1976 жылғы Италиядағы уытты химиялық зат ағыны

Кіріспе

Италияда 1976 жылы улы химиялық заттардың ағып кетуі

Севезо апаты – 1976 жылғы 10 шілдеде сағат 12:37 шамасында Италияның Ломбардия аймағындағы Миланның солтүстігінде орналасқан шағын химиялық өндіріс орнында болған өндірістік апат. Осы апат салдарынан тұрғын халық 2,3,7,8-тетрахлордибензо-п-диоксинге (ТХДД) ең жоғары деңгейде ұшырады, бұл көптеген ғылыми зерттеулерге және өнеркәсіптік қауіпсіздік ережелерін стандарттауға, соның ішінде Еуропалық Одақтың Seveso III директивасына әкелді. 2010 жылы "Time" журналы жасаған адамның әрекетінен туған ең ірі экологиялық апаттар тізімінде бұл апат сегізінші орынды иеленді.

Апат болған жер

Севесо апаты ең көп зардап шеккен Севесо қауымының атымен аталды, 1976 жылы оның халқы 17 000 адамды құрады. Зардап шеккен көршілес қауымдардың ішінде Меда (19 000), Дезио (33 000), Чезано Мадерно (34 000) және шамалы дәрежеде Барлассина (6 000) және Бовизио Маскаго (11 000) болды. Меда қаласында орналасқан өнеркәсіптік кәсіпорын Givaudan компаниясының еншілес компаниясы Industrie Chimiche Meda Società Azionaria (Meda Chemical Industries S. A. немесе ICMESA) компаниясына тиесілі болды, ал Givaudan өз кезегінде Hoffmann La Roche (Roche Group) компаниясының еншілес компаниясы еді. Зауыт ғимараты көп жыл бұрын салынған еді және жергілікті халық оны қауіптің мүмкін көзі деп санамады. Сонымен қатар, бұрын да халық диоксиндерге бірнеше рет, көбінесе өндірістік апаттар кезінде ұшыраған, бірақ бұл жағдайлар көлемі жағынан шектеулі болды.

Химиялық оқиғалар

Апат химия зауытының B ғимаратында болды. 2,4,5 трихлорфенол (2) химиялық заты 1,2,4,5 тетрахлорбензолдан (1) сода гидроксидімен нуклеофилдік ароматты алмастыру реакциясы арқылы өндірілді. 2,4,5 трихлорфенол гексахлорфеннің аралық өнімі ретінде көзделген. Реакция температурасы электр энергиясын өндіру турбинасынан шығатын буды, химиялық реактор ыдысына орнатылған сыртқы қыздыру орамы арқылы өткізу арқылы қол жеткізілді. Будың қалыпты қысымы 12 бар және температурасы 190 °C болды, нәтижесінде реакциялық қоспаның температурасы 158 °C-қа дейін жетті, бұл 160 °C қайнау температурасына өте жақын еді. Қауіпсіздік сынақтары реакциялық қоспаның температурасы 230 °C-қа жеткенде жылу шығаратын (экзотермиялық) қосымша реакцияның басталуын көрсетті. Маңыздысы, реакторға жауапты операторларға бу температурасы туралы мәлімет ұсынылмады. Химиялық заттардың шығарылуына байланысты апат, этиленгликолды реакциялық қоспадан дистилляция арқылы бөліп алудың соңғы сатысы аяқталмас бұрын, үзіліс процесі тоқтатылған кезде болды. Процесс Италия заңнамасына сәйкес, демалыс күндері зауыт жұмысын тоқтату қажеттілігіне байланысты тоқтатылды. Басқа партиялар өңделгеннен кейін, нысанның басқа бөліктері жабыла бастады, бұл зауыт бойынша электр тұтынуды азайтты, турбинаға түсетін жүктемені күрт төмендетті және бу температурасын шамамен 300 °C-қа дейін көтерді. Бұл қалыптыдан жоғары температурадағы бу, апатты реактордың металл қабырғасының ішіндегі сұйықтық деңгейінен жоғары орналасқан бөлігін сол температураға дейін қыздырды. Операторлардың бу температурасын өлшеу құралдары болмағандықтан, олар бұл қосымша қызудың бар екенін білмеді және буды тоқтатып, реактор ыдысындағы араластырғышты өшіру арқылы процесті әдеттегідей тоқтатты. Реактор қаптамасының жоғары жағындағы аномальды ыстық аймақ, жақын орналасқан реакциялық қоспаны қыздырды. Араластырғыш жұмыс істемегендіктен, қызу реактор қабырғасына жақын реакциялық қоспаның жоғарғы қабаттарына ғана шоғырланды. Жергілікті температура сынақтарда байқалған экзотермиялық қосымша реакция үшін қауіпті температурадан жоғары көтерілді. Сонымен қатар, қауіпті температура күтілгеннен 50 °C төмен, 180 °C екені анықталды. Осы төменгі температурада экзотермиялық ыдырау басталды, одан әрі жылу шығындалды және температура жеті сағаттан кейін 230 °C-қа жеткенде, тез бақылаусыз реакция басталды. Реактордағы қақпақ ашылып, 6 тонна химиялық заттар ауаға тарады, олар қоршаған аумаққа түсті. Шығарылған заттардың құрамына натрий гидроксиді, этиленгликоль, натрий трихлорфенаты және шамамен 15-30 кг ТКДД (3) кірді. Реакцияның қалыпты температурасында ТКДД әдетте 1 ppm-нен (миллионнан бір бөлік) аспайтын, мардымсыз мөлшерде ғана кездеседі. Алайда, бақылаусыз реакциямен байланысты жоғары температура жағдайында ТКДД өндірісі 166 ppm немесе одан да көп деңгейге жеткені анықталды.

