Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нацистік Германиядағы жастардың еркін ұйымдасқан тобы – «Эдельвейс пираттары» (Edelweißpiraten) – нацистік Германияның қалыпты жағдайына қарсы болған жастардың еркін ұйымдасқан тобы еді. Олар 1930-жылдардың соңындағы неміс жастар қозғалысынан шығып, Гитлер жастарының қатаң режіміне жауап ретінде Батыс Германияда пайда болды. «Лейпциг Meuten» тобымен көптеген жағынан ұқсас, олар негізінен 14-17 жас аралығындағы жастардан құралды. Бұл жастар 14 жасқа толғаннан кейін мектепті тастап (мүмкіндік болған), Гитлер жастарынан қашып, сонымен қатар 17 жасқа толғанға дейін әскери қызметке шақырылмайтын жасқа жеткен. «Эдельвейс пираттары» қозғалысының тамыры мен тарихы 2004 жылы Нико фон Гласов түсірген «Эдельвейс пираттары» фильмінде толыққанды көрсетілген.
Loosely organized group of youth in Nazi Germany
The Edelweiss Pirates (Edelweißpiraten ) were a loosely organized group of youths opposed to the status quo of Nazi Germany. They emerged in western Germany out of the German Youth Movement of the late 1930s in response to the strict regimentation of the Hitler Youth. Similar in many ways to the Leipzig Meuten, they consisted of young people, mainly between the ages of 14 and 17, who had evaded the Hitler Youth by leaving school (which was allowed at 14) and were also young enough to avoid military conscription, which was only compulsory from the age of 17 onward. The roots and background of the Edelweiss Pirates movement were detailed in the 2004 film Edelweiss Pirates, directed by Niko von Glasow.
Тарих
Эдельвейспираттардың пайда болуы Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңге дейін барып жетеді, сол кезде мемлекеттік бақылаудағы Гитлер жастары (Гитлер Югенд) жастарды бұрынғы бос уақыттарының есебінен идеологиялық тұрғыдан баулуға жұмылдырылды. Бұл шиеленіс соғыс басталғанда және жастар басшылары әскерге шақырылғанда одан да күшейді. Эдельвейспираттар, керісінше, жастарға өздерін еркін жеткізуге және қарама-қарсы жыныстың өкілдерімен араласуға кең мүмкіндік берді. Бұл нацистік жастар ұйымдарынан өзгеше болды, олар жыныс бойынша қатаң бөлінген: Гитлер жастары ұлдарға, ал Германия қыздары лигасы (Bund Deutscher Mädel) қыздарға арналған. Эдельвейспираттардың көп бөлігі ерлерден тұрса да, олар ерлер мен әйелдердің қатысуымен құрылды. Эдельвейспираттар тыйым салынған неміс жастар қозғалысының көптеген белгілерін пайдаланды, соның ішінде шатырларын (кохте), киімдерін (де) және әндерін. Алғашқы Эдельвейспираттар 1930 жылдардың соңында Батыс Германияда пайда болды, олардың көпшілігі 14 пен 18 жас аралығындағы жастар еді. Жеке топтар әртүрлі аймақтармен тығыз байланысты болды, бірақ оларды ортақ киім стилі, жеке эдельвейс белгісі және Гитлер жастарының жарымәскери сипаты деп санайтын нәрсеге қарсылығымен тануға болады. Эдельвейспираттардың ішкі топтарына Кельнге бағытталған Навахолар, Оберхаузен мен Дюссельдорфтың Киттельбах пираттары және Эссеннің Ровинг Дудтары кірді. 1941 жылы нацистік шенеуніктердің бірі: «Киттельбах пираттарын барша бала біледі. Олар барлық жерде, тіпті Гитлер жастарынан да көп. Олар патрульдерді ұрып-сапалайды, ешқашан «жоқ» демейді» деді. Олар нацистердің авторитарлық тәртібін қабылдамаса да, Эдельвейспираттардың наразылық мінез-құлқы көбінесе ұсақ провокациялармен шектелді. Осыған қарамастан, олар үкіметтің бос уақытты реттеуіне қарсылық көрсеткен және Volksgemeinschaft (халық қауымдастығы) деп аталатын насихатқа қызығушылық танытпаған жастар тобын білдірді. 