Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Друскининкай (және басқа да атаулары бар) — Литваның оңтүстігіндегі Немунас өзенінің жағасында, Беларусь және Польша шекараларына жақын орналасқан курортты қала. Друскининкай қаласы 19 ғасырдан бері шипажай ретінде белгілі.
Druskininkai (; also see other names) is a spa city on the Nemunas River in southern Lithuania, close to the borders of Belarus and Poland. The city of Druskininkai is known for being a spa resort since the 19th century.
Атауы
Қала атауының нақты шығу тегі белгісіз, бірақ ол литва тіліндегі "druska" сөзінен (тұз деген мағынаны білдіреді) туындаған. Қаланың басқа тілдердегі атаулары: Druskieniki; ; ; link=no.
The exact origin of the city name is not certain, but it is derived from the Lithuanian word druska (which means salt). The name of the city in other languages includes Druskieniki; ; ; link=no.
География
Қала Ратничья өзенінің Немунас өзеніне құятын жерінде орналасқан және табиғи орман қорығымен қоршалған. Қала өзендер, көлдер, төбелер және ормандармен әсем табиғатта жатыр.
The city is located at the Ratnyčia River estuary to the Nemunas River and is surrounded by a natural forest reserve. The city is situated in a picturesque landscape with rivers, lakes, hills and forests.
Тарих
Кейбір деректерге сәйкес, қазіргі Друскининкай орналасқан жерде ерте орта ғасырларда жергілікті йотвинг тайпалары қоныстанған. 13 ғасырда бұл аймақ кеңейіп келе жатқан Литва Ұлы Герцогтығының құрамына кірді. Аймақта Тевтон орденіне қарсы қорғаныс жүйесінің бөлігі ретінде шағын қамал салынды. 1308 жылы қамал Тевтон рыцарлары тарапынан басылып алынып, қиратылды, бұл аймақтың халқының азаюына әкелді. 1569 жылы Друскининкай аймағы Польшаның ықпалына көшті. Друскининкай туралы алғашқы жазба 1636 жылға дейін сақталып қалған. Қаланың атынан жергілікті тұрғындардың тұз сияқты минералдарды жинағанын білуге болады. 18 ғасырдың соңында Друскининкайдағы сулардан табылған минералдардың денсаулыққа пайдалы екеніне сендірілді және оларды астма және басқа да ауруларды емдеуде қолдану басталды. 19 ғасырдың басында Вильнюс университетінің профессоры Игнацы Фонбергер Друскининкай суының химиялық құрамын зерттеп, оның құрамында кальций, натрий, калий, йод, бром, темір және магний көп мөлшерде бар екенін анықтады. Ол сондай-ақ қаланы Вильнюс тұрғындары үшін демалыс орны ретінде насихаттады. 18 ғасырда қалаға Польша патшалары денсаулықтарын жақсарту үшін жиі келіп тұрды. 1795 жылы Польшаның үшінші бөлінісінен кейін Друскининкай Ресей империясының құрамына кірді (Польшаның Ресей бөлігі). 1837 жылы Ресей императоры Николай I Друскининкайға шипажай мәртебесін берді, содан кейін пансионаттар мен жатақханалар салына бастады. Шипажайға қатынауды жеңілдету үшін Немунас өзенінде паром қызметі іске қосылды. Шипажай бұрынғы Польша-Литва Ұлттық Достастығының көптеген аймақтарында танымал болды. 1862 жылы Варшава – Санкт-Петербург темір жолы ашылды, ал Друскининкай темір жол станциясы қаладан шалқары орналасқан. 1887 жылдың маусым айында Леон Пинскер мен Мозес Лилиенблум басшылығымен Друскининкайда еврейлердің ұлттық конференциясы өтті, онда сионистік қозғалыстың дамуына үлкен әсер еткен идеялар талқыланды. 20 ғасырдың басында Друскининкай шипажайы аймақтағы ең танымал курорттардың біріне айналды және Вильнюс, Варшава және Мәскеудің орта таптарының жазғы резиденциясы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қала Польшаның құрамына кірді. Оның танымалдылығын Йозеф Пилсудскийдің демеушілігі күшейтті, ол жазғы демалысын көп бөлігін осында өткізіп, аймақтың дамуына көмектесті. Жақын арада курорттың көп бөлігі мемлекеттік Bank Gospodarstwa Krajowego банкісіне сатылды және сәнді виллалар мен пансионаттар салу басталды. 1921 жылғы алғашқы поляк санағына сәйкес, Друскининкайда 989 адам тұрды, олардың ішінде 646-сы рим-католик, 46-сы православие, 3-і евангелистік және 294-і еврей болды. Сонымен қатар, 700 тұрғын өзін поляк ұлтынан санады, 8-і белоруссиялық, 242-і еврей, 20-сы орыс және тек 19-ы литвалық болды. Бұл жерде 308 тұрғын үй болды. 1934 жылы темір жол стансасымен байланыс ашылды, бұл қалаға көпшілік үшін қолжетімділігін арттырды. Ол Гродно уезінің Гродненский уезінің орталығы болды. 1939 жылдың қыркүйегінде Польшаға шабуыл жасалғаннан кейін қала қысқа мерзімге Белоруссия КСР-іне Белосток облысындағы район орталығы ретінде қосылды. Алайда, 1940 жылдың 7 қыркүйегінде Сталин Друскининкайды Литваға қайтарды, ол сол жылдың тамызында аннексияланып, Кеңес Одағының құрамына енді. 1941 жылдың 23 маусымында нацистік Германия қаланы басып алды және ол Белосток округінің бөлігі болды. Осы кезеңде, нацистердің «Соңғы шешім» жоспарының бөлігі ретінде, қаланың еврей қауымы құрылыстан жойылды. Кейбір еврейлер жақын орналасқан Каунас геттоларына жіберілді, ал қалғандары нацистер тарапынан өлтірілді. 1944 жылдың 14 шілдесінде Қызыл Армия қаланы қайта басып алды және совет оккупациясы кезінде Литваның бір бөлігі болып қалды. 1951 жылы Друскининкай қайтадан қарқынды өсе бастады және бірнеше ірі санаторийлер мен шипажайлар ашылды. Уақыт өте келе қала 400 000-ға жуық туристі тартатын маңызды курортқа айналды.
