Кіріспе

Друскининкай (және басқа да атаулары бар) — Литваның оңтүстігіндегі Немунас өзенінің жағасында, Беларусь және Польша шекараларына жақын орналасқан курортты қала. Друскининкай қаласы 19 ғасырдан бері шипажай ретінде белгілі.

Атауы

Қала атауының нақты шығу тегі белгісіз, бірақ ол литва тіліндегі "druska" сөзінен (тұз деген мағынаны білдіреді) туындаған. Қаланың басқа тілдердегі атаулары: Druskieniki; ; ; link=no.

География

Қала Ратничья өзенінің Немунас өзеніне құятын жерінде орналасқан және табиғи орман қорығымен қоршалған. Қала өзендер, көлдер, төбелер және ормандармен әсем табиғатта жатыр.

Тарих

Кейбір деректерге сәйкес, қазіргі Друскининкай орналасқан жерде ерте орта ғасырларда жергілікті йотвинг тайпалары қоныстанған. 13 ғасырда бұл аймақ кеңейіп келе жатқан Литва Ұлы Герцогтығының құрамына кірді. Аймақта Тевтон орденіне қарсы қорғаныс жүйесінің бөлігі ретінде шағын қамал салынды. 1308 жылы қамал Тевтон рыцарлары тарапынан басылып алынып, қиратылды, бұл аймақтың халқының азаюына әкелді. 1569 жылы Друскининкай аймағы Польшаның ықпалына көшті. Друскининкай туралы алғашқы жазба 1636 жылға дейін сақталып қалған. Қаланың атынан жергілікті тұрғындардың тұз сияқты минералдарды жинағанын білуге болады. 18 ғасырдың соңында Друскининкайдағы сулардан табылған минералдардың денсаулыққа пайдалы екеніне сендірілді және оларды астма және басқа да ауруларды емдеуде қолдану басталды. 19 ғасырдың басында Вильнюс университетінің профессоры Игнацы Фонбергер Друскининкай суының химиялық құрамын зерттеп, оның құрамында кальций, натрий, калий, йод, бром, темір және магний көп мөлшерде бар екенін анықтады. Ол сондай-ақ қаланы Вильнюс тұрғындары үшін демалыс орны ретінде насихаттады. 18 ғасырда қалаға Польша патшалары денсаулықтарын жақсарту үшін жиі келіп тұрды. 1795 жылы Польшаның үшінші бөлінісінен кейін Друскининкай Ресей империясының құрамына кірді (Польшаның Ресей бөлігі). 1837 жылы Ресей императоры Николай I Друскининкайға шипажай мәртебесін берді, содан кейін пансионаттар мен жатақханалар салына бастады. Шипажайға қатынауды жеңілдету үшін Немунас өзенінде паром қызметі іске қосылды. Шипажай бұрынғы Польша-Литва Ұлттық Достастығының көптеген аймақтарында танымал болды. 1862 жылы Варшава – Санкт-Петербург темір жолы ашылды, ал Друскининкай темір жол станциясы қаладан шалқары орналасқан. 1887 жылдың маусым айында Леон Пинскер мен Мозес Лилиенблум басшылығымен Друскининкайда еврейлердің ұлттық конференциясы өтті, онда сионистік қозғалыстың дамуына үлкен әсер еткен идеялар талқыланды. 20 ғасырдың басында Друскининкай шипажайы аймақтағы ең танымал курорттардың біріне айналды және Вильнюс, Варшава және Мәскеудің орта таптарының жазғы резиденциясы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қала Польшаның құрамына кірді. Оның танымалдылығын Йозеф Пилсудскийдің демеушілігі күшейтті, ол жазғы демалысын көп бөлігін осында өткізіп, аймақтың дамуына көмектесті. Жақын арада курорттың көп бөлігі мемлекеттік Bank Gospodarstwa Krajowego банкісіне сатылды және сәнді виллалар мен пансионаттар салу басталды. 1921 жылғы алғашқы поляк санағына сәйкес, Друскининкайда 989 адам тұрды, олардың ішінде 646-сы рим-католик, 46-сы православие, 3-і евангелистік және 294-і еврей болды. Сонымен қатар, 700 тұрғын өзін поляк ұлтынан санады, 8-і белоруссиялық, 242-і еврей, 20-сы орыс және тек 19-ы литвалық болды. Бұл жерде 308 тұрғын үй болды. 1934 жылы темір жол стансасымен байланыс ашылды, бұл қалаға көпшілік үшін қолжетімділігін арттырды. Ол Гродно уезінің Гродненский уезінің орталығы болды. 1939 жылдың қыркүйегінде Польшаға шабуыл жасалғаннан кейін қала қысқа мерзімге Белоруссия КСР-іне Белосток облысындағы район орталығы ретінде қосылды. Алайда, 1940 жылдың 7 қыркүйегінде Сталин Друскининкайды Литваға қайтарды, ол сол жылдың тамызында аннексияланып, Кеңес Одағының құрамына енді. 1941 жылдың 23 маусымында нацистік Германия қаланы басып алды және ол Белосток округінің бөлігі болды. Осы кезеңде, нацистердің «Соңғы шешім» жоспарының бөлігі ретінде, қаланың еврей қауымы құрылыстан жойылды. Кейбір еврейлер жақын орналасқан Каунас геттоларына жіберілді, ал қалғандары нацистер тарапынан өлтірілді. 1944 жылдың 14 шілдесінде Қызыл Армия қаланы қайта басып алды және совет оккупациясы кезінде Литваның бір бөлігі болып қалды. 1951 жылы Друскининкай қайтадан қарқынды өсе бастады және бірнеше ірі санаторийлер мен шипажайлар ашылды. Уақыт өте келе қала 400 000-ға жуық туристі тартатын маңызды курортқа айналды.

Көрнекі жерлер мен мәдениет

Бірінші дүниежүзілік соғыста келген зиянға қарамастан, қалада оның дамуының барлық кезеңдерін көрсететін үйлер мен виллалар сақталған – орыс, поляк және литвалық стильде. Литвадағы алғашқы су паркі 2006 жылдың 26 желтоқсанында Друскининкайда ашылды. Snow Arena (құрылысы 2011 жылдың тамызында аяқталды) – Еуропадағы ең ірі жабық шаңғы трассаларының бірі, жыл бойы қолданылатын жабық трассасының ұзындығы 460 метр, ені 63 метрге дейін, ал биіктік айырмасы 65,65 метрді құрайды. Бұған қоса, 640 метрлік маусымдық ашық трасса да бар. Альпілік шаңғы кешені Snow Arena-да DruSkiSchool шаңғы және сноуборд мектебі жұмыс істейді. Қалада көптеген өнер және тарихи мұражайлар мен галереялар бар. Көктем, жаз және күз айларында көптеген мәдени шаралар өтеді. 1896–1910 жылдары қалада белгілі литвалық композитор және суретші Микалоюс Константинас Чиурлионис тұрып, жұмыс істеген. Оның ескерткіш мұражайында жыл сайын түрлі шаралар ұйымдастырылады. 1985 жылы "Друскининкай поэзиялық күзі" атты жылдық поэзия фестивалі басталды, ол бүкіл әлемнен ақындарды тартады. 2001 жылы Друскининкайдың жанында Грутас паркі ашылды, онда кеңес дәуірінен қалған мүсіндер мен басқа да материалдар қойылған. Сондай-ақ, жыл сайын "Druskininkų vasara su M. K. Čiurlioniu" (ағылш. Микалоюс Константинас Чиурлиониспен Друскининкайдағы жаз) атты халықаралық өнер фестивалі өтеді.