Қалалық өмір мен адам қарым-қатынастарын социологиялық зерттеу

Кіріспе

Қалалық социология – қалалар мен қалалық өмірді социологиялық тұрғыдан зерттеу. Қалалық әлеуметтану – бұл саланың ең көне тармақтарының бірі, ол қалалық ортаны қалыптастырған әлеуметтік, тарихи, саяси, мәдени, экономикалық және экологиялық факторларды зерттейді және талдайды. Социологияның көптеген салалары сияқты, қалалық әлеуметтанушылар статистикалық талдау, бақылау, мұрағаттық зерттеулер, халық санағы деректері, әлеуметтік теория, сұхбаттасу және басқа да әдістерді қолданады. Олар кедейлік, нәсілдік тұрғын үйлердің бөлінуі, экономикалық даму, көші-қон және демографиялық тенденциялар, джентрификация, бассыздық, қирату және қылмыс, қалалық құлдырау, аудандардың өзгеруі және қайта жаңғырту сияқты мәселелерді зерттейді. Қалалық әлеуметтану талдауы қала құрылысы мен саясатты қалыптастыруға бағытталған маңызды түсініктерді ұсынады. Қазіргі қалалық әлеуметтанудың философиялық негіздері Карл Маркс, Фердинанд Тённис, Эмиль Дюркгейм, Макс Вебер және Георг Зиммель сияқты социологтардың еңбектерінен бастау алады. Олар урбанизацияның экономикалық, әлеуметтік және мәдени процестерін, сондай-ақ оның әлеуметтік бөлінуге, таптардың қалыптасуына және жеке және ұжымдық идентитінің құрылуына немесе жойылуына тигізетін әсерін зерттеді және теориялық тұрғыдан қарастырды. Бұл теориялық негіздер ХХ ғасырдың басында Чикаго университетінде жұмыс істеген социологтар мен зерттеушілер тобымен одан әрі кеңейтілді және талданды. «Чикаго мектебі» деп белгілі болған бұл мектепте Роберт Парк, Луис Вирт және Эрнест Берджес Чикаго қаласының орталық бөлігін зерттеу арқылы социологиядағы қалалық зерттеулердің мақсатын ғана емес, сонымен қатар сандық және этнографиялық зерттеу әдістерін қолдану арқылы адам географиясының дамуын да революциялады. Чикаго мектебінің қалалық социологияда дамытқан теорияларының маңыздылығы сынға алынып, талқыланды, бірақ әлі де әлеуметтік ғылымдарда урбанизация мен қаланы түсінудегі ең маңызды тарихи жетістіктердің бірі болып табылады. Бұл ғылым мәдени социология, экономикалық социология және саяси социология сияқты бірнеше салалардан білім алады.

Sociological study of life and human interaction in metropolitan areas

Urban sociology is the sociological study of cities and urban life. One of the field’s oldest sub disciplines, urban sociology studies and examines the social, historical, political, cultural, economic, and environmental forces that have shaped urban environments. Like most areas of sociology, urban sociologists use statistical analysis, observation, archival research, census data, social theory, interviews, and other methods to study a range of topics, including poverty, racial residential segregation, economic development, migration and demographic trends, gentrification, homelessness, blight and crime, urban decline, and neighborhood changes and revitalization. Urban sociological analysis provides critical insights that shape and guide urban planning and policy making. The philosophical foundations of modern urban sociology originate from the work of sociologists such as Karl Marx, Ferdinand Tönnies, Émile Durkheim, Max Weber and Georg Simmel who studied and theorized the economic, social and cultural processes of urbanization and its effects on social alienation, class formation, and the production or destruction of collective and individual identities. These theoretical foundations were further expanded upon and analyzed by a group of sociologists and researchers who worked at the University of Chicago in the early twentieth century. In what became known as the Chicago School of sociology the work of Robert Park, Louis Wirth and Ernest Burgess on the inner city of Chicago revolutionized not only the purpose of urban research in sociology but also the development of human geography through its use of quantitative and ethnographic research methods. The importance of theories developed by the Chicago School within urban sociology has been critically sustained and critiqued but still, remains one of the most significant historical advancements in understanding urbanization and the city within the social sciences. The discipline may draw from several fields, including cultural sociology, economic sociology, and political sociology.

