Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарбиха крестшілердің Тайеребикасы орналасқан жерде болған, және осыдан-ақ атын алған. 1220 жылы Жоселин III-нің қызы Беатрикс де Куртенэй және оның күйеуі Отто фон Ботенлаубен, Хеннеберг графы, өздерінің жерлерін, Тайербиканы қоса, Тевтон орденіне сатты.
Tarbikha was located on the site of the Crusaders Tayerebika, from which it derived its name. In 1220 Jocelyn III's daughter Beatrix de Courtenay and her husband Otto von Botenlauben, Count of Henneberg, sold their land, including Tayerbica, to the Teutonic Knights.
Осман дәуірі
Тарбиха 1517 жылы Палестинаның қалған бөлігімен бірге Осман империясына қосылды, ал 1596 жылы 88 тұрғыны бар Сафад ливасы астындағы Тибнин нахиясының (аумағы) бөлігі болды. Ол бидай, зәйтүн және арпа, сондай-ақ ешкілер, ара ұялары және зәйтүн немесе жүзімді өңдеуге арналған басу станогы үшін салық төледі. XIX ғасырдың соңында Тарбиха ауылы тастан салынған және тік беткейде орналасқан деп сипатталған. Халық саны шамамен 100-ге жуық деп есептелді, олар зәйтүн өсіру арқылы күнкөріс жасады. Осы кезеңде Тарбиха Бейрут провинциясының құрамына кірді. Тек Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, британдықтар мен француздар Ливан мен Палестина арасындағы шекараны белгілегенде ғана Тарбиха палестиналық басқаруға көшті.
Tarbikha was incorporated into the Ottoman Empire in 1517 with the rest of Palestine, and by 1596 it was part of the nahiya (subdistrict) of Tibnin under the Liwa of Safad, with a population of 88. It paid taxes on a number of crops, including wheat, olives and barley, as well as on goats, beehives and a press that was used for processing either olives or grapes. In the late nineteenth century, the village of Tarbikha was described as being built of stone and situated on a ridge. The population was estimated at being around 100, and they lived by cultivating olives. During this period Tarbikha was a part of the Beirut province. Only after World War I, when the borders between Lebanon and Palestine were delineated by the British and French, did Tarbikha come under Palestinian administration.
Британдық мандат дәуірі
1931 жылы Палестинада британдық мандат билігі жүргізген халық санағында Тарбиханың халқы 674 адамды құрады, оның ішінде 1 христиан және қалғандары мұсылман, барлығы 149 үй. Ауылда екі мешіт және 1938 жылдан кейін ашылған бастауыш мектеп болды, 1940 жылдардың ортасында ол 120 оқушыны қабылдады. Сонымен қатар, Ливан шекарасын бақылау үшін кеден кеңсесі мен полиция бөлімі орналасқан еді. 112 дунам жер құрылыспен (қалалық) жабылған.
In the 1931 census of Palestine, conducted by the British Mandate authorities, Tarbikha had a population of 674; 1 Christian and the rest Muslims, in a total of 149 houses. The village had two mosques, and an elementary school, founded after 1938, which had an enrollment of 120 students in the mid 1940s. It also had a customs office and a police station for monitoring the Lebanese border. while 112 dunams were built up (urban) area.
1948 жылғы соғыс және оның салдары
1948 жылы 30 қазанда «Хирам» операциясы барысында Одед бригадасы қалаға шабуыл жасады. Халыққа қараша айының басында Ливанға көшіп кетуге бұйрық берілді. Әскерилер арабтарға өзі егілген егінді жинауға рұқсат бермеді, керісінше, Тарбиха кибуцының еврейлеріне егінді жинауға мүмкіндік берді және ауылдарды қарауылсыз қалдырды, соның салдарынан кездейсоқ адамдар күзетілмеген ауылдағы мүлікке қол жеткізе алды. Тарбиха ауылдық жерлері Солтүстік Израильді еврейлендіру саясаты аясында Венгрия мен Румыниядан келген еврей иммигранттарымен мекенделді. Палестина тарихшысы Валид Халиди 1992 жылы ауылдың сақталған құрылыстарын былай сипаттады: «Ауылдың шамамен жиырма үйі қазір Мошав Шомера тұрғындарымен мекенделген. Кейбір шатырлар жаңадан жасалған және екі еңкейген шатырлы болған. Мошавтың орталық қорғаныш үйінің шатырына бұрынғы үйлердің тастары орнатылған». 1994 жылы 1948 жылдан бері палестиналық босқындар ретінде тіркелген жеті ауылдың босқындары Ливан азаматтығын алды.
The town was assaulted during Operation Hiram by the Oded Brigade on 30 October 1948. The population was ordered to leave for Lebanon in early November. The military did not let the Arabs gather the crops they planted; rather the military allowed the Jews of the kibbutz Tarbikha to gather the crops and left the villages unguarded, which allowed any passerby access to the items in the unguarded village. The village lands of Tarbikha were settled by Jewish immigrants from Hungary and Romania as part of the policy of Judaisation of Northern Israel. The Palestinian historian Walid Khalidi, described the village remaining structures in 1992: "About twenty houses from the village are now occupied by the residents of Moshav Shomera. Some of the roofs have been remodeled and given a gabled form. Stones from the original houses embellish the roof of the central shelter of the moshav." In 1994, the refugees from the seven villages, who had been classified as Palestinian refugees since 1948, were granted Lebanese citizenship.