The accident occurred in the chemical plant's Building B. The chemical 2,4,5 trichlorophenol (2) was being produced there from 1,2,4,5 tetrachlorobenzene (1) by the nucleophilic aromatic substitution reaction with sodium hydroxide. The 2,4,5 trichlorophenol was intended as an intermediate for hexachlorophene. Reaction temperature was achieved by passing the steam exhaust from the onsite electricity generation turbine through an external heating coil installed on the chemical reactor vessel. The exhaust steam pressure was normally 12 bar and temperature 190 °C, which resulted in a reaction mixture temperature of 158 °C, very close to its boiling point of 160 °C. Safety testing showed the onset of an exothermic (heat releasing) side reaction if the reaction mixture temperature reached 230 °C. Crucially, no steam temperature reading was made available to plant operators responsible for the reactor. The chemical release accident occurred when a batch process was stopped prior to the completion of the final step of removal of ethylene glycol from the reaction mixture by distillation. The process was stopped due to conformance with an Italian law requiring shutdown of plant operations over the weekend. Other parts of the site had already started to close down as the processing of other batches finished, which reduced power consumption across the plant, causing a dramatic drop in the load on the turbine and a consequent increase in the temperature of the exhaust steam to around 300 °C. This hotter than normal steam then heated the portion of the metal wall of the accident reactor above the level of the liquid within it to the same temperature. Not having a steam temperature reading among their instruments, operators of the reactor were unaware of the presence of this additional heating, and they stopped the batch as they normally would by isolating the steam and turning off the stirrer in the reactor vessel. The abnormally hot upper region of the reactor jacket then heated the adjacent reaction mixture. With the stirrer not running, the heating was highly localised to just the portion of the upper layers of reaction mixture adjacent to the reactor wall. The local temperature increased to above the critical temperature for the exothermic side reaction seen in testing. Additionally, the critical temperature proved to be only 180 °C, 50 °C lower than believed. At that lower critical temperature, an exothermic decomposition began, releasing more heat and leading to the onset of a rapid runaway reaction when the temperature reached 230 °C seven hours later. The reactor relief valve eventually opened, causing the aerial release of 6 tonnes of chemicals, which settled over of the surrounding area. The cloud of substances released contained sodium hydroxide, ethylene glycol, sodium trichlorophenate, and approximately 15 to 30 kg of TCDD (3). At the nominal reaction temperature, TCDD is normally seen only in trace amounts of less than 1 ppm (parts per million). However, in the higher temperature conditions associated with the runaway reaction, TCDD production apparently reached 166 ppm or more.

