Эдмунд Кёрл: Кітап сатушы және баспагер өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық кітап сатушы және баспагер (шамамен 1675–1747 жж.)

Эдмунд Керлл (шамамен 1675 – 11 желтоқсан 1747) – ағылшын кітап сатушысы және баспагер. Александр Поуптың оған жасаған шабуылдары арқасында оның есімі адалсыз жариялау мен жарнамамен байланысты болды. Керлл баспа ісі арқылы кедейліктен байлыққа жетті, осы үшін кітап басуды пайдакүнемдік және адалсыздықпен қарастырды. Ол сенбегендіктерді пайдаланып, порнография басып, патенттелген дәрілерді ұсынып, кез келген жарнаманы жақсы жарнама деп есептеп, кішкентай баспаханалар империясын құрды. Ол сатылатын болса, жоғары да, төмен де сапалы жазбаларды бірдей жариялаған. Ол Батыс аймағында дүниеге келді, ал оның кейінгі және толық емес естеліктерінде («The Curliad») әкесі саудагер болғаны айтылады. Ол 1698 жылы мансабын бастағанда лондондық кітап сатушының шәкірті болды.

Ертедегі сауда-саттық

Жеті жылдық оқуын аяқтаған соң, ол аукционда кітап сата бастады. Оның ұстазы Ричард Смит 1708 жылы банкротқа ұшырады, сол кезде Керл оның дүкенін иеленді. Оның алғашқы тәжірибесі – басқа кітап сатушылармен бірлесіп, кітапшалар мен кітаптарды жазу, басып шығару және сату, сондай-ақ, қандай да бір шуды пайдаланып, «есептер» мен дәлелдер жариялау болды. Мысалы, 1712 жылы Джейн Вэнэмнің сот процесі көпшіліктің қызығушылығын тудырды, сол кезде бір серіктес оны ақтады, екіншісі айыптады, ал екі кітапша да үш дүкенде сатылды. Ол сондай-ақ, миссис Вэнэмге қатысты газеттердегі пікір таластарын жасау арқылы, әртүрлі «авторлар» үшін тегін жарнама алды. Кітап сатушы ретінде Керлдің тауары әрқашан өте алуан түрлі болды, ал баспагер ретінде ол арзан қағаздан арзан кітаптар шығарды. Оның кітаптарының көпшілігі бір-екі шиллингке сатылды, бұл оларды саудагерлердің, шәкірттердің және қызметшілердің қол жеткізе алатындай етіп жасады. Ол эротикалық әдебиеттерді сатумен және жариялаумен айналысты, сонымен қатар, ынталы христиандарға дұға етуге шақырулар, «дәрілік» мәтіндер және т.б. сияқты нәрселерді де ұсынды. Ол вигтердің саяси трактаттарын да жариялады. Оның алғашқы туындыларының бірі – Джон Дунтонның «Афиналық тыңшысы», бірақ оның «Қызбен бірге ер адамның жолы» және «Иманды христианның серігі» сияқты кітаптары да болды. Керл медициналық емдік заттарды да сатты және оларды насихаттауда адал болмады. 1708 жылы ол «Қайрымды хирург» атты кітап шығарды, онда сифилис ауруын емдеуге арналған медициналық кеңестер берілген. Онда Джон Спинке ұсынған сынаптан жасалған емнің ешқандай пайдасы жоқ екендігі және жалғыз тиімді емді Эдмунд Керлдің дүкенінен алуға болатындығы түсіндірілді. Доктор Спинке жауап ретінде памфлет жазды, ал Керл оған жауап берді және жанжал тудыру үшін Спинке білімсіз екенін айтып, Спинке оның дүкеніне келіп, латын тілінен бес жолды аударса бес фунт сыйлық беретінін мәлімдеді. Спинке солай істеді, ал алған ақшаға Керлдің «дәрісін» сатып алып, оны талдады. Ақырында, Керлдің «дәрісі» де сынаптан жасалған екені анықталды. Бірақ Керл өзінің «Қайрымды хирург» кітабын жариялауын тоқтатпады және оны ішкі дәрілерді пайдаланбастан, гонорея немесе «шапшаң» деп аталатын венериялық аурудың сол сатысын емдеудің жаңа әдісімен толықтырды. 1712 жылы Керлдің дүкенінің табысы артып, Тунбридж-Уэллсте филиал ашты және Флит-стриттегі үлкен дүкенге көшті. Осы шамада ол өзінің кітапшаларын жаза бастады. 1712 жылы ол Генри Сачевереллге қатысты дау-дамайдан пайда табу үшін Джон Морфьюмен, торимен ынтымақтасты. Олардың ынтымақтастығынан кейін Керл Морфьюдің бір жазушысын жұмысқа алды.

