Британдық алтын сомы – Суверен тарихы

Кіріспе

Британдық алтын монетасы

Суверен – британдық алтын монета, номиналды құны бір фунт стерлинг (1 фунт) және құрамында 0,2354 троялық унция таза алтын бар. 1817 жылдан бері соғылатын бұл монета бастапқыда Ұлыбританияда және әлемнің басқа да елдерінде қолданысқа ие болған айналымдық монета еді; қазір ол алтын монета ретінде танымал және кейде зергерлік бұйымдарға орнатылады. Сонымен қатар, айналымдық соғылған монеталар мен сынама үлгілері нумизматикалық құндылығы үшін жиналады. Соңғы жылдары монетаның сырт жағында Әйгілі Георгий мен Аждаһаның суреті бейнеленген. Суретші Бенедетто Пиструччидің әріптері күні көрсетілген жердің оң жағында байқалады. Монета ағылшын алтын суверенінің атын алған, ол соңғы рет 1603 жылы соғылған және 1816 жылғы Ұлы монета реформасының бөлігі ретінде пайда болған. Парламент мүшелерінің көптегені 21 шиллингтік гинеядан гөрі бір фунттық монета шығару қажет деп санды. Монета соғу шебері Уильям Уэлсли Пол Пиструччиге жаңа монетаның дизайнын жасауды тапсырды; оның суреті басқа алтын монеталарда да қолданылды. Бастапқыда монета халыққа ұнамады, себебі көптеген адамдар банкноттардың ыңғайлылығын артық көрді, бірақ 1 фунт номиналындағы қағаз ақша заңмен шектелді. Бұл бәсекелестік аяқталғаннан кейін суверен танымал айналымдық монетаға айналды, халықаралық саудада және шетелде қолданылды, белгілі бір мөлшерде алтыннан тұратын монета ретінде сенімділік тудырды. Ұлыбритания үкіметі суверенді халықаралық саудаға көмектесу құралы ретінде қолдады, ал Корольдік монета соғу орталығы жеңіл алтын монеталарды айналымнан шығару үшін шаралар қабылдады. 1850 жылдардан бастап 1932 жылға дейін суверен колониялық монета соғу орындарында да соғылды, бастапқыда Австралияда, кейін Канадада, Оңтүстік Африкада және Үндістанда. 2013 жылдан бері Үндістанда жергілікті нарық үшін, сондай-ақ Ұлыбританиядағы Корольдік монета соғу орталығында да монеталар соғылуда. Австралияда шығарылған монеталар бастапқыда бірегей жергілікті дизайнмен жасалған, бірақ 1887 жылдан бастап барлық жаңа монеталар Пиструччидің Георгий мен Аждаһа дизайнын алды. Австралиядағы соғылған монеталардың саны соншалықты көп болды, 1900 жылға қарай Ұлыбританиядағы монеталардың қырық пайызы Австралияда соғылған. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда суверен Ұлыбританияда айналымнан жоғарылды; ол қағаз ақшамен ауыстырылды және соғыс аяқталғаннан кейін қайтадан қолданысқа енбеді, бірақ колониялық монета соғу орындарында 1932 жылға дейін соғылуын жалғастырды. Ұлыбританияда қолданылудан шығып қалған кезде суверен Таяу Шығыста әлі де қолданылып келді, ал 1950 жылдары сұраныс артты, оған Корольдік монета соғу орталығы 1957 жылы жаңа суверен монеталарын соғу арқылы жауап берді. Содан бері ол алтын монета ретінде де, 1979 жылдан бастап коллекционерлер үшін де соғылуда. Суверен айналымда болмаса да, ол – жарты суверен, қос суверен және бес суверенмен бірге – Ұлыбританияда әлі де заңды төлем құралы болып саналады, 1971 жылы фунттың ондық жүйеге көшуінен кейін де сақталды.

The sovereign is a British gold coin with a nominal value of one pound sterling (£1) and contains 0.2354 troy oz of pure gold. Struck since 1817, it was originally a circulating coin that was accepted in Britain and elsewhere in the world; it is now a bullion coin and is sometimes mounted in jewellery. In addition, circulation strikes and proof examples are often collected for their numismatic value. In most recent years, it has borne the design of Saint George and the Dragon on the reverse; the initials of the designer, Benedetto Pistrucci, are visible to the right of the date. The coin was named after the English gold sovereign, which was last minted about 1603, and originated as part of the Great Recoinage of 1816. Many in Parliament believed a one pound coin should be issued rather than the 21 shilling guinea that was struck until that time. The Master of the Mint, William Wellesley Pole had Pistrucci design the new coin; his depiction was also used for other gold coins. Originally, the coin was unpopular because the public preferred the convenience of banknotes but paper currency of value £1 was soon limited by law. With that competition gone, the sovereign became a popular circulating coin, and was used in international trade and overseas, being trusted as a coin containing a known quantity of gold. The British government promoted the use of the sovereign as an aid to international trade, and the Royal Mint took steps to see lightweight gold coins withdrawn from circulation. From the 1850s until 1932, the sovereign was also struck at colonial mints, initially in Australia and later in Canada, South Africa and India—they have again been struck in India for the local market since 2013, in addition to the production in Britain by the Royal Mint. The sovereigns issued in Australia initially carried a unique local design but by 1887, all new sovereigns bore Pistrucci's George and Dragon design. Strikings there were so large that by 1900, about forty per cent of the sovereigns in Britain had been minted in Australia. With the start of the First World War in 1914, the sovereign vanished from circulation in Britain; it was replaced by paper money and did not return after the war, though issues at colonial mints continued until 1932. While it faded out of usage in Britain, the sovereign was still used in the Middle East and demand rose in the 1950s, to which the Royal Mint eventually responded by striking new sovereigns in 1957. Since then, it has been struck both as a bullion coin and beginning in 1979 for collectors. Although the sovereign is no longer in circulation, it – along with the half sovereign, double sovereign and quintuple sovereign – is still legal tender in the United Kingdom, having survived the decimalisation of the pound in 1971.

Негізгі мәліметтер және рұқсат

1489 жылы Генри VII алғаш рет рұқсат еткен "суверен" деп аталатын ағылшын монетасы болған. Оның диаметрі белгілі болмаған, ал салмағы риалдың салмағынан екі есе артық болған. Жаңа монета 1480 жылдары Батыс Африкадан Еуропаға алтын көптеп келгендіктен шығарылды. Генрих бастапқыда оны қос риал деп атады, бірақ көп ұзамай атауын суверен деп өзгертті. Оның құны тым жоғары болғандықтан, күнделікті айналымға қолдануға ыңғайлы болмады, сондықтан бұл монета, бастысы, жоғары лауазымды тұлғаларға сыйлық ретінде табыс етілген. Ағылшын суверені – елдің бір фунттан тұратын алғашқы монетасы болды, ол 16 ғасыр монархтары тарапынан соғылды, оның мөлшері мен сапасы жиі өзгертілді. 1603 жылы Англия тағына отырған Джеймс I өзінің тағына отырған жылы суверен шығарды, бірақ келесі жылы өзін Ұлыбритания, Франция және Ирландияның королі деп жариялағаннан кейін, ол жаңа жиырма шиллингтік монетаны жариялады. Бұл монета соңғы сувереннен шамамен он пайызға жеңіл болды және "юнит" деп аталды, бұл Джеймстің шотланд және ағылшын тәждерін біріктіргенін көрсетеді. 1660 жылдары Карл II-нің таққа қайта отыруынан және Корольдік монетахананың жылдам механикаландырылуынан кейін жаңа жиырма шиллингтік алтын монета шығарылды. Басында оның ерекше атауы болмады, бірақ көп ұзамай халық оны гвинея деп атады, бұл атау қалыптасты. Ол кезде монеталардың құны құрамындағы бағалы металл мөлшерімен анықталды, ал гвинея шығарылғаннан кейін алтынның күміске қатысты бағасы көтерілді. Сондықтан ол 21 шиллингке немесе тіпті алты пенске дейін қымбатқа сатылды. Саудада кеңінен қолданылған бұл монетаның құнын үкімет 1717 жылы күміспен 21 шиллингке белгіледі, бірақ құнын төмендету мүмкіндігі қарастырылды, бірақ іс жүзінде бұл орындалмады. "Суверен" термині монетаға қатысты қолданыстан шығып қалды – ол 1750 жылдары құрастырылған Сэмюэл Джонсонның сөздігінде кездеспейді. Наполеон соғыстары британ экономикасын күйретуге әкелді, ал алтын жиналды. Сауданы жалғастыру үшін қабылданған шаралардың бірі – бір фунттық банкноттарды шығару болды. Бұл банкноттар халыққа кездейсоқ құнды гвинеядан гөрі ыңғайлырақ болды. Соғыстан кейін Парламент 1816 жылғы Монета заңымен Ұлыбританияны ресми түрде алтын стандартына қойды, фунт алтынның белгілі бір мөлшері ретінде анықталды. Көптеген спикерлер гвинеяны қолдануды жалғастырудың орнына 20 шиллингтік монетаны қолдауды ұсынды. Дегенмен, Монета заңында Монетахана қандай монеталар шығаруы керектігі нақты көрсетілмеген. Тарапты кеңес комитеті 10 шиллингтік, 20 шиллингтік, 2 фунттық және 5 фунттық алтын монеталар шығаруды ұсынды, және бұл ұсыныс 3 тамыз 1816 жылы Джордж, принц-регенттің келісімімен қабылданды. Жиырма шиллингтік монетаға "суверен" деген атау берілді, ескі атаудың қайта жаңғыруына нумизматикалық қызығушылықтары бар антикварлар ықпал еткен болуы мүмкін.

