Жапон буддизмінің Таза Жер мектебі және Шинранның өмірі
Jōdo Shinshū
Жапон буддизмінің ең көп тараған бағыты – Жодо Синсю (Shin Buddhism). Синран негізін салған, Таза Жер буддизмінің маңызды мектебі. Тарихы, негіздері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Таза жер буддизмі мектебі; Буддизмнің Жапонияда ең көп тараған саласы. Jōdo Shinshū (浄土真宗), сондай-ақ Шин буддизмі немесе Шынайы Таза жер буддизмі деп те аталады, бұл бұрынғы Тендай жапон монахы Шинран негізін салған Таза жер буддизмі мектебі. Шин буддизмі – Жапонияда Буддизмнің ең көп тараған саласы.
School of Pure Land Buddhism; most widely practiced branch of Buddhism in Japan
Jōdo Shinshū (浄土真宗), also known as Shin Buddhism or True Pure Land Buddhism, is a school of Pure Land Buddhism founded by the former Tendai Japanese monk Shinran. Shin Buddhism is the most widely practiced branch of Buddhism in Japan.
Шыңран (құрылтайшы)
Шинран (1173–1263) Хэйан дәуірінің соңы мен Камакура дәуірінің басында (1185–1333) өмір сүрді. Бұл кезеңде императордың саяси билігін сёгундар тартып алғандықтан, Жапония үшін күрделі уақыт болды. Шинранның отбасы Киотодағы императорлық сарайда жоғары мәртебеге ие болған, бірақ сол заманның талабына орай, көптеген аристократтар ұлдарын императорлық басқаруға қатыстырудың орнына буддалық монахтарға жіберді. 1181 жылы, Шинран тоғыз жасқа келгенде, оның ағасы оны Хиэй тауына жіберді, онда ол Тендай сектасында срамэнера болып қабылданды. Уақыт өте келе, Шинран буддизмнің қалай жүзеге асырылып жатқанына көңілі толады, себебі ол ілімдердің күші мен пайдалылығының төмендеуін сезді. Шинран Хиэй тауындағы досо ("жаттығу залындағы монах") лауазымын тастап, Киотодағы Роккаку-дода 100 күндік шегініс жасады, онда 95-ші күні түс көрді. Сол түсінде ханзада Шотоку оған ағарту жолын өлең арқылы көрсетті. 1201 жылы Шинран Хиэй тауынан шығып, келесі алты жыл бойы Хоненнен білім алды. Хонен (1133–1212), бұрынғы Тендай монах, 1175 жылы дәстүрден шығып, өзінің жеке сектасын, яғни Жодо шү немесе "Таза жер мектебін" құрды. Осы кезден бастап, Шинран өзін, тіпті жер аударылғаннан кейін де, өзінің жеке Таза жер мектебін құрған негізін қалаушы емес, Хоненнің адал шәкірті деп санады. Осы кезеңде Хонен Киото қоғамындағы көптеген адамдарға жаңа нембуцу тәжілімін үйретті және көптеген ізбасарларды жинады, бірақ бұл буддалық институттар тарапынан наразылық тудырды. Оның ең қатал сыншыларының бірі монах Мёэ және Энряку-дзи мен Кофуку-дзи храмдары болды. Соңғылары Хонен мен оның ізбасарлары жақсы мінез-құлық танытып, басқа буддистерді жамандамауға уәде бергеніне қарамастан, сынауын тоқтатпады. 1207 жылы Хоненнің Кофуку-дзидегі сыншылары император Тоба II-ні Хоненге және оның ілімдеріне тыйым салуға көндірді, себебі императордың екі күтімшісі оның тәжіліміне жүнді. Осы жер аударылу кезінде Шинран Хоненнің Таза жер іліміне негізделген өз сенімдерін тереңірек түсінуге қол жеткізді. 1210 жылы ол Эхиго аристократының қызы Эшинниге үйленді. Шинран мен Эшиннидің бірнеше баласы болды. Оның үлкен ұлы Зенран әкесінен арнайы ілімдер алғанын мәлімдеп, Таза жер буддизмінің еретік сектасын құрды деп айыпталды. Зенран жергілікті монто (жарым дінге мойынсұнбаған шәкірттер тобын) басқаруды талап етті, бірақ қатаң ескерту хат жазғаннан кейін, 1256 жылы Шинран одан бас тартты, бұл Зенранның заңдылығын жойды. 