Тарихи елді мекен: әртүрлі дәуірлердегі Әл-Сұмайрия ауылының тарихы
Al-Sumayriyya
Таль ас-Сумайрия, Хорбат Абу 'Атаба – салибы жорығы және Мамлюк дәуірінің археологиялық ескерткіштері. Қалалардың тарихы, құрылыстар, шыны фабрикасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Тарих
Талл әл Сумайрияда ою-өрнектелген тастар, мозаикалық еден, мазарлар, бағаналар және тас қақпалар кездеседі. Хирбат Абу Атабада ислам қасиетті орны және керамика сынықтары бар. Сол кезде бұл ауыл тамплиерлерге қарасты болған. 1283 жылғы әл-Мансур Қалаун мен крестшілер арасындағы бейбіт келісімде (худна) әл-Сумайрия әлі де крестшілер билігінде болса, 1291 жылы мамлюктардың бақылауына өтті. Ауылда крестшілер дәуірінен қалған, 60,5 x 57 метр көлемдегі ауласы бар ғимарат табылды, сондай-ақ 13 ғасырға жататын шыны фабрикасы қазылып алынған. 1738 жылы Ричард Покок бұл жерге тоқтаған, оны Семарс деп атаған. Ол бұл атаудың "Сент-Мариядан" шыққан деп ойлаған және бұрынғы монастырьға тиесілі болған кескен тастан жасалған қабырғаның қалдықтарын байқаған. Пьер Жакотиннің 1799 жылғы Наполеон жорығынан қалған картасында бұл жер Эль-Эсмерих деп көрсетілген. 1875 жылы Виктор Герин ауылда 400 мұсылман тұрғанын хабарлаған. 1881 жылы Батыс Палестинаны зерттеу тобы (PEF) бұл жерді "топырақ және тас үйлерден тұратын, шамамен 200 мұсылманның тұрағы, жазықта орналасқан, айналасында аз ғана зәйтүн және інжір ағаштары мен егістік жерлер бар; ауылда екі-үш цистерна бар, ал жақын жердегі су құбыры жақсы су жеткізеді" деп сипаттаған. 1887 жылғы халық санағында ауылда шамамен 270 тұрғын, барлығы мұсылман екені көрсетілген.
Tall al Sumayriyya contains carved stones, a mosaic floor, tombs, columns, and stone capitals. Khirbat Abu 'Ataba has an Islamic shrine and ceramic fragments. At the time, the village belonged to the Templars. In the hudna of 1283 between Al Mansur Qalawun and the Crusaders, Al Sumayriyya was still under Crusader rule while in 1291 it had come under Mamluk control. A building with a court yard, measuring 60,5 by 57 meters, dating from the Crusader era, has been noted in the village, and a 13th century glass factory has been excavated. In 1738 Richard Pococke passed by the place, which he called Semmars. He thought the name came from "St. Mary's", and noted the remains of a wall of hewn stone, which he thought had belonged to a convent. A map by Pierre Jacotin from Napoleon's invasion of 1799 showed the place, named as El Esmerieh. In 1875 Victor Guérin found the village had 400 Muslim inhabitants. In 1881, the PEF's Survey of Western Palestine described the place as a village of "mud and stone houses, containing about 200 [ ] Moslems, situated on the plain, surrounded by a few clumps of olives and figs and arable land; two or three cisterns are in the village, the aqueduct near brings good water." A population list from about 1887 showed the village to have about 270 inhabitants; all Muslims.
Британдық мандат дәуірі
1922 жылы Палестинада британдық мандат билігі жүргізген халық санағында Семарияхтың халқы 307 адамды құрады; 300 мұсылман және 7 христиан, барлық христиандар марониттер еді. 1931 жылғы санақта халық саны 392 адамға жетті, оның ішінде 390 мұсылман, 1 христиан және 1 яһуди, барлығы 92 үй болды. Әл-Сумайрияда 1943 жылы негізделген ұлдарға арналған бастауыш мектеп болды. 1945 жылы 60 оқушы білім алды. Бір мешіт қазірге дейін сақталған. 1944/1945 жылдары ауылдың халқы 760 мұсылманды құрады, ал 28 дунам жер құрылыспен ғана жабылған (қалалық) жер болып табылды.
In the 1922 census of Palestine conducted by the British Mandate authorities Semariyeh had a population of 307; 300 Muslims and 7 Christians, where all the Christians were Maronite. This had increased in the 1931 census to 392, 390 Muslims, 1 Christian and 1 Jew, in a total of 92 houses. Al Sumayriyya had an elementary school for boys, which was founded in 1943. In 1945, it had an enrollment of 60 students. One mosque which remains. In 1944/1945 the village had a population of 760 Muslims, while 28 dunams were built up (urban) land.
1948 ж. және содан кейінгі кезең
1945 жылдың басында әл-Сумайрияның 760 тұрғынының барлығы араб мұсылмандары болды. Тұрғындар 1948 жылғы 14 мамырда Бен-Ами операциясы барысында Кармели бригадасының ауылға жасаған шабуылынан кейін қашып кетті. Бұл 1948 жылғы араб-израиль соғысының ресми басталуына бір күн бұрын болды. Лохамей Хагетаот және Шомрат ауылдық жерлерде орналасқан. Дегенмен, Халиди Бустан-Хағалилдің әл-Маншия жерінде екенін жазады. Шавей Цийон және Регба Әл-Сумайрияның солтүстік шекарасына жақын орналасқан, бірақ олар бұрын Мазраға тиесілі болған жерлерге салынған.
At the beginning of 1945, al Sumayriyya's 760 inhabitants were all Arab Muslims. The inhabitants fled as a result of the 14 May 1948 assault on the village by the Carmeli Brigade during Operation Ben Ami, one day before the official outbreak of the 1948 Arab Israeli War. Lohamei HaGeta'ot and Shomrat are both on village land. however, Khalidi writes that Bustan HaGalil is on the land of Al Manshiyya. Shavey Tziyon and Regba are close to the northern borders of Al Sumayriyya, but were established on land that used to belong to Mazra'a.