Кіріспе
Құйылу үшін ырымдық тостаған. Классикалық антикалық мәдениетте патера немесе фиала (φιάλη) – терең емес керамикалық немесе металлдан жасалған құйылуға арналған тостаған. Оны ұстауды жеңілдету үшін көбінесе орта тұсында дөңгелек ойық (омфалос, "құрсақ кіндігі") болады, мұндай жағдайда оны кейде мезомфаликалық фиала деп атайды. Әдетте тұтқасы мен аяқтары жоқ. Екі термин де бірін-бірі алмастырып қолданылуы мүмкін, әсіресе этрус мәдениеті контекстінде, бірақ фиала грек нысандарына қатысты жиі кездеседі, ал патера римдік жағдайда қолданылады. Оны тұтқасы бар су ішетін тостағаннан (киликс) ажырату керек, ал C-тұтқалы дөңгелек табақ патера емес, дегенмен кейбір патераларда бірден ұзын түзу тұтқалар кездеседі.
In the material culture of classical antiquity, a patera or phiale (φιάλη ) is a shallow ceramic or metal libation bowl. It often has a bulbous indentation (omphalos, "belly button") in the center underside to facilitate holding it, in which case it is sometimes called a mesomphalic phiale. It typically has no handles, and no feet. Although the two terms may be used interchangeably, particularly in the context of Etruscan culture, phiale is more common in reference to Greek forms, and patera in Roman settings. The form should be distinguished from a drinking cup with handles, which is a kylix, and a circular platter with a pair of C handles is not a patera, though a few paterae have single long straight handles.
Қолдану
Су құю ежелгі грек дінінің орталық және маңызды аспектісі болды, сондай-ақ діни практиканың ең қарапайым және кең таралған түрлерінің бірі. Бұл ежелгі Грециядағы құдайға сыйынғандықтың белгісі саналатын негізгі діни амалдардың бірі, оның тарихы қола дәуіріне, тіпті тарихқа дейінгі Грецияға дейін жетеді. Су құю күнделікті өмірдің бір бөлігі болды, және ізгі ниетті адамдар оны таңертең және кешке, сондай-ақ тамақ ішер алдында күн сайын орындайтын. Су құюға көбінесе араласқан шарап пен су қолданылды, бірақ таза шарап, бал, май, су немесе сүт те пайдаланылуы мүмкін еді. Су құюдың "спонде" деп аталатын түрі әдетте қолдағы құмырадан немесе табақтан шарап құю рәсімінен тұрады. Ең көп таралған рәсім – оинохоэден (шарап құмырасы) шарапты фиалға құю. Су құю әдетте дұғамен бірге жасалатын. Гректер дұға еткенде қолдарын көтеріп тұратын немесе оң қолын созып, фиале ұстап тұрып, су құятын. Фиалдан шарап құйылғаннан кейін, қалған бөлігін тойлаушы ішетін. Римдік өнерде су құю құрбандық тастағында немесе үш аяқты тақтада орындалған. Бұл құрбандықтың ең қарапайым түрі болды және өздігінен жеткілікті құрбандық болып табылуы мүмкін. Жануар құрбандығына кіріспе рәсімі (праефатио) өртеу тастағына құрылыс және шарап құюды қамтыды. Императорлар мен құдайлар, әсіресе монеталарда, патерадан су құйып бейнеленеді. Су құю көріністері және патераның өзі діни парызды, құрметті немесе ықыласты білдіреді.
Сәулет
Сәулет өнерінде ғимараттардағы гипстік фриздердегі дөңгелек пішінді элементтер патера (көпше түрі) деп аталады.