Даму және өсу

Қалалық әлеуметтану 1910-1940 жылдары Чикаго университетінің әлеуметтанушылары мен теоретиктерінің тобы арқылы Солтүстік Америка академиясында кең танылды. Чикаго мектебінің әлеуметтануы әлеуметтік және антропологиялық теорияны этнографиялық далалық зерттеулермен үйлестіріп, жеке тұлғалардың, топтардың және қауымдастықтардың қалалық әлеуметтік жүйелердегі өзара әрекеттесуін түсінуге бағытталды. Бұрынғы салаларды сипаттаған, негізінен макро деңгейдегі әлеуметтанудан ерекшеленеді, Чикаго мектебінің мүшелері микро деңгейдегі әлеуметтік өзара әрекеттесулерге көбірек мән берді, олар адамдардың құрылымдық, мәдени және әлеуметтік жағдайлардағы өзара әрекеттесулеріне субъективті мағына беруге тырысты. Осы кезеңде көптеген әдістемелік жаңалықтарға негіз болған символдық өзара әрекеттесу теориясы, қалалық әлеуметтанумен бірге қалыптасып, оның алғашқы әдістемелік бағыттарын анықтады. Символдық өзара әрекеттесу ертедегі микроәлеуметтанушылар Джордж Мид пен Макс Вебердің еңбектерінен туындады және адамдардың күнделікті өзара әрекеттесуде символдарды қалай түсіндіретінін қарастыруға ұмтылды. Алғашқы қалалық әлеуметтанушылар қаланы "суперорганизм" ретінде қарастырғанда, символдық өзара әрекеттесу тұжырымдамасы жеке қауымдастықтардың қаланың тұғырлы жұмыс істеуіне қалай үлес қосатынын түсінуге көмектесті. Чикаго мектебінің ғалымдары бастапқыда бір ғана сұраққа жауап іздеді: Өнеркәсіптік революция кезінде урбанизацияның өсуі қазіргі әлеуметтік проблемалардың күшеюіне қалай әсер етті? Әлеуметтанушылар Чикагоға оның "tabula rasa" (жаңадан бастау) күйіне байланысты қызығушылық танытты, себебі ол 1860 жылы 10 000 халқы бар шағын қаладан келесі жарты ғасырда екі миллионнан астам халқы бар қалалық мегаполиске айналды. Бұл өсумен бірге осы дәуірдің көптеген әлеуметтік проблемалары пайда болды – шоғырланған қарапайымдықтан және ауыр тұрмыс жағдайларынан бастап, көптеген жаңа келген еуропалық иммигранттардың төмен жалақысы мен ұзақ жұмыс уақытына дейін. Сонымен қатар, Чикаго көптеген басқа мегаполистерден айырмашылығы, ерте экспансионистік теоретиктер болжағандай шеттерінен сыртқа қарай кеңеймеді, керісінше, қол жетімді кеңістікті концентрлі сақина тәрізді пішінде "қайта құрды". Көптеген қазіргі қалалардағыдай, бизнес-аудан қала орталығын алып жатты және оның айналасында кемқұрылысты және тоқыраған аудандар орналасқан, олар жұмысшылардың үйлерімен және қала маңының алғашқы нысандарымен шеңберленген. Қалалық теоретиктер бұл кеңістіктік ерекше аймақтар қазіргі қаладағы таптық қатынастарды нығайтуға және оқшаулауға көмектеседі деп болжады, орта тапты қалалық орталықтан алыстатып, сыртқы қала маңының жекешелендірілген ортасына көшірді. 20-ғасырдың басында Чикагоның ішкі қаласындағы бірінші буын иммигранттардың жоғары шоғырлануына байланысты, қалалық әлеуметтанудағы көптеген маңызды ерте зерттеулер иммигранттардың туған мәдениетінің рөлдері мен нормаларын жаңа және дамитын ортаға қалай беруіне назар аударды. Саяси қатысу және қоғамдастықаралық ұйымдардың өсуі де осы кезеңде жиі қарастырылды, көптеген мегаполистерде санақ техникасы қолданылып, ақпаратты сақтауға және Чикаго университеті сияқты қатысушы мекемелерге оңай қол жеткізуге мүмкіндік берді. Чикаго университетінің профессорлары Парк, Берджесс және Маккензи, қалалық әлеуметтанудың алғашқы үш жақтасы, қоғамдық қабылдау мен әлеуметтік байланыстардың қалыптасуындағы жергілікті институттардың оң рөлін түсіндіруге көмектесетін субмәдениет теориясын жасады. Расалық қатынастардың бұзылуы және кеңеюдің нәтижесінде қоғамдық мүшелердің анонимді болуы, осы кезеңде орын алуы мүмкін екендігі айтылды, ішкі қалада жергілікті саяси аренада жергілікті байланыстардың орнауы мен сақталуына кедергі келтіретін әлеуметтік дезорганизацияның жоғары деңгейі байқалды. Қалалық әлеуметтанудың өркендеуі мінез-құлық ғылымдарындағы статистикалық қорытындының кеңеюімен бірге жүрді, бұл оның білім беру мекемелерінде және басқа да дамитын әлеуметтік ғылымдардағы ауысуы мен қабылдануын жеңілдетті. Чикаго университетіндегі микроәлеуметтану курстары АҚШ-тағы қалалық әлеуметтанулық зерттеулер бойынша ең алғашқы және ең танымал курстардың бірі болды.