1211 жылы нембуцуға қойылған тыйым алынып, Шинран кешірілді, бірақ 1212 жылы Хонен Киотода қайтыс болды. Шинран Хоненді жер аударылғаннан кейін көрген жоқ. Хонен қайтыс болған жылы Шинран Канто аймағына аттанды, онда ол көптеген ізбасарларды жинап, өз идеяларын жазуға кірісті. 1224 жылы ол өзінің ең маңызды кітабын жазды, яғни "Кёгёшиншо" ("Таза жердің шынайы ілімі, тәжірибесі, сенімі және жетістігі"), онда Үш Таза жер сутрасынан үзінділер және Махаяна Махапаринирвана сутрасы, сонымен қатар оның өзінің түсініктемелері немесе Иппеннің және Джи мектебінің ізбасарлары қолданған "билейтін нембуцу" кірді. Ренньо бұл тәжірибелерді Жодо Шиншу рәсімдері мен литургиясының көп бөлігін ресми түрде жүзеге асыру арқылы тоқтатты және Хонганджи ғибадатханасындағы жұқа қауымдастықты қайта жаңғыртты, сонымен қатар жаңа саяси билікті нығайтты. Ренньо басқа Таза жер секталарының арасында да ізгі хабарды жеткізіп, кішігірім Шин секталарының көпшілігін біріктірді. Бүгінде Жодо Шиншудың он түрлі сектасы бар, олардың ішінде Ниши Хонган-дзи мен Хигаси Хонган-дзи ең ірілері. Шин буддистері Ренньоны Жодо Шиншу қауымының тұрақсыздығын жойғаны үшін жоғары бағалайды және оны Жодо Шиншудың "Екінші негізін қалаушысы" деп санайды. Оның портреті Шинранның портретімен бірге көптеген Жодо Шиншу ғибадатханаларының онайджинінде (алтарь аймағында) орналасқан. Алайда Ренньоның ортағасырлық саясатқа қатысуы және Шинранның бастапқы ойларынан ауытқулары үшін кейбір Шин ғалымдары оны сынға алды. Ренньодан кейін Шин буддизмі кейбір аймақтарда әлі де қудаланды. Шиннің какуре ненбуцу деп аталатын құпия топтары тау үңгірлерінде жиналып, ән айту мен дәстүрлі рәсімдерді орындады. Эдо дәуірінде Жапонияның бірігуінен кейін, Жодо Шиншу буддизмі басқа жапон буддистік мектептерімен бірге, Жапонияда христиан дінінің таралуын болдырмау үшін Токугава сёгунаты заң жүзінде талап еткен Данка жүйесі бойынша тіркелген мүшелері үшін еске алу және жерлеу қызметтерін ұсынуға бейімделді. Данка сеидо жүйесі қазіргі уақытта да бар, бірақ бұрынғыдан гөрі аз қатаңдықпен, сондықтан жапон буддизмі "Қорымдық буддизм" деп те аталады, себебі ол буддалық храмдардың басты қызметіне айналды. Хонганджи сонымен қатар әсерлі академиялық дәстүр құрды, нәтижесінде Киотодағы Рюкоку университеті құрылды және Жодо Шиншу дәстүрлерінің көптеген бөліктері ресми түрде бекітілді, олар бүгінге дейін сақталып келеді. Мэйдзи қайта жаралуынан және 1800 жылдардың соңындағы буддизмге қарсы қуғын-сүргіннен (хаибуцу кишаку) ұлттық сезімнің жаңаруы мен модернизациядан кейін, Жодо Шиншу өз ізбасарларының адалдығының арқасында зақымсыз қалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хонганджи, басқа жапон буддистік мектептері сияқты, әскери үкімет саясатын және Мемлекеттік Шинто культін қолдауға мәжбүр болды. Кейіннен ол соғыс кезіндегі әрекеттері үшін өлі тілектерін білдірді. Қазіргі заманда Жодо Шиншу Жапониядағы ең көп тараған буддизм формаларының бірі болып табылады, бірақ басқа мектептер сияқты, ол соғыстан кейін пайда болған көптеген жапон жаңа діндерінен (шиншүкё) және жапон қоғамының секуляризациясы мен материализмінен де қиындықтарға тап болып отыр. Жодо Шиншу буддизмінің барлық он мектебі 2011 жылы Киотода негізін қалаушы Шинранның 750 жылдық еске алуын өткізді.