Тез әсері

Зақымдалған аумақ ТКДД-нің топырақ бетіндегі концентрациясының азаю ретімен А, В және R аймақтарына бөлінді. А аймағы 7 кіші аймаққа бөлінді. Жергілікті тұрғындарға жергілікті өсірілген жемістер мен көкөністерді жеуден және тигізуден аулақ болу кеңес берілді. А аймағындағы TCDD топырағының концентрациясы 50 мкг/м²-ден жоғары болды; онда 736–753 тұрғын тұрды. B аймағындағы TCDD топырағының концентрациясы 5 және 50 мкг/м² аралығында болды; онда 4737 тұрғын тұрды. Аймақта тұратын адамдар хлоракнемен зардап шекті. Аэрозоль бұлтына ұшырағаннан кейін А аймағындағы жануарлардың шамамен 25%-ы дереу қайтыс болды, ал апаттан кейін он төрт жыл өткен соң, диоксинге ұшыраған мыңдаған адамға тиген әсерді бағауға тырысты. Ең айқын зиянды денсаулық салдары хлоракне (193 жағдай) болды. Басқа да ерте әсерлерге перифериялық нейропатия және бауыр ферменттерінің индукциясы жатты. Диоксинге байланысты басқа да, мүмкін ауыр салдарларды (мысалы, туа біткен кемістіктерді) анықтау жеткіліксіз ақпараттың салдарынан қиын болды; алайда, жалпы алғанда, қауіптің артуы байқалмады. 1998 жылы жарияланған зерттеу хлоракненің (шамамен 200 жағдай, экспозицияға анық байланысты) ғана анықталған әсер екенін көрсетті. Бауыр функциясы, иммундық функция, неврологиялық бұзылыстар және репродуктивтік әсерлерді қамтитын алғашқы денсаулық сақтау зерттеулерінің нәтижелері шешілмейтін болып шықты. Жүрек-қан тамырлары және тыныс алу ауруларынан өлім-жітімнің жоғары деңгейі, сондай-ақ қант диабетінің көбеюі анықталды. Қатерлі ісікке шалдығу және өлім-жітімді бақылау нәтижелері асқазан-ішек жолының, лимфалық және гематопоэтикалық тіндердің қатерлі ісігінің көбеюін көрсетті. Алайда, нәтижелерді соңғы немесе толық деп қарауға болмайды, себебі әртүрлі шектеулер бар: жеке экспозиция туралы деректердің жоқтығы, қысқа латентті кезең және кейбір қатерлі ісік түрлері үшін популяцияның кішкентай мөлшері. 2001 жылғы зерттеу диоксиннің адам үшін канцероген екенін және оның жүрек-қан тамырлары және эндокриндік жүйеге тигізетін әсерімен байланысын растады. 2009 жылғы жаңарту (1996 жылға дейін 5 жылды қамтитын) «лимфалық және гематопоэтикалық тіндердің неоплазмаларының» және сүт безі қатерлі ісігінің көбеюін анықтады. 2008 жылғы зерттеу Севесодағы аналардың әсерінің жаңа туған нәрестелердің қалқанша безінің функциясына қалай әсер ететінін бағалады және диоксиндер сияқты қоршаған ортаны ластайтын заттардың бастапқы әсерден кейін жаңа туған нәрестелердің қалқанша безінің функциясын ұзақ мерзімге өзгертүге қабілетті екенін көрсетті. Севесо апаты кезінде жүктілік кезінде диоксиннің жоғары деңгейіне ұшыраған аналардың ұлдарының сперматозоидтарының саны орташа көрсеткіштен төмен екені анықталды. Осы Севесо зерттеуінің нәтижелері қоршаған ортадағы химиялық заттарға ұшырау нәтижесінде сперматозоидтар санының төмендеуіне байланысты ең айқын дәлелдерді ұсынады.