According to some sources the site of present day Druskininkai was inhabited by local Yotvingian tribes in the early Middle Ages. In the 13th century the area became a part of the expanding Duchy of Lithuania. A small castle was built in the area as a part of the defence system against the Teutonic Order. In 1308 the castle was conquered by the Teutonic Knights and destroyed, causing a depopulation of the area. In 1569, the area of Druskininkai came under Polish influence. The first written mention of Druskininkai dates back to 1636. The name of the city suggests that the local population collected minerals such as salt. In the late 18th century it was believed that minerals found in the waters of Druskininkai area produced health benefits and their usage in the medical treatment of asthma and other ailments began. In the early 19th century Ignacy Fonberger, a professor at the University of Vilnius, analyzed the chemical composition of Druskininkai's waters and showed that they contain large amounts of Calcium, Sodium, Potassium, Iodine, Bromine, Iron and Magnesium. He also promoted the city as a holiday resort for the population of Vilnius. In the eighteenth century, the city was eagerly visited by Polish kings who treated their health ailments. After the Third Partition of Poland in 1795, Druskininkai became part of the Russian Empire (Russian partition of Poland). In 1837 Tsar Nicholas I of Russia bestowed upon Druskininkai the status of a spa, and construction of pensions and hostels started. To ease communication to the spa, a ferry service on the Nemunas was started. The spa became popular in many parts of the former Polish–Lithuanian Commonwealth. In 1862 the Warsaw – Saint Petersburg Railway was opened and Druskininkai's railway station was placed only from the city. In June 1887, a Jewish national conference was held in Druskininkai led by Leon Pinsker and Moses Lilienblum which discussed ideas that played an important role in the development of the Zionist movement. By the beginning of the 20th century the Druskininkai spa was one of the most popular resorts in the area and a place of summer residence for the middle class of Vilnius, Warsaw and Moscow. After World War I the city became part of Poland. Its popularity was increased by the patronage of Józef Piłsudski, who spent most of his summer holidays there and promoted the development of the area. Soon most of the resort was bought up by the state owned Bank Gospodarstwa Krajowego and the construction of luxurious villas and pensions started. According to the first Polish census of 1921, Druskininkai was inhabited by 989 people, among whom 646 were Roman Catholic, 46 Orthodox, 3 Evangelical and 294 Jewish. At the same time, 700 inhabitants declared Polish nationality, 8 Belarusian, 242 Jewish, 20 Russian and only 19 Lithuanian. There were 308 residential buildings here. In 1934 a railway link with the train station was opened and the city became more accessible to the general public. It was a gmina center in Grodno powiat of Białystok Voivodeship. After Poland was invaded in September 1939, the city was briefly incorporated into the Byelorussian SSR as raion center in Belastok Region. However, on 7 September 1940, Stalin transferred Druskininkai to Lithuania which in turn was annexed in August of that year and incorporated into the Soviet Union. It was occupied by Nazi Germany on 23 June 1941 and was part of Bezirk Bialystok. At this period, and as part of the "Final Solution" plan of the Nazis, the Jewish community of the city was wiped out. Some of the Jews were sent to ghettos in near by Kaunas, and the remainder murdered by the Nazis. It was taken again by Red Army on 14 July 1944 and remained part of Lithuania under the Soviet occupation. In 1951, Druskininkai began to grow rapidly again and several huge sanatoriums and spa hospitals were opened. Over the time, the city became a major resort, attracting around 400,000 visitors.