Urban sociology rose to prominence within North American academics through a group of sociologists and theorists at the University of Chicago from 1910s to 1940s in what became known as the Chicago School of Sociology. The Chicago School of Sociology combined sociological and anthropological theory with ethnographic fieldwork in order to understand how individuals, groups, and communities interact within urban social systems. Unlike the primarily macro based sociology that had marked earlier subfields, members of the Chicago School placed greater emphasis on micro scale social interactions that sought to provide subjective meaning to how humans interact under structural, cultural and social conditions. The theory of symbolic interaction, the basis through which many methodologically groundbreaking ethnographies were framed in this period, took primitive shape alongside urban sociology and shaped its early methodological leanings. Symbolic interaction was forged out of the writings of early micro sociologists George Mead and Max Weber, and sought to frame how individuals interpret symbols in everyday interactions. With early urban sociologists framing the city as a 'superorganism', the concept of symbolic interaction aided in parsing out how individual communities contribute to the seamless functioning of the city itself. Scholars of the Chicago School originally sought to answer a single question: how did an increase in urbanism during the time of the Industrial Revolution contribute to the magnification of contemporary social problems? Sociologists centred on Chicago due to its tabula rasa state, having expanded from a small town of 10,000 in 1860 to an urban metropolis of over two million in the next half century. Along with this expansion came many of the era's emerging social problems – ranging from issues with concentrated homelessness and harsh living conditions to the low wages and long hours that characterized the work of the many newly arrived European immigrants. Furthermore, unlike many other metropolitan areas, Chicago did not expand outward at the edges as predicted by early expansionist theorists, but instead 'reformatted' the space available in a concentric ring pattern. As with many modern cities the business district occupied the city centre and was surrounded by slum and blighted neighbourhoods, which were further surrounded by workingmens' homes and the early forms of the modern suburbs. Urban theorists suggested that these spatially distinct regions helped to solidify and isolate class relations within the modern city, moving the middle class away from the urban core and into the privatized environment of the outer suburbs. Due to the high concentration of first generation immigrant families in the inner city of Chicago during the early 20th century, many prominent early studies in urban sociology focused on the transmission of immigrants' native culture roles and norms into new and developing environments. Political participation and the rise in inter community organizations were also frequently covered in this period, with many metropolitan areas adopting census techniques that allowed for information to be stored and easily accessed by participating institutions such as the University of Chicago. Park, Burgess and McKenzie, professors at the University of Chicago and three of the earliest proponents of urban sociology, developed the Subculture Theories, which helped to explain the often positive role of local institutions on the formation of community acceptance and social ties. When race relations break down and expansion renders one's community members anonymous, as was proposed to be occurring in this period, the inner city becomes marked by high levels of social disorganization that prevent local ties from being established and maintained in local political arenas. The rise of urban sociology coincided with the expansion of statistical inference in the behavioural sciences, which helped ease its transition and acceptance in educational institutions along with other burgeoning social sciences. Micro sociology courses at the University of Chicago were among the earliest and most prominent courses on urban sociological research in the United States.