There had been an English coin known as the sovereign, first authorised by HenryVII in 1489. It had a diameter of , and weighed , twice the weight of the existing gold coin, the ryal. The new coin was struck in response to a large influx of gold into Europe from West Africa in the 1480s, and Henry at first called it the double ryal, but soon changed the name to sovereign. Too great in value to have any practical use in circulation, the original sovereign likely served as a presentation piece to be given to dignitaries. The English sovereign, the country's first coin to be valued at one pound, was struck by the monarchs of the 16th century, the size and fineness often being altered. James I, when he came to the English throne in 1603, issued a sovereign in the year of his accession, but the following year, soon after he proclaimed himself King of Great Britain, France and Ireland, he issued a proclamation for a new twenty shilling piece. About ten per cent lighter than the final sovereigns, the new coin was called the unite, symbolising that James had merged the Scottish and English crowns. In the 1660s, following the Restoration of Charles II and the mechanisation of the Royal Mint that quickly followed, a new twenty shilling gold coin was issued. It had no special name at first but the public soon nicknamed it the guinea and this became the accepted term. Coins were at the time valued by their precious metal content, and the price of gold relative to silver rose soon after the guinea's issuance. Thus, it came to trade at 21 shillings or even sixpence more. Popular in commerce, the coin's value was set by the government at 21 shillings in silver in 1717, and was subject to revision downwards, though in practice this did not occur. The term sovereign, referring to a coin, fell from use—it does not appear in Samuel Johnson's dictionary, compiled in the 1750s. The British economy was disrupted by the Napoleonic Wars, and gold was hoarded. Among the measures taken to allow trade to continue was the issue of one pound banknotes. The public came to like them as more convenient than the odd value guinea. After the war, Parliament, by the Coinage Act 1816, placed Britain officially on the gold standard, with the pound to be defined as a given quantity of gold. Almost every speaker supported having a coin valued at twenty shillings, rather than continuing to use the guinea. Nevertheless, the Coinage Act did not specify which coins the Mint should strike. A committee of the Privy Council recommended gold coins of ten shillings, twenty shillings, two pounds and five pounds be issued, and this was accepted by George, Prince Regent on 3August 1816. The twenty shilling piece was named a sovereign, with the resurrection of the old name possibly promoted by antiquarians with numismatic interests.

Жасау

Уильям Уэлсли Поул, Веллингтон герцогының үлкен інісі, 1812 жылы Корольдік монетахананы реформалау міндетімен Монетахана шебері (сол кезде бұл кішігірім үкіметтік қызмет болатын) болып тағайындалды. Поул гинеяларды сақтап қалуды жақтады, себебі олардың саны көп болды және оларды егемендермен алмастыру үшін көп еңбек қажет болды. 1817 жылғы ақпан айындағы келісімшарт арқылы Корольдік монетаханаға алтын егемендерді соғу туралы ресми нұсқау берілді. Бұрын 22 каратты алтыннан бір троя фунты (12 троя унциясы) 441/2 гинеяға теңелді, олардың құны 44,5 * £11/20 = £4629/40 болғандықтан, енді 22 каратты алтыннан әрбір троя фунты 46,725 егеменге теңелді, әрбір монетаның салмағы және құрамында таза алтын болды. Итальяндық мүсінші Бенедетто Пиструччи 1816 жылдың басында Лондонға келді. Оның таланты елорданың элитасының алдына есік ашты, соның ішінде Леди Спенсер Пиструччиге Натаниел Марчанттың «Айя Георгий және Аждаһа» восковой моделін көрсетті және күйеуінің Рицарь Гартерлік регалиясының бөлігі ретінде грек стилінде қайта жасауды тапсырды. Пиструччи осындай туынды туралы бұрыннан ойлап жүрген еді және камео жасады. Киеліге үлгі ретінде Лестер скверіндегі Брунет қонақ үйінің итальяндық официанты таңдалды, ол Лондонға келгеннен кейін сол жерде тұрды. 1816 жылы Поул Пиструччини жаңа монеталардың үлгілерін жасау үшін жалдады. Көптеген деректер бойынша, Леди Спенсердің тапсырмасын аяқтағаннан кейін Пиструччи Поулға егемендер үшін сәйкес тақырыптың Айя Георгий болатынын ұсынды. Ол патша үшін және кішкентай күміс монеталардың үлгісі ретінде пайдалану үшін патша Георг III-нің жаспистен жасалған басын жасады. Ол тәжге арналған Айя Георгий мен Аждаһаның балауыздан жасалған моделін дайындаған еді, ол егемендер үшін бейімделді. Корольдік монетахананың граверлері Пиструччидің бейнелерін болатқа көшіре алмады, сондықтан мүсінші өзі өлшектік формаларды жасады.

Пиструччидің Георгий мен Аждаһаның суреті

Пиструччидің монархтың арт жағындағы суретінде киелі Георгий атқа мінген күйде бейнеленген. Ол сол қолымен аттың тоқпасын ұстап тұр, ал денесінің төменгі бөлегі мен аяқтарында ғана қару-жарақ киген, басы ашық. Қосымша қорғаныс ретінде шлем киген, ал ерте нұсқаларында шашы немесе қауырсыны артқа қарай желбіреген. Георгийдің артынан шапаны да созылып тұр, ол алдынан фибуламен бекітілген. Георгийдің оң иығында гладиус – оң қолымен ұстаған қылышы ілінген. Ал қалған денесі жалаңаш – өнер сыншысы Джон Раскин кейіннен әулиенің мұндай қатыгез шайқасқа киімсіз түсуіне таңырқанды. Әулиенің аты жартылай шабуылдап, жартылай аждаһадан қорқып отырғандай көрінеді, ал аждаһа Георгийдің найзасынан жараланып, өлімге кезіп жатыр. 1817 жылғы түпнұсқада әулие аттысының сынған найзасының бөлігі сақталған. 1821 жылы дизайнды айналаған жартестр алынып тасталғанда, ол қылышқа ауыстырылды, және Георгийдің аждаһамен шайқас кезінде ертерек найзасын сындырғаны болжамдалады. Сондай-ақ, 1821 жылы Георгийдің шлемінен шаш немесе қауырсын да алынып тасталды, ол 1887 жылы қайта орнатылды, 1893 және 1902 жылдары өзгертілді, ал 2009 жылы толығымен жойылды. Георгий мен Аждаһаның суреті неоклассикалық стильде жасалған. Пиструччи монетаны жасаған кезде Лондонда неоклассицизм өте танымал болды, және ол 1807 жылдан бері көрмеге қойылған Эльгин мүсіндерінен шабыттанған болуы мүмкін, оларды Лондонға келгеннен кейін жақын уақытта көрген болуы ықтимал. Пиструччидің монетасы 19 ғасырдағы британдық монеталар үшін ерекше болды, себебі оның геральдикалық дизайны болмады, бірақ бұл Поледің монетаны гинеядан ерекшелендіруге деген ниетімен үйлеседі.

