Генри Грин: Англиялық жазушының өмірі мен шығармалары
Henry Green
Генри Грин (1905-1973) – ағылшын жазушысы, «Party Going», «Living», «Loving» романдарымен танымал. «Жарқын жастар» тобының өкілі, өмірбаяны мен шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын романисі (1905–1973)
English novelist (1905–1973)
Генри Грин – Генри Винсент Йорк (29 қазан 1905 – 13 желтоқсан 1973) – ағылшын жазушысы, «Party Going», «Living» және «Loving» романдарымен ең көп танылған. 1926 жылдан 1952 жылға дейін ол барлығы тоғыз роман жариялаған. 1920-1930 жылдары таблоидтық баспасөз «Ақылды жастар» деп атаған топтың мүшесі саналды.
Henry Green was the pen name of Henry Vincent Yorke (29 October 1905 – 13 December 1973), an English writer best remembered for the novels Party Going, Living, and Loving. He published a total of nine novels between 1926 and 1952. He is considered as one of the group designated in the 1920s/30s as the 'Bright Young People' by the tabloid press.
Өмір және жұмыс
Грин Глостерширдің Теуксбери қаласының жанында, табысты бизнесі бар білімді отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Винсент Водхаус Йорк, Джон Реджинальд Йорк пен София Матильда де Туйл де Сероскеркеннің ұлы, Бирмингемде бай жер иесі және өнеркәсіпші болды. Оның анасы, құрметті Мод Эвелин Уиндэм, екінші барон Леконфилдтің қызы еді. Грин Глостерширде өсті және Севеноакстағы Нью-Бикон мектебінде білім алды. Содан кейін ол Итон колледжіне түсті, онда Энтони Пауэллмен дос болып, өзінің алғашқы романы «Соқырлықтың» көп бөлігін жазды. Ол Оксфордтағы Магдалена колледжінде оқыды, сол жерде Гертфорд колледжінің Эвелин Уогхпен достығы мен әдеби бәсекелестігі басталды. Грин 1926 жылы Оксфордты дипломсыз тастап, отбасылық бизнесімен айналысу үшін Бирмингемге оралды. Ол отбасының сыра құю машиналарын шығаратын зауытында қарапайым жұмысшылармен бірге жұмыс істей бастады, кейін басқарушы директор болды. Осы кезеңде ол өзінің екінші романы «Өмір» романын жазу үшін тәжірибе жинады, ол 1927 және 1928 жылдары жазылды. 1929 жылы ол екінші туысы құрметті Аделаида Биддульфқа, сонымен қатар «Диг» деп те аталды, үйленді. Олар екеуі де бірінші барон Леконфилдтің шөберелері еді. 1934 жылы олардың ұлы Себастьян дүниеге келді. 1940 жылы Грин «Менің сөмкемді жинаңыз» деген кітабын жариялады, оны ол дерлік толық автобиография деп есептеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Грин қосымша өрт сөндіру қызметінде өрт сөндіруші болып қызмет етті. Саяси көзқарасы бойынша Грин өмір бойы консерватор болды.
Green was born near Tewkesbury, Gloucestershire, into an educated family with successful business interests. His father, Vincent Wodehouse Yorke, the son of John Reginald Yorke and Sophia Matilda de Tuyll de Serooskerken, was a wealthy landowner and industrialist in Birmingham. His mother, Hon. Maud Evelyn Wyndham, was daughter of the second Baron Leconfield. Green grew up in Gloucestershire and attended the New Beacon School in Sevenoaks. He then went to Eton College, where he became a friend of fellow pupil Anthony Powell and wrote most of his first novel, Blindness. He studied at Magdalen College, Oxford and there began a friendship and literary rivalry with Evelyn Waugh of Hertford College. Green left Oxford in 1926 without taking a degree and returned to Birmingham to engage in his family business. He started by working with the ordinary workers on the factory floor of his family's factory, which produced beer bottling machines, and later became the managing director. During this time he gained the experience to write Living, his second novel, which he worked on during 1927 and 1928. In 1929, he married his second cousin, the Hon. Adelaide Biddulph, also known as 'Dig'. They were both great grandchildren of the first Baron Leconfield. Their son Sebastian was born in 1934. In 1940, Green published Pack My Bag, which he regarded as a nearly accurate autobiography. During World War II, Green served as a fireman in the Auxiliary Fire Service. Politically, Green was a traditional Tory throughout his life.
