Франсис Хатчинсон: Қолдаушылық және Құпияға Қарсы Күрес

Кіріспе

Британдық министр Фрэнсис Хатчинсон (2 қаңтар 1660 – 1739) Бьюри-Сент-Эдмундс қаласында қызмет еткен британдық пастор болған. Ол сиқыршылыққа айып тағуды жоққа шығаратын атақты кітап жазғаннан кейін Ирландиядағы Даун және Коннор епискобы болып тағайындалды.

Білім

Хатчинсон Карсингтон, Вирксворт, Дербиширде Мэри мен Эдвард Хатчинсонның (немесе Хитчинсонның) екінші ұлы болып дүниеге келді, олар кіші жер иелері болған. Ол 1678 жылы Кембридждегі Кэтрин Холлде оқуын бастамас бұрын, пуритан дін қызметкері, өзінің ағасы Фрэнсис Таллентстен тарих сабағын алды. Бір жыл бұрын ол Лондон епискобының алдында диплом алған және Эссекс штатындағы Виддингтон шлюбінде лектор болып тағайындалған. Бұл Англия шіркеуінің мансаптық баспақышының ең төменгі сатысын білдірді және Хатчинсон 1690 жылдың басында жергілікті виг магнаты Уильям Мейнардтың Хоксне, Саффолк шлюбінің викарийі болып тағайындалғанға дейін сол қызметте қалды. Хатчинсон 1698 жылы Кембридж университетінен докторлық диссертациясын (D.D.) қорғады. Кейлеф Бьюриден оңтүстікке қарай он бір шақырым жерде орналасқан Стэнстед қаласынан Бостонға көшіп келген. 1706 жылға қарай Хатчинсон «Солқын туралы тарихи очерк» деп аталатын кітаптың жобасын таратып жүрді, бірақ ықпалды достары оны жариялаудан бас тартып, көндірді. 1712 жылы Хатчинсон Джейн Вэнхемнің жергілікті сот процесін өз көзімен көрді және қайтадан жариялау мүмкіндігін қарастырды, бірақ тағы да шегінді. «Солқын туралы жазу қиын шаруа», - деп атап өтеді Иан Бостридж Хатчинсонның жұмысына қатысты. Бірнеше жылдан кейін Ричард Болтонның кітабы жарық көрді, ол Хатчинсонға ұнамады, және осы жағдай оны 1718 жылы өзінің кітабын жариялауға итерген сияқты. Бұл ұзақ еңбек болды, ол Шығыс Англия және Англияның басқа да аймақтарында, сондай-ақ Жаңа Англиядағы колдовствоны аулау және қудалауды мұқият және шыдамдылықпен зерделеді және «осы құбылысқа саналы түрде рационалды көзқарас қолданды». Тарихшы Уоллес Нотештейн 1911 жылы жазған зерттеуін 1718 жылы аяқтады, «өйткені сол жылы Фрэнсис Хатчинсонның маңызды шабуылы жарияланды». Нотештейн оны «эпоха жасайтын» деп сипаттайды және былай деп жазады: «Хатчинсон өліп бара жатқан шарлаттандыққа соңғы және қайтымсыз соққы берді». Иан Бостридж Хатчинсонның кітабын жариялаудағы кешігуі «Хатчинсон айналысқан элиталық шеңберде бұл мәселенің қаншалықты даулы болғанын көрсетеді» деген пікірді білдіреді. Бостридж Хатчинсонның кітабының маңыздылығын азайта қоймайды, бірақ 1735 жылы Колдовство заңын жоюға қабылданған дауыс беруді саяси тұрғыдан күрделі оқиға ретінде, алдын ала болжамдалған нәтиже ретінде ұсынады.

Hutchinson was born in Carsington, Wirksworth, Derbyshire, the second son of Mary and Edward Hutchinson or Hitchinson (a family of the lesser landed gentry). He was taught history by his uncle, Francis Tallents, a Puritan clergyman, before beginning his studies at Katharine Hall, Cambridgein 1678. a year after he was ordained by the bishop of London and was appointed Lecturer at the rectory of Widdington, Essex. This living represented the lowest rung of the career ladder of the Church of England and Hutchinson remained there until appointed vicar of Hoxne, Suffolk in early 1690 by local Whig magnate, William Maynard. Hutchinson received a D. D. from Cambridge in 1698. Calef had emigrated to Boston from the town of Stanstead, only eleven miles south of Bury. By 1706, Hutchinson was passing around a draft of a book that would come to be called An Historical Essay Concerning Witchcraft but was discouraged by influential friends from publishing. In 1712, Hutchinson experienced the local trial of Jane Wenham firsthand and again considered publishing, but again demurred. "Writing about witchcraft is a tricky business," as Ian Bostridge notes regarding Hutchinson's process. A few years later a book appeared by Richard Boulton which Hutchinson detested, and this seem to have finally galled him into publishing his book in 1718. It was a lengthy work carefully and patiently deconstructing and dissecting witch hunting and the witchcraft prosecutions in East Anglia and other parts of England, as well as New England, and "applied a consciously rational approach to the phenomenon." Historian Wallace Notestein, writing in 1911, ends a similar survey in 1718 "because that year marked the publication of Francis Hutchinson's notable attack." Notestein calls it "epoch making" and writes, "Hutchinson levelled a final and deadly blow at the dying superstition. "Ian Bostridge suggests Hutchinson's delays in publishing the work "indicates how contentious the subject was, within the elite circles in which Hutchinson moved." Bostridge does not diminish the importance of Hutchinson's book, but presents the vote to repeal of the Witchcraft Act in 1735 as politically complex event and not a foregone conclusion.

Ирландия

1721 жылдың басында Хатчинсон Даун және Коннер епископы болып киеленді және қазіргі Солтүстік Ирландиядағы Лизберн қаласына қоныстанды. Ол 1739 жылы 79 жасында қайтыс болды және Антрим графтығындағы Портгленон приход шіркеуіне жерленді.

Шығармалары

Аңшылдық туралы тарихи очерк (1718) және одан кейінгі басылым (1720). Назарда болсын, екінші басылымда ірі әріптер, кеңірек аралықтар, бір сурет және жарнамалар бар болғанымен, ол Хатчинсоннан қосымша мазмұн қоспаған көрінеді, бірақ 1718 жылғы басылымнан бір эссе ("Папистерге мейірімді үндеуді қорғау") алынып тасталған.