Алғашқы жылдары (18171837)

1817 жылдың соңында айналысқа енгеннен бастап суверен бірден танымал болған жоқ, себебі халық банкноттардың ыңғайлылығын артық көрді, оларды суверен алмастыруы тиіс болған. Сұраныс жетіспеуіне байланысты 1818 жылы соғылған монета саны 2 347 230 болса, келесі жылы 3 574-ке дейін төмендеді. 1819 жылы аз ғана монета соғылуының тағы бір себебі – экономист Дэвид Рикардоның алтынды монета металлы ретінде жою туралы ұсынысы болды, бірақ ол Англия Банкінің сұранысына қарай қолжетімді болуы керек еді. Бұл жоспар 1820 жылы тоқтатылғаннан кейін Банк алтын сувереннің айналымын ынталандырды, бірақ британдықтардың арасында қабылдануы баяу болды. Соғыс кезеңіндегі банкноттарды айырбастау қиындықтары еңсерілгеннен кейін суверенге деген танымалдық артты, ал төмен құнды банкноттар сирек бола бастағанда 1826 жылы Парламент Англия мен Уэльсте бес фунттан төмен құнды банкноттарды шығаруға тыйым салды. Алғашқы суверен монеталар көптеп экспортталды; 1819 жылы Роберт Пилдің бағалауынша, өткен жылдан бері Францияда соғылған 5 000 000 фунттан астам алтынның төрттен үш бөлігі жаңа британдық монеталардан алынған, олар қайтадан балқытылған. 1820 жылдары Францияға одан да көп монета экспортталды, себебі алтынмен қорытылған металлдың құрамында күміс болды, оны тиімді өндіруге болады, ал алтын көбінесе Ұлыбританияға қайтарылып, қайтадан суверенге соғылды. 1829 жылдан бастап Монета соғу орталығы күмісті жоюға мүмкіндік алды, бірақ бұрынғы кезеңдегі суверенге деген сұраныс жалғасты. Георг III 1820 жылдың қаңтар айында қайтыс болды, оның орнына Георг IV регент принці таққа отырды. Монета соғу орталығы сол жылы монеталарда марқұм патшаның басын пайдалануды жалғастыруға шешім қабылдады. Георг IV патшаның монетасы үшін Пиструччи Георг пен Аждаһаның кері жағын өзгертті, айналасындағы Гартер лентасын және ұранын алып тастап, оның орнына тісті жиекті қосты. Пиструччи сондай-ақ киелінің бейнесін өзгертті, бұрынғыдағы сынған сүңгі орнына қолына қылыш берді, қасқырдың қалпағынан ағып тұрған туын алып тастады және плащтың бейнесін жаңартты. Георг IV-тің суверенінің беткі жағында Пиструччи Таж кигізу медалі үшін дайындаған бюстіне негізделген Георг IV-тің «Лаврлента бас» бейнесі болды. Жаңа нұсқа 1821 жылғы 5 мамырдағы Кеңес бұйрығымен бекітілді. Бұл монеталар 1821 және 1825 жылдар аралығында жыл сайын соғылды, бірақ король өзінің бейнесіне риза болмады және Фрэнсис Чантрейдің бюстіне негізделген жаңа бейне дайындалуын сұрады. Пиструччи басқа суретшінің жұмысын көшіруден бас тартты және монетаны жасау жұмысынан шеттетілді. Екінші гравер (кейін Бас гравер) Уильям Уайонға Чантрейдің бюстін монета дизайнына аудару тапсырылды, ал жаңа суверен 1825 жылы қолданысқа енгізілді. Онда Георг пен Аждаһаның дизайны болған жоқ, себебі жаңа Монета соғу орталығының басшысы Томас Уоллес қазіргі монеталардың бірнеше дизайнын ұнатпады және Корольдік Монета соғу орталығының Жан Батист Мерленінен жаңа кері дизайн дайындауды сұрады. Жаңа кері жағында Ұлыбританияның тәждік гербі бейнеленген, онда Англияның екі арыстаны, Шотландияның арыстаны және Ирландияның арфасы орналасқан. Гербтің үстінде Ганновердің гербі бейнеленген, ол Брансвик, Люнебург және Цельль гербтерін көрсетеді. Георг пен Аждаһаның суреті 1871 жылға дейін суверенде қайтадан пайда болған жоқ. 1830 жылы ағасы Георг IV қайтыс болғаннан кейін Вильгельм IV таққа отырды, бұл сувереннің жаңа дизайнына әкелді, жаңа корольдің бейнесі Чантрей бюстіне негізделген Уильям Уайонмен жасалды. Екі сәл өзгеше бюст пайдаланылды, әдетте «бірінші бюст» деп аталатын бюст 1831 жылы айналымға шығарылған монеталардың көпшілігі үшін (өндірістің бірінші жылы) және 1832 жылдан бастап қолданылды, ал «екінші бюст» сол жылы үлгілік монеталардың прототипі үшін, сондай-ақ 1831 жылғы сынақ монеталары үшін, 1832 жылдан бастап және 1833 жылға дейін толыққанды қолданылды. Кері жағында Мерленнің тағы бір герб бейнесі көрсетілген, онда латын тіліндегі «Anno» сөзімен датасы көрсетілген, яғни «сол жылы». Бұл монеталар король қайтыс болған 1837 жылға дейін жыл сайын соғылып келді.

When the sovereign entered circulation in late 1817, it was not initially popular, as the public preferred the convenience of the banknotes the sovereign had been intended to replace. Lack of demand meant that mintages dropped from 2,347,230 in 1818 to 3,574 the following year. Another reason why few sovereigns were struck in 1819 was a proposal, eventually rejected, by economist David Ricardo to eliminate gold as a coinage metal, though making it available on demand from the Bank of England. Once this plan was abandoned in 1820, the Bank encouraged the circulation of gold sovereigns, but acceptance among the British public was slow. As difficulties over the exchange of wartime banknotes were overcome, the sovereign became more popular, and with low value banknotes becoming scarcer, in 1826 Parliament prohibited the issuance of notes with a value of less than five pounds in England and Wales. The early sovereigns were heavily exported; in 1819, Robert Peel estimated that of the some £5,000,000 in gold struck in France since the previous year, three quarters of the gold used had come from the new British coinage, melted down. Many more sovereigns were exported to France in the 1820s as the metal alloyed with the gold included silver, which could be profitably recovered, with the gold often returned to Britain and struck again into sovereigns. Beginning in 1829, the Mint was able to eliminate the silver, but the drain on sovereigns from before then continued. George III died in January 1820, succeeded by George, Prince Regent, as George IV. Mint officials decided to continue to use the late king's head on coinage for the remainder of the year. For King GeorgeIV's coinage, Pistrucci modified the George and Dragon reverse, eliminating the surrounding Garter ribbon and motto, with a reeded border substituted. Pistrucci also modified the figure of the saint, placing a sword in his hand in place of the broken lance seen previously, eliminating the streamer from his helmet, and refining the look of the cloak. The obverse design for GeorgeIV's sovereigns featured a "Laureate head" of GeorgeIV, based on the bust Pistrucci had prepared for the Coronation medal. The new version was authorised by an Order in Council of 5May 1821. These were struck every year between 1821 and 1825, but the king was unhappy with the depiction of him and requested a new one be prepared, based on a more flattering bust by Francis Chantrey. Pistrucci refused to copy the work of another artist and was barred from further work on the coinage. Second Engraver (later Chief Engraver) William Wyon was assigned to translate Chantrey's bust into a coin design, and the new sovereign came into use during 1825. It did not bear the George and Dragon design, as the new Master of the Mint, Thomas Wallace, disliked several of the current coinage designs, and had Jean Baptiste Merlen of the Royal Mint prepare new reverse designs. The new reverse for the sovereign featured the Ensigns Armorial, or royal arms of the United Kingdom, crowned, with the lions of England seen in two of the quarters, balanced by those of Scotland and the harp of Ireland. Set on the shield are the arms of Hanover, again crowned, depicting the armorial bearings of Brunswick, Lüneburg and Celle. The George and Dragon design would not again appear on the sovereign until 1871. William IV's accession in 1830 upon the death of his brother George IV led to new designs for the sovereign, with the new king's depiction engraved by William Wyon based on a bust by Chantrey. Two slightly different busts were used, with what is usually called the "first bust" used for most 1831 circulating pieces (the first year of production) and some from 1832, with the "second bust" used for the prototype pattern coins that year, as well as for proof coins of 1831, some from 1832 and taking over entirely by 1833. The reverse shows another depiction by Merlen of the Ensigns Armorial, with the date accompanied by the Latin word Anno, or "in the year". These were struck every year until the year of the king's death, 1837.

