Құпия нұсқау: «Жаралыларға жасалған құмарлық қылмысы туралы» (1962)
Crimen sollicitationis
1962 ж. Әулие Офисі құпия құжаты: дін қызметкерлерінің тәуекелге салу қылмысы, күнә тазару рәсіміндеғы зорлық, гомосексуализм және педофилия жағдайларын қарау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1962 жылғы Киелі Офис құжаты
1962 document by the Holy Office
Crimen sollicitationis (лат. – «Құпия сұраныс қылмысы туралы іс жүргізу тәртібі») – бұл Киелі Офистің 1962 жылғы құжатының («нұсқау») атауы, ол католик шіркеуінің дін қызметкерлері немесе епископтары күнә жасаған жағдайда, яғни, қайырымдылық құрметті (сияқты) пайдаланып, жыныстық қатынасқа ұсыныс жасағандары үшін қандай рәсімдерді орындау керектігін регламенттейді. Бұл 1922 жылы осы кеңсе шығарған, аты бірдей нұсқаудың мазмұнын толықтырулармен қайталап берді. 1962 жылғы құжатты Папа Иоанн XXIII бекітіп, Киелі Офистің хатшысы кардинал Альфредо Оттавиани қол қойды. Ол «барлық патриархтарға, архиепископтарға, епископтарға және басқа да жергілікті билеушілерге, соның ішінде Шығыс обрядының өкілдеріне» жолданды. Бұл Курияның ішкі құжаты болды, онда Канондық құқық кодексіндегі осы мәселелерді реттейтін ережелерді қалай іске асыру керектігі сипатталды, сондай-ақ дін қызметкерлерінің гомосексуализм, педофилия немесе зоофилиялық мінез-құлқы туралы шағымдарды қарау кезінде де осы рәсімдерді қолдану керектігі айтылды. Епархиялар осы нұсқауды өздеріне басшылық ретінде пайдалануға және құпия құжаттар тізімінде сақтауға тиіс еді; оны жариялауға немесе түсіндірмелер беруге рұқсат етілмеді. Crimen sollicitationis 2001 жылдың 18 мамырына дейін күшінде болды, содан кейін ол сол жылдың 30 сәуірінде жарияланған Sacramentorum sanctitatis tutela паптық motu proprio арқылы жаңа нормалармен алмастырылды. Әдетте, ол 1983 жылғы Канондық құқық кодексі күшке енген кезде күшін жоятын еді, себебі 1962 жылғы құжат 1917 жылғы Кодекс негізінде жасалған, бірақ оны қарау жұмыстары аяқталғанша, қажетті өзгерістермен қолдану жалғасты.
Crimen sollicitationis (Latin for On the Manner of Proceeding in Cases of the Crime of Solicitation) is the title of a 1962 document ("instruction") of the Holy Office codifying procedures to be followed in cases of priests or bishops of the Catholic Church accused of having used the sacrament of Penance to make sexual advances to penitents. It repeated, with additions, the contents of an identically named instruction issued in 1922 by the same office. The 1962 document, approved by Pope John XXIII and signed by Cardinal Alfredo Ottaviani, Secretary of the Holy Office, was addressed to "all Patriarchs, Archbishops, Bishops and other Local Ordinaries, including those of Eastern Rite". It was an internal document for use by the Curia, describing how the rules in the Code of Canon Law: on dealing with such cases, were to be implemented, and directed that the same procedures be used when dealing with denunciations of homosexual, paedophile or zoophile behaviour by clerics. Dioceses were to use the instruction for their own guidance and keep it in their archives for confidential documents; they were not to publish the instruction nor produce commentaries on it. Crimen sollicitationis remained in effect until 18 May 2001, when it was replaced by new norms promulgated by the papal motu proprio Sacramentorum sanctitatis tutela of 30 April of the same year. Normally it would have ceased to have effect with the entry into force of the 1983 Code of Canon Law, which replaced the 1917 Code on which the 1962 document was based, but it continued in use, with some necessary adaptations, while a review of it was carried out.
Қолданылу мүмкіндігі мен қолданылу аясы
Құжаттың кіріспе сөздеріне сәйкес, оның құрамындағы 74 абзацтың 70-і Күнә тату рәсімі кезінде жасалған жыныстық ұсыныстарға қатысты жағдайларды қарастырды, шағымданушы немесе зардап шеккен тарапқа "күнәсін мойындаушы" (күнәсін айтушы) деп бірнеше рет сілтеме жасады; соңғы төрт абзац құжаттың мазмұны crimen pessimum (ең ауыр қылмыс) – яғни гомосексуалдық актіге де қатысты екенін, сондай-ақ, жасөспірімдерге дейінгі балалармен немесе жануарлармен жасалған немесе жасауға талпынылған кез келген сыртқы ұятсыз әрекеттерге де қатысты екенін, қылмыстық жазалау үшін оларды теңестірді. Осы қылмыстарға қатысты шағымдар, тіпті олар Күнә тату рәсімімен байланысты болмаса да, құжатта белгіленген нормаларға сәйкес қарастырылуы керек еді. Бұқаралық ақпарат құралдары кейде бұл нұсқаулықтың негізгі назары Күнә татудағы жыныстық ұсыныстарға емес, педофилияны айыптауға арналғанын көрсетті. Шындығында, мұндай әрекеттер Crimen sollicitationis қылмысына жататындықтан, канондық құқықтанушылар бұл құжаттың құпиялылық ережелері "епископқа немесе басқа біреуге дін қызметкері жасаған қылмысты полицияға хабарлауға кедергі келтірмейді" деп мәлімдеді.
