Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын тілінде "badger" – белгісіз тегі бар (мүмкін, сөмке немесе оны көтеріп жүретін адамды білдіретін "bagger" сөзінен туындаған) термин. Ол бір жерде сатып алынып, басқа жерде сатуға әкелінетін азық-түлік немесе тағам саудагерін таныстырады. Оксфорд ағылшын сөздігінде бұл термин алғаш рет 1500 жылы Бристоль қаласында тіркелген, бірақ 1243 жылы Йорк және 1252 жылы Линкольн қалаларында "багерлік қақпалар" болған. Бұл термин Ұлыбританияда 19 ғасырға дейін қолданылып келді. "Badger" термині көбінесе азық-түлік тауарларымен сауда жасайтындарға қатысты қолданылған. Олардың ішінде сыра жасауға арналған дәнді (малстерлер) немесе нан пісіруге арналған ұнды (мелмендер) сатумен айналысатындар, сондай-ақ май және ірімшік сатушылары бар еді. Бидай мен арпа бағасының жоғары болған жылдары басқа да дәнді дақылдар, бұршақ, жасыл бұршақ немесе тіпті веч та саудаға шығарылды. Заңда мал өсірушілер, мал айдаушылар, жүк тиеушілер және тасымалдаушылар да айтылған. Негізгі заңдар: 4 және 5 Эдуард VI, тарау 14, "Регреторларға, орманшыларға және жинақтаушыларға қарсы заң", 1552 жыл, және 5 Елизавета I, тарау 12, "Дән сатушыларды және ірі қара мал айдаушыларды лицензиялау туралы заң", 1563 жыл. Бұл заңдар жинақтау (спекуляциялық жинақтау), алдын ала сатып алу (тауар нарыққа шығармас бұрын сатып алу) және қайта сату (бір нарықта немесе төрт шақырым ішінде сатып алып, қайта сату) сияқты құқық бұзушылықтарға жазалар белгіледі. Заң бойынша, "badger"-лер үш бейбіт судьядан лицензия алуға міндетті болды және олар үйленген, 30 жасқа толған және кем дегенде үш жылдан бері округте тұратын үй иелері болуы керек еді. Үй шаруасының қызметкерлері немесе жалдамалы жұмысшылар "badger" бола алмайтын. Кейбір округтерде судьялар лицензияларға шектеулер қойып, "badger"-лердің қай нарықта сатып алуға немесе сатуға құқығы бар екенін, қанша мөлшерде сатып ала алатынын немесе нарықтар арасында тауар тасымалдау үшін қанша жүк аттарын пайдалана алатынын анықтаған. 1562 жылғы заңның кіріспе бөлімінде көптеген адамдар тек оңай тіршілік көру және адал еңбегінен бас тарту мақсатымен "badger"-лік кәсібіне кірісетіні айтылған. Тюдор заманының көптеген реттеуші заңнамаларын орындау сияқты, бұл да сауданың нақты жағдайынан гөрі орталық үкіметтің қорқынышын көрсетеді. "Badger"-лердің теріс әрекеттері туралы шағымдар болғанымен, оларды жою шаралары әртүрлі болды. Азамат соғысына дейінгі лицензиялау туралы мәліметтер аз сақталған, және ол толыққанды болмауы мүмкін. Осы кезеңде заң бұзушылықтар бойынша көптеген қудалаулар нашар беделді қарапайым хабар берушілер тарапынан қозғалған. Лицензиялау жүйесі округтік бейбіт судьялардың билігінің бірі ретінде қарастырылды, олар оны жергілікті жағдайлар талап еткенде немесе Таза кеңес бұйырғанда пайдаланды. Заңнама 1772 жылы жойылды, бірақ алдын ала сатып алу 1844 жылға дейін жалпы құқық бұзушылығы болып саналды. Провинциялық қалалар мен өнеркәсіптік кенттерді азық-түлікпен қамтамасыз етуде "badger"-лердің қосқан үлесін анықтау қиын. Дегенмен, олардың маңызды рөл атқарғаны сөзсіз, өйткені жергілікті судьялар көрші судьялардың немесе ынталы хабар берушілердің олардың қызметін шектегеніне наразылық білдірген. Сондай-ақ, жергілікті қоғамдастықтар сотқа өтініш білдіріп, олардың нарығын қамтамасыз ету үшін астық сатып алуға арнайы тағайындалған адамға лицензия беруді сұраған жағдайлар бар. Бұл термин қазір қолданылмайды.
A badger was, in English, a term of uncertain derivation (possibly derived from bagger, a bag or person carrying one) for a dealer in food or victuals which he had purchased in one place and carried for sale in another place. The Oxford English Dictionary gives the earliest entry as being from Bristol in 1500, but there were bager(s)gates at York in 1243 and in Lincoln by 1252. It continued in use until the 19th century in Great Britain. The term badger was specifically applied to those dealing in grain for food, but was also applied generically to food commodity dealers. These included those dealing in grain for brewing (maltsters) or meal for bread making (mealmen), while others specialised in butter and cheese. Other grains, beans, peas or even vetch were traded in years when wheat and barley prices were high. The legislation also referred to kidders, drovers of livestock, laders, and carriers. The primary statutes were 4 & 5 Edward VI, c.14, 'An Act against Regrators, Forestallers and Ingrossers', 1552, and 5 Elizabeth I, c 12, 'An Act touching Badgers of Corn, and Drovers of Cattle to be licensed', 1563. These prescribed penalties against the offences of engrossing (speculative accumulation), forestalling (buying produce before it was offered in market), and regrating (buying and re selling within the same market or within four miles). They required badgers to be licensed by three justices of the peace at quarter sessions and required them to be married householders, of 30 years of age or more, and a resident in the county for at least three years. Household servants or retainers could not be badgers. In some counties justices seem to have regularly imposed limits on licences, specifying the markets where badgers could buy or sell, the quantities they could buy or the number of packhorses they could use for carrying goods between markets. The preamble to the statute of 1562 declared that many people took up the trade of badgering seeking only to live easily and to leave their honest labour. As with much of the Tudor regulatory legislation enforcement this may better reflect the fears of central government than the reality of the trade. Although there were complaints about abuses by badgers, enforcement action was variable. There are few surviving records of licensing before the Civil War, and it may not have been comprehensive. In that period most prosecutions for breaching the statutes were brought by common informers, whose reputation was poor. The licensing system is best seen as one of the powers which were available to the county justices of the peace, which they used when local conditions required or when ordered to so by the Privy Council. The legislation was repealed in 1772, but forestalling remained a common law offence until 1844. The contribution made by badgers to the provisioning of provincial cities and industrial towns is hard to calculate. However, they must have been significant, as local justices complained when neighbouring justices or over zealous informers restricted their activities. There are also records of local communities petitioning the justices for a nominated person to be licensed specifically to buy grain to supply their market. The term is now obsolete.