Виктория дәуірі

1837 жылы Виктория патшайымының таққа отыруы Ұлыбритания мен Ганновер арасындағы жеке одақты аяқтады, себебі Ганновердің Саликтік заңына сәйкес, әйел Ганновер тағына мұрагер бола алмайтын. Осылайша, екі мемлекеттік нышан да өзгертілуі керек болды. Уион королеваның «Жас басы» бейнесін жасады, оны монетаның алға жағына (аверс) түсірді, ал Мерлен монетаның арт жағын (реверс) безендірді – корольдік қаруды гүл шоғының ішіне орналастырып, оның дизайнына да қатысқан болуы мүмкін. Жаңа монета 1838 жылдың 26 ақпанында бекітілді. 1840 және 1867 жылдардан басқа, «қалқанды» суверен 1838 жылдан 1874 жылға дейін Лондондағы Корольдік монетаханада соғылды. 1863 және 1874 жылдар аралығында Лондонда «қалқанды» суверенмен соғылған монеталардың астында, қандай монета соғу қалыбы қолданылғанын көрсететін шағын нөмірлер бар. Бұл нөмірлердің не үшін қолданылғаны туралы нақты мәліметтер сақталмаған, бірақ кең таралған теория бойынша, олар монета қалыбының тозуын бақылау үшін пайдаланылған. Джордж Фредерик Анселл 1870 жылы жарық көрген «The Royal Mint, Its Workings, Conduct, And Operations Fully And Practically Explained» атты кітабында былай деп жазды: «Монета соғу машинасының қайсысында және қай күні қолданылғанын анықтау үшін, монета қалыбында оның танылған бейнесінен басқа, кішкентай нөмір орналастырылған, соның арқасында нашар сапалы жұмысқа кінәлі адамды табуға болады». 1850 жылға қарай 94 миллион фунт стерлингтен астам суверен мен жарты суверен соғылып, Ұлыбританияның шекарасынан тысқары жерлерде кеңінен таралды. Бұл таралуға британ үкіметі көмектесті, олар сувереннің қолданылуын империалистік амбицияларына қосымша құрал ретінде қарастырды. Алтын – жұмсақ металл, сондықтан айналымдағы монеталар уақыт өте келе жеңілдеп қалатын. 1838 жылы Джеймс Смитсонның мұрасы алтынға айналдырылып, АҚШ-қа жіберуге дайындалған кезде, американдық билік жаңа соғылған суверен сұрады, себебі олар монетаны балқытқаннан кейін алтын мөлшерін барынша арттыруды көздеді. Жаңа соғылған сувереннің салмағы 123.274 дән (7.98805 г) болуы тиіс еді. Егер салмағы 1221/2 дәннен кем болса (яғни бір суверенде 11/2 пенс алтын жетіспесе), ол 1 фунт номиналындағы заңды төлем құралы болмайтын. 1840 жылдардың басында Англия банкі қолға түскен алтын монеталардың 20% жеңіл салмақты екенін анықтады. Банк саудадағы беделін арттыру үшін қайтадан монета соғу бағдарламасын іске қосты, жеңіл салмақты алтын монеталарды балқытып, алтынды жаңа, толық салмақты монеталар үшін пайдаланды. 1842 және 1845 жылдар аралығында Банк 14 миллион фунт стерлинг жеңіл алтынды қайтадан соқты, бұл айналымдағы металлдың шамамен үштен бірін құрады. Бұл тек сувереннің стандартын сақтап қана қоймай, әлі де саудада жүрген гинейлердің көп бөлігін жойды. Жеңіл салмақты алтын монетаның иесі оны тек алтын ретінде сата алатын, салмағының жетіспеуіне байланысты кем дегенде 11/2 пенс жоғалтатын және Англия банкінің шығындарын жабу үшін оған тең сома төлеуге тура келетін. Корольдік монетаханада сапаны бақылау да күшейтілді. 1866 жылға қарай әрбір алтын және күміс монета жеке-жеке өлшенді. Осы шаралардың нәтижесінде, сэр Джон Клэфэмнің кейінірек айтқан сөзіне сәйкес, суверен «әлемнің басты монетасы» атанды. Калифорниядағы алтын ашу және 1840 және 1850 жылдардағы басқа да жаңа орындар алтынның қоры мен соғылған сувереннің санын арттырды. 1850 және 1875 жылдар аралығында 150 миллион фунт стерлингтік суверен мен жарты суверен соғылды. Монета тозуы мәселесі жалғасты: орташа есеп бойынша, суверен айналымда он бес жылдан кейін жеңілдейтін болды. 1870 жылғы Монеталық заң Корольдік монетахананың стандарттарын күшейтіп, монеталарды топтап сынаудың орнына, жыл сайынғы Пикс сынағында жеке-жеке сынауды талап етті. Бұл стандарттар жаңа соғылған сувереннің үлкен бөлігін қабылдамауға әкелді, бірақ жарты суверенге қарағанда аз, кейде 50% -дан асты. 1882 жылы Корольдік монетахана жаңартылғанда, өндірісті тоқтатып, жаңарту жұмыстарын жүргізу, басқа монетаханаға көшуден гөрі маңыздырақ болды. Себебі Англия банкісінің есебінде сувереннің үлкен қоры бар екені және оларды бір жыл бойы Лондонда соғу мүмкін болмаса, ешқандай зиян келтірмейтіні көрсетілді. 1890 жылдары технологияның жетістігі Англия банкісіндегі автоматтандырылған машиналармен сувереннің салмағын жеке-жеке өлшеуге мүмкіндік берді. Монетаның салмағын сақтап қалуға бағытталған күш-жігерге 1889 жылғы Парламент заңы көмектесті. Бұл заң жеңіл салмақты алтын монетаны толық номиналды құнмен қабылдауға мүмкіндік берді, ал тозудан туындаған шығын мемлекеттің мойнында болды. 1889 жылғы Монеталық заң Англия банкіне Виктория патшайымының билігінен бұрынғы тозған алтын монеталарды қабылдауға рұқсат берді, бірақ 1890 жылдың 22 қарашасында барлық алтын монеталар патшайымның жарлығымен қайта шақырылып, 1891 жылдың 28 ақпанынан бастап қолданыстан шығарылды. Жеңіл монеталарды балқытып, қайтадан соғу бағдарламасының нәтижесінде, 1900 жылға қарай саудадағы заңды ең төменгі салмақтан кем салмақты сувереннің үлесі шамамен төрт пайызға төмендеді. Суверен көркем әдебиетте де кездеседі: Диккенстің «Оливер Твист» романында миссис Бамбл ақпарат бергені үшін 25 фунт стерлинг суверенмен төленеді. Жозеф Конрад Латын Америкадағы романдарының кейбір эпизодтарында кеме капитандарының суверенге құндылық сақтағышы ретінде сенгенін айтады. Көптеген суверен шетелге жеткенде қайтадан балқытылса (Смитсониан институты үшін соғылғандар да осы тағдырға ұшырады), олар Британ империясының ондаған колонияларында және тіпті Бразилия және Португалия сияқты елдерде айналымдағы монета ретінде танылды. Соңғысы оны 4500 рейстің құнымен қабылдады. 1871 жылы Монетахананың бас директоры Чарльз Фримантел суверенге Пиструччидің Георгий және Аждаха бейнесін қайта қосты, монетаны әдемілеу мақсатында. Әйелі патшайым бұл бейнені мақұлдады және 1871 жылдың 14 қаңтарындағы Корольдік жарлықпен бекітті. Екі сурет 1871 жылдан 1874 жылға дейін Лондонда, ал 1887 жылға дейін Австралиядағы монетаханаларда қатар соғылды, содан кейін тек Пиструччидің суреті қолданылды. Әйелі 1887 жылы сирек соғылатын екі және бес фунттық монеталарға қайта оралды және 1893 жылы жарты суверенге орналастырылды. Уионның Виктория патшайымының «Жас басы» суреті 1838 жылдан 1887 жылға дейін сувереннің алға жағында (аверсінде) соғылды, содан кейін оны Джозеф Бёмнің «Юбилейлік басы» алмастырды. Бұл сурет сынға ұшырады және 1893 жылы Томас Броктың «Ескі басымен» ауыстырылды. Викторияның 1901 жылы қайтысы оның ұлы және мұрагері Эдуард VII-нің бейнесін жасауға әкелді, оны Джордж Уильям де Соулл жасады және 1902 жылы өндіріс басталды. Эдуардтың 1910 жылы қайтысы оның ұлы Георг V-нің бейнесін жасау қажеттігіне әкелді, оны Бертрам Маккеннал жасады. Пиструччидің Георгий және Аждаха суреті монетаның арт жағында (реверсінде) сақталды.

