Авангардтық музыка: Жаңашылдық пен конвенцияға қарсылық

Кіріспе

Музыка жанры

Авангардтық музыка – өзінің саласындағы жаңашылдықтың алдыңғы қатарында тұратын музыка. «Авангард» термині қалыптасқан эстетикалық нормаларды сынауды, бірегей немесе түпнұсқа элементтерді бағалауды, статус-квоны қабылдамауды және тыңдаушыларды әдейі шалқалау немесе олардан алшақтату идеясын білдіреді. Кейбір музыка зерттеушілері 1945 жылы Антон Веберннің қайтысынан кейін пайда болған радикалды туындыларды «авангардтық музыка» деп атайды, бірақ басқалары оған келіспейді. Мысалы, Райан Майнер бұл кезең Рихард Вагнердің шығармаларымен басталғанын жазады, ал Эдвард Ловински Жоскен де Пренің туындыларын келтіреді. Бұл термин сонымен қатар 1945 жылдан кейінгі модернистік музыканың эксперименталды музыка ретінде анықталмаған барлық тенденцияларын білдіруі мүмкін, бірақ кейде тоналдылықтан бас тартумен сипатталатын эксперименталды музыканың бір түрін қамтиды. Бұл туынды орындаушы(лар)ға оның барлық ұзақтығы бойында аспаптарын ойнамауды бұйырады. Бұл туынды «қалыпты музыкалық туынды емес, тек Дзен сияқты медитацияға мүмкіндік беретін жағдай» деп сипатталған. Кейбір модернистік музыка да авангардтық бола алады, бірақ екі санат арасында айырма жасауға болады. Ғалым Ларри Ситскидің пікірінше, авангардтық музыканың мақсаты міндетті түрде саяси, әлеуметтік және мәдени сын болуы керек, сондықтан ол тыңдаушыларды қоздырып немесе оларды ынталандырып, әлеуметтік және көркемдік құндылықтарға қарсы шығады. Игорь Стравинский, Рихард Штраус, Арнольд Шёнберг, Антон Веберн, Джордж Антил және Клод Дебюсси сияқты композиторлардың ерте туындыларын авангардтық деп санауға болады (олар композиторлардың оларды осылай ойлағанына қарамастан, провокациялық ретінде түсінілді), бірақ Ситски бұл белгіні олардың кейінгі музыкасына лайық деп санамайды. Авангардтық музыканың ерекшелігі – дәстүрлі мәдениеттің әртүрлі ережелерін бұзу арқылы қалыптасқан шығармашылық принциптер мен бағалау әдеттерін басып өту. Авангардтық музыка музыкалық форма мен стильде жаңашылдықты іздейді, өнердің барлық нәрседен жоғары тұратынын қадағалайды; осылайша ол трансценденттік және құпия дыбыс әлемін жасайды. Авангардтық музыка техникасында адамның жан-дүниесінің құпиясын және сананың ағынын ашу үшін меңзеу, метафора, символ, ассоциация, образ, синестезия және сезіну кеңінен қолданылады, сондықтан көптеген сырттай байланыссыз, бірақ өте маңызды оқиғалар көп деңгейлі құрылымдар мен формаларға тоғысады.

Avant garde music is music that is considered to be at the forefront of innovation in its field, with the term "avant garde" implying a critique of existing aesthetic conventions, rejection of the status quo in favor of unique or original elements, and the idea of deliberately challenging or alienating audiences. In a historical sense, some musicologists use the term "avant garde music" for the radical compositions that succeeded the death of Anton Webern in 1945, but others disagree. For example, Ryan Minor writes that this period began with the work of Richard Wagner, whereas Edward Lowinsky cites Josquin des Prez. The term may also be used to refer to any post 1945 tendency of modernist music not definable as experimental music, though sometimes including a type of experimental music characterized by the rejection of tonality. a piece which instructs the performer(s) not to play their instrument(s) during its entire duration. The piece has been described as "not a musical 'work' in the normal sense, only an occasion for a Zen like meditation". Although some modernist music is also avant garde, a distinction can be made between the two categories. According to scholar Larry Sitsky, because the purpose of avant garde music is necessarily political, social, and cultural critique, so that it challenges social and artistic values by provoking or goading audiences, composers such as Igor Stravinsky, Richard Strauss, Arnold Schoenberg, Anton Webern, George Antheil, and Claude Debussy may reasonably be considered to have been avant gardists in their early works (which were understood as provocative, whether or not the composers intended them that way), but Sitsky does not consider the label appropriate for their later music. A prominent feature of avant garde music is to break through various rules and regulations of traditional culture, in order to transcend established creative principles and appreciation habits. Avant garde music pursues novelty in musical form and style, insisting that art is above everything else; thus, it creates a transcendental and mysterious sound world. Hint, metaphor, symbol, association, imagery, synesthesia and perception are widely used in avant garde music techniques to excavate the mystery of human heart and the flow of consciousness, so that many seemingly unrelated but essentially very important events interweave into multi level structures and forms.

Халықтық музыка

Популяр музыка, анықтама бойынша, көпшілікке ұнау үшін жасалған. 1960 жылдары джазда Орнет Коулман, Сун Ра, Альберт Айлер, Арчи Шепп, Джон Колтрейн және Майлз Дэвис сияқты артистер ұсынған авангардтық эксперименттер толқыны болды. 1970 жылдардағы рок музыкасында "өнер" деген сөз әдетте "агрессивті авангард" немесе "әдемілеп прогрессивті" дегенді білдірді. 1970 жылдардың соңындағы постпанк артистері дәстүрлі рок сезімталдығынан бас тартып, авангардтық эстетиканы қабылдады. 1988 жылы жазушы Грег Тейт хип-хопты "жаңалықтың соққысын әлі де жеткізіп тұрған жалғыз авангард" деп сипаттады. The Beatles тобының "Revolution 9" әні – популяр музыкадағы авангардтық шабытталған туындылардың ең танымал мысалының бірі. Бұл ән 1968 жылы шыққан "The Beatles" (сонымен қатар "Ақ альбом" деп те аталады) альбомының соңғы трегі.