At the end of his seven year apprenticeship, he began selling books at auction. His master, Richard Smith, went bankrupt in 1708, and Curll took over his shop at that point. His early practice was to work in conjunction with other booksellers to write, publish, and sell pamphlets and books and to exploit any furore to produce "accounts" and arguments. For example, in 1712 the witch trial of Jane Wenham had the public's interest, and one partner wrote a pamphlet exonerating her, while another condemned her, and both pamphlets were sold at all three shops. He also manufactured a set group of newspaper quarrels between the various "authors" for and against Mrs. Wenham to get free advertising. As a bookseller, Curll's stock was always exceptionally eclectic, and as a publisher, he produced inexpensive books on inexpensive paper. Most of his books sold for one or two shillings, putting them within reach of tradesmen, apprentices, and servants. He carried and published erotic literature and mixed it with serious Christian calls to prayer, "medical" texts, and the like. He also published Whig political tracts. One of his earliest productions was John Dunton's The Athenian Spy, but he also had titles like The Way of a Man with a Maid and The Devout Christian's Companion. Curll also sold medical cures themselves, and he was unscrupulous in promoting them. In 1708, he published The Charitable Surgeon, a feigned book of medical advice on syphilis cures from a pretended physician of public spirit. It explained that one John Spinke's cure of mercury was devoid of worth and that the only efficacious cure came from Edmund Curll's own shop. Dr. Spinke wrote a pamphlet in reply, and characteristically Curll wrote a reply to that and, to create a scandal, made the outlandish claim that Spinke was ignorant and offered five pounds if Spinke could come to Curll's shop and translate five lines of Latin. Spinke did so and used the money to buy some of Curll's "cure", which he had analyzed. In the end, Curll's "cure" was also mercury. Curll kept publishing his Charitable Surgeon, however, and expanded it with A new method of curing, without internal medicines, that degree of the venereal disease, called a gonorrhea, or clap. In 1712, Curll's shop was so successful that he opened a branch in Tunbridge Wells, and he moved to a bigger store on Fleet Street. He began to write his own pamphlets around this time. In 1712 he collaborated with John Morphew, a Tory, to cash in on the excitement over the Henry Sacheverell controversy. After their collaboration, Curll was able to hire away one of Morphew's hack writers.

