Кіріспе

Үндістандық экологиялық белсенді (1927–2021)

Ерте өмір

Сүндерлал Бахугуна Уттаракханд штатының Техри қаласына жақын Марода ауылында дүниеге келген. Ол Колкатада өткен шарада, Бандиопадхьяя тегін ата-бабаларының 800 жыл бұрын Бенгалиядан Техриге көшіп келгенін айтқан. Ол ерте кездерде әлеуметтік теңсіздікке қарсы күресті, ал кейін 1965 жылдан 1970 жылға дейін арақ-шарапқа қарсы науқанда таулық әйелдерді ұйымдастыра бастады. 13 жасында Шри Дев Суманның жетекшілігімен әлеуметтік қызметпен айналыса бастады. Шри Дев Суман – зорлықсыздық пен ұлттық идеяларды таратушы болған. Бахугуна тәуелсіздік алған кезде Үндістанның Конгресс партиясымен байланыста болды және 1947 жылға дейін отаршылдыққа қарсы халықты біріктірді. Өмірінде Ганди принциптерін қабылдап, әйелі Вимламен ауылдық халықтың арасында өмір сүру және ауылда ашрам құру шартымен үйленді. Сүндерлал Бахугуна 5000 километрлік Гималай арқылы жасалған наурызбен қозғалыстың танымалдылығын арттыруға көмектесті. Ол сол кездегі Үндістан Премьер-министрі Индира Гандимен кездесіп, осы кездесудің нәтижесінде 1980 жылы жасыл ағаштарды кесуге 15 жылдық тыйым салынды. Ол сонымен қатар, қозғалыстың негізін қалаушыларының бірі Гаура Девимен тығыз байланыста болды.

Техри бөгетіне қарсы наразылық

Бахугуна бірнеше онжылдықтар бойы Техри бөгетіне қарсы наразылықтарда маңызды рөл атқарды. Ол сатьяграха әдістерін қолданды және наразылықтың белгісі ретінде Бхагиратхи өзенінің жағасында бірнеше рет аштыққа отырды. 1995 жылы ол бөгеттің экологиялық әсерін зерттеу комиссиясын құруға сол кездегі премьер-министр П. В. Нарасимха Рао уәде бергеннен кейін 45 күндік аштығын тоқтатты. Содан кейін ол Радж-Гаттағы Ганди Самадхиде 74 күндік ұзақ аштық ұстады, премьер-министр Х. Д. Деве Гоуда оның жобаны қайта қарау туралы жеке міндеттеме берген кезде. Алайда, Жоғарғы сотта он жылдан астам жалғасқан сот ісіне қарамастан, 2001 жылы Техри бөгетіндегі жұмыс қайта басталды, содан кейін ол 2001 жылдың 24 сәуірінде тұтқындалды. 2004 жылы бөгеттің су қоймасы толғана бастады, ал 2004 жылдың 31 шілдесінде ол Котидегі жаңа тұрғын үйге көшірілді. Кейін ол Уттаракхандтың астанасы Дехрадунға көшіп, әйелімен бірге тұра бастады. Бахугуна 1979 жылы жоспарланған Бедти су электр стансасына қарсы науқанға көмектесу үшін аймаққа барған. Аппико қозғалысы басталғаннан кейін Бахугуна мен Пандуранг Хегде Оңтүстік Үндістанның көптеген аймандарын аралап, экологияны, әсіресе Батыс Гаттарды – биологиялық әртүрліліктің орталығын қорғауды насихаттады. Бұл және Батыс Гаттарды сақтау қозғалысы 1989 жылы аймақта жасыл ағаштарды кесуге мораторий енгізді. Бахугуна ең алдымен экологиялық белсенді және Гималай халқы мен Үндістан өзендерінің жақтасы ретінде танымал болды, сонымен қатар тау халқының, әсіресе еңбек ететін әйелдердің жағдайын жақсарту үшін жұмыс істеді және ұстамдылық қозғалыстарымен, ал бұрын касталық дискриминацияға қарсы күреске қатысты. Бахугуна 2021 жылдың 21 мамырында COVID-19 салдарынан қайтыс болды. Одан кейін "Амул" компаниясы оны бір жарнамасында еске алды. 2022 жылдың 21 мамырында Бахугунаның қызы Мадху Патак оның өмірі мен еңбектері туралы естелік кітапты редакциялап, жариялады. Кітапқа танымал қоғамдық белсенділер, жазушылар, зиялылар мен саясаткерлер үлестерін қосты. Бұл кітап Бахугунаның өмірі мен еңбегінен басқа, оқырманға Гархвал Гималай аймағындағы экологиялық жаппай қозғалыстарды түсінуге көмектеседі.