The accession of Queen Victoria in 1837 ended the personal union between Britain and Hanover, as under the latter's Salic Law, a woman could not take the Hanoverian throne. Thus, both sides of the sovereign had to be changed. Wyon designed his "Young head" portrait of the Queen, which he engraved, for the obverse, and Merlen engraved the reverse, depicting the royal arms inside a wreath, and likely played some part in designing it. The new coin was approved on 26 February 1838, and with the exception of 1840 and 1867, the "shield back" sovereign was struck at the Royal Mint in London every year from 1838 to 1874. Sovereigns struck in London with the shield design between 1863 and 1874 bear small numbers under the shield, representing which coinage die was used. Records of why the numbers were used are not known to survive, with one widely printed theory that they were used to track die wear. George Frederick Ansell states in his 1870 book The Royal Mint, Its Workings, Conduct, And Operations Fully And Practically Explained that "the reverse die has been made to carry, in addition to its recognised device, a small number, with a view to determine at which coining press, and on what particular day, the numbered die was used, that bad work might be traced to an individual." By 1850, some £94million in sovereigns and half sovereigns had been struck and circulated widely, well beyond Britain's shores, a dispersion aided by the British government, who saw the sovereign's use as an auxiliary to their imperialist ambitions. Gold is a soft metal, and the hazards of circulation tended to make sovereigns lightweight over time. In 1838, when the legacy of James Smithson was converted into gold in preparation for transmission to the United States, American authorities requested recently struck sovereigns, likely to maximise the quantity of gold when the sovereigns were melted after arrival in the United States. The weight of a newly struck sovereign was intended to be 123.274 grains (7.98805 g). It ceased to be legal currency for £1 if found to weigh less than 1221/2 grains (i. e. a deficiency of 11/2 pence in gold per sovereign). By the early 1840s, the Bank of England estimated that twenty per cent of the gold coins that came into its hands were lightweight. In part to boost the sovereign's reputation in trade, the Bank undertook a programme of recoinage, melting lightweight gold coins and using the gold for new, full weight ones. Between 1842 and 1845, the Bank withdrew and had recoined some £14million in lightweight gold, about one third the amount of that metal in circulation. This not only kept the sovereign to standard, it probably removed most of the remaining guineas still in commerce. The unlucky holder of a lightweight gold coin could only turn it in as bullion, would lose at least 11/2 pence because of the lightness and often had to pay an equal amount to cover the Bank of England's costs. There was also increased quality control within the Royal Mint; by 1866, every gold and silver coin was weighed individually. The result of these efforts was that the sovereign became, in Sir John Clapham's later phrase, the "chief coin of the world". The California Gold Rush and other discoveries of the 1840s and 1850s boosted the amount of available gold and also the number of sovereigns struck, with £150million in sovereigns and half sovereigns coined between 1850 and 1875. The wear problem continued: it was estimated that, on average, a sovereign became lightweight after fifteen years in circulation. The Coinage Act 1870 tightened standards at the Royal Mint, requiring sovereigns to be individually tested at the annual Trial of the Pyx rather than in bulk. These standards resulted in a high rejection rate for newly coined sovereigns, though less than for the half sovereign, which sometimes exceeded 50 per cent. When the Royal Mint was rebuilt in 1882, a decisive factor in shutting down production for renovation rather than moving to a new mint elsewhere was the Bank of England's report that there was an abnormally large stock of sovereigns and that no harm would result if they could not be coined in London for a year. Advances in technology allowed sovereigns to be individually weighed by automated machines at the Bank of England by the 1890s, and efforts to keep the coin at full weight were aided by an 1889 Act of Parliament which allowed redemption of lightweight gold coin at full face value, with the loss from wear to fall upon the government. The Coinage Act 1889 also authorised the Bank of England to redeem worn gold coins from before Victoria's reign, but on 22 November 1890 all gold coins from before her reign were called in by Royal Proclamation and demonetised effective 28 February 1891. Owing to an ongoing programme to melt and recoin lightweight pieces, estimates of sovereigns in trade weighing less than the legal minimum had fallen to about four per cent by 1900. The sovereign was seen in fiction: in Dickens' Oliver Twist, Mrs Bumble is paid £25 in sovereigns for her information. Joseph Conrad, in his novels set in Latin America, refers several times to ship's captains keeping sovereigns as a ready store of value. Although many sovereigns were melted down for recoining on reaching a foreign land (as were those for the Smithsonian) it was regarded as a circulating coin in dozens of British colonies and even in nations such as Brazil and Portugal; the latter accepted it at a value of 4,500 reis. In 1871, the Deputy Master of the Mint, Charles Fremantle, restored the Pistrucci George and Dragon design to the sovereign, as part of a drive to beautify the coinage. The return of Saint George was approved by the Queen, and authorised by an Order in Council dated 14 January 1871. The two designs were struck side by side in London from 1871 to 1874, and at the Australian branch mints until 1887, after which the Pistrucci design alone was used. The saint returned to the rarely struck two and five pound pieces in 1887, and was placed on the half sovereign in 1893. Wyon's "Young head" of Queen Victoria for the sovereign's obverse was struck from 1838 until 1887, when it was replaced by the "Jubilee head" by Joseph Boehm. That obverse was criticised and was replaced in 1893 by the "Old head" by Thomas Brock. Victoria's death in 1901 led to a new obverse for her son and successor, Edward VII by George William de Saulles, which began production in 1902; Edward's death in 1910 necessitated a new obverse for his son, George V by Bertram Mackennal. Pistrucci's George and Dragon design continued on the reverse.

Сауда монетасы (1914 1979)