The affected area was split into zones A, B, and R in decreasing order of surface soil concentrations of TCDD. Zone A was further split into 7 sub zones. The local population was advised not to touch or eat locally grown fruits or vegetables. Zone A had a TCDD soil concentration of > 50 micrograms per square metre (μg/m2); it had between 736 – 753 residents. Zone B had a TCDD soil concentration of between 5 and 50 μg/m2; it had 4737 residents. individuals living in the region were affected with chloracne. An estimated 25% of all animals in Zone A died immediately after exposure to the aerosol cloud, fourteen years after the accident, sought to assess the effects to the thousands of persons that had been exposed to dioxin. The most evident adverse health effect ascertained was chloracne (193 cases). Other early effects noted were peripheral neuropathy and liver enzyme induction. The ascertainment of other, possibly severe sequelae of dioxin exposure (e. g., birth defects) was hampered by inadequate information; however, generally, no increased risks were evident. A study published in 1998 concluded that chloracne (nearly 200 cases with a definite exposure dependence) was the only effect established with certainty. Early health investigations including liver function, immune function, neurologic impairment, and reproductive effects yielded inconclusive results. An excess mortality rate from cardiovascular and respiratory diseases was uncovered, and excess of diabetes cases was also found. Results of cancer incidence and mortality follow up showed an increased occurrence of cancer of the gastrointestinal sites and of the lymphatic and hematopoietic tissue. Results cannot be viewed as final or comprehensive, however, because of various limitations: the lack of individual exposure data, short latency period, and small population size for certain cancer types. A 2001 study confirmed in victims of the disaster, that dioxin is carcinogenic to humans and corroborate its association with cardiovascular and endocrine related effects. In 2009, an update including 5 more years (up to 1996) found an increase in "lymphatic and hematopoietic tissue neoplasms" and increased breast cancer. A 2008 study evaluated whether maternal exposure is associated with modified neonatal thyroid function in the highly exposed population in Seveso and concluded that environmental contaminants such as dioxins have a long lasting capability to modify neonatal thyroid function after the initial exposure. The male children of mothers who were, during pregnancy of those children, exposed to high levels of toxic dioxins due to the Seveso disaster, have been found to have lower than average sperm counts. This result of the underlying Seveso study has been noted to provide the most pronounced evidence for prenatal exposure to an environmental chemical causing low sperm counts.

Тазалау жұмыстары

1977 жылдың қаңтар айында ғылыми талдау, экономикалық көмек, медициналық бақылау және қалпына келтіру/деконтаминациядан тұратын іс-қимыл жоспары аяқталды. ICMESA компаниясы зардап шеккендерге алғашқы өтемақы төлей бастағаннан кейін көп ұзамай. Кейін сол көктемде деконтаминация жұмыстары басталды және маусым айында 220 000 адамға арналған жүйелі эпидемиологиялық денсаулық сақтау мониторингі іске қосылды. Олар трихлорфенолды тері инфекцияларымен күресу үшін дәрі жасауға пайдаланды және оны иттерде сынап көрді. 1978 жылдың маусым айында Италия үкіметі арнайы қарызын 40 миллиардтан 115 миллиард лираға дейін арттырды. Жыл соңына қарай көптеген жеке өтемақы талаптары соттан тыс талқыланды. 1980 жылдың 5 ақпанында ICMESA-ның өндіріс директоры Паоло Паолетти итальяндық радикалды солшыл террористік ұйым Prima Linea мүшесі тарапынан Монца қаласында атып өлтірді. 1980 жылдың 19 желтоқсанында Ломбардия аймағы/Италия Республикасы және Givaudan/ICMESA өкілдері Италия премьер-министрі Арнольдо Форланидің куәлігінде өтемақы туралы келісімге қол қойды. Жалпы сома 20 миллиард лираны құрады.

