Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық кинорежиссер (1922–2010)
крикетші
American filmmaker (1922–2010)
the cricketer
Блейк Эдвардс (туған Уильям Блейк Крамп; 26 шілде 1922 – 15 желтоқсан 2010) – американдық кинорежиссер, продюсер, сценарист және актер. Эдвардс мансабын 1940 жылдары актер ретінде бастады, бірақ теледидар мен фильмдерде продюсерлік және режиссерлік жұмысына көшуден бұрын сценарийлер мен радио пьесаларын жаза бастады. Оның ең танымал фильмдері: «Тиффанидегі таңғы ас» (1961), «Шарап пен раушан гүлдерінің күндері» (1962), «Қараңғыдағы оқ» (1964), «Ұлы жарыс» (1965), «10» (1979), «Виктор/Виктория» (1982), «Соқыр кездесу» (1987) және британдық актер Питер Селлерспен бірге түсірілген аса сәтті «Қызғылт пантера» фильмдері сериясы. Көбінесе комедиялық фильмдердің режиссері ретінде танылған, ол сонымен қатар бірнеше драмалық, музыкалық және детективтік фильмдерге де режиссура қойған. Мансабының соңында ол театр үшін жазу, продюсерлік және режиссурамен айналысты. 2004 жылы ол экранға арналған өте көрнекті туындыларын жазу, режиссуралау және продюсерлік еткені үшін Арнайы «Оскар» сыйлығымен марапатталды.
Blake Edwards (born William Blake Crump; July 26, 1922 – December 15, 2010) was an American film director, producer, screenwriter, and actor. Edwards began his career in the 1940s as an actor, but he soon began writing screenplays and radio scripts before turning to producing and directing in television and films. His best known films include Breakfast at Tiffany's (1961), Days of Wine and Roses (1962), A Shot in the Dark (1964), The Great Race (1965), 10 (1979), Victor/Victoria (1982), Blind Date (1987), and the hugely successful Pink Panther film series with British actor Peter Sellers. Often thought of as primarily a director of comedies, he also directed several drama, musical, and detective films. Late in his career, he took up writing, producing and directing for theater. In 2004, he received an Honorary Academy Award in recognition of his writing, directing and producing an extraordinary body of work for the screen.
Некелер
Эдвардс 1953 жылы актриса Патриция Уокерге тұрмысқа шықты; олар 1967 жылы ажырасты. Эдвардс пен Уокердің екі баласы болды: актриса Дженнифер Эдвардс және актер, жазушы, режиссер Джеффри Эдвардс. Уокер 1953 жылғы "All Ashore" комедиясында ойнады, ал Эдвардс оның сценарийлерінің бірін жазған. Эдвардс өзінің фильм өндіру компанияларының біріне – "Patricia Productions, Incorporated" – оның құрметіне ат қойды. Эдвардстың 1969 жылдан 2010 жылы қайтыс болғанға дейін созылған екінші некесі Джули Эндрюспен болды. Олар 41 жыл бірге өмір сүрді. Ол Эндрюстің бұрынғы некесінен туған қызы Эмманың әкесі болды. 1970 жылдары Эдвардс пен Эндрюс екі вьетнамдық қызды асырап алды: Эми Ли (кейін Амелия атанды) 1974 жылы және Джоанна Линн 1975 жылы.
Edwards married his first wife, actress Patricia Walker, in 1953; they divorced in 1967. Edwards and Walker had two children, actress Jennifer Edwards and actor writer director Geoffrey Edwards. Walker appeared in the comedy All Ashore (1953), for which Edwards was one of the screenwriters. Edwards also named one of his film production companies, Patricia Productions, Incorporated, after her. Edwards's second marriage, from 1969 until his death in 2010, was to Julie Andrews. They were married for 41 years. He was the stepfather to Emma, from Andrews's previous marriage. In the 1970s, Edwards and Andrews adopted two Vietnamese daughters; Amy Leigh (later known as Amelia) in 1974 and Joanna Lynne in 1975.
Денсаулық
Эдвардс "Мен өзімді еске аламын" (2000) деректі фильмінде миалгиялық энцефаломиелит / созылмалы шаршау синдромы (ME/CFS) ауруымен 15 жыл бойы күрескенін айтып берді.
Edwards described his struggle for 15 years with the illness myalgic encephalomyelitis/chronic fatigue syndrome (ME/CFS) in the documentary I Remember Me (2000).