In line with the opening words of the document, 70 of the 74 paragraphs of which it was composed dealt with cases concerning sexual advances during the sacrament of Penance, repeatedly referring to the complainant or injured party as "the penitent" (the person confessing sins); the final four paragraphs laid down that its contents applied also to crimen pessimum (the foulest crime), namely a homosexual act, with which were equated, for penal effects, any perpetrated or attempted externally obscene act with pre adolescent children or brute animals. Charges concerning these crimes also were to be handled according to the norms of the document, even if committed without any connection with Penance. Media accounts sometimes presented the instruction as not concerned principally with sexual solicitation in Confession, but with denunciations of paedophilia. While it is true that such acts were covered by Crimen sollicitationis, canon lawyers have argued that the secrecy provisions of the document "would not have tied the hands of a bishop, or anyone else, who wanted to report a crime by a priest to the police".
Киелі орынның қатысуы
2010 жылдың 1 шілдесінде жарияланған «Нью-Йорк таймс» газетінің мақаласында 1962 жылғы нұсқаулық 1922 жылғы нұсқаулықты қайталау арқылы, Киелі Офис Киелі қауымына сексуалдық зорлыққа қатысты айыпталған дін қызметкерлерін соттау өкілеттігін бергені айтылды. Канон заң сарапшысы Николас П. Кафардидің сөзіне қарағанда, ХДҚ Ратцингердің кезінде өзінің мұндай өкілеттікке ие екенін 2001 жылға дейін білмеген. «Жарнамаланған мәліметтерге сүйенсек, дін қызметкерлері жөніндегі қауымның префекті кардинал Дарио Кастрильон Хойос пен кәмелетке толмағандарды сексуалдық зорлыққа ұшыратқан дін қызметкерлерінің мәселесін қарауға құзыретті ХДҚ-дегі Ратцингер арасында билік үшін күрес болған сияқты». 2000 жылы Римде өткен кездесуде Аделаида архиепискобы Филип Вильсон Ватикан шенеуніктерінің назарын ұзақ уақыттан бері ұмытылған Crimen sollicitationis-ке аударды, ол ХДҚ-ға құзыреттілік берді. Папа Иоанн Павел II кейіннен Sacramentorum Sanctitatis Tutela жарлығын шығарды, онда дін қызметкерлері жасаған сексуалдық зорлықтың барлық жағдайларын ХДҚ қарауы тиіс делінген. Айыпталу фактісін бірінші деңгейде (in prima instantia) тергеу тұрғылықты жерінің ординариіне жүктеледі; ал Киелі Тақ өзіне осы деңгейде тек «ерекше және ауыр себептермен» араласу құқығын қалдырды. Айыпталушының шіркеудің барлық мүшелері сияқты, өзінің ісін кез келген деңгейде Киелі Таққа беруге құқығы бар; бірақ сот басталғаннан кейін, мұндай шағым жергілікті судьяның құзыреттілігін тоқтатпайды, егер ол Киелі Тақ шағымды қабылдағандығын білмесе. Бұл, бірінші деңгейдегі үкімге шағымдану әдеттегі процедурасынан – яғни, шағымды екінші деңгейдегі тағайындалған сотқа жіберуден және егер бірінші екі сот қарама-қайшы үкім шығарса ғана Римге жіберуден – туындайтын ерекшелік болып табылады.
A New York Times article published on 1 July 2010 said that the 1962 instruction was a restatement of that of 1922, giving the Sacred Congregation of the Holy Office authority to prosecute clergy accused of sexual abuse. According to Canon law expert Nicholas P. Cafardi, the CDF itself didn't know it had this power under Ratzinger, until 2001. "From what can be deduced from published reports, there seems to have been a power struggle going on between Cardinal Dario Castrillon Hoyos, prefect of the Congregation for the Clergy and Ratzinger at the CDF over which congregation had competency in the matter of clergy who had sexually abused minors." At a meeting in Rome in 2000, Archbishop of Adelaide, Philip Wilson, drew Vatican officials' attention to the long forgotten Crimen sollicitationis which gave CDF jurisdiction. Pope John Paul II subsequently issued Sacramentorum Sanctitatis Tutela directing that all cases of sexual abuse by priests be handled by the CDF. It was for the ordinary of the place of residence to investigate the charge at the first level (in prima instantia); the Holy See reserved to itself the right to intervene at this level only "for particular and grave reasons". The defendant did not lose the right that all members of the Church have to ask that their cases, at any level, be submitted to the Holy See; but once the trial had begun, such a recourse did not suspend the jurisdiction of the local judge, unless he learned that the Holy See had actually accepted the recourse. This constituted an exception to the normal procedure whereby appeals against a first level sentence are made to a designated second level tribunal, with the case going to Rome only if the first two tribunals give discordant verdicts.