XIX ғасырдың соңында бірнеше қазына министрлері Ұлыбританияның алтын қорының көп бөлігін монета ретінде пайдаланудың жөн екендігіне күмән келтірді. Лорд Рэндольф Черчилль алтын монеталарға көп сүйенбеуді және құны жоғары күміс монеталарға көшуді ұсынды, ал қысқа ғұмырлы қос флорин немесе төрт шиллингтік монета оның көзқарастарының мұрасы болып табылады. Черчилльдің ізбасары Джордж Гошен алтын монеталарды алмастыру үшін банкноттар шығаруға шақырды, ол Англия банкісіндегі 20 миллион фунт стерлинг алтынды, халық қолындағы 30 миллион суверенге қарағанда артық көретінін айтты. Банкноттардың көптеп жасалмалауы фунтқа деген сенімді құлатуы мүмкін деген қорқыныш оның ұсынысын тоқтатты. 1914 жылдың наурыз айында Джон Мейнард Кейнс Оңтүстік Африкадан келіп жатқан алтынның көптігі сувереннің маңыздылығын арттырып жатқанын атап өтті. «Үндістандағы және Египеттегі суверенге деген сұраныс пен Лондонның Оңтүстік Африка алтынын тарату орталығы ретіндегі жағдайының үйлесімі сувереннің әлемдегі басты алтын монетасы ретінде орнауына жылдам ықпал етеді. Мүмкін, болашақта ол күміс стандартының дәуірінде мексикалық доллар сияқты халықаралық мәртебеге ие болуы мүмкін». 1914 жылғы шілде дағдарысы кезінде Ұлыбритания соғысқа дайындалғанда, көптеген адамдар Англия банкінің банкноттарын алтынға айырбастауға тырысты, ал банктың металл қоры 29 шілдеде 27 миллион фунт стерлингтен 1 тамызда 11 миллион фунтқа дейін төмендеді. 4 тамызда Германияға қарсы соғыс жарияланғаннан кейін үкімет 1 фунт және 10 шиллингтік банкноттарды суверен мен жарты сувереннің орнына айналымға шығарды. Алтынды шетелге жіберуге шектеу қойылды, ал монетаны балқыту қылмыс деп есептелді. Алтыннан қағазға ауысуға барлығы да қуанбады: Дж. Дж. Куллимор Аллен өзінің 1965 жылғы суверен туралы кітабында банкноттарға ауысқаннан кейін алғашқы жалақысын алғандағы жағдайды еске алды, жұмысшылар банкноттарға күмәнмен қарады және бастапқыда алтынмен төлеуді сұрады. Аллен өзінің қалтасынан бес суверенды банкноттарға айырбастады, ал жұмысшылар енді қарсылық білдірмеді. Алтынға айырбастауға тыйым салынбады, бірақ канцлер Дэвид Ллойд Джордж мұндай әрекеттер патриоттық емес екенін және соғысқа зиян келтіретінін айтты. Мұндай шақыруларға қарамастан, азау адамдар алтынмен төлем талап етті, ал 1915 жылдың ортасына қарай лондондық саудада суверен сирек кездесе бастады. Бұл монетаның суреті соғысты қолдауға шақыратын үгіт-насихат плакаттарында бейнеленді. 1917 жылдың соңына дейін Лондонда суверен соғылуы жалғасты, бірақ олар көбінесе елдің алтын қорының бөлігі ретінде сақталды немесе АҚШ-қа соғыс борыштары үшін төленді. Олар кейбір шет елдерде, әсіресе Таяу Шығыста валюта ретінде қолданыла берді. Австралия монета соғу орындарында монеталар соғылуы жалғасты, ондағы экономикалық жағдай ерекше болды. Соғыстан кейін суверен Ұлыбританияда саудаға оралмады, көбінесе олар алтын ретінде, валюта ретінде емес, құндырақ болды. 1925 жылы канцлер Уинстон Черчилль 1925 жылғы Алтын Стандарт Заңының қабылдануын қамтамасыз етті, бұл Ұлыбританияны сол стандартқа қайтарды, бірақ алтын айналым құралы ретінде емес, резервте сақталады. Бұл әрекет сәтсіз аяқталды - Черчилль оны өміріндегі ең үлкен қателік деп санады - бірақ кейбір жеңіл суверен монеталар балқытылып, 1925 жылғы жаңа монеталар соғылды, бірақ олар кейін ғана шығарылды. Соғыстан кейінгі кезеңде Австралияда соғылған көптеген монеталар валютаны қамтамасыз ету үшін шығарылды, ал Оңтүстік Африка суверендері көбінесе экспортқа және алтын кен орындарындағы жұмысшыларға жалақы төлеуге арналды. 1936 жылы VIII Эдуард таққа отырғанда, айналысқа суверен шығару туралы сөз болған жоқ, бірақ монеталар тәжге кигізілген жылға арналған монеталардың дәстүрлі жиынтығының бөлігі ретінде дайындалды. Хамфри Пейджет салған VIII Эдуард патшаның бейнесі және 1937 жылғы жазуы бар бұл монеталар 1936 жылғы желтоқсанда VIII Эдуардтың тақтан бас тарғанға дейін корольдік жарлықпен бекітілмеді және үлгі монеталар деп есептеледі. Өте сирек кездесетін, 2020 жылы бір монета 1,000,000 фунт стерлингке сатылды, ол сол кездегі британдық монета үшін рекордты көрсеткішті орнатты (кейін бұл көрсеткіш жаңаланды). 1937 жылғы монеталар VIII Эдуардтың інісі және мұрагері VI Георг үшін соғылды, сонымен қатар Паджеттің дизайны бойынша, Георгтың бейнесі бар жалғыз монеталар. 1925 жылғы V Георг суверені 1949, 1951 және 1952 жылдары қайта соғылды, бұл түпнұсқаның құнын төмендетті, оның тек азы ғана бұрын белгілі болған. Бұл монеталар суверенге деген қажеттілікті қанағаттандыру үшін және Корольдік Монета Орынданың оларды соғу дағдыларын сақтау үшін соғылды. Соғыстан кейін суверен Таяу Шығыста және басқа жерлерде сауда монетасы ретінде танымал болды. 1925 жылғы монеталардың аз көлемде соғылуы сұранысты қанағаттандыра алмады, оның бір бөлігін Еуропа мен Таяу Шығыстағы заңсыз монета соғушылар өтеді, олар көбінесе монеталардың құнына сай алтын салады. Заңсыз монета соғу ісі қозғалды, оған қорғаныс ретінде суверен енді айналымдағы монета емес деген мәлімдеме жасалды. Төреші 1870 жылғы Монета Заңына сәйкес сувереннің заңды төлем құралы болып қалатынын ескере отырып, күдіксіздік жариялады. 1953 жылы II Елизаветаның тәж кию жылында монеталар соғылды, олардың бетінде Мэри Гиллик салған оның суреті бейнеленген, бірақ алтын монеталар тек ірі музейлерге қойылды. 1953 жылғы суверен 2014 жылы аукционда 384,000 фунт стерлингке сатылды. 1957 жылы Қаржы министрлігі сувереннің мәртебесін қорғауға шешім қабылдады, соның ішінде қудалауды жалғастыру және қазіргі жылмен жаңа монеталар шығару арқылы. Мэри Гиллик салған II Елизавета суверені 1957 мен 1959 жылдар арасында және 1962 мен 1968 жылдар арасында құйма монета ретінде соғылды. 1968 жылға дейін шамамен 45,000,000 суверен соғылуы және Қаржы министрлігінің адвокаттарының жұмысы нәтижесінде суверен Еуропаның бірнеше елінің жоғарғы соттарында заңды төлем құралы ретінде мойындалды. 1966 жылы Уилсон үкіметі инфляцияға қарсы жинақтауды болдырмау үшін алтын монеталарды ұстауға шектеулер қойды, коллекционерлер Англия банкінен лицензия алуға міндетті болды. Бұл тиімсіз болып шықты, өйткені ол алтын саудасын жер астына түсірді және 1970 жылы тоқтатылды. Сувереннің танымал мәдениеттегі рөлі жалғасты: 1957 жылғы «Ресейден сүйіспенділікпен» романында Q Джеймс Бондқа ішінде 50 суверен бар чемоданды береді. «Ориент экспресінде» Ред Гранттың тапаншасымен қарулану кезінде Бонд оны Грантты алаңдату үшін пайдаланады, бұл жаман жігіттің жеңілуіне әкеледі. Суверен ондық жүйеге көшуден және Корольдік Монета Орынданың Лондондан Уэльстің Ллантрисант қаласына көшуінен де аман қалды. 1968 жылы соңғы Гиллик суверені соғылды; өндіріс 1974 жылы қайта басталғанда, ол Арнольд Мачин салған суретпен болды. 1975 жылы Тауэр Хиллде соғылған соңғы монета суверен болды.

