оқуға барды. Бірақ бұл әрекет оған көңілсіздік әкелді, себебі студенттердің көпшілігі оның фильмін елеусіз қалдырып, Артур Пенннің "Бонни мен Клайд" сияқты конвенциялық емес туындыларды талқылауды жөн көрді. Ол зейнетке шыққан кезде "Үш жалғыз ішуші" деген сценарийді экранға шығаруға тырысып, бұл фильмде Сидни Пуатье, Джек Леммон және Уолтер Маттау алкоголиктер рөлінде ойнаса деп үміттенеді.
Ship of Fools (1965) has been described as a "floating Grand Hotel," an earlier film which also had an all star cast. Its multi strand narrative deals with the failing personal relationships among the passengers on board a passenger liner returning to Germany in 1933, during the rise of Nazism. Spoto describes its theme as one of "conscious social and psychological significance." Some writers describe the film as a "microcosm" displaying a "weakness of the world that permitted the rise of Hitler." However, Kramer, bothered by the film's negative reviews and wanting respect as an important film artist like François Truffaut and Jean Luc Godard, undertook a nine college speaking tour to screen the film and discuss racial integration. The effort proved a dispiriting embarrassment for him with college students largely dismissing his film and preferring to discuss less conventional fare like Bonnie and Clyde directed by Arthur Penn. At the time of his retirement, he was attempting to bring a script titled Three Solitary Drinkers to the screen, a film about a trio of alcoholics that he hoped would be played by Sidney Poitier, Jack Lemmon, and Walter Matthau.
Зейнеткерлік және өлім
1980 жылдары Крамер Вашингтон штатының Беллвью қаласына зейнетке шығып, 1980 жылдан 1996 жылға дейін The Seattle Times газетінде кино туралы баған жазды. Осы кезеңде ол сол кездегі тәуелсіз телеарна KCPQ-да жеке апталық киношоуын жүргізді. 1986 жылы ол Columbia Pictures компаниясымен екі фильм – «Чернобыль» мен «Бейрут» фильмдерін түсіруге немесе режиссерлік етуге келісім жасады, бірақ Дэвид Путнам Columbia компаниясынан кеткен соң келісім орындалмады. Үш жыл өткен соң ол Роберт Гийомның басты рөлде ойнаған «ERN» жобасын жасауға келісті, алайда жоба тоқтап қалды. 1991 жылы Крамер 1972 жылдан бері жұмыс істеп келген «Bubble Man» жобасын режиссерлік ету және продюсерлік ету үшін Trimark компаниясымен келісімге келді, бірақ фильм түсірілмеді. 1997 жылы Крамер «A Mad Mad Mad Mad World: A Life in Hollywood» атты автобиографиясын жариялады. 2001 жылдың 19 ақпанында 87 жасында Вудленд-Хиллсте пневмониядан көз жұмды. Ол үш рет үйленген және екі рет ажырасқан. Одан кейін үшінші әйелі, актриса Карен Шарп, және төрт баласы қалды: Кейси (1955–2023) және Ларри (Энн Пирспен), сондай-ақ Кэтрин мен Дженнифер (Карен Шарппен).
In the 1980s, Kramer retired to Bellevue, Washington and wrote a column on movies for The Seattle Times from 1980 to 1996. During this time, he hosted his own weekly movie show on then independent television station KCPQ. In 1986, he signed an agreement with Columbia Pictures to produce or direct two films, Chernobyl and Beirut, but the deal fell through when David Puttnam left Columbia. Three years later, he agreed to make ERN starring Robert Guillaume but the project stalled. In 1991, he signed a deal with Trimark to direct and produce Bubble Man, a project he had been working on since 1972, but it was not made. In 1997, Kramer published his autobiography A Mad Mad Mad Mad World: A Life in Hollywood. He died on February 19, 2001, in Woodland Hills, Los Angeles, aged 87, after contracting pneumonia. He was married three times and divorced twice. He was survived by his third wife, actress Karen Sharpe, and four children: Casey (1955–2023) and Larry (with Anne Pearce), and Katharine and Jennifer (with Karen Sharpe).