Көрнекі жерлер мен мәдениет
Бірінші дүниежүзілік соғыста келген зиянға қарамастан, қалада оның дамуының барлық кезеңдерін көрсететін үйлер мен виллалар сақталған – орыс, поляк және литвалық стильде. Литвадағы алғашқы су паркі 2006 жылдың 26 желтоқсанында Друскининкайда ашылды. Snow Arena (құрылысы 2011 жылдың тамызында аяқталды) – Еуропадағы ең ірі жабық шаңғы трассаларының бірі, жыл бойы қолданылатын жабық трассасының ұзындығы 460 метр, ені 63 метрге дейін, ал биіктік айырмасы 65,65 метрді құрайды. Бұған қоса, 640 метрлік маусымдық ашық трасса да бар. Альпілік шаңғы кешені Snow Arena-да DruSkiSchool шаңғы және сноуборд мектебі жұмыс істейді. Қалада көптеген өнер және тарихи мұражайлар мен галереялар бар. Көктем, жаз және күз айларында көптеген мәдени шаралар өтеді. 1896–1910 жылдары қалада белгілі литвалық композитор және суретші Микалоюс Константинас Чиурлионис тұрып, жұмыс істеген. Оның ескерткіш мұражайында жыл сайын түрлі шаралар ұйымдастырылады. 1985 жылы "Друскининкай поэзиялық күзі" атты жылдық поэзия фестивалі басталды, ол бүкіл әлемнен ақындарды тартады. 2001 жылы Друскининкайдың жанында Грутас паркі ашылды, онда кеңес дәуірінен қалған мүсіндер мен басқа да материалдар қойылған. Сондай-ақ, жыл сайын "Druskininkų vasara su M. K. Čiurlioniu" (ағылш. Микалоюс Константинас Чиурлиониспен Друскининкайдағы жаз) атты халықаралық өнер фестивалі өтеді.
Despite damage inflicted during World War I, the city features houses and villas reflecting all periods of its development – Russian, Polish and Lithuanian. The first water park in Lithuania was opened in Druskininkai on 26 December 2006. The Snow Arena (construction completed in August 2011) is one of the biggest indoor skiing slopes in Europe, with a year round indoor slope length of 460 metres, width up to 63 metres, and a height difference of 65.65 metres. In addition there is a seasonal outdoor route of 640 metres. In alpine ski complex Snow Arena works school of skiing and snowboarding DruSkiSchool. There are a number of art and historical museums and galleries in the city. Many cultural events take place, most of them during spring, summer and fall. During 1896–1910, famous Lithuanian composer and painter Mikalojus Konstantinas Čiurlionis lived and worked in the city. A number of regular events take place at his memorial museum each year. An annual poetry event, "Druskininkai poetic fall", began in 1985 and attracts authors from all over the world. In 2001, Grūtas park was opened near Druskininkai, exposing sculptures and other materials of the Soviet era. There is also an annual International Arts Festival 'Druskininkų vasara su M. K.Čiurlioniu' (eng. The summer in Druskininkai with Mikalojus Konstantinas Čiurlionis).