In the late 19th century, several Chancellors of the Exchequer had questioned the wisdom of having much of Britain's stock of gold used in coinage. Lord Randolph Churchill proposed relying less on gold coinage and moving to high value silver coins, and the short lived double florin or four shilling piece is a legacy of his views. Churchill's successor, George Goschen, urged issuing banknotes to replace the gold coins, saying he preferred £20million in gold in the Bank of England to thirty million sovereigns in the hands of the public. Fears that widespread forgery of banknotes would shake confidence in the pound ended his proposal. In March 1914, John Maynard Keynes noted that the large quantities of gold arriving from South Africa were making the sovereign even more important. "The combination of the demand for sovereigns in India and Egypt with London's situation as the distributing centre of the South African gold is rapidly establishing the sovereign as the predominant gold coin of the world. Possibly it may be destined to hold in the future the same kind of international position as was held for several centuries, in the days of a silver standard, by the Mexican dollar." As Britain moved towards war in the July Crisis of 1914, many sought to convert Bank of England notes into gold, and the bank's reserves of the metal fell from £27million on 29 July to £11million on 1August. Following the declaration of war against Germany on 4August, the government circulated one pound and ten shilling banknotes in place of the sovereign and half sovereign. Restrictions were placed on sending gold abroad, and the melting down of coin made an offence. Not all were enthusiastic about the change from gold to paper: J. J. Cullimore Allen, in his 1965 book on sovereigns, recalled meeting his first payroll after the change to banknotes, with the workers dubious about the banknotes and initially asking to be paid in gold. Allen converted five sovereigns from his own pocket into notes, and the workers made no further objection. Conversion into gold was not forbidden, but the Chancellor, David Lloyd George, made it clear that such actions would be unpatriotic and would harm the war effort. Few insisted on payment in gold in the face of such appeals, and by mid 1915, the sovereign was rarely seen in London commerce. The coin was depicted on propaganda posters, which urged support for the war. Although sovereigns continued to be struck at London until the end of 1917, they were mostly held as part of the nation's gold reserves, or were paid out for war debts to the United States. They were still used as currency in some foreign countries, especially in the Middle East. Sovereigns continued to be struck at the Australian mints, where different economic circumstances prevailed. After the war, the sovereign did not return to commerce in Britain, with the pieces usually worth more as gold than as currency. In 1925, the Chancellor, Winston Churchill, secured the passage of the Gold Standard Act 1925, restoring Britain to that standard, but with gold to be kept in reserve rather than as a means of circulation. The effort failed—Churchill regarded it as the worst mistake of his life—but some lightweight sovereigns were melted and restruck dated 1925, and were released only later. Many of the Australian pieces struck in the postwar period were to back currency, while the South African sovereigns were mostly for export and to pay workers at the gold mines. By the time Edward VIII came to the throne in 1936, there was no question of issuing sovereigns for circulation, but pieces were prepared as part of the traditional proof set of coins issued in the coronation year. With a bust of King Edward by Humphrey Paget and the date 1937, these sovereigns were not authorised by royal proclamation prior to Edward VIII's abdication in December 1936, and are considered pattern coins. Extremely rare, one sold in 2020 for £1,000,000, setting what was then a record (since broken) for a British coin. Sovereigns in proof condition dated 1937 were struck for Edward's brother and successor, George VI, also designed by Paget, the only sovereigns to bear George's effigy. The 1925 dated GeorgeV sovereign was restruck in 1949, 1951 and 1952, lowering the value of the original, of which only a few had hitherto been known. These were struck to meet the need for sovereigns, and to maintain the skills of the Royal Mint in striking them. The sovereign remained popular as a trade coin in the Middle East and elsewhere following the Second World War. The small strikings of 1925 dated sovereigns in the postwar period were not enough to meet the demand, which was met in part by counterfeiters in Europe and the Middle East, who often put full value of gold in the pieces. A counterfeiting prosecution was brought, to which the defence was made that the sovereign was no longer a current coin. The judge directed an acquittal although the sovereign remained legal tender under the Coinage Act 1870. Sovereigns were struck in 1953, the coronation year of Elizabeth II, bearing the portrait of her by Mary Gillick, though the gold pieces were placed only in the major museums. A 1953 sovereign sold at auction in 2014 for £384,000. In 1957, the Treasury decided to defend the status of the sovereign, both by continuing prosecutions and by issuing new pieces with the current date. ElizabethII sovereigns bearing Gillick's portrait were struck as bullion pieces between 1957 and 1959, and from 1962 to 1968. The counterfeiting problem was minimised by the striking of about 45,000,000 sovereigns by 1968, and efforts by Treasury solicitors which resulted in the sovereign's acceptance as legal tender by the highest courts of several European nations. In 1966, the Wilson government placed restrictions on the holding of gold coins to prevent hoarding against inflation, with collectors required to obtain a licence from the Bank of England. This proved ineffective, as it drove gold dealing underground, and was abandoned in 1970. The sovereign's role in popular culture continued: in the 1957 novel From Russia, with Love, Q issues James Bond with a briefcase, the handle of which contains 50 sovereigns. When held at gunpoint on the Orient Express by Red Grant, Bond uses the gold to distract Grant, leading to the villain's undoing. The sovereign survived both decimalisation and the Royal Mint's move from London to Llantrisant, Wales. The last of the Gillick sovereigns had been struck in 1968; when production resumed in 1974, it was with a portrait by Arnold Machin. The last coin minted at Tower Hill, in 1975, was a sovereign.

Алтын және коллекциялық монеталар (1979 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

1979 жылдан бастап суверен алтын нарығы үшін монета ретінде шығарылды, бірақ сонымен қатар коллекционерлер үшін «дәлелдеу» сапасында Корольдік монета жасау зауытында да соғылды және бұл «дәлелдеу» монеталарын шығару жыл сайын жалғасып келеді. 1985 жылы Елизаветаның Мачин портреті Рафаэль Маклуф салған портретпен ауыстырылды. 1982 жылдан кейін алтыннан жасалған монеталарды шығару тоқтатылды, сондықтан Маклуфтың портреті, 1989 жылдан 1997 жылдың соңына дейін әр жыл сайын соғылып, тек «дәлелдеу» сапасындағы монеталарда ғана кездеседі. 1989 жылы Генрих VII-нің 500 жылдығына арналған тұңғыш естелік монета шығарылды. Бернард Синдалл салған монетада Елизавета таққа отырған күйінде, алға қарай қарап тұрған бейнесі сомдалған, ол Генрихтің ескі ағылшын монетасындағы бейнесіне ұқсас. 1489 жылғы монетаның арт жағында корольдік қарудың алдындағы екі Тюдор гүлі бейнеленген; 1989 жылғы сувереннің арт жағында жаңартылған қарулармен ұқсас сурет салынған. Иан Ранк Бродли Елизаветаның төртінші бюстін жасады, ол 1998 жылы қолданысқа енгізіліп, 2015 жылға дейін пайдаланылды. 2000 жылы алтыннан жасалған монеталардың шығарылуы қайта жаңғыртылды және бұл үрдіс жалғасуда. 2002 жылы Алтын юбилейге арналған арнайы артқы дизайн пайдаланылды, онда Тимоти Ноад 19 ғасырдың «қалқан арқалы» суверенін еске түсіретіндей етіп, корольдік қаруды қалқанға бейімдеді. 2005 және 2012 жылдары (соңғысы – Елизаветаның Алмаз юбилейі) Джордж пен Аждаһа суретінің әртүрлі нұсқалары сомдалды, біріншісі Ноад, екіншісі Пол Дэйдің еңбегі болды. Дэйдің дизайны юбилейді мерекелеуге арналған соңғы монетада қолданылды. 2009 жылы артқы жағы Георг III патшаның тұсында қолданылған құралдарды пайдалану арқылы Пиструччидің дизайнын жақсырақ бейнелеу мақсатымен қайта өңделді. 2015 жылы Джоди Кларк салған патшайымның жаңа суреті енгізілді, соның салдарынан кейбір монеталар жаңа бюстпен шығарылды. 2016 және 2017 жылдардағы ең соңғы арнайы дизайн үлгілері тек коллекционерлерге арналған. 2016 жылы Елизаветаның 90 жылдық мерейтойына арналған коллекционерлік монетаның беткі жағында Джеймс Батлер салған оның бір жылдық суреті бейнеленген. 2017 жылғы коллекционерлік монета қазіргі заманғы суверенінің 200 жылдығына арналған Пиструччидің 1817 жылғы түпнұсқа дизайнына оралды, онда Гартер белбеуі мен ұраны бейнеленген. Сонымен қатар, пидфорт монетасы соғылды, ал Ллантрисантта соғылған алтын монетаға, әдеттегі дизайнын сақтап қалғанмен, 200 нөмірі бар жеке белгі қойылды. 2022 жылы Елизаветаның платиналық юбилейіне арналған Ноад салған корольдік гербінің интерпретациясы бейнеленген артқы дизайн пайдаланылды. Елизавета II-нің 2022 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғаннан кейін Корольдік монета жасау зауыты жаңа король, Карл III-нің суретін беткі жағында көрсететін және Елизавета мен оның ұзақ билігін еске алу үшін таңдалған Кларк салған корольдік гербінің бейнесін көрсететін суверендерді шығару туралы хабарлады. 15 қарашада тапсырыстар қабылдана бастағанда, сұраныс соншалықты жоғары болды, сондықтан монета жасау зауытының веб-сайтына кіретіндер виртуалды кезекке тұрды. 2023 жылдың мамыр айында Карл III-нің таққа отыруына арналған Корольдік монета жасау зауыты корольдің таққа тағылған бюстін, Пиструччидің артқы жағын көрсете отырып, монеталар шығарды. 2022 жылы алғаш рет шығарылған таққа тағылған және таққа тағылмаған бюсттерді Мартин Дженнингс салған. 2024 жылы Дженнингстің корольдің таққа тағылмаған суреті Пиструччидің артқы жағымен бірге төртінші сувереннен бес фунттық монетаға дейінгі бес сувереннің әрқайсысында жұптастырылды.

From 1979, the sovereign was issued as a coin for the bullion market, but was also struck by the Royal Mint in proof condition for collectors, and this issuance of proof coins has continued annually. In 1985, the Machin portrait of Elizabeth was replaced by one by Raphael Maklouf. Striking of bullion sovereigns had been suspended after 1982, and so the Maklouf portrait, struck every year but 1989 until the end of 1997, is seen on the sovereign only in proof condition. In 1989, a commemorative sovereign, the first, was issued for the 500th anniversary of HenryVII's sovereign. The coin, designed by Bernard Sindall, evokes the designs of that earlier piece, showing Elizabeth enthroned and facing front, as Henry appeared on the old English sovereign. The reverse of the 1489 piece depicts a double Tudor rose fronted by the royal arms; a similar design with updated arms graces the reverse of the 1989 sovereign. Ian Rank Broadley designed the fourth bust of Elizabeth to be used on the sovereign, and this went into use in 1998 and was used until 2015. Bullion sovereigns began to be issued again in 2000, and this has continued. A special reverse design was used in 2002 for the Golden Jubilee, with an adaptation of the royal arms on a shield by Timothy Noad recalling the 19th century "shield back" sovereigns. The years 2005 and 2012 (the latter, Elizabeth's Diamond Jubilee) saw interpretations of the George and Dragon design, the first by Noad, the later by Paul Day. Day’s design was used for the first strike on the day sovereign which commemorated the jubilee. In 2009, the reverse was re engraved using tools from the reign of GeorgeIII in the hope of better capturing Pistrucci's design. A new portrait of the Queen by Jody Clark was introduced during 2015, and some sovereigns were issued with the new bust. The most recent special designs, in 2016 and 2017, were only for collectors. The 2016 collector's piece, for Elizabeth's 90th birthday, has a one year only portrait of her on the obverse designed by James Butler. The 2017 collector's piece returned to Pistrucci's original design of 1817 for the modern sovereign's 200th birthday, with the Garter belt and motto. A piedfort was also minted, and the bullion sovereign struck at Llantrisant, though retaining the customary design, was given a privy mark with the number 200. For 2022, a reverse design by Noad in honour of Elizabeth's Platinum Jubilee, depicting his interpretation of the Royal Coat of Arms was used. Following the death of Elizabeth II in September 2022, the Royal Mint announced the issue of sovereigns showing the new king, Charles III, on the obverse, and with a depiction of the Royal Arms by Clark, chosen in memory of Elizabeth and her long reign. When they began accepting orders on 15 November, there was such demand that visitors to the Mint's website were placed in virtual queues. For the Coronation of Charles III in May 2023, the Royal Mint issued sovereigns showing a crowned bust of the king, with the Pistrucci reverse. Both the crowned bust and the uncrowned one first issued in 2022 were designed by Martin Jennings. For 2024, Jennings' uncrowned portrait of Charles was paired with Pistrucci's reverse on each of the five sovereign denominations struck in proof, from the quarter sovereign to the five pound piece.

Жинақтау, басқа да пайдалану және салықтық режим

1989 жылдан бері сувереннің көптеген үлгілері монета коллекционерлеріне тартымды болды, сондай-ақ суверенге негізделген басқа алтын монеталар да – ширек сувереннен бастап бес суверенге дейін. Істерді жеделдету үшін Корольдік монетаханаға алтын суверендеді тікелей халыққа сатуға рұқсат берілді, бұрынғыдай Англия Банкі арқылы өткізілмейді. Заңды төлем құралы ретінде суверен Ұлыбритания тұрғындары үшін капиталдық табыс салығынан босатылады. Айналымдағы монета ретінде қолданылумен қатар, суверен сәнге де енді: 19 ғасырда кейбір ерлер оны қалта сағатының тізбегіне (адалдық белгісі ретінде) іліп тақты, ал басқалары оны тізбекке байланған кішкентай қалташаға салып алып жүрді. Бұл әдет-ғұрыптар білезік сағаттарының таралуымен жоғалып кетті. Әйелдер де сувереннен білезік немесе сырға жасап киген. 21 ғасырда суверен сақинасын тағу – «чав» мәдениетінің белгісі деп есептеледі. Қара таяқ (Black Rod) иеленушісінің лауазым белгісі ретінде алып жүретін және Парламенттің ашылу салтанатында Ұлыбританияның Өкілдер палатасының есігін соғу үшін қолданылатын таяқтың бір ұшына суверен орнатылған. Сирек кездесетін ерте заманғы суверенмен монета аукциондары және мамандандырылған дилерлер айналысады. 1937 жылғы Эдуард VIII және 1953 жылғы Елизавета II суверенделерінен басқа, сериядағы сирек даталарға 1819 жылғы және 1863 жылғы, аверсте Уильям Уайонның әріптерінің орнына «827» саны бар монеталар жатады. «827» саны, мүмкін, қандай да бір тәжірибе үшін қолданылған қорытқыш номері болуы мүмкін, бірақ зерттеулер бұл туралы нақты мәліметтер берген жоқ. 1879 жылы Лондонда аз ғана суверен соғылды, қалғандары көбінесе тозыққан. Аделаида фунтының барлығы 24 768 данасы ғана соғылды, сақталғандары сирек және құнды. Сувереннің өзі естелік монеталардың нысаны болды; 2005 жылы Перт монетаханасы 1871 жылға дейінгі Сидней монетаханасының суверенделерінің кері жағын бейнелеген 25 А$ номиналды алтын монета шығарды.

Many of the variant designs of the sovereign since 1989 have been intended to appeal to coin collectors, as have the other gold coins based on the sovereign, from the quarter sovereign to the five sovereign piece. To expedite matters, the Royal Mint is authorised to sell gold sovereigns directly to the public, rather than having its output channelled through the Bank of England as was once the case. As a legal tender coin, the sovereign is exempt from capital gains tax for UK residents. As well as being used as a circulating coin, the sovereign has entered fashion: some men in the 19th century placed one on their pocket watch chains (seen as a sign of integrity), and others carried them in a small purse linked to the chain. These customs vanished with the popularisation of the wrist watch. Women also have worn sovereigns, as bangles or ear rings. In the 21st century, the wearing of a sovereign ring has been seen as a sign of chav culture. The staff carried by the Gentleman or Lady Usher of the Black Rod (known as Black Rod) as a symbol of office, and used to strike the door of the House of Commons of the United Kingdom during the State Opening of Parliament, has a sovereign inset into one of its ends. Coin auction houses deal in rare sovereigns of earlier date, as do specialist dealers. As well as the 1937 EdwardVIII and 1953 ElizabethII sovereigns, rare dates in the series include the 1819, and the 1863 piece with the number "827" on the obverse in place of William Wyon's initials. The 827 likely is an ingot number, used for some sort of experiment, though research has not conclusively established this. Few 1879 sovereigns were struck at London, and those that remain are often well worn. Only 24,768 of the Adelaide Pound were struck; surviving specimens are rare and highly prized. The sovereign itself has been the subject of commemoration; in 2005, the Perth Mint issued a gold coin with face value A$25, reproducing the reverse design of the pre 1871 Sydney Mint sovereigns.