Романдар
Гриннің романдары ағылшын модернистік әдебиетінің маңызды туындылары болып табылады. "Кел" (1946) – Франциядағы шайқаста жараланғаннан кейін үш жыл тұтқын ретінде Германиядан отанына оралған жас ағылшын Чарли Саммерстің әңгімесі. Жарақатының салдарынан Чарлидің аяғы ампутацияланды. Ол тұтқында болғанда, сүйікті әйелі Роза қайтыс болды. Сонымен қатар, Роза басқа біреуге үйленген еді, сондықтан Чарли қайғысын білдіруге қорқып, тіпті айта алмайды. Чарли Розаның әкесі, Грант мырзаға барады, ол оны жас жесірмен таныстыруға ынталандырады. Ол кездеседі де, Нэнси Уитмор есімді әйелдің Розаға ерекше ұқсас екеніне таңғалады. Ол Нэнсидің Грант мырзаның заңды емес қызы екенін біледі, және Грант Чарлиді оның күйеуінің, әрекетте қаза тапқан RAF ұшқышының өлімінен оны құдалап жұбату үшін жіберген. Романның қалған бөлігі Чарли мен Нэнсидің күрделі және қиын қарым-қатынасын, соғысқа қираған Ұлыбритания аясында қалай дамитынын көрсетеді. Гриннің жазу туралы өз пікірі болды: «Прозаны дауыстап оқымай, түнде жалғыз өзі оқу керек, және ол поэзия сияқты жылдам емес, керісінше, меңзеулердің жиналатын торы [ ] Проза – бейтаныс адамдар арасындағы тікелей жақындық болуы керек, екеуінің де білгеніне сүйенудің қажеті жоқ. Ол баяу-ақ айтылмаған қорқыныштарға шақыруы керек, соңында тастан да жас шығаруы керек».
Green's novels are important works of English modernist literature. Back (1946) tells the story of Charley Summers, a young Englishman who comes back from Germany, where he was detained as a POW for three years after having been wounded in combat in France. Due to his wound, Charley's leg had to be amputated. While he was prisoner, Rose, the woman he loved, died; moreover, Rose was married to another man, so Charley cannot even express his bereavement for fear of scandal. Charley calls on Rose's father, Mr Grant, who encourages him to make acquaintance with a young widow. When he does, he is astonished at the uncanny resemblance between the woman, whose name is Nancy Whitmore, and Rose. He discovers that Nancy is the illegitimate daughter of Mr Grant, who sent Charley to her thinking he might console her for the death of her husband, an RAF pilot killed in action. The rest of the novel describes the complex and troubled relation between Charley and Nancy, as it unfolds against the background of a war torn Britain. Green had his own opinion of what writing should be: "Prose is not to be read aloud but to oneself alone at night, and it is not quick as poetry but rather a gathering web of insinuations [ ] Prose should be a direct intimacy between strangers with no appeal to what both may have known. It should slowly appeal to fears unexpressed, it should in the end draw tears out of the stone."
Қабылдау
Терри Саузерн Гринмен сұхбатының кіріспесінде «Париждік шолуда» былай деп жазды: «Жоғары дамыған техникасы бар авторға арналған ежелгі кәсіби мақтау – оны ‘жазушының жазушысы’ деп атау еді; Генри Грин ‘жазушының жазушысының жазушысы’ деп аталды». 1952 жылы «Life» журналында жарияланған Гриннің өмірбаянында В.Х. Оден Генри Гриннің «қазіргі замандағы ең жақсы ағылшын романисі» екенін айтқан. Гриннің қайтыс болғаннан кейін оның шығармалары басылымнан шығып, сирек оқылды. Алайда, 1990 жылдардың басынан бері оның беделін қайта жаңғыртуға әрекеттер жасалып келеді. 1993 жылы оның немересі Мэтью Йорк редакциялаған, бұрын жарияланбаған шығармалар жинағы «Surviving» Viking Press баспасында жарық көрді. Басқа шығармалары да қайта басылды. Көптеген қазіргі заманғы авторлар оның ықпалын мойындады, соның ішінде Джон Апдайк: «Оның романдары маған тірі немесе қайтыс болған кез келген жазушыдан гөрі күшті стильдік әсер етті» деп жазды, Гриннің үш романының («Тұру», «Сүйісу» және «Кешу») басылымының кіріспесінде (Penguin Twentieth Century Classics USA, 1993). Осы үш романның басылымына (Vintage Classics UK, 2005) кіріспе жазған романист Себастьян Фолкс Гриннің «ерекше» екенін айтады және былай дейді: «‘Тұру’ мен ‘Сүйісу’ романдарының ұлы сәттері сияқты мені ешқандай көркем шығарма осылай қызықтырған емес».
In the introduction to his interview with Green in the Paris Review Terry Southern wrote: "An ancient trade compliment, to an author whose technique is highly developed, has been to call him a 'writer's writer'; Henry Green has been referred to as a 'writer's writer's writer.'" In a 1952 profile of Green published by Life, W. H. Auden was quoted as saying that Henry Green was "the best English novelist alive". After his death Green's works went out of print and were little read. However, since the early 1990s there have been attempts to revive his reputation. In 1993 Surviving, a collection of previously unpublished works, edited by his grandson Matthew Yorke, was published by Viking Press. Other works have been reissued. Many contemporary authors have cited him as an influence, including John Updike, writing, "His novels made more of a stylistic impact upon me than those of any writer living or dead" in an introduction to an edition (Penguin Twentieth Century Classics USA, 1993) of three of Green's novels (Living, Loving and Party Going). The novelist Sebastian Faulks, who also wrote an introduction to an edition (Vintage Classics UK, 2005) of these three novels, calls Green "unique" and says: "No fiction has ever thrilled me as the great moments in Living and Loving".