Дәрісінің дамуы

Чикаго мектебінің әлеуметтанулық теориясының эволюциясы мен өзгеруі 1970-ші жылдары Клод Фишердің (1975) «Субмәдениеттік урбанизм теориясына қарай» атты еңбегі жарияланғанда айқын бола бастады. Ол Бурдьедің әлеуметтік және символдық капитал туралы теорияларын Чикаго мектебінің ену және ізбасарлық аясында біріктірді. Бұл мәдени топтардың қалай қалыптасатынын, кеңейетінін және ауданды нығайтатынын түсіндіреді. Қаладағы субмәдениеттер мен топтардың өзгеруі тақырыбы Барри Веллманның (1979) «Қоғамдық сұрақ: Шығыс Йорк тұрғындарының тығыз желілері» атты еңбегінде одан әрі дамытылды, ол жеке тұлғаның, институттың және қалалық кеңістіктегі қоғамның рөлін және олардың қауымдастығына қатысты функциясын анықтады. Веллманның қауымдастыққа бағытталған теорияларды жіктеуі және «Қоғам жоғалды», «Қоғам сақталды» және «Қоғам босатылды» сияқты теорияларды енгізуі, олар жеке тұлғалар арасындағы өзара әрекеттесуді қалыптастыруда және жергілікті қоғамда белсенді қатысуды жеңілдетуде қалалық қоғамның құрылымына негізделгенін көрсетеді:

Қоғам жоғалды: Үш теорияның ең ертесі, бұл тұжырым 19-шы ғасырдың соңында жеке тұлға мен олардың жергілікті қоғамдық байланыстары арасындағы үзілістерді тудырған өнеркәсіптік үлгілердің қарқынды дамуын түсіндіру үшін жасалды. Қала тұрғындары «жеке, уақытша және сегменттік» желілерді сақтайды деп есептелді, бірнеше әлеуметтік желіде байланыстарды сақтай отырып, оларды нақты бір топқа байланыстыратын берік байланыстардан мүгеде болды. Бұл дезорганизация өз кезегінде қалалық қоғамдастықтардың мүшелерін тек екіншілік байланыстарға сүйенуге мәжбүр етті және оларға қажеттіліктеріне көмек көрсету үшін қоғамның басқа мүшелеріне сирек жүгінуге мүмкіндік берді. Қоғам сақталды: 1960-шы жылдарда дамыған «қоғам жоғалды» теориясына сын ретінде, «қоғам сақталды» тұжырымы уақыт өте келе сирек байланысты қоғамдастықтарда көп тармақты байланыстардың пайда болатынын және қалалық қоғамдастықтардың осы берік байланыстарға ие екенін, бірақ басқа формада екенін көрсетеді. Әсіресе, аз қамтылған қоғамдастықтарда адамдар өз ортасына бейімделіп, құрылымдық өзгерістерден ұжымдық қорғану үшін ресурстарды біріктіруге бейім. Уақыт өте келе қалалық қоғамдастықтар «қалалық ауылдарға» айналады, онда адамдар оларды бір-бірімен байланыстыратын бірнеше адаммен ғана тығыз байланыста болады. Қоғам босатылды: «қоғам жоғалды» және «қоғам сақталды» тұжырымдарының қиылысындағы теория, жұмыс орны, тұрғын үй және отбасылық байланыстардың бөлінуі қала тұрғындарының көптеген қоғамдық топтарда әлсіз байланыстарды сақтауына, олар тұрғын үйдің жоғары деңгейдегі қозғалысымен одан әрі әлсіретініне себеп болды. Алайда, қаладағы өзара әрекеттесу үшін орталардың шоғырланған саны жеке тұлғалардың екіншілік байланыстарды дамыту ықтималдығын арттырады, тіпті олар тығыз байланысты қоғамдастықтардан қашықтық сақтаса да. Күнделікті өмірде жеке тұлғаға көмек көрсететін негізгі байланыстар сирек және кеңістікте таралған өзара әрекеттесулерден туындайды, ал жеке тұлғаның ресурстарға қол жеткізуі олардың қоғамдағы байланыстарының сапасына байланысты. Осы теориялардың дамуымен бірге қалалық әлеуметтанушылар соңғы жарты ғасыр ішінде қалалық, ауылдық және қала маңындағы орталар арасындағы айырмашылықтарды зерттеуді бастады. «Қоғам босатылды» тұжырымына сәйкес, зерттеушілер қала тұрғындары ауылдық немесе қала маңындағы тұрғындарға қарағанда кеңістікте таралған байланыс желілерін сақтауға бейім екенін анықтады. Аз қамтылған қала тұрғындары арасында қозғалыс пен қоғамдық кеңістіктің жетіспеуі қала ішінде әлеуметтік байланыстардың қалыптасуын жиі бұзады және интеграцияланбаған және алыс қоғамдық кеңістікті құруға мүмкіндік береді. Қаладағы желілердің тығыздығы адамдар арасындағы қарым-қатынасты әлсіреткенмен, бұл желідегі кем дегенде бір адамның кішірек және тығыз байланыстағы желілерде кездесетін негізгі қолдауды қамтамасыз ету мүмкіндігін арттырады. 