Мұра
Креймер кинорежиссер ретінде "нағыз түпнұсқа" деп аталды. Ол өзіне сенетін фильмдер түсірді және 30 жылдан астам уақыт бойы өнер мен коммерция арасындағы шекараны сақтап жүрді. Оның көптеген фильмдері сол кездегі саяси және әлеуметтік мәселелерді көтеріп, көрермендерді қызықтырды. Ол неге осындай тақырыптарға бейім екенін сұрағанда: "Эмоционалды тұрғыдан осы тақырыптар маған тартымды", - деді. Кремер азаматтық құқықтарға қатысты мәселелерді зерттеген кинорежиссерлердің санатында болды. Оның әйелі Карен Кремердің айтуынша, ол "маңызды мәселелерді көрсету үшін өзінің беделі мен қаржылық мүмкіндіктерін тәуекелге салған". "Кіммен кешкі ас ішесің?" фильмін аяқтау үшін ол жалақысынан бас тартты. Дегенмен, ол баршаға танымал болған жоқ. Фильм сыншысы Дэвид Томсон Кремердің "фильмдері орташа және шамадан тыс; ең жаман жағдайда, олар американдық киноның ең жалықтыратын және көңілсіз туындыларының бірі. Ең қатыгез және шатастыратын коммерция оның барлық жобаларын құрдымға жіберді". Критиктер Кремердің фильмдерін "идеялық фильмдер" деп атады. Паулин Каэл сияқтылар оның тақырыптарын "мелодрамалық" және "керексіз өзімшілдікпен толған" деп сынға алды, бірақ оның фильмдерін "әлеуметтік маңыздылығымен, сонымен қатар қызықты, заманауи және өзекті жағдайларымен" бағалады. 1960 жылы бірлік ретінде құрылған және орнатылған 1550 жұлдыздың ішінде. Оның қызы Кат Крамер "Әлемді өзгертетін фильмдер" атты жобасы аясында әлеуметтік маңызды деректі фильмдердің продюсері болып жұмыс істейді.
Kramer has been called "a genuine original" as a filmmaker. He made movies that he believed in, and "straddled the fence between art and commerce for more than 30 years." Most of his films were noted for engaging the audience with political and social issues of the time. When asked why he gravitated to those kinds of themes, he stated, "emotionally I am drawn to these subjects," Among his themes, Kramer was one of the few filmmakers to delve into subjects relating to civil rights, and according to his wife, Karen Kramer, "put his reputation and finances on the line to present subject matter that meant something." He gave up his salary to make sure that Guess Who's Coming to Dinner was completed. However, he has not had universally acclaim. Film critic David Thomson has written that Kramer's "films are middlebrow and overemphatic; at worst, they are among the most tedious and dispiriting productions the American cinema has to offer. Commercialism, of the most crass and confusing kind devitalised all [of] his projects." Critics have labeled Kramer's films as "message movies." Some, like Pauline Kael, were often critical of his subject matter for being "melodramas," and "irritatingly self righteous," but she credits his films for their "redeeming social importance [with] situations and settings nevertheless excitingly modern, relevant." out of the original 1,550 stars created and installed as a unit in 1960. One of his daughters, Kat Kramer, is co producer of socially relevant documentaries, as part of her series Films That Change The World.
Стэнли Крамер сыйлығы
Америка Продюсерлерлер гильдиясы 2002 жылы маңызды әлеуметтік мәселелерді жарыққа шығарып, қоғамдық назарын аударатын туындыны немесе жеке тұлғаларды марапаттау үшін Стэнли Крамер сыйлығын тағайындады.
The Producers Guild of America established the Stanley Kramer Award in 2002 to honor a production or individuals whose contribution illuminates and raises public awareness of important social issues.
Академия сыйлығының номинациялары
Жыл Сыйлығы Фильм Нәтижесі Жеңімпаз1952 Ең жақсы фильм Ортаңғы түні Сесил Б. Демилл – Жер бетіндегі ең үлкен шоу1954 Кейн көтерілісі Сэм Шпигель – Су жағасында1958 Қарсылық танытқандар Артур Фрид – ЖигиЕң жақсы режиссер Винсенте Миннелли – Жиги1961 Ең жақсы фильм Нюрнбергтегі сот Роберт Уайз – Батыс жағы тарихыЕң жақсы режиссер Джером Роббинс және Роберт Уайз – Батыс жағы тарихы Ирвинг Г. Тальберг естелік сыйлығы1965 Ең жақсы фильм Ақымақтар кемесі Роберт Уайз – Музыканың дыбысы1967 Кешкі асқа кім келеді? Уолтер Мириш – Түннің ыстығыЕң жақсы режиссер Майк Николс – Бітіруші
Year Award Film Resulting Win1952 Best Picture High Noon Cecil B. DeMille – The Greatest Show on Earth1954 The Caine Mutiny Sam Spiegel – On the Waterfront1958 The Defiant Ones Arthur Freed – GigiBest Director Vincente Minnelli – Gigi1961 Best Picture Judgment at Nuremberg Robert Wise – West Side StoryBest Director Jerome Robbins and Robert Wise – West Side Story Irving G. Thalberg Memorial Award 1965 Best Picture Ship of Fools Robert Wise – The Sound of Music1967 Guess Who's Coming to Dinner Walter Mirisch – In the Heat of the NightBest Director Mike Nichols – The Graduate