Shinran (1173–1263) lived during the late Heian to early Kamakura period (1185–1333), a time of turmoil for Japan when the emperor was stripped of political power by the shōguns. Shinran's family had a high rank at the Imperial court in Kyoto, but given the times, many aristocratic families were sending sons off to be Buddhist monks instead of having them participate in the Imperial government. When Shinran was nine years old in 1181, he was sent by his uncle to Mount Hiei, where he was ordained as a śrāmaṇera in the Tendai sect. Over time, Shinran became disillusioned with how Buddhism was practiced, foreseeing a decline in the potency and practicality of the teachings espoused. Shinran left his role as a dosō ("practice hall monk") at Mount Hiei and undertook a 100 day retreat at Rokkaku dō in Kyoto, where he had a dream on the 95th day. In this dream, Prince Shōtoku appeared to him, espousing a pathway to enlightenment through verse. Following the retreat, in 1201, Shinran left Mount Hiei to study under Hōnen for the next six years. Hōnen (1133–1212) another ex Tendai monk, left the tradition in 1175 to found his own sect, the Jōdo shū or "Pure Land School". From that time on, Shinran considered himself, even after exile, a devout disciple of Hōnen rather than a founder establishing his own, distinct Pure Land school. During this period, Hōnen taught the new nembutsu only practice to many people in Kyoto society and amassed a substantial following but also came under increasing criticism by the Buddhist establishment there. Among his strongest critics was the monk Myōe and the temples of Enryaku ji and Kōfuku ji. The latter continued to criticize Hōnen and his followers even after they pledged to behave with good conduct and to not slander other Buddhists. In 1207, Hōnen's critics at Kōfuku ji persuaded Emperor Toba II to forbid Hōnen and his teachings after two of Imperial ladies in waiting converted to his practices. It was during this exile that Shinran cultivated a deeper understanding of his own beliefs based on Hōnen's Pure Land teachings. In 1210 he married Eshinni, the daughter of an Echigo aristocrat. Shinran and Eshinni had several children. His eldest son, Zenran, was alleged to have started a heretical sect of Pure Land Buddhism through claims that he received special teachings from his father. Zenran demanded control of local monto (lay follower groups), but after writing a stern letter of warning, Shinran disowned him in 1256, effectively ending Zenran's legitimacy. In 1211 the nembutsu ban was lifted and Shinran was pardoned, but by 1212, Hōnen had died in Kyoto. Shinran never saw Hōnen following their exile. In the year of Hōnen's death, Shinran set out for the Kantō region, where he established a substantial following and began committing his ideas to writing. In 1224 he wrote his most significant book, the Kyogyoshinsho ("The True Teaching, Practice, Faith and Attainment of the Pure Land"), which contained excerpts from the Three Pure Land sutras and the Mahāyāna Mahāparinirvāṇa Sūtra along with his own commentaries or "dancing nembutsu" as practiced by the followers of Ippen and the Ji School, may have also been adopted by early Shin Buddhists. Rennyo ended these practices by formalizing much of the Jōdo Shinshū ritual and liturgy, and revived the thinning community at the Honganji temple while asserting newfound political power. Rennyo also proselytized widely among other Pure Land sects and consolidated most of the smaller Shin sects. Today, there are still ten distinct sects of Jōdo Shinshū with Nishi Hongan ji and Higashi Hongan ji being the two largest. Rennyo