Өлім және мұра
2010 жылғы 15 желтоқсанда Эдвардс Санта-Моникадағы (Калифорния) Сент-Джонс денсаулық орталығында пневмонияның асқынуынан қайтыс болды. Ол 88 жаста болған. 1974 жылы берген сұхбатында оны "сол кездегі ең үздік американдық режиссер" деп атады. Олар әсіресе Питер Селлерстің комедиялық шеберлігімен қалыптасқан "Ал қызғылт пантера" фильміндегі Клузо кейіпкеріне, оның "дүниеге деген абсурдтық көзқарасына" толық сәйкес келетін кейіпкер ретінде сілтеме жасайды, себебі ол еш нәрсеге сенімсіз және үнемі бейімделеді. Сыншы Стюарт Байрон оның алғашқы екі "Ал қызғылт пантера" фильмін "американдықтар жасаған ең жақсы комедиялардың бірі" деп атайды. Сол кездегі сауалнамалар оның аты-жөні режиссер ретінде Голливудта сирек кездесетін "сатуға жарамды тауар" екенін көрсетті. Entertainment Weekly хабарлағандай, "Құрметті Оскар иегері Блейк Эдвардс Эдвардстың "Ал қызғылт пантера" фильмдерінің бірінде Питер Селлерске лайық келумен көзге түсті: Эдвардсқа ұқсайтын каскадер дөңгелек креслода подиумнан өтіп, қабырғаға соқты. Сегіздеген жастағы режиссер кірген соң, апат болғандай, шаң-тозаңнан арылып, жүргізуші Джим Керриге: "Оскарыма тиме" деді". 2004 жылы Эдвардс сол жылы Сатурн сыйлығының салтанатында Ғылыми фантастика, фантастика және қорқынышты фильмдер академиясынан "Өмірлік жетістік" сыйлығын алды. 1983 жылы Эдвардс "Виктор/Виктория" үшін "Оскар" сыйлығына "Үздік сценарий" номинациясына ұсынылды, сондай-ақ "Виктор/Виктория" үшін Франция мен Италияда "Ең үздік шетелдік фильм" және "Ең үздік шетелдік сценарий" жүлделерін жеңіп алды. 1988 жылы Эдвардс Америка комедиялық сыйлықтарының "Шығармашылық жетістік" сыйлығын алды. 1991 жылы Эдвардс Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдыз алды. 1993 жылы Эдвардс режиссерлер гильдиясы мен жазушылар гильдиясынан Престон Стерджес сыйлығын алды. 2000 жылы Эдвардс Арт-директорлар гильдиясынан Кино бейнелеуге қосқан үлесі үшін сыйлық алды. 2002 жылы Эдвардс сценарий жазу жетістіктері үшін Жазушылар гильдиясынан Лорел сыйлығын, сондай-ақ мансаптық жетістіктері үшін Американың құпия жазушыларынан арнайы Эдгар сыйлығын алды. 1962 және 1968 жылдар аралығында Эдвардс алты рет "Motion Picture Exhibitors" сыйлығының "Алтын лавр" сыйлығына "Үздік режиссер" ретінде ұсынылды. 1963 жылы Эдвардс "Шарап пен гүлдер күндері" үшін "Алтын глобус" сыйлығына "Үздік режиссер" ретінде ұсынылды. 1962 жылы Эдвардс "Тиффанидегі таңғы ас" үшін режиссерлер гильдиясының "Үздік жетістік" номинациясына ұсынылды. 1960 жылы Эдвардс Американың құпия жазушылары Питер Ганн үшін ең жақсы телеспектакль үшін Эдгар сыйлығына ұсынылды. 1959 жылы Эдвардс екі рет Primetime Emmy сыйлығына "Үздік режиссер" және "Үздік телеспектакль" үшін ұсынылды (Питер Ганн). 1958 және 1983 жылдар аралығында Эдвардс жазушылар гильдиясы тарапынан "Үздік сценарий" үшін сегіз рет ұсынылды және екі рет жеңіп алды, "Ал қызғылт пантера қайтадан соққы береді" және "Виктор/Виктория" фильмдері үшін.
On December 15, 2010, Edwards died of complications of pneumonia at the Saint John's Health Center in Santa Monica, California. He was 88. in an interview in 1974, called him "the finest American director working at this time". They refer especially to the Pink Panther's Clouseau, developed with the comedic skills of Peter Sellers as a character "perfectly consistent" with his "absurdist view of the world, because he has no faith in anything and constantly adapts". Critic Stuart Byron calls his first two Pink Panther films "two of the best comedies an American has ever made". Polls taken at the time showed that his name, as a director, was a rare "marketable commodity" in Hollywood. As Entertainment Weekly reported, "Honorary Oscar winner Blake Edwards made an entrance worthy of Peter Sellers in one of Edwards' Pink Panther films: A stuntman who looked just like Edwards rode a speeding wheelchair past a podium and crashed through a wall. When the octogenarian director entered and dusted himself off as if he had crashed, he told presenter Jim Carrey, 'Don't touch my Oscar.'" Also in 2004, Edwards received The Life Career Award from the Academy of Science Fiction, Fantasy and Horror Films, during that year's Saturn Award ceremony. In 1983, Edwards was nominated for an Academy Award for Best Screenplay for Victor/Victoria as well as winning Best Foreign Film and Best Foreign Screenplay in France and Italy, respectively for Victor/Victoria. In 1988, Edwards received the Creative Achievement Award from the American Comedy Awards. In 1991, Edwards received a star on the Hollywood Walk of Fame. In 1993, Edwards received the Preston Sturges Award jointly from the Directors Guild and the Writers Guild. In 2000, Edwards received the Contribution to Cinematic Imagery Award from the Art Directors Guild. In 2002, Edwards received the Laurel Award for Screenwriting Achievement from the Writers Guild as well as the Special Edgar from The Mystery Writers of America for career achievement. Between 1962 and 1968, Edwards was nominated six times for a Golden Laurel Award as Best Director by Motion Picture Exhibitors. In 1963, Edwards was nominated for a Golden Globe as Best Director for Days of Wine and Roses. In 1962, Edwards was nominated for Outstanding Achievement by the Directors Guild for Breakfast at Tiffany's. In 1960, Edwards was nominated for an Edgar for Best Teleplay by the Mystery Writers of America for Peter Gunn. In 1959, Edwards was nominated for two Primetime Emmys as Best Director and Best Teleplay for Peter Gunn Between 1958 and 1983, Edwards was nominated eight times for Best Screenplay by the Writers Guild and won twice, for The Pink Panther Strikes Again and Victor/Victoria.