1944 жылдың 25 қазанында Генрих Гиммлер оларға қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді, ал сол жылдың қараша айында Эренфельдер тобының басшыларынан құралған он үш адам Кёльнде көпшілік алдында дарға асылды. Олардың кейбіреулері бұрынғы Эдельвейспираттар еді. Дарға асылған Эдельвейспираттардың арасында жергілікті Навахолардың бұрынғы мүшесі Бартоломей Шинк, «Бартхель» деп аталған алты жасөспірім болды. Фриц Тейлен аман қалды. Дегенмен, үкіметтік репрессиялар көптеген топтардың рухын сындыра алмады, олар нацистік қоғамның нормаларын қабылдамайтын субмәдениетті құрады. Эдельвейспираттар армиядан дезертирлерге және үшінші рейхтен жасырынып жүрген басқаларға көмек көрсеткенімен, олар әлі де қарсылық қозғалысы ретінде мойындалмады (өйткені олардың бұрынғы жастар қозғалысының жолдастары оларды «пролетарлық» тегі мен «қылмыстық» әрекеттері үшін жек көреді), ал нацистер өлтірген мүшелерінің отбасылары әлі де ешқандай өтемақы алмады.
The origins of the Edelweißpiraten can be traced to the period immediately prior to World War II, as the state controlled Hitler Youth (Hitler Jugend) was mobilized to indoctrinate young people, at the expense of the leisure activities previously offered to them. This tension was exacerbated once the war began and youth leaders were conscripted. In contrast, the Edelweißpiraten offered young people considerable freedom to express themselves and to mingle with members of the opposite sex. This was unlike Nazi youth movements, which were strictly segregated by sex, the Hitler Youth being for boys and the League of German Girls (Bund Deutscher Mädel) for girls. Although predominantly male, the Edelweißpiraten consisted of both male and female members. The Edelweißpiraten used many symbols of the outlawed German Youth Movement, including their tent (the Kohte), their style of clothing (the de), and their songs. The first Edelweißpiraten appeared in the late 1930s in western Germany, comprising mostly young people between 14 and 18. Individual groups were closely associated with different regions but were identifiable by a common style of dress with their own edelweiss badge and by their opposition to what they saw as the paramilitary nature of the Hitler Youth. Subgroups of the Edelweißpiraten included the Navajos, centered on Cologne, the Kittelbach Pirates of Oberhausen and Düsseldorf, and the Roving Dudes of Essen. According to one Nazi official in 1941, "Every child knows who the Kittelbach Pirates are. They are everywhere; there are more of them than there are Hitler Youth They beat up the patrols They never take no for an answer." Although they rejected the Nazis' authoritarianism, the Edelweißpiratens nonconformist behaviour tended to be restricted to petty provocations. Despite this, they represented a group of youth who rebelled against the government's regimentation of leisure and were unimpressed by the propaganda touting Volksgemeinschaft (people's community). On 25 October 1944, Heinrich Himmler ordered a crackdown on the group, and in November of that year, a group of thirteen people, the heads of the Ehrenfelder Gruppe, were publicly hanged in Cologne. Some of these were former Edelweißpiraten. The Edelweißpiraten hanged included six teenagers, among them Bartholomäus Schink, called "Barthel", former member of the local Navajos. Fritz Theilen survived. Nevertheless, government repression never managed to break the spirit of most groups, which constituted a subculture that rejected the norms of Nazi society. While the Edelweißpiraten assisted army deserters and others hiding from the Third Reich, they have yet to receive recognition as a resistance movement (partly because they were viewed with contempt by many of their former Youth Movement comrades because of their "proletarian" backgrounds and "criminal" activities), and the families of members killed by the Nazis have as yet received no reparations.