Тазартудан шыққан қалдықтар

Зауытты тазалаудан шыққан қалдықтар қорғаныш киімдері мен зауыттың химиялық қалдықтарының қоспасынан тұрды. Бұл қалдықтар ядролық қалдықтарды сақтауға арналған барабандарға салынды. Қалдықтардың заңды түрде жойылмасы туралы келісімге келді. Осы мақсатта 1982 жылдың көктемінде Mannesmann Italiana фирмасы А аймағынан ластанған химиялық заттарды жоюға шарт жасасты. Mannesmann Italiana компаниясы Givaudan компаниясына қалдықтарды қайда әкеткенін хабарламауды талап етті, бұл Givaudan компаниясын жоюды нотариус куәландыруын сұрауға мәжбүр етті. 9 қыркүйекте ICMESA ғимаратынан 41 баррель улы қалдық шығарылды. 13 желтоқсанда нотариус баррельдердің бекітілген тәртіппен жойылғанын растады. Бірақ 1983 жылдың ақпан айында француз тіліндегі швейцариялық телеарна Télévision Suisse Romande-дың "A bon entendeur" бағдарламасы баррельдердің Францияның солтүстігіндегі Сент-Квентинге дейінгі жолын бақылады, онда олар із-түзсіз жоғалып кетті. Mannesmann Italiana компаниясы улы қалдықтарды жою үшін екі қосалқы мердігерді жалдағаны анықталғаннан кейін, көптеген теориялар талқыланған кең ауқымды пікірталас басталды. 19 мамырда 41 баррель Францияның солтүстігіндегі Ангилькур-ле-Сарт ауылындағы қолданылмайтын мал сою орнынан табылды. Одан кейін олар Сисонна маңындағы француз әскери базасына жеткізілді. Roche тобы (Givaudan компаниясының бас компаниясы) қалдықтарды дұрыс жою жауапкершілігін өз мойнына алды. 25 қарашада, апаттан тоғыз жылдан кейін, Roche тобы 42 баррельден (осы жылдың басында бір баррель қосылған) тұратын улы қалдықтардың Швейцарияда жойылғанын мәлімдеді. New Scientist журналының хабарлауынша, қалдықтардың жоғары хлорлы құрамы Roche компаниясы қолданатын жоғары температуралы пешке зиян келтіруі мүмкін деп болжанған, бірақ Roche компаниясы қалдықтарды пешке күйдіріп, егер зақымданса, оны кейін жөндеуге дайын екенін мәлімдеді. Олар қалдықтарды қауіпсіз жою үшін жауапкершілікті өз мойнына алғысы келетінін айтты.

The waste from the clean up of the plant was a mixture of protective clothing and chemical residues from the plant. This waste was packed into waste drums which had been designed for the storage of nuclear waste. It was agreed that the waste would be disposed of in a legal manner. To this end, in spring 1982, the firm Mannesmann Italiana was contracted to dispose of the contaminated chemicals from Zone A. Mannesmann Italiana made it a condition that Givaudan would not be notified of the disposal site which prompted Givaudan to insist that a notary public certify the disposal. On 9 September, 41 barrels of toxic waste left the ICMESA premises. On 13 December, the notary gave a sworn statement that the barrels had been disposed of in an approved way. However, in February 1983, the programme A bon entendeur on Télévision Suisse Romande, a French language Swiss television channel, followed the route of the barrels to Saint Quentin in northern France where they disappeared. A public debate ensued in which numerous theories were put forward when it was found that Mannesmann Italiana had hired two subcontractors to dispose of the toxic waste. On 19 May, the 41 barrels were found in an unused abattoir in Anguilcourt le Sart, a village in northern France. From there they were transferred to a French military base near Sissonne. The Roche Group (parent firm of Givaudan) took it upon itself to properly dispose of the waste. On 25 November, over nine years after the disaster, the Roche Group issued a public statement that the toxic waste consisting of 42 barrels (one was added earlier that year) had all been incinerated in Switzerland. According to New Scientist, it was thought that the high chlorine content of the waste might cause damage to the high temperature incinerator used by Roche, but Roche stated that they would burn the waste in the incinerator and repair it afterward if it were damaged. They stated that they wanted to take responsibility for the safe destruction of the waste.