Құқық бұзу

Керлдің мансабының бір ерекшелігі, және оның соңғы дәуірлердегі беделін нығайтқан нәрсе – авторлардың тілегіне қарсы, басқа баспа үйлердің бұрын жариялаған туындыларын рұқсатсыз басып шығару болды. Керл көбінесе пираттықтан заңдық шекараның ар жағында қалып, бірақ әрқашан олай бола бермейтін. 1707 жылы Керл газеттерде Мэттью Приордың «Әртүрлі жағдайлардағы өлеңдер» атты туындысын жариялайтынын хабарлады. Джейкоб Тонсон Приордың туындыларына толық құқыққа ие болғанмен, Керл оны жариялады. 1716 жылы Керл тағы да Мэттью Приордың туындыларын жариялау ниетін жариялады, ал Приордың өзі газеттерге наразылық хаттарын жазды. Бірақ Тонсонмен болған дау мен Приордың қарсылығы тек жарнама қызметін атқарды, және Керл кітапты бәрібір жариялады. 1710 жылы ол Джонатан Свифттың «Сыпырғышқа арналған ойлар» атты еңбегін басып шығарды. Сол жылы ол Свифттың басқа туындыларына «түсіндірме» жазды, ал 1713 жылы «Ауыздық туралы әңгімеге» түсіндірме шығарды. Свифт Керлдің туындылардың авторлығын ашқанына ашуланды (өйткені Свифт Англия шіркеуінде жоғарылап бара жатқан еді), бірақ Керлдің туындыларын түсіндірудегі жайсыздығына таң қалды. Ол Александр Поупқа Керл сияқты ақымақтардың сатирик үшін құрал екенін, олардың өздерінің ерекше құндылығы бар екенін жазды. Свифттің туындыларын әдетке айналдырған Керл, одан кейін де тоқтаған жоқ, әсіресе Свифт Керлдің жазбаларын (рұқсатсыз) «Ауыздық туралы әңгімеге» қосып алғаннан кейін. 1726 жылы Керл Свифттың «Гулливердің саяхаттары» кітабына өте қате «түсіндірме» шығарды. Тағы бір заңсыз жариялау дерегі – ақын Эдвард Янг, ол Керлге жариялау үшін өлеңін және өтініш хатын жіберді. 1717 жылы өлең жарық көрген кезде Янг өлең мен хаттың жалған екенін мәлімдеген жарнама шығарды. Шындығында, өлеңде саяси мансабынан айырылған саясаткер мақталған, ал Янгтың хаты да шынайы болды. 1716 жылы анонимді түрде жарияланған «Сот өлеңдерімен» байланысы Александр Поуппен ұзаққа созылған дауға әкелді. Керлдің қолында Поуп, Джон Гей және Леди Мэри Уортли Монтегюдің үш аноним өлеңі болды. Поуп Керлге өлеңдерді жарияламауды ескертіп хат жазды, бұл Керлдің авторлығын растады. Ол оларды жариялады. Жауап ретінде Поуп пен Бернард Линтот, Поуптың баспашысы, Керлмен «Лебедь» тавернасында кездесті. Поуп пен Линтот Джон Гейдің болашағы үшін ғана алаңдағандай көрінді. Бірақ олар Керлдің әйнегін құсуды тудыратын затпен толтырды, сондықтан ол үйге келгенде құсумен ауырды. Поуп оқиға туралы екі кітапша жариялады және жұртшылыққа (Свифттың Бикерстаф парақшалары сияқты) Керлдің қайтыс болғанын хабарлады. Керл бұл жарнаманы өз мақсатына пайдаланды. Ол Джон Олдмиксонның «Католик ақыны» және Джон Деннистің «Мистер Поуп және оның жазбаларының шын мінезі» атты кітаптарын жариялады және жарнамалады. Ол бұл кітаптарды 1716 жылы, Англияда 1715 жылғы Якобыт көтерілісі сәтсіз аяқталғаннан кейін атмосфераның шиеленіскен кезінде қайта басып шығарды. 1716 жылы Поуп пен Керлдің арасындағы шайқастың келесі қадамы болды, ол кезде Керл Поптың бірнеше жыл бұрын жазған бірінші Псалмның әдепсіз нұсқасын алды. Ол оны фолио түрінде жариялады және болашақта Поптың барлық туындыларын жариялайтынын мәлімдеді. Сол жылы Керл Винтон графының сотталуы туралы есеп жариялағаны үшін түрмеге жабылды. Ол шыққаннан кейін ғана Вестминстер мектебінің бұрынғы басшысы доктор Роберт Сауттың өмірбаянын шығарды. Ол доктор Саутқа арналған мектеп директорының мақтау сөзін де басып шығарды. Ол мектептің ұстаздарының есімін ақтаған еңбегі үшін марапатталады деп күтілді. Бірақ оқушылар оны ұрып-соғып, кешірім сұрауға мәжбүр етті. Олар оны жамылғыға орап, таяқпен ұрып, ауаға лақтырып жіберді. Мектептің студенті және Джон Уэслидің ағасы Сэмюэл Уэсли бұл оқиғаға арналған қаһармандық өлең жазды. Керл Поуп пен оның достары өзін емдеуге қандай да бір жолмен жауапты деп күдіктенді, сондықтан ол «жасанды ақынды» жұмысқа алды. Ол «Дж. Гей» деп жазған. Бұл ақын – «Джозеф Гей» деген псевдонимді қолданған Фрэнсис Чуте. Джон Гейдің өлеңдерін сатудан айырып, Поуп пен оның достарын жарақаттауға, Керл осы жасанды ақынды тағы екі рет қолданды.

One feature of Curll's career, and the one that most cemented his reputation through the ages, was the unauthorized publication of works originally produced by another house, often against the author's wishes. Usually, Curll stayed just across the legal line from piracy, but not always. In 1707, Curll announced in the newspapers that he was going to publish Poems on Several Occasions by Matthew Prior. Jacob Tonson had the sole rights to Prior's works, but Curll published anyway. In 1716, Curll again announced his intent to publish Matthew Prior's works, and Prior himself wrote letters of protest to the newspapers. The quarrel with Tonson, and Prior's objections, only served as publicity, however, and Curll published the book anyway. In 1710, he printed up Jonathan Swift's Meditation Upon a Broomstick. He also that year wrote a "key" to other Swift works, and in 1713 he produced a key to A Tale of a Tub. Swift was angry at Curll for revealing his authorship of the works (as Swift was ascending in the Church of England), but he was also amused at the dullness of Curll's explication of his works. He wrote to Alexander Pope that dunces like Curll were tools for a satirist, that they were valuable in their way. Having gotten into the habit of sapping Swift, Curll did not relent, especially after Swift incorporated Curll's notes (without permission) into the apparatus of A Tale of a Tub. In 1726, Curll produced a wildly inaccurate "key" to Swift's Gulliver's Travels. Another alleged case of unauthorized publication came with the poet Edward Young, who sent a poem to Curll for publication, with a letter of solicitation. When the poem was published in 1717, Young took out an ad claiming that the poem and letter were forgeries. In fact, the poem was in praise of a politician who had lost place, and Young's letter was authentic. His connection with the anonymously published Court Poems in 1716 led to the long quarrel with Alexander Pope. Curll got three anonymous poems, by Pope, John Gay, and Lady Mary Wortley Montagu. Pope wrote to Curll warning him not to publish the poems, which only confirmed for Curll the authorship. He published them. In response, Pope and Bernard Lintot, Pope's publisher, met with Curll at the Swan tavern. Pope and Lintot seemed resigned and worried only for John Gay's prospects. However, they had filled Curll's glass with an emetic, causing him, when he went home, to go into convulsions of vomiting. Pope published two pamphlet accounts of the incident and informed the public (a la Swift's Bickerstaff Papers) that Curll was dead. Curll seized upon the publicity for his own purposes, as well. He published and advertised John Oldmixon's The Catholick Poet and John Dennis's The True Character of Mr Pope and his Writings. He reprinted these in 1716, when the atmosphere of England was highly charged after the failure of the Jacobite rising of 1715. The next step in the Pope/Curll battle came in 1716, when Curll got a bawdy version of the first Psalm written years earlier by Pope. He published it in folio and announced that he would be the future publisher of all of Pope's works. Also in that year, Curll was sent to jail for publishing an account of the trial of the Earl of Winton. No sooner was he out than he produced a biography of Dr. Robert South, former head of Westminster School. He had printed the eulogy for Dr. South by the current school head, as well. He was invited to the school and expected to be honored for the work he had done on behalf of the memory of the school's masters. Instead, the students forced him to his knees by beatings and forced him to beg for an apology. They then wrapped him in a blanket and began beating him with sticks and tossing him in the air. Samuel Wesley, a student at the school and older brother to John Wesley, wrote a mock heroic poem on the blanket incident. Curll suspected that Pope and his friends were somehow responsible for his treatment, and he began to employ the "phantom poet." He published a poem called "The Petticoat" by "J. Gay." This poet was Francis Chute, who used the pseudonym "Joseph Gay." To siphon off sales of John Gay's poems and to wound Pope and his friends, Curll used this phantom twice more.

Өмірбаяндар, әдепсіздік және "Курлицизмдер"

Ол атақты адамдардың өмірбаяндарын олардың қайтысынан кейін дереу, қателіктері мен ойлап қойғандарына қарамастан, жариялауымен танымал болды. Мүмкін, Керлл туралы кейінгі ұрпақ ең көп қайталаған нәрсе – Джон Арбутноттың Керллдің өмірбаяндары «өлімнің жаңа қорқынышына» айналды деген әзілі (Роберт Каррутерс, Поптың поэзиялық туындылары, 1853, 1-том, 3-тарау). Керллдің жалғыз мақсаты – өмірбаянды дүкендерге бірінші болып жеткізу болды, ең жақсы немесе ең дұрыс жазба болу емес. Сондықтан ол өмірбаян жарық көретінін хабарлап, елден қайтыс болған адам туралы естеліктер, хаттар немесе сөздерін ұсынуды сұрады. Содан кейін ол осыларды (кейде басқа ештеңе емес) «өмірбаянға» қосты. Ол дұрыстыққа мүлдем мән бермейтін, достарынан да, жауларынан да есептерді тез қабылдады. Егер материал жеткіліксіз болса, ол авторды жалдап, материалды ойлап табуға бұйырды. 1717 жылы ғана ол епископ Бернет пен Элиас Эшмолдің өмірбаяндарын шығарды. Кейіннен ол, Свифт 1731 жылы «Доктор Свифттың өліміне арналған өлеңдерінде» болжағандай, Свифттың өмірбаянын да шығарды. Арбутноттың қорқынышы орынды болды, өйткені Керллдің баспасына қарсы шара жоқ еді. 1721 жылы ол Букингем герцогының өмірбаянын жариялады. Ол Лордтар палатасына сотқа шақырылды, және Лордтар Лорд туралы немесе Лордтың рұқсатынсыз ештеңе жариялауды заңсыз ететін жаңа заң қабылдады. Керлл өзінің әдепсіз жариялымдарымен танымал болды, сондықтан «Керллизм» әдеби әдепсіздіктің синонимі ретінде қарастырылды. Сол жылы Лордтарға анонимді шағымда осы екі атау әдепсіздік ретінде айтылды. Бұрынғы дау-дамаylar сияқты, Керлл «Эдмунд Керллдің қарапайым өтініші» атты еңбегін жариялап, пайда табуға тырысты және «Клостердегі Венера» кітабының жаңа басылымын асықтырып шығарды. Наурыз айында тұтқындалып, шілдеге дейін ұсталды. Соттар әдепсіздік туралы заң жоқ екенін анықтады, сондықтан оны жала жабу үшін қудалады. Керлл кешірім сұрап, жариялауды тоқтатуға уәде берді, бірақ кешірім екі жаңа атау үшін жарнама болды. Керлл түрмеде болғанда Джон Кермен кездесті, ол өзінің естеліктерін жариялауды қалады. Бұл жұмыста Анна патшайымының тұсындағы мемлекеттік құпиялар бар еді, сондықтан Керлл қорқып, Роберт Уолполға рұқсат сұрап хат жазды. Жауап алмағандықтан, ол үнсіздікті келісім ретінде қабылдады және кітапты жариялады. Естеліктердің соңғы томын Эдмундтың ұлы Генри Керлл жазды, және Генри мен Эдмунд екеуі де тұтқындалды. Олар он төрт ай түрмеде (1728 жылдың ақпанына дейін) отырды және «Кеже әйелдің смегі» мен «Шабуды қолдану» үшін айыппұл төледі, сондай-ақ Кердің естеліктерін жариялағаны үшін бір сағатқа таяқ астында тұруға үкім шығарылды. Керлл өзінің таяқ астында тұрған күніне арнап жариялаған парақшасында Кердің естеліктерін жариялаудың себебі тек ескі патшайымға адалдық болғанын және сондықтан көпшілік оны ұрмағанын айтты. Керісінше, олар Керллді қуанышпен қарсы алып, иықтарына көтеріп алып кетті.

He was notorious for commissioning hack written biographies of famous people as soon as they died and for publishing them without regard for inaccuracies and inventions. Perhaps the reference to Curll most often repeated by posterity is John Arbuthnot's quip that Curll's biographies had become "one of the new terrors of death" (quoted in Robert Carruthers, The Poetical Works of Pope, 1853, vol. 1, ch. 3). Curll's entire goal was to be the first to the shops with a biography and not in any way to be the best or most accurate account. Thus, his method was to announce that a biography was about to be published and ask the public to contribute any memories, letters, or speeches of the deceased. He would then include these (and sometimes nothing else) in the "biography." He had no care at all for accuracy and would accept accounts from enemies as quickly as friends. When contributions failed, he would hire an author to invent material. In 1717 alone, he produced biographies of Bishop Burnet and Elias Ashmole. He would later produce, exactly as Swift predicted in his 1731 Lines on the Death of Dr. Swift, a hack biography of Swift. Arbuthnot's terror was apt, for there was virtually no recourse against Curll's press. In 1721, he published a biography of the Duke of Buckingham. He was summoned to the House of Lords for trial, and Lords made a new law making it illegal to publish anything about or by a lord without permission. Curll became notorious for his indecent publications, so much so that "Curlicism" was regarded as a synonym for literary indecency. That year, an anonymous complaint to the Lords mentioned these two titles specifically as obscenities. As with previous scandals, Curll attempted to turn it to profit by publishing The Humble Representation of Edmund Curll and rushing forward a new edition of Venus in the Cloister. He was arrested in March and held until July. The courts determined that there was no actual obscenity law, so they prosecuted him for libel. Curll published an apology and promised to quit publishing, but the apology was an ad for two new titles. While Curll was in prison, he met John Ker, who wished his memoirs published. The work contained state secrets from the reign of Queen Anne, so Curll was nervous. He wrote to Robert Walpole for permission. Getting no answer, he treated silence as assent and published the book. The last volume of the memoirs was done by Edmund's son, Henry Curll, and both Henry and Edmund were arrested. They spent fourteen months in prison (to February 1728) and were fined for the Nun in her Smock and The use of flogging, and sentenced to an hour in the pillory for publishing Ker's memoirs. Curll wrote and published a broadsheet for his pillory day saying that publishing Ker's memoirs had been done out of loyalty to the old queen only, and the crowd therefore did not beat him. Instead, they cheered Curll and carried him away on their shoulders.

Дунциада

Поп пен Керл 1726 жылы Поптың бірнеше хаттарын рұқсатсыз жариялағанда тағы да қақтығысты. Поп 1728 жылғы «Дунсиада» да Керлді ең жарқын тұлға ретінде көрсету арқылы кек алды. Шындығында, «Дунцесс патшасы» Льюис Теобальдты (немесе кейін Колли Сибберді) қоса алғанда, ешкім Эдмунд Керлдей «Дунсиада» да үнемі және қатыгездікпен сыналмаған. Керл бұған жауап ретінде пираттық басылым шығарды, содан кейін Поптың шабуылдаған барлық адамдарын түсіндіретін өлеңге «түсіндірме» жазды, ал кейін Попқа жеке шабуыл жасайтын жауап хаттарды жариялады. Мүмкін, леди Мэри Вортли Монтегю жазған «Попиада», «Әйелдер Дунсиадасы» және «Твикенхэм Хотч-Потч» 1728 жылы жауап ретінде жарық көрді. 1729 жылы Поптың «Dunciad Variorum» атты туындысы Керлге қарсы прозалық шабуылдарды күшейтті, ал Керл «Курлиад» атты еңбегін жариялады: «Dunciad Variorum» туралы гиперкритика. Онда Керл өзінің өмірбаяндық деректерін, әдепсіздік айыптауларына қарсы қорғанысын (жазалау мәтінінің импотенцияны емдеу мақсатында болғанын түсіндіре отырып) және Поппен болған әрекеттерін қорғады. Кейін 1729 жылы Керл Уильям Конгревтің бір томдық жинағын басып шығаруға бел буды. Джон Арбутнот баспасөз арқылы Керлдің бұл әрекетіне наразылық білдірді, сондықтан Керл өзінің дүкенін «Конгревтің басы» деп атады және Арбутнот пен Конгревтің достарына ренжіту үшін Конгревтің бюстін қойды. 1731 жылы ол дүкенін Берли көшесіне көшіріп, Поптың өмірбаяны жарық көретінін жарнамалады, сонымен қатар «Оның (баршаның тілеген) өлімінен басқа ештеңе болмайды» деді. Ол материалдарды сұрағаннан кейін, «П.Т.» деген атпен танысқан адам Керлге Поптың хаттарын ұсынды. Алайда, хаттар жалған екені анықталды, ал бұл ұсыныстың барлығы Поптың құрған қастандығы еді. Ол 1735 жылы хаттарының түзетілген нұсқасын жариялады. Сол жылы Керл дүкенін тағы бір рет көшіріп, оны «Поптың басы» деп атады және Поптың суретімен сауда жасады. Екі жылдан кейін ол Поптың хаттарының бес томдығын басып шығарды. 1741 жылы Поп сотта Керлге қарсы жеңіске жетті. Сот хаттар авторлық құқықты авторына беретінін, бірақ хатты алған адамның авторлық құқығына ие еместігін шешті.

Мериленд

Соңғы жылдары Керлл "Мериленд" кітаптарының сериясын жариялады, олар ағылшынның он жетінші және он сегізінші ғасырындағы ерекше эротикалық көркем әдебиет жанрына маңызды үлес қосты. Бұл жанрда әйел денесі (кейде еркек денесі де) топографиялық метафоралар арқылы сипатталған. Осы жанрдағы алғашқы туынды – Чарльз Коттонның болжам бойынша жазған "Эротополис: Беттилендтің қазіргі жағдайы" (1684). Бұл еңбек Керллдің "The Potent Ally: or Succours from Merryland" (1741) жинағына қысқартылған нұсқада енген. Керлл жариялаған басқа да еңбектер: Томас Стретцердің (оның кім екені белгісіз) "Мерилендтің жаңа сипаттамасы. Онда осы елдің топографиялық, географиялық және табиғи тарихы" (1740), "Мериленд көрсетілді" (1741) және "Мериленд жағалауларының толық карталары" (1745) жинағы. Керлл өмірінің соңғы жылдарында "Курлицизмдерді" маңызды және құнды еңбектермен біріктіре жариялауын жалғастырды. Оның өсиетінен ұлының мұрагерсіз қайтыс болғаны және одан басқа отбасы мүшесінің жоқ екені, тек әйелі ғана бар екені белгілі болды. Керлл 1747 жылдың 11 желтоқсанында Лондонда қайтыс болды.