is generally credited by Shin Buddhists for reversing the stagnation of the early Jōdo Shinshū community, and is considered the "Second Founder" of Jōdo Shinshū. His portrait picture, along with Shinran's, are present on the onaijin (altar area) of most Jōdo Shinshū temples. However, Rennyo has also been criticized by some Shin scholars for his engagement in medieval politics and his alleged divergences from Shinran's original thought. After Rennyo, Shin Buddhism was still persecuted in some regions. Secret Shin groups called kakure nenbutsu would meet in mountain caves to perform chanting and traditional rituals. Following the unification of Japan during the Edo period, Jōdo Shinshū Buddhism adapted, along with the other Japanese Buddhist schools, into providing memorial and funeral services for its registered members under the Danka system, which was legally required by the Tokugawa shogunate in order to prevent the spread of Christianity in Japan. The danka seido system continues to exist today, although not as strictly as in the premodern period, causing Japanese Buddhism to also be labeled as "Funeral Buddhism" since it became the primary function of Buddhist temples. The Honganji also created an impressive academic tradition, which led to the founding of Ryukoku University in Kyoto and formalized many of the Jōdo Shinshū traditions which are still followed today. Following the Meiji Restoration and the subsequent persecution of Buddhism (haibutsu kishaku) of the late 1800s due to a revived nationalism and modernization, Jōdo Shinshū managed to survive intact due to the devotion of its monto. During World War II, the Honganji, as with the other Japanese Buddhist schools, was compelled to support the policies of the military government and the cult of State Shinto. It subsequently apologized for its wartime actions. In contemporary times, Jōdo Shinshū is one of the most widely followed forms of Buddhism in Japan, although like other schools, it faces challenges from many popular Japanese new religions, or shinshūkyō, which emerged following World War II as well as from the growing secularization and materialism of Japanese society. All ten schools of Jōdo Shinshū Buddhism commemorated the 750th memorial of their founder, Shinran, in 2011 in Kyoto.
Доктрина
Шинранның ой-пікіріне Маппо ілімі зор әсер етті, бұл негізінен Махаяна эсхатологиясы, ол адамзаттың буддалық үйретімдерді тыңдау және оларды іске асыру қабілетінің уақыт өте келе нашарлап, жеке адамдарды Буддалыққа жақындастыру тиімділігін жоғалтатынын айтады. Бұл сенім ерте ортағасырлық Қытайда және Хэйан дәуірінің соңында Жапонияда кеңінен таралған еді. Шинран, ұстазы Хонен сияқты, өмір сүрген заманын іздеген, адамдардың өз күштерімен немесе жирики (自力) арқылы туу-өлу айналымынан шығуға үміттері болмайтын дәуір деп қарастырды. Хонен мен Шинран үшін де, ағартуға жету және Бодхисаттва идеалын іске асыруға жасалған барлық саналы тырысқандықтар ойдан туған және өзімшіл білімсіздікке негізделген; себебі бұл дәуірдегі адамдар кармалық жамандыққа соншалықты терең бойлағандықтан, Бодхисаттва болу үшін қажетті шынайы қайырымдылықты дамыта алмайды. Адамның шектеулігін білгендіктен, Шинран босануға жету үшін тарикиға, яки басқа күшке (他力) – Амитабханың (жапонша Амида) Өзінің Бастапқы Сертінде көрініс берген күшіне сенеуді ұсынды. Сондықтан Шин буддизмін «іссіз іс» деп түсінуге болады, себебі «Даналар жолындағыдай» орындалуға тиіс нақты амалдар жоқ. Шинранның өзі айтқанынша, Шин буддизмі «Оңай жол» саналады, өйткені адам жоғары рухани жағдайларға жету үшін көптеген қиын және көбінесе эзотерикалық тәжірибелерді орындауға міндетті емес.