Қылмыстық сот ісі

1983 жылдың қыркүйегінде Монца қылмыстық соты ICMESA немесе оның бас компаниясы Givaudan-ның бес бұрынғы қызметкерін 2,5 жылдан 5 жылға дейін түрме жазасына кесті. Олардың бәрі де шағымдануға шағымданды. 1985 жылдың мамыр айында Милан апелляциялық соты бес айыпталушының үшеуін кінәсіз деп тапты; қудалауда қалған екеуі Римдегі Жоғарғы Сотқа шағымданды. 1986 жылдың 23 мамырында Римдегі Жоғарғы Сот, прокурор олардың ақталуын сұрағанмен, қалған екі айыпталушыға қатысты үкімді күшінде қалдырды.

Салдары

Оқиғадан кейін ICMESA бастапқыда диоксиннің шығарылғанын мойындаудан бас тартты. Диоксиннің шығарылғаны туралы ресми мәлімдеме жасалмас бұрын кем дегенде бір апта өтті, ал эвакуация басталмас бұрын тағы бір апта созылды. Тіпті содан кейін де, эвакуация аймағының шекараларын анықтау және одан әрі эвакуацияны ұйымдастыру жауапкершілігі үкіметке жүктелді. Бұл қоғамға да, мемлекеттік ресурстарға да ауыр салмақ болды. Көп ұзамай, зауыттың өте қарапайым қауіпсіздік жүйелері тек жарылысты болдырмау мақсатында ғана жасалғаны анықталды. Қоршаған ортаны қорғау ескерілмеген. Сондай-ақ, жергілікті тұрғындар үшін ескерту жүйесін немесе денсаулықты сақтау ережелерін құру туралы да ойланбаған. Осының салдарынан, апат болған кезде жергілікті халық дайынсыз болды және көзге көрінбейтін удың қатеріне қарсы тұруға үлкермеді. Мұндай шиеленіс жағдайында Севесо қоғамдағы барлық қайшылықтарды (саяси, институционалдық, діни, өнеркәсіптік) көрсететін шағын модельге айналды. Алайда, салыстырмалы түрде қысқа мерзім ішінде осы қайшылықтар басылды және қауымның жаңаруы басталды. Севесода кінәлі тарап бастапқыда белгілі болды және жақын арада өтемақы ұсынды. Сонымен қатар, кінәлі зауыттың жабылуы және уытты заттар мен ластанған топырақтың экспортталуы қауымның тазаланғанын сезінуіне мүмкіндік берді. Қауымның жаңаруы үшін қажет болған жарақаттың эмоционалдық салдарының шешілуі осы жағдайлардың арқасында жеңілдетілді. 1982 жылы Еуропалық қауымдастықта өнеркәсіптік қауіпсіздік ережелері қабылданды, ол Севесо директивасы деп аталды және өнеркәсіптік ережелерді күрт күшейтті. Севесо директивасы 1996, 2008 және 2012 жылдары жаңартылды және қазір Севесо III директивасы (немесе Ұлыбританияда COMAH регламенттері) деп аталады. Зардап шеккен аумақтардағы топырақты өңдеу қазір аяқталды деп есептеледі, себебі диоксин деңгейі қазіргі таңда нормадан төмен. Бүкіл аумақ Севесо еменді орман паркі деп аталатын қоғамдық саябаққа айналдырылды. Бұл аумақта құрылыс жүргізуге тыйым салынған. Паркте екі жасанды төбе бар; бүгінде осы төбелердің астында уланған қалдықтар (бұзылған үйлер, тонналармен ластанған топырақ және жануарлардың қалдықтары) бар, барлығы бетон саркофагпен қоршалған. Ауданның жағдайын зерттеу нәтижесінде саркофагтың 300 жылдық қызмет ету мерзімі орынды және қажет екені расталды. Айналасындағы қауымдардың денсаулығына қатысты бірнеше зерттеулер жүргізілді. Севесо тұрғындарының TCDD-ға ұшырағандарының кейбір сирек кездесетін қатерлі ісіктерге бейім екені анықталды, бірақ барлық қатерлі ісіктерді бір санатқа біріктіргенде, ешқандай нақты қатерлі ісік түрінде статистикалық тұрғыдан маңызды өсім тіркелмеді. Бұл зардап шеккен халықтың денсаулығына ұзақ мерзімді әсерін анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет екенін көрсетеді. Эпидемиологиялық бақылау бағдарламалары келесідей құрылды (аяқталу мерзімі көрсетілген): түсік (1982); туа біткен ақаулар (1982); ісіктер (1997); өлім-жітім (1997). ICMESA және залалсыздандыру жобаларында жұмыс істейтін жұмысшылардың денсаулығын бақылау, сондай-ақ хлоракнемен ауыратын адамдар (1985).