1970-ші жылдардан бастап әлеуметтік желілерді зерттеуде ең алдымен тұрғын үй ортасында қалыптасқан байланыс түрлеріне назар аударылды. Тығыз байланысты көрші-қолаңдарда жиі кездесетін байланыстар, жеке тұлғаға табысқа қол жеткізу сияқты негізгі қолдау көрсетеді. Ал керісінше, байланыстар әлсіз желілерді біріктіреді. Мысалы, жақын жердегі тас жолдың салынуы туралы алаңдаған қоғамдық кеңес отырысында өз пікірлерін білдіретін бірнеше адам арқылы байланыстырылуы мүмкін. Алайда, әлеуметтік желілер теориясы дамыған сайын Алехандро Портес және Висконсиннің әлеуметтанулық зерттеу моделі сияқты әлеуметтанушылар осы әлсіз байланыстардың маңыздылығына көбірек мән берді. Мықты байланыстар тұрғындарға негізгі қызметтер мен қоғамдық сезімді қамтамасыз ету үшін қажет болса, әлсіз байланыстар көптеген адамдарды әсер ететін мәселелерді шешуде әртүрлі мәдени және экономикалық кеңістіктерді біріктіреді. Теоретик Эрик Оливер атап өткендей, кең әлеуметтік желілері бар аудандар мәселелерді шешуде әртүрлі қолдауға көбірек сенеді және саяси белсенділік танытады. 20-шы ғасырда қала маңы дамығанда және қала сырты байлар мен кейінірек өркендеген орта тап үшін пана болғанда, Харви Молоч, Дэвид Харви және Нил Смит сияқты әлеуметтанушылар мен қалалық географияшылар қаланың ең кедей аудандарының құрылымын және жаңаруын зерттеуді бастады. Олардың зерттеулерінде кедей аудандар, экономикалық және әлеуметтік қолдау үшін тығыз жергілікті байланыстарға сүйенетін аудандар, тұрғындарды осы қоғамдық кеңістіктен шығарып тастайтын жаңаруға ұшырады. Осы тұрғындарға жартылай тұрақты тұрғын үй және құрылымдық қолдау ұсынудағы саяси тәжірибелер – 8-ші бөлімдегі тұрғын үйден бастап, Қоғамдық даму блоктык гранттарына дейін – көп жағдайда аз қамтылған тұрғындардың тұрақты тұрғын үйге және жұмысқа орналасуына көмектесті. Алайда, осы тұрғындардың күштеп көшірілуінің әлеуметтік әсерін қамтитын зерттеулер, адамдардың экономикалық жағдайды сақтаудағы қиындықтарын атап өтті, бұл жер бағасының өсуімен және қалалардың капитал инвестицияларын тарту үшін өзара бәсекелестігімен байланысты. Мұндай жағдайларда қаланың орталық тұрғындары мен орта таптың өтетін адамдары арасындағы өзара әрекеттесу де қалалық әлеуметтанушылар үшін зерттеу тақырыбы болды. 2015 жылдың қыркүйек айында жарияланған «City & Community (C&C)» журналының саны болашақ жоспарларды талқылады және алдағы болашақ үшін қажет зерттеулерді қарастырды. Мақалада қалалық тенденцияларға жауап беру, қауіпсіз орта жасау және болашақ урбанизацияға дайындалу үшін бірнеше қадамдар ұсынылды: C&C мақалаларын көбірек жариялау, метрополиялық аудандардағы сегрегацияны зерттеу, сегрегация мен кедейлік тенденцияларына назар аудару, микро деңгейдегі сегрегацияны азайту және халықаралық урбанизация өзгерістерін зерттеу. Алайда, 2018 жылдың маусым айында C&C журналында Майк Оуэн Бенедиктссон кеңістік теңсіздігінің, нақты кеңістікте ресурстардың жетіспеушілігі туралы идеяның қалалық әлеуметтанудың болашағы үшін мәселелі екенін айтты. Аудандық мәселелер саяси формалар мен мәселелерден туындайды. Ол назардың қалалардың кеңеюіне емес, кеңістіктер арасындағы қарым-қатынасқа ауыруы керек екенін айтты.

Community lost: The earliest of the three theories, this concept was developed in the late 19th century to account for the rapid development of industrial patterns that seemingly caused rifts between the individual and their local community. Urbanites were claimed to hold networks that were “impersonal, transitory and segmental”, maintaining ties in multiple social networks while at the same time lacking the strong ties that bound them to any specific group. This disorganization in turn caused members of urban communities to subsist almost solely on secondary affiliations with others and rarely allowed them to rely on other members of the community for assistance with their needs. Community saved: A critical response to the community lost theory that developed during the 1960s, the community saved argument suggests that multistranded ties often emerge in sparsely knit communities as time goes on, and that urban communities often possess these strong ties, albeit in different forms. Especially among low income communities, individuals have a tendency to adapt to their environment and pool resources in order to protect themselves collectively against structural changes. Over time urban communities have tendencies to become “urban villages”, where individuals possess strong ties with only a few individuals that connect them to an intricate web of other urbanities within the same local environment. Community liberated: A cross section of the community lost and community saved arguments, the community liberated theory suggests that the separation of workplace, residence and familial kinship groups has caused urbanites to maintain weak ties in multiple community groups that are further weakened by high rates of residential mobility. However, the concentrated number of environments present in the city for interaction increases the likelihood of individuals developing secondary ties, even if they simultaneously maintain distance from tightly knit communities. Primary ties that offer the individual assistance in everyday life form out of sparsely knit and spatially dispersed interactions, with the individual's access to resources dependent on the quality of the ties they maintain within their community. Along with the development of these theories, urban sociologists have increasingly begun to study the differences between the urban, rural and suburban environments within the last half century. Consistent with the community liberated argument, researchers have in large part found that urban residents tend to maintain more spatially dispersed networks of ties than rural or suburban residents. Among lower income urban residents, the lack of mobility and communal space within the city often disrupts the formation of social ties and lends itself to creating an unintegrated and distant community space. While the high density of networks within the city weakens relations between individuals, it increases the likelihood that at least one individual within a network can provide the primary support found among smaller and more tightly knit networks. Since the 1970s, research into social networks has focused primarily on the types of ties developed within residential environments. Bonding ties, common in tightly knit neighbourhoods, consist of connections that provide an individual with primary support, such as access to income or upward mobility among a neighbourhood organization. Bridging ties, in contrast, are the ties that weakly connect strong networks of individuals together. A group of communities concerned about the placement of a nearby highway may only be connected through a few individuals that represent their views at a community board meeting, for instance. However, as the theory surrounding social networks has developed, sociologists such as Alejandro Portes and the Wisconsin model of sociological research began placing increased leverage on the importance of these weak ties. While strong ties are necessary for providing residents with primary services and a sense of community, weak ties bring together elements of different cultural and economic landscapes in solving problems affecting a great number of individuals. As theorist Eric Oliver notes, neighbourhoods with vast social networks are also those that most commonly rely on heterogeneous support in problem solving, and are also the most politically active. As the suburban landscape developed during the 20th century and the outer city became a refuge for the wealthy and, later, the burgeoning middle class, sociologists and urban geographers such as Harvey Molotch, David Harvey and Neil Smith began to study the structure and revitalization of the most impoverished areas of the inner city. In their research, impoverished neighbourhoods, which often rely on tightly knit local ties for economic and social support, were found to be targeted by developers for gentrification which displaced residents living within these communities. Political experimentation in providing these residents with semi permanent housing and structural support – ranging from Section 8 housing to Community Development Block Grant programs has in many cases eased the transition of low income residents into stable housing and employment. Yet research covering the social impact of forced movement among these residents has noted the difficulties individuals often have with maintaining a level of economic comfort, which is spurred by rising land values and inter urban competition between cities as a means to attract capital investment. The interaction between inner city dwellers and middle class passersby in such settings has also been a topic of study for urban sociologists. In a September 2015 issue of "City & Community(C&C)," the article discusses future plans and discusses research needed for the coming future. The article proposes certain steps in order to react to urban trends, create a safer environment, and prepare for future urbanization. The steps include: publishing more C&C articles, more research towards segregation in metropolitan areas, focusing on trends and patterns in segregation and poverty, decreasing micro level segregation, and research towards international urbanization changes. However, in a June 2018 issue of C&C, Mike Owen Benediktsson argues that spatial inequality, the idea of a lack of resources through a specific space, would be problematic for the future of urban sociology. Problems in neighbourhoods arise from political forms and issues. He argues that attention should be more on the relationship between spaces rather than the expansion of more urban cities.

Сын

Қалалық әлеуметтанудағы көптеген теориялар сынға алынды, олардың ең айқынсы – 20 ғасырда қалалық зерттеулерге негіз салған көптеген ерте теоретиктердің этноцентрикалық көзқарастарына бағытталды. Қаланы бейімделмелі “суперорганизм” ретінде қарастыруға тырысқан ерте теориялар жергілікті қауымдастықтардағы әлеуметтік байланыстардың күрделі рөлін жиі елемеді, бұл қаланың таралуын және пішінін ішінде тұратын адамдар емес, қалалық ортаның өзі бақылайтынын көрсетеді. Кедейшілікке тап болған қала тұрғындары үшін жол салу саясаты және Роберт Мозес сияқты жоспарлаушылар бастаған үкіметтік бастамалар көрініссіз және тұрғындардың қажеттіліктерін қанағаттандырмайтындықтан сынға ұшырады. Эмпирикалық зерттеулерге негізделген қалалық зерттеулердің баяу дамуы жергілікті қалалық биліктердің қала тұрғындарының қысқа мерзімді индустриализацияға бейімделуіне көмектесудегі сәтсіздігін көрсетеді. Кейбір заманауи әлеуметтік теоретиктер қалалық әлеуметтанушылардың ішкі қаладағы мәдениеттің рөлін бағалаудағы көзқарасының тарлығын сынға алды. Уильям Джулиус Уилсон 20 ғасырдың ортасында дамыған теорияны институттардың құрылымдық рөліне сүйенгендігі үшін, ал мәдениеттің өзі кедейлік сияқты қалалық өмірдің негізгі аспектілеріне қалай әсер ететінін ескермегендігі үшін сынға алды. Оның пікірінше, осы тақырыпқа деген салқындық қалалық өмірдің толық емес суретін ұсынады. Қалалық әлеуметтану теориясы – әлеуметтанудың маңызды бір саласы саналады. Қалалық әлеуметтану тұжырымдамасы уақыт өте келе социологтар тарапынан жиі сынға ұшырады. Нәсіл, жер, ресурстар және т.