Shinran's thought was strongly influenced by the doctrine of Mappō, a largely Mahayana eschatology which claims humanity's ability to listen to and practice the Buddhist teachings deteriorates over time and loses effectiveness in bringing individual practitioners closer to Buddhahood. This belief was particularly widespread in early medieval China and in Japan at the end of the Heian. Shinran, like his mentor Hōnen, saw the age he was living in as being a degenerate one where beings cannot hope to be able to extricate themselves from the cycle of birth and death through their own power, or jiriki (自力). For both Hōnen and Shinran, all conscious efforts towards achieving enlightenment and realizing the Bodhisattva ideal were contrived and rooted in selfish ignorance; for humans of this age are so deeply rooted in karmic evil as to be incapable of developing the truly altruistic compassion that is requisite to becoming a Bodhisattva. Due to his awareness of human limitations, Shinran advocated reliance on tariki, or other power (他力)—the power of Amitābha (Japanese Amida) made manifest in his Primal Vow—in order to attain liberation. Shin Buddhism can therefore be understood as a "practiceless practice", for there are no specific acts to be performed such as there are in the "Path of Sages". In Shinran's own words, Shin Buddhism is considered the "Easy Path" because one is not compelled to perform many difficult, and often esoteric, practices in order to attain higher and higher mental states.
Нембуцу
Таза жердегі будданың басқа мектептеріндегідей, Амитабха буддалық практиканың орталық тұлғасы болып табылады, ал Жодо Шиншу осы құрметті nembutsu, яки "Будданың [Амиданың] есінде сақтауы" деп аталатын дұға арқылы білдіреді. Нембуцу – "Наму Амида Бутсу" ("Мен Амитабха Буддаға сыйынамын") деген тіркесті айту ғана. Жодо Шиншу нембуцуды қолданған тұңғыш буддизм мектебі емес, бірақ Шинранның түсіндіруінше, оны жаңаша қарастырады. Нембуцу Амитабхаға алғыс айтуды білдіретін амал ретінде түсініледі; сондай-ақ, ол Амиданың шексіз мейірімінің күшімен тәжірибешінің санасына келеді. Сондықтан, Шин буддизмінде нембуцу практика деп есептелмейді және кармалық тобыр (құрмет) жаратпайды. Бұл – тек адамның алғысын білдіруі. Шын мәнінде, нембуцу – оның аты болғандықтан, оны айтқанда, Амитабханың өзі шақырып тұрғаны. Осы шақыратын атының мәні осында. Бұл, Амитабхаға адалдық пен нембуцуды қайталап оқуды Сухавати таза жерінде тууға жету құралы ретінде қарастырған Jōdo shū-дан өзгеше. Бұл сондай-ақ Қытай мен Жапониядағы басқа буддизм мектептерінен де ерекшеленеді, онда нембуцу оқуы күрделі рәсімнің бір бөлігі болған.
As in other Pure Land Buddhist schools, Amitābha is a central focus of the Buddhist practice, and Jōdo Shinshū expresses this devotion through a chanting practice called nembutsu, or "Mindfulness of the Buddha [Amida]". The nembutsu is simply reciting the phrase Namu Amida Butsu ("I take refuge in Amitābha Buddha"). Jōdo Shinshū is not the first school of Buddhism to practice the nembutsu but it is interpreted in a new way according to Shinran. The nembutsu becomes understood as an act that expresses gratitude to Amitābha; furthermore, it is evoked in the practitioner through the power of Amida's unobstructed compassion. Therefore, in Shin Buddhism, the nembutsu is not considered a practice, nor does it generate karmic merit. It is simply an affirmation of one's gratitude. Indeed, given that the nembutsu is the Name, when one utters the Name, that is Amitābha calling to the devotee. This is the essence of the Name that calls. Note that this is in contrast to the related Jōdo shū, which promoted a combination of repetition of the nembutsu and devotion to Amitābha as a means to birth in his pure land of Sukhavati. It also contrasts with other Buddhist schools in China and Japan, where nembutsu recitation was part of a more elaborate ritual.
Таза ел
Таза жердің дәстүрлі мектептерінен тағы бір ерекшелік ретінде, Шинран Таза жерде туудың өмірдің ортасында белгіленетінін айтты. Адам Амитабхаға сенген сәттен бастап, "шынайы орныққан деңгейге" ие болады. Бұл бодхисаттва жолында кері кетпеу деңгейімен тең. Шинран заманында көптеген Таза жер буддалық мектептері Таза жердегі тууды тек өлімнен кейін және белгілі бір алдын ала рәсімдерден кейін болатын қайта туу деп түсінді. Таза жерде қайта тууға кепілдік беру үшін күрделі рәсімдер қолданылды, оның ішінде саусақтарды Амида Будданың суретіне немесе бейнесіне жіппен байлау кең таралған. Жодо Шиншю көзқарасынан, мұндай рәсімдер Амида Буддаға сенімсіздікті көрсетеді, Амида Будданың "басқа күші" (тараки) емес, "өз күшіне" (жирики) сүйенуді білдіреді. Мұндай рәсімдер сонымен қатар оларды орындауға уақыт пен күш жұмсай алатын немесе қажетті рәсімдік заттарға ие болатын адамдарға артықшылық береді – бұл төменгі таптағы адамдар үшін тағы бір кедергі. Қытай монахы Танлуанның ойларына жақын болған Шинран Шонин үшін Таза жер – нирванамен бірдей.
In another departure from more traditional Pure Land schools, Shinran advocated that birth in the Pure Land was settled in the midst of life. At the moment one entrusts oneself to Amitābha, one becomes "established in the stage of the truly settled". This is equivalent to the stage of non retrogression along the bodhisattva path. Many Pure Land Buddhist schools in the time of Shinran felt that birth in the Pure Land was a literal rebirth that occurred only upon death, and only after certain preliminary rituals. Elaborate rituals were used to guarantee rebirth in the Pure Land, including a common practice wherein the fingers were tied by strings to a painting or image of Amida Buddha. From the perspective of Jōdo Shinshū such rituals actually betray a lack of trust in Amida Buddha, relying on jiriki ("self power"), rather than the tariki or "other power" of Amida Buddha. Such rituals also favor those who could afford the time and energy to practice them or possess the necessary ritual objects—another obstacle for lower class individuals. For Shinran Shonin, who closely followed the thought of the Chinese monk Tan luan, the Pure Land is synonymous with nirvana.
Шынжин
Шин жолының мақсаты, немесе кем дегенде тәлімгердің қазіргі өмірі, Амиданың Басқа Күші арқылы шинджинге қол жеткізу болып табылады. Шинжин кейде «сенім» деп аударылса да, бұл терминнің мән-жайларын толық қамтымайды, сондықтан көбінесе аудармай тасталады. Шинжинге қол жеткізу, тәтахири арқылы ағартуға ұмтылудағы жеке күш-жігерден бас тарту арқылы іске асырылады. Шинжин джинненнен (自然 – табиғилық, Анттың өзінен жұмыс істеуі) туындайды және саналы күш-жігермен ғана емес, одан бас тарту арқылы қол жеткізіледі. Яғни, саналы күш-жігерді тоқтатып, Амида Буддаға және нэмбуцуға толық сенім арту қажет. Жодо Шиншү тәлімгерлері үшін шинджин, Амитабханың нэмбуцу шақыруын «терең есту» арқылы уақыт өте келе дамиды. Шыран айтуынша, «есту» дегеніміз – «барлық тіршілік иелері Будданың Анты қалай пайда болғанын, оның бастауын және орындалуын естіп, толығымен күмәнданбайтын болуы». Джиннен сондай-ақ, Амитабханың шексіз нұрының, сансыз қайта туулардың тереңге сіңген кармалық жамандықтарын жақсы кармаға айналдыратын табиғи жолды сипаттайды. Бұл жаман карма жойылмайды, керісінше өзгеріске ұшырайды. Шин Махаяна дәстүрінің шүнята түсінігінде сақталады және самсара мен нирвананың бөлек емес екенін түсінеді. Тәлімгердің санасы Амитабхамен біріккенде және шинджин арқылы Будда табиғаты сыйланғанда, тәлімгер қайта оралмайтын жағдайға жетеді, содан кейін қайтыс болғаннан кейін бірден және еш қиындықсыз ағартуға ие болады. Одан кейін ол барлық тіршілік иелерінің құтқарылуы үшін жұмыс істеу үшін Бодхисаттва ретінде қайта дүниеге оралады.
The goal of the Shin path, or at least the practicer's present life, is the attainment of shinjin in the Other Power of Amida. Shinjin is sometimes translated as "faith", but this does not capture the nuances of the term and it is more often simply left untranslated. The receipt of shinjin comes about through the renunciation of self effort in attaining enlightenment through tariki. Shinjin arises from jinen (自然 naturalness, spontaneous working of the Vow) and cannot be achieved solely through conscious effort. One is letting go of conscious effort in a sense, and simply trusting Amida Buddha, and the nembutsu. For Jōdo Shinshū practitioners, shinjin develops over time through "deep hearing" of Amitābha's call of the nembutsu. According to Shinran, "to hear" means "that sentient beings, having heard how the Buddha's Vow arose—its origin and fulfillment—are altogether free of doubt." Jinen also describes the way of naturalness whereby Amitābha's infinite light illumines and transforms the deeply rooted karmic evil of countless rebirths into good karma. It is of note that such evil karma is not destroyed but rather transformed: Shin stays within the Mahayana tradition's understanding of śūnyatā and understands that samsara and nirvana are not separate. Once the practitioner's mind is united with Amitābha and Buddha nature gifted to the practitioner through shinjin, the practitioner attains the state of non retrogression, whereupon after his death it is claimed he will achieve instantaneous and effortless enlightenment. He will then return to the world as a Bodhisattva, that he may work towards the salvation of all beings.
Танишо
Таннишо – 13 ғасырдағы Ширанның шәкірті Юйен бо түсіндірмелермен жазған, Ширанның сөздерінің жинағы. «Таннишо» сөзі «Шинранның ілімінен тайып кетуіне қанағаттанбау сезімімен жазылған жазба» деген мағынаны білдіреді. Бұл мәтін қысқа болғанымен, өте танымал, себебі оның арқасында ізбасарлар Ширанды көбірек бейресми ортада көреді. Ғасырлар бойы бұл мәтін көптеген Син буддистеріне белгілі болған жоқ. 15 ғасырда Ширанның ұрпағы Ренньо осы кітап туралы: «Бұл жазу біздің дәстүрімізде маңызды. Өткен өмірде жақсылық жасағандарға ғана көрсетілуі керек» деп жазған. Ренньо Шониннің жеке түріндегі «Таннишо» кітабы – сақталған ең ерте нұсқа. Киозава Манши (1863–1903) «Таннишоға» деген қызығушылықты қайта жақтандырды, бұл 1962 жылғы Огигаси ағымының туындауына ықпал етті. Сонымен қатар, Ренньо мен басқа дін қызметкерлерінің ықпалымен Жодо Шиншу хонджи суйджаку сенімдерін және ками тұжырымдамасын Амида Будданың және басқа буддалар мен бодхисаттвалардың көрінісі ретінде толық қабылдады. Жодо Шиншу дәстүрлі түрде басқа буддалық мектептермен қарым-қатынаста қиындықтарға тап болды, себебі ол нембуцудан басқа көптеген дәстүрлі буддалық тәжірибелерге кедергі келтірді. Әсіресе, Жодо Шиншу мен Ничирен буддизмі арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен болатын. Алайда, Жапониядағы Дзен сияқты жаңа буддалық мектептер одан да жағымды қарым-қатынасқа ие болып, кейде тәжірибелерін бөлісетін, бірақ бұл мәселе әлі де даулы. Халық арасында айтылатын әңгімелерге сүйенсек, Хонган джи сектасының 8-ші бас діни қызметкері Ренньо әйгілі Дзен шебері Иккюмен жақын дос болған. Жодо Шиншу Жапониядағы төменгі әлеуметтік топтардан көп қолдау алды, себебі олар басқа эзотерикалық буддалық тәжірибелерге немесе ізгілік істерге уақыт пен білімдерін жұмсауға мүмкіндік таппады.
The Tannishō is a 13th century book of recorded sayings attributed to Shinran, transcribed with commentary by Yuien bo, a disciple of Shinran. The word Tannishō is a phrase which means "A record [of the words of Shinran] set down in lamentation over departures from his [Shinran's] teaching". While it is a short text, it is one of the most popular because practitioners see Shinran in a more informal setting. For centuries, the text was almost unknown to the majority of Shin Buddhists. In the 15th century, Rennyo, Shinran's descendant, wrote of it, "This writing is an important one in our tradition. It should not be indiscriminately shown to anyone who lacks the past karmic good". Rennyo Shonin's personal copy of the Tannishō is the earliest extant copy. Kiyozawa Manshi (1863–1903) revitalized interest in the Tannishō, which indirectly helped to bring about the Ohigashi schism of 1962. Furthermore, under the influence of Rennyo and other priests, Jōdo Shinshū later fully accepted honji suijaku beliefs and the concept of kami as manifestations of Amida Buddha and other buddhas and bodhisattvas. Jōdo Shinshū traditionally had an uneasy relationship with other Buddhist schools because it discouraged the majority of traditional Buddhist practices except for the nembutsu. Relations were particularly hostile between the Jōdo Shinshū and Nichiren Buddhism. On the other hand, newer Buddhist schools in Japan, such as Zen, tended to have a more positive relationship and occasionally shared practices, although this is still controversial. In popular lore, Rennyo, the 8th Head Priest of the Hongan ji sect, was good friends with the famous Zen master Ikkyū. Jōdo Shinshū drew much of its support from lower social classes in Japan who could not devote the time or education to other esoteric Buddhist practices or merit making activities.
Жапониядан тыс жерлерде
XIX ғасырда жапон иммигранттары Гавайи, АҚШ, Канада, Мексика және Оңтүстік Америкаға (әсіресе Бразилияға) келе бастады. Солтүстік Америкаға көшіп келгендердің көпшілігі Жодо Шиншү діні басым болған аймақтардан келген және жаңа елінде өз діни ұстанымдарын сақтады. Гавайидегі Хонпа Хонванджи миссиясы, Американың будда шіркеулері және Канаданың Жодо Шиншү будда ғибадатханалары (бұрынғы Канада будда шіркеулері) Азиядан тыс ең көне будда ұйымдарының қатарында. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жапон-американдықтар мен жапон-канадтықтардың тұтқынға алыну тарихы салдарынан Жодо Шиншү этникалық қауымның шеңберінен тыс жерлерде салыстырмалы түрде аз танымал болып қала береді, себебі көптеген Шин ғибадатханалары жапондық еместерге үгіл жасаудың орнына жапон-американдық Шин сангхасын қайта құруға күш салды. Бүгінде Жапониядан тыс көптеген Жодо Шиншү ғибадатханаларында негізінен жапондықтар мүшелік етеді, бірақ буддизмге деген қызығушылық және әртүрлі этникалық топтардың араласуы қауымның құрамын әртараптандыруға көмектеседі. Ұлыбританияда, мысалы, Үш дөңгелек ғибадатханасы сияқты белсенді Жодо Шиншү сангхалары бар. Тайваньның жапон отарлау дәуірінде (1895–1945) Жодо Шиншү Тайбэй қаласының орталық бөлігінде ғибадатхана кешенін салды.
During the 19th century, Japanese immigrants began arriving in Hawaii, the United States, Canada, Mexico and South America (especially in Brazil). Many immigrants to North America came from regions in which Jōdo Shinshū was predominant, and maintained their religious identity in their new country. The Honpa Hongwanji Mission of Hawaii, the Buddhist Churches of America and the Jodo Shinshu Buddhist Temples of Canada (formerly Buddhist Churches of Canada) are several of the oldest Buddhist organizations outside of Asia. Jōdo Shinshū continues to remain relatively unknown outside the ethnic community because of the history of Japanese American and Japanese Canadian internment during World War II, which caused many Shin temples to focus on rebuilding the Japanese American Shin sangha rather than encourage outreach to non Japanese. Today, many Shinshū temples outside Japan continue to have predominantly ethnic Japanese members, although interest in Buddhism and intermarriage contribute to a more diverse community. There are active Jōdo Shinshū sanghas in the United Kingdom, such as Three Wheels Temple. During Taiwan's Japanese colonial era (1895–1945), Jōdo Shinshū built a temple complex in downtown Taipei.