Кіріспе
Джон Обри (12 наурыз 1626 – 7 маусым 1697) – ағылшын жазушысы және антикварі, табиғат зерттеушісі және жазушы. Ол «Жысқа өмірлер» атты қысқаша өмірбаяндық шығармалар жинағының авторы ретінде ең жақсы танымал. Ол Англияның оңтүстігіндегі көптеген мегалиттік және басқа да ескерткіштерді (көбінесе алғаш рет) тіркеген, әсіресе Авебери хендж ескерткішін жүйелі түрде зерттеуімен көзге түскен алғашқы археолог болды. Стоунхендждегі Обри шұңқырлары оның құрметіне аталған, бірақ ол байқаған шұңқырлар қазіргі атаумен бірдей ме, жоқ па деген күмән тудырады. Ол сонымен қатар халықтық фольклордың дамуына үлес қосып, «Жәһилиет пен яһудиліктің қалдықтары» деген атпен әдет-ғұрыптар, дәстүрлер және сенімдер туралы алуан түрлі материалдарды жинақтады. Ол Уилтшир және Суррей округтерінің тарихын жазуға кіріскен, бірақ екі жобасы да аяқталмай қалды. Оның «Villare Anglicanum түсіндірмесі» (сонымен қатар аяқталмаған) – ағылшын жер-су аттарын толық зерттеуге жасалған алғашқы тырабыс болды. Ол қолданбалы математика мен астрономияға да қызығушылық танытып, замандас ғалымдарымен жақын қарым-қатынаста болды. 19 және 20 ғасырлардың көп бөлігінде, «Жысқа өмірлер» кітабының танымалдығының арқасында, Обри көңілді, бірақ ерекше, эксцентрикалық және сенімсіз әңгімеші ретінде қарастырылды. Тек 1970 жылдары ғана оның ғылыми еңбектерінің кеңдігі мен инновациясы кеңінен мойындала бастады. Ол өмірінде аз жариялаған, ал оның көптеген маңызды қолжазбалары (көбінесе Бодлей кітапханасында сақталған) жарияланбаған немесе тек ішінара жарияланған күйде қалды.
John Aubrey (12 March 1626 – 7 June 1697) was an English antiquary, natural philosopher and writer. He is perhaps best known as the author of the Brief Lives, his collection of short biographical pieces. He was a pioneer archaeologist, who recorded (often for the first time) numerous megalithic and other field monuments in southern England, and who is particularly noted for his systematic examination of the Avebury henge monument. The Aubrey holes at Stonehenge are named after him, although there is considerable doubt as to whether the holes that he observed are those that currently bear the name. He was also a pioneer folklorist, collecting together a miscellany of material on customs, traditions and beliefs under the title "Remaines of Gentilisme and Judaisme". He set out to compile county histories of both Wiltshire and Surrey, although both projects remained unfinished. His "Interpretation of Villare Anglicanum" (also unfinished) was the first attempt to compile a full length study of English place names. He had wider interests in applied mathematics and astronomy, and was friendly with many of the greatest scientists of the day. For much of the 19th and 20th centuries, thanks largely to the popularity of Brief Lives, Aubrey was regarded as little more than an entertaining but quirky, eccentric and credulous gossip. Only in the 1970s did the full breadth and innovation of his scholarship begin to be more widely appreciated. He published little in his lifetime, and many of his most important manuscripts (for the most part preserved in the Bodleian Library) remain unpublished, or published only in partial form.
Ерте өмір
Обри Уилтширдегі Кингтон Сент-Майкл қаласының жанындағы Истон Пирс немесе Персиде, Уэльс шебінде тамырлары тереңге сіңген, бай және беделді дворян отбасында дүниеге келді. Оның анасының әкесі, Исаак Лайт, қазір Ұлттық сенім қорына тиесілі Лайтс Кэри Манорында, Сомерсетте тұрған. Әкесі Ричард Обри Уилтшир және Херефордширде жер иелігіне ие болған. Ұзақ жылдар бойы жалғыз бала болған ол жеке репетитормен үйде білім алды, жалғыздықта "мұңды" болды. Әкесі ғылымға қызығушылық танытпай, аң аулау сияқты дала спортын оқудан артық көрді. Обри қолға тиген кітаптарды оқыды, соның ішінде Бэконның эсселерін, ал геометрияны жасырын түрде зерттеді. Ол Роберт Латимер басқарған Мальмесбери гимназиясында білім алды. (Латимер философ Томас Гоббсты ерте шәкірттерінің қатарында санады, ал Обри Гоббспен алғаш рет Латимердің үйінде кездесіп, оның өмірбаянын кейіннен жазды.) Содан кейін ол Дорсеттегі Блэндфорд Форум гимназиясында оқыды. 1642 жылы Оксфордтағы Тринити колледжіне қабылданды, бірақ Англия азамат соғысы оның оқуын үзіліске ұшыратты. Оның ең алғашқы антиквариаттық жұмыстары осы Оксфорд кезеңімен байланысты. 1646 жылы ол Миддл Темплде студент болды. 1647 жылы Тринитиде жағымды уақыт өткізіп, Оксфордтағы құрдастарымен достық қарым-қатынас орнатты және кітаптар жинады. Ол көп уақытын елде өткізді. 1649 жылы ол Авеберидегі мегалиттік ескерткіштерді тапты, оларды кейіннен картаға түсіріп, маңызды антиквариаттық еңбегі «Monumenta Britannica»-да талқылады. 1663 жылы корольдің өтініші бойынша ол Авебериді II Карлға көрсетуге тиіс болды. Әкесі 1652 жылы қайтыс болды, Обриге үлкен мүлік қалдырды, бірақ олармен бірге бірнеше күрделі қарыздар да болды.
Мансап
Обри өзінің есте сақтау қабілеті 17 ғасырдың стандарттары бойынша «жетілмеген» екенін айтты, бірақ 1640 жылдардың басынан бастап табиғи философиядағы байқауларының, достарының ойларының және көнеліктердің толыққанды (бірақ ұқыпсыз) жазбаларын сақтап келді. Ол 1650 жылдары ғалымдардың «Өмірбаяндарын» жаза бастады. 1659 жылы оны Уилтшир округінің тарихына бірлесіп жұмыс істеуге шақырды, нәтижесінде округтің көнеліктері мен табиғи тарихы туралы аяқталмаған жинақтары пайда болды. Оның бұрынғы досы және әріптес антиквары Энтони Вуд бір күні ол асығыс түрде қайтып бара жатқан қонақпен сұхбаттасу үшін баспалдақтан төмен жүгіріп, мойнын сындыратынын болжады. Обри саяси көзқарасы жоқ роялист болды, ол Интеррегнум кезеңінің жаңалықтарын ұнатты, бірақ азаматтық соғыс пен діни өзгерістердің салдарынан дәстүрлердің бұзылуын және ежелгі ғимараттардың қирауына қайғырды. Ол Интеррегнумның Херефордшир аймағында Корольдің денсаулығына тост көтерді, бірақ Лондондағы республикалық Рота клубының жиналыстарына да бірдей ынтамен қатысты. 1663 жылы Обри Корольдік қоғамның мүшесі болды. Ол сот процестеріне байланысты біртіндеп мүлкін жоғалтты, 1670 жылға дейін соңғы мүлігінен және ата-бабаларының үйі Истон Пирстен айырылды. Осы уақыттан бастап ол көптеген достарының қонақжайлылығына тәуелді болды, әсіресе сэр Джеймс Лонг, 2-ші баронет, және оның әйелі, Уилтширдегі Дрейкот үйінің леди Дороти. 1667 жылы ол Оксфордта Энтони Вудпен танысты, ал Вуд өзінің «Athenae Oxonienses» еңбегі үшін материалдар жинағанда, Обри оған ақпарат жинауға көмектесуді ұсынды. Ол уақыт-уақытпен ерекше жеңіл, хаттар стиліндегі ескертпелер жіберіп тұрды, ал 1680 жылы Вудтің қалауынша пайдалана алатын «Өмірбаяндарға қатысты жазбалар» атты жұмысты уәделеді.
Өлім
Обри 1697 жылғы маусым айында 71 жасында саяхаттап жүргенде апапсиядан қайтыс болды және Оксфордтағы Әулие Мария Магдалена шіркеуінің қорымына жерленді.
Биографиялық әдістер
Обри өмірбаяншының жұмысына, замандас ғалымдары эмпирикалық зерттеулерді үлкен мұражайлар мен кішкентай жинақ шкафтарын құру арқылы жақындағандай, солай жақындады. Ол мүмкіндігінше көп ақпарат жинап, тексеруді Вудқа, кейін ұрпаққа қалдырды. Көрнекті үйлерде тұрып, жүйелі жұмыс істеуге уақыты да, ынтасы да аз болғандықтан, ол "Өмірлер" атты еңбегін таңертең, үй иелері кешегі түннің әсерінен ұйықтап жатқанда жазды. Обри осы мәтіндерді "Схедазмата" деп атады, яғни "осы сәтте, ой келгенде жазылған жазбалар". Ол көптеген жағдайларда күндер мен фактілерді көрсету үшін сызықтар мен эллипс қолданып, қалдырды, ал жаңа ақпарат келгенде оны қосып жазды. Оның дәптерлерінің жиектерінде өзіне жазған ескертпелер көп, көбінесе латын тілінде "quaere" деген сөз. Ол "анықтау үшін ізде" деген шақыруды жиі орындады. Томас Харкорттың өмірінде Обри Саутваркта тұратын сыра қайнатқыш Ройдонның Харкорттың тасқа айналған бүйрегіне ие екенін айтты: "Мен оны көрдім", - деп жазды ол мақұлдап; "ол оны өте бағалайды". Обри өзінің көзімен көргенін бәрінен жоғары бағалады және адамдардың соңғы демалыс орнын ғана емес, сонымен қатар олардың портреттері мен құжаттарын да жазып алу үшін бар күшін салды. Оның еңбегі жиі дәл емес деп айыпталып келсе де, бұл айып негіссіз. Көбінесе Обри оның көзімен көргенін немесе естігенін ғана жазды. Естігендерді жазып алатын кезде, дереккөздерді көрсетуге ұқыпты қарады. Мысалы, Томас Чалонердің өмірінде (Обридің айтуынша, ол Вестминстер залының ішінде әңгіме таратуды ұнататын, түскі астан кейін келгенде олардың өзгергенін көретін), ол Чалонердің өлімі туралы дәл емес және ұятты анекдот жазды, бірақ кейін ол шын мәнінде Джеймс Чалонер туралы екенін анықтады. Обри бастапқы оқиғаны мәтінінде қалдырды, ал қателікті жиектегі жазбада көрсетті.
Қысқа өмір
1680 жылы Обри «Шедиазмата: қысқаша өмірлер» деп аталатын өмірбаяндық эскиздер жинағын құрастыруға кірісті. Ол оларды 1681 жылы Энтони Вудқа ұсынды, бірақ 1693 жылға дейін жұмысын жалғастырды, содан кейін қолжазбаларын (үш томдық) Ашмолеан мұражайына тапсырды: қазір олар Бодлеян кітапханасында МСС Обри 6–8 ретінде сақталуда. Жеке қолжазба мәтіндері ретінде «Өмірлер» бүгінгі таңда олардың басты қызығушылығын тудыратын бай даулы материалды және Обридің қазіргі заманғы өмірбаян жазуын қалыптастыруға қосқан маңызды үлесін қамти алды. Алайда, ол Энтони Вудқа мәтіндерді пайдалануға рұқсат бергенде, «Өмірлер» мазмұнының көп бөлігі «тақырыптары мен авторы әлі тірі кезде жария етілмеуі керек» деген ескерту жасады. Обри мен Вудтың қарым-қатынасы ушыға түсті. Обри Вудтан «менің expurgatorius индексім» болуын сұрады: бұл шіркеутің тыйым салынған кітаптар тізіміне сілтеме, оны Вуд ескерту ретінде емес, өз дәлелдемