Джон Маклеод Кэмпбелл: Шотландиялық теолог және дін қызметкерінің өмірі мен қызметі
John McLeod Campbell
Джон Маклеод Кэмпбелл (1800-1872) – шотландтық дін қызметкері, реформатор теолог. Атондау туралы доктринасымен, шіркеу әкелерінің еңбектерімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон МакЛеод Кэмпбелл (4 мамыр 1800 – 27 ақпан 1872) – шотландтық пастор және реформатор теологы. Оның замандасы болған неміс шіркеу тарихшысының пікірінше, оның теологиясы 19 ғасырдағы британдық теологияның ең биік деңгейі болды. Джеймс Б. Торранс оны күнәні кешіру туралы ілім бойынша жоғары бағалап, Кемпбеллді Александриялық Афанасий және Кентерберийлік Ансельммен бір қатарға қойды. Кемпбелл ерте шіркеу әкелерінің, реформаторлардың тарихи жарияламалары мен катехизмдерінің, Иоанн Кальвиннің, Мартин Лютердің Галатиялықтарға жазған түсіндірмелерінің және Джонатан Эдвардстың еңбектерін жан-жақты зерттеу арқылы өз ілімін қалыптастырды.
the Anglican priest
Scottish minister and Reformed theologian
John McLeod Campbell (4 May 1800 – 27 February 1872) was a Scottish minister and Reformed theologian. In the opinion of one German church historian, contemporaneous with Campbell, his theology was a highpoint of British theology during the nineteenth century. James B. Torrance ranked him highly on the doctrine of the atonement, placing Campbell alongside Athanasius of Alexandria and Anselm of Canterbury. Campbell took his cue from his close reading of the early Church Fathers, the historic Reformed confessions and catechisms, John Calvin, Martin Luther's commentary on Galatians, and Jonathan Edwards' works.
Ерте өмір
Кемпбелл 1800 жылғы 4 мамырда Шотландияның Аргиллшир округінде дүниеге келді, ол дін қызметкері Дональд Кемпбеллдің үлкен баласы еді. Оның анасы Кемпбелл 6 жасқа толғанда, 1806 жылы қайтыс болды. Әкесімен негізінен үйде білім алған Кемпбелл 1811 жылы Глазго университетіне қабылданғанда латын тілін жақсы меңгерген еді. 1817 жылы оқуын аяқтаған соң, ол Дивинити залында оқыды, онда еврей тілінің маманы ретінде танылды. Эдинбург университетінде оқуын жалғастырғаннан кейін, Кемпбелл 1821 жылы Лорн пресвитериі арқылы уағызшылыққа лицензия алды. 1825 жылы ол Гарелох пен Клайд жағалауындағы Роу (қазіргі Рху) приходына тағайындалды. Сол жерде маскылық жиі кездесетін, төбелес көп болатын, контрабанда әдеттегі нәрсе еді; дін тек Құдайдың ашуынан сақтауды қамтамасыз ету деп есептелді, сондықтан дұғалар мен құлшылық бос әуенмен шырқалып, көбінесе екіжүзділікке толы болды. Олардың христиандығында қуаныш аз еді. Кемпбелл барлық адамдардың құнасы үшін толықтай кешірім беру туралы уағыз айтты; 1829 жылы пресвитериум оның уағыздауы мен үйретуінің дұрыстығын қарастырды. Мәселе Кемпбеллдің уағыздарындағы теологиясы және оның Вестминстер стандарттарымен байланысы мен сәйкестігі болды, оған барлық шотланд дін қызметкерлері қызметке тағайындалғанда уағыздауға және үйретуге келісетін. Бірінші петиция қайтарылды; бірақ 1830 жылдың наурыз айындағы келесі шағым пресвитериалды тексеруге және ерестік айыбына әкелді. Кемпбелл Вестминстерлік сенім туралы жарғының шектеулі құнасы туралы көзқарасымен келіспеді, және ол дін қызметінен шеттетілді. Ақырында айыпты қараған Бас Ассамблея Кемпбеллді еретикалық ілімдерді үйретуде кінәлі деп тапты және оны қызметінен айырды. Бірнеше мәселе туындады, соның ішінде Кемпбелл Ассамблеядағы теологиялық партиялардың бірін де, Модераттарды немесе Евангелистерді де қолдамады. Эдвард Ирвингтің Католик-Апостолдық шіркеуіне қосылу туралы шақыруын қабылдамай, ол Шотландияның таулы аймағында екі жыл бойы евангелист ретінде жұмыс істеді.
Campbell was born on 4 May 1800 in Argyllshire, Scotland, the oldest child of the Rev. Donald Campbell. His mother died when Campbell was only 6, in 1806. Educated chiefly at home by his father, Campbell was already a good Latin scholar when he went to the University of Glasgow in 1811. Finishing his course in 1817, he became a student at the Divinity Hall, where he gained some reputation as a Hebraist. After further training at the University of Edinburgh Campbell was licensed as a preacher by the presbytery of Lorne in 1821. In 1825 he was appointed to the parish of Row (now Rhu) on the Gareloch and the Clyde coast. There drunkenness was frequent, fights common, and smuggling ordinary; religion was conceived only as offering safety from the anger of God and so prayers and worship rang hollow and were often hypocritical. There was little joy in their Christianity. Campbell preached universal atonement; and the presbytery in 1829 reviewed the orthodoxy of his preaching and teaching. At issue was the theology of Campbell in his sermons and its relationship and uniformity with the Westminster Standards which all Scottish ministers agreed to preach and teach at their ordination. A first petition was withdrawn; but a subsequent appeal in March 1830 led to a presbyterial visitation, and an accusation of heresy. Campbell clearly disagreed with the Westminster Confession of Faith's view of a limited atonement, and he was removed from the ministry. The General Assembly, by which the charge was ultimately considered, found Campbell guilty of teaching heretical doctrines and deprived him of his living. Several issues came into play, not least that Campbell did not support either of the theological parties in the Assembly, the Moderates or the Evangelicals. Declining an invitation to join Edward Irving in the Catholic Apostolic Church, he worked for two years as an evangelist in the Scottish Highlands.
Глазго қаласында
1833 жылы Глазгоға қайтып келген Кемпбелл, жақын достары оған арнайы салған үлкен капеллада он алты жыл бойы дін қызметкері болып жұмыс істеді. 1859 жылы денсаулығы сырғатып, ол қауымға Норман Маклиод пастор болып қызмет ететін Барония шіркеуіне қосылуды ұсынды.
Returning to Glasgow in 1833, Campbell was minister for sixteen years in a large chapel specially built for him by close friends. In 1859 his health gave way, and he advised his congregation to join the Barony church, where Norman Macleod was pastor.
Кейінгі жылдар
1868 жылы ол теологиялық еңбектері мен жазбалары үшін Глазго университетінен D. D. дәрежесін алды. Ол және оның достары мұны шотланд шіркеуінің оған қызметтен шеттетілгеннен кейін көп уақыт өткен соң жасаған қадам деп түсінді. Оның құрбандық туралы кітабының маңыздылығы айқын болды және оған жауап беру қажет еді. 1870 жылы ол Роснеатқа көшіп, онда "Еске алулар мен толғаныстар" атты аяқталмаған еңбегін бастады, оны ұлы қайтыс болғаннан кейін жариялады. Кемпбеллдің жақын достарының қатарында Томас Эрскин, Норман Маклеод, Александр Юинг, Фредерик Морис және С. Дж. Воэн болды. 1871 жылы Шотландиядағы көптеген діни ұйымдардың өкілдері оған құрмет көрсетіп, кешкі ас ұйымдастырып, сөз сөйледі. Ол 1872 жылдың басында простата рагынан қайтыс болды. Ол Роснеат шіркеуінің қорымына жерленді.
In 1868 he received the degree of D. D. from Glasgow University for his theological work and writing. He and his friends took it to be a reaching out on the part of the Scottish church towards him so long after his deposition from the ministry. It was clear that his book on the atonement was significant and required some response. In 1870 he moved to Rosneath, and there began his Reminiscences and Reflections, an unfinished work published after his death by his son. Campbell had a close circle of friends, which included Thomas Erskine, Norman McLeod, Alexander Ewing, Frederick Maurice and C. J. Vaughan. In 1871 a testimonial, dinner and address were presented to him by representatives of most of the religious bodies in Scotland. He died in early 1872 from prostate cancer. He was buried in Rosneath churchyard.
Шығармалары
Джонатан Эдвардтың тәубә туралы сұрағы, Кэмпбеллдің еңбегіне бастама берген мәселелердің бірі, мынадай еді: «Құдай Мәсіхтің адамзат атынан жасаған шын ниетті тәубәсіне қанағаттанды ма, әлде қанағаттану, кешірім және тәубә жасау үшін оның өлімі қажет пе?» Басқаша айтқанда, тәубә жасау үшін Мәсіхтің міндетті түрде өлуі керек пе, әлде тәубә жасаудың басқа жолы бар ма? Кэмпбелл сонымен қатар, өз қауымдастарының христиан ретінде өмір сүруіне қатысты көзқарастарына рухани тұрғыдан сезімтал болды. Ол олардың христиандығының қуанышсыз және көңілсіз екенін анықтады. Кэмпбеллдің ықпалы Хью Росс Маккинтош, Дональд Бейлидің және ең бастысы Томас Ф. Торранс пен Джеймс Б. Торранстың еңбектерінде көрінеді. Кейінгі шотланд теологиясы Вестминстер стандарттарын қатаң түсінуден бас тартып, Кэмпбеллдің ықпалын мойындады. Кэмпбелл Торранс ағайындыларының ықпалы арқылы рухани теолог ретінде таныла бастады. 1856 жылы Кэмпбелл шотланд теологиясына зор әсер еткен «Тәубәнің мәні» атты еңбегін жариялады. Кэмпбеллдің теологиялық мақсаты – Тәубәні Жан тегіс болу тұрғысынан қарастыру еді. Тәубә жасау процесінде Иса Мәсіхтің дүниеге келуі, тұлғасы, қызметі және өлімі ешқандай бөлек нәрсе емес. Мәсіхке жақын қарағанда, Мәсіхтегі құдайлық сананың Құдайға деген мінсіз бағыну және адамдарға деген мінсіз бауырластық екенін көруге болады. Иса Мәсіх өзінің тұлғасында Құдайды жан-жүректен сүю және жақынын өзінен артық сүю заңын орындайды. Адам болып жаралудың осы құдайлық фактісінің жарығында, Мәсіхтің тәубә ретіндегі өмірі, адамзаттың орнына өмір сүргендіктен, табиғи және қажетті түрде кемелді және толық татуластыру ретінде дамиды; Мәсіхтің азаптарындағы жазалау элементі тәубәнің бір ғана жағы немесе қыры. Ғалымдар арасында Кэмпбеллдің тәубәнің жазалауды ауыстыру теориясын жоққа шығарды деген айыптаманың дұрыстығына қатысты келіспеушіліктер бар. Кейбіреулер оның адамзаттың күнәсін мойнына алудың орнына, адамзаттың күнәсін мойындады деп санайды. Оның ең маңызды еңбегін мұқият оқығаннан кейін, бұл дұрыс емес көзқарас жалған екені анықталады. Оның орнын басу арқылы жасаған мойындауы – оның араласу, орнын басу және өкілдік жұмысының бір бөлігі ғана (оның тұлғасының бір бөлігі ретінде). Мәсіхтің өлімі ғана жеткілікті ме? Әлде тәубәнің мәні оның өліміне адамзат үшін жасаған күнәсін мойындауы мен Құдайдың әділ жазасын мойындауы арқылы қосымша тереңдік қажет пе? МакЛеод Кэмпбелл Мәсіхтің орнына өлуі туралы түсінікті болды, бірақ бұрынғы теориялардың жиі кездесетін кемшілігі деп санайтын нәрсесін қосу үшін оны дамытты. Мәсіхтің жұмысының тиімді болуы үшін қаншалықты қатысу қажет? Бұл орайда оның Сандар кітабының 25-таравындағы Финеестің құлшынысын тәубә жасау ретінде оқығаны өте маңызды. Кейбір сыншылар Кэмпбеллдің ұстанымы Мәсіхтің азаптарының жазалау және тәубә жасау элементіне берілген орынға сәйкес келмейді, сондай-ақ Мәсіхтің мойынсұнуы барлық әділдікті толыққанды растайды және Құдайдың қасиеттілігін қанағаттандырады, соның арқасында Құдай мен адамзат арасында бейбітшілік пен татуластық орнатылады – нағыз тәубә жасау қағидатын мойындауда жеткіліксіз деп дәлелдеді. Басқалары бұған мүлдем келіспейді. Кэмпбелл өз еңбегі арқылы тәубә теориясының басым парадигмасын өзгертуге тырысты. Кейбіреулер оның сәтті болғанын айтады, ал басқалары күмән білдіреді. Ол өзінің тәубә теориясымен таза заңдық негізден (латындық Батыста негізделген) балалық және отбасылық негізге (православ Шығысына көбірек сәйкес) көшуге тырысты. Бұл тілдің өзгеруі мен оның артында тұрған ұғымдар оның сәттілікке жеткені немесе сәтсіздікке ұшырағаны туралы түрлі көзқарастарға себеп болды. 1862 жылы Кэмпбелл «Аян туралы ойлар» атты еңбегін жариялады, ал бірнеше жылдан кейін (1869) 1851 жылғы «Мәсіх – өмір наны» атты кітабының қайта қарастырылған нұсқасын жариялады.