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Союзшылардың үмітіне қайшы, Эдельвайс пираттары британдықтарға немесе америкалықтарға жақтас болған жоқ. Одақтас әскерлерінің басып кіруінің алғашқы күндерінде олар достары үшін араласуға, тіпті Вупперталь Эдельвейс пираттары сияқты, патрульдеуге ұсыныс жасау үшін басып алушы билікпен байланыс орнатуға тырысты. Оларды түрлі топтар қадір тұтып, қызығушылық танытты; 1945 жылдың шілдесінде Германия Коммунистік партиясының (КПД) алғашқы таралған жалақтары оларға арналған еді. Эдельвейс пираттарының бір бөлігі Антифашистік жастар және Емін-еркін неміс жастары ұйымдарында қалса да, көпшілігі бір мүшесінің айтуынша, «саясат қайтадан маңызды орынға ие болғанын» түсінгеннен кейін осы ұйымдардан бас тартты. Мысалы, Бергиш-Гладбахтағы бір топ, коммунистік көзқарастағы жастар топта басымдыққа ие болуға тырысқанда тарап кетті. Сондай-ақ, британдық сарбаздармен дос немесе жақын қарым-қатынаста болған неміс әйелдеріне шабуылдар жасалды. 1946 жылдың сәуірінде Уэльзендегі әскери сотта «Хайнц Д.» деген жасөспірім «Э. Пираттардың зұлымдық жоспарларын іске асыруға белсенді қатысқаны үшін» бастапқыда өлім жазасына кесілді. «Мұндай ұйым Еуропаның тыныштығына қауіп төндіруі мүмкін». Бірақ келесі айда жазасы түрме жазасына ауыстырылды. Кеңес аймағында Эдельвейс пираттары деп күдіктелген жастарға 25 жылға бас бостандығынан айырылды. Топтың қарсыласушылар (Widerstandskämpfer) екені туралы талас-тартыс, мүшесінің бірі Фриц Тейлен 1984 жылы естеліктерін жариялағаннан кейін туды, бұл Тейлен жеңген бірнеше сот процесіне әкелді. 2011 жылдың сәуірінде Кёльн қаласының мэрі Юрген Ротерс Тейлен мен тағы төрт аман қалған адамға, соның ішінде Гертруд Кохқа Германия Федеративтік Республикасының Еңбегі үшін орденін табыс етті.
Contrary to what the Allies had hoped, the Edelweißpiraten were neither pro British nor pro American. In the early days of the Allied occupation, they sought contact with the occupying authority to intervene on behalf of friends, and even to propose that they might go on patrol, as did the Wuppertal Edelweißpiraten. They were taken seriously and courted by various factions; the first known pamphlets of the Communist Party of Germany (KPD), in July 1945, were directed at them. While a small number of Edelweißpiraten remained in the Antifascist Youth and the Free German Youth organizations, the majority turned their backs on these bodies as soon as they realized that, in the words of one member, "politics were taking centre stage again". For example, a group in Bergisch Gladbach disbanded when young people of communist orientation tried to form a majority in the group. There were also attacks against German women who were known to have been friends or been intimate with British soldiers. In a trial held by a military court at Uelzen in April 1946, a juvenile named as "Heinz D." was initially sentenced to death, for his "very active part in carrying out the nefarious schemes of the E. Piraten. An organization such as this might well threaten the peace of Europe." The sentence was commuted the following month to a prison term. In the Soviet Zone, young people suspected of being Edelweißpiraten were sentenced to a virtually obligatory 25 years in prison. Controversy surrounded the claims that the group were Widerstandskämpfer (resistance fighters) after one member, Fritz Theilen, published his memoirs in 1984, leading to several legal battles that Theilen won. In April 2011, Cologne's mayor, Jürgen Roters, presented Theilen and four other survivors, including Gertrud Koch, the Order of Merit of the Federal Republic of Germany.