б. сияқты түрлі аспектілер осы идеяны кеңейтті. Мануэль Кастелс қалалық әлеуметтанудың бар-жоғына күмән келтірді және осы ұғымды қайта анықтау және қайта ұйымдастыру үшін 40 жылдық зерттеулерге арналды. Қала халқының өсуімен және американдықтардың көпшілігінің қала маңында тұруымен, Кастелс көптеген зерттеушілердің қалалық әлеуметтану жұмыстарын қалаларға шоғырландыратынын, ал қала маңындағы аудандар, қалалар және ауылдық аймақтар сияқты басқа да маңызды қауымдастықтарды ескермейтінін санайды. Ол сондай-ақ қалалық әлеуметтанушылар осы терминнің мағынасын тым күрделілендіргенін және зерттеулері үшін одан да анық және ұйымдастырылған түсінік беруі керек деп санайды, ал "Қоныстар әлеуметтануы" термині осы мәселелердің көп бөлігін қамтиды. Қалалық әлеуметтанушылар қала маңындағы қоныстар, адам санының артуы және қалалық әлеуметтік өзара әрекеттесуді далалық зерттеулер арқылы зерттеу сияқты түрлі ұғымдарға назар аударады. Оңтүстік Индиана университетінде оқыған Перри Бернет қалалардың кеңеюі және адам халқы үшін қалаларды оңтайландыру идеясын зерттеді. Кейбір социологтар қалалық үлгілер/саясат пен нәсілдік кемсітушілік немесе жоғары табыс салығы сияқты әлеуметтік мәселелер арасындағы байланысты зерттейді.

Many theories in urban sociology have been criticized, most prominently directed toward the ethnocentric approaches taken by many early theorists that lay the groundwork for urban studies throughout the 20th century. Early theories that sought to frame the city as an adaptable “superorganism” often disregarded the intricate roles of social ties within local communities, suggesting that the urban environment itself rather than the individuals living within it controlled the spread and shape of the city. For impoverished inner city residents, the role of highway planning policies and other government spurred initiatives instituted by the planner Robert Moses and others have been criticized as unsightly and unresponsive to residential needs. The slow development of empirically based urban research reflects the failure of local urban governments to adapt and ease the transition of local residents to the short lived industrialization of the city. Some modern social theorists have also been critical of the apparent shortsightedness that urban sociologists have shown toward the role of culture in the inner city. William Julius Wilson has criticized theory developed throughout the middle of the twentieth century as relying primarily on the structural roles of institutions, and not how culture itself affects common aspects of inner city life such as poverty. The distance shown toward this topic, he argues, presents an incomplete picture of inner city life. The urban sociological theory is viewed as one important aspect of sociology. The concept of urban sociology as a whole has often been challenged and criticized by sociologists through time. Several different aspects from race, land, resources, etc. have broadened the idea. Manuel Castells questioned if urban sociology even exists and devoted 40 years' worth of research in order to redefine and reorganize the concept. With the growing population and majority of Americans living in suburbs, Castells believes that most researchers focus their work of urban sociology around cities, neglecting the other major communities of suburbs, towns, and rural areas. He also believes that urban sociologists have overcomplicated the term of urban sociology and should possibly create a more clear and organized explanation for their studies, arguing that a "Sociology of Settlements," would cover most issues around the term. Urban sociologists focus on a range of concepts such as peri urban settlements, human overpopulation, and field studies of urban social interaction. Perry Burnett, who studied at the University of Southern Indiana, researched the idea of Urban sprawl and city optimization for the human population. Some sociologists study relationships between urban patterns/policy and social issues like racial discrimination or high income taxes.