After the incident, ICMESA initially refused to admit that the dioxin release had occurred. At least a week passed before a public statement was issued that dioxin had been emitted, and another week passed before an evacuation began. Even then, the government was saddled with the responsibility of determining the boundaries of the evacuation area, and thereafter to organise the evacuation. This constituted a major imposition on the community as well as on government resources. It was soon recognized that the factory's very rudimentary safety systems had been designed with little more than simple explosion prevention in mind. Environmental protection had not been considered. Nor had any consideration been given as to setting up any type of warning system or health protection protocols for the local community. As a result, the local population was caught unaware when the accident happened, and thus was unprepared to cope with the danger of an invisible poison. In the context of such heightened tensions, Seveso became a microcosm where all the existing conflicts within society (political, institutional, religious, industrial) were reflected. However, within a relatively short time, such conflicts abated and the recovery of the community proceeded. For, in Seveso, the responsible party was known from the outset and soon offered reparation. Moreover, the eventual disappearance of the offending factory itself and the physical exportation of the toxic substances and polluted soil enabled the community to feel cleansed. The resolution of the emotional after effects of the trauma, so necessary for the recovery of a community, was facilitated by these favourable circumstances." Industrial safety regulations were passed in the European Community in 1982 called the Seveso Directive, which imposed much stronger industrial regulations. The Seveso Directive was updated in 1996, 2008 and 2012 and is currently referred to as the Seveso III Directive (or COMAH Regulations in the United Kingdom). Treatment of the soil in the affected areas is now considered complete, since the dioxin levels are now below background. The entire site has been turned into a public park known as Seveso Oak Forest Park. This area is permanently off limits to development. There are two artificial hills in the park; today, underneath these hills are the toxic remnants (including destroyed houses, tons of contaminated soil, and animal remains), all protected in a concrete sarcophagus. Investigations into site conditions have confirmed that the sarcophagus life expectancy of 300 years is expected, appropriate, and required. Several studies have been completed on the health of the population of surrounding communities. While it has been established that people from Seveso exposed to TCDD are more susceptible to certain rare cancers, when all types of cancers are grouped into one category, no statistically significant increase has yet been reported in any specific cancer category. This indicates that more research is needed to determine the true long term health effects on the affected population. Epidemiological monitoring programmes were established as follows (with termination dates): abortions (1982); malformations (1982); tumours (1997); deaths (1997). Health monitoring of workers at ICMESA and on decontamination projects, and chloracne sufferers (1985)

Документалды фильм "Гамбит" ICMESA-ның техникалық директоры Йорг Самбет туралы, ол алғашқы сотта бес жылға сотталды, ал апелляцияда жазасы екі жылға қысқартылып, шартты түрде босатылды.