Jonathan Edward's question regarding the atonement, one of the prompts for Campbell's work, was: "Could God be satisfied by Christ's earnest and honest repentance on behalf of humanity, or was his death necessary for satisfaction, forgiveness, and atonement to occur?" Asked in another way, did Christ have to die to effect atonement, or was there another way for atonement to take place? Campbell also was pastorally sensitive to the attitude of his parishioners in living as Christians. He discovered that their Christianity was essentially joyless and depressing. Campbell's influence may be seen particularly in the work of Hugh Ross Mackintosh, Donald Baillie, and most notably in Thomas F. Torrance and James B. Torrance. Later Scottish theology affirmed Campbell's influence in its departure from the strict reading of Westminster's Standards. Campbell, through the influence of the Torrance brothers, has begun to be appreciated as a pastoral theologian. In 1856 Campbell published The Nature of the Atonement, which profoundly influenced Scottish theology. Campbell's theological aim was to view the Atonement in the light of the Incarnation. In the Atonement, one may not separate the birth, person, work, and death of Jesus Christ. As one looks more closely at Christ, one may discover that the divine mind in Christ is the mind of perfect obedient sonship towards God and perfect brotherhood towards men. Jesus Christ in his person fulfills the law to love God wholeheartedly and to love neighbor selflessly. By the light of this divine fact of the Incarnation, Christ's life as atonement, vicariously lived in humanity's place, is seen to develop itself naturally and necessarily as a perfect and complete reconciliation; the penal element in the sufferings of Christ is but one aspect or facet of the atonement. There is some disagreement among scholars as to whether Campbell is rightly accused of denying the penal substitutionary theory of the atonement with his alternate view. Some would argue that he believed that rather than bearing the sin of humanity, Christ confessed humanity's sin on their behalf. A closer reading of his magnum opus belies this inaccurate view. His vicarious confession is just one part of his mediatorial, vicarious and representative work (as part of his person). Is Christ's death alone sufficient? Or does the nature of the atonement require an additional depth to his death with the addition of his confession of sin on humanity's behalf and his rightful recognition of God's just punishment? McLeod Campbell was clear on Christ's substitutionary death, but developed his theory to add to what he perceived to be a too frequent weakness on the part of previous theories. How participatory does Christ's work have to be in order for it to be effective? His reading of Phineas's zeal in Numbers 25 as making atonement is most instructive in this regard. Some critics have argued that Campbell's position was not self consistent in the place assigned to the penal and expiatory element in the sufferings of Christ, nor adequate in its recognition of the principle that the obedience of Christ perfectly affirms all righteousness and so satisfies the holiness of God, thus effecting a peace and reconciliation between God and humanity—a true atonement. Others would vociferously disagree. Campbell sought, through his work, to change the dominant paradigm of atonement theory. There are those who suggest he succeeded; while others who argue he did not. He sought, with his atonement theory, to move from a purely legal framework (based as it is in the Latin West) to a filial and familial one (more in keeping with the Orthodox East). This change in language and the concepts behind it is partly to blame for the variety of views regarding whether he ultimately succeeded or failed. In 1862 Campbell published Thoughts on Revelation and a few years later (1869) he published a revised version of his 1851 book: Christ the Bread of Life.
Отбасы
Кемпбелл Мэри Кемпбеллге үйленді, ол Арднауа және Кильнинвердегі Джон Кемпбеллдің қызы еді. Мэридің әлеуметтік жағдайы төмен болғандықтан, оның отбасы бұл некені жақтырмады. Бірақ Маклауд Кемпбелл оған терең махаббатпен қарады және әлеуметтік теңсіздік олардың одағына кедергі келтірмеді. Осының салдарынан, оның отбасымен қарым-қатынасын жаңартқанға дейін көп жыл өтті. Олардың одағынан төрт ұл, оның ішінде Джеймс Макнабб Кемпбелл, және екі қыз дүниеге келді; оның қызы Жан, Уолтер Крумның ұлы Уильям Грэм Крумға тұрмысқа шықты және англикан шіркеуінің пасторы және гимн жазушы Джон Маклиод Кэмпбелл Крумның анасы болды.
Campbell married Mary Campbell, daughter of John Campbell of Ardnahua, Kilninver. Their marriage was looked upon unfavorably by his family because of Mary's lower social standing. McLeod Campbell, however, was deeply in love with her and did not let the social inequality stand in the way of their union. As a result, it was years before his family resumed communication and correspondence with him. The union produced four sons, including James Macnabb Campbell, and two daughters; his daughter Jean married William Graham Crum, son of Walter Crum, and was the mother of the Anglican priest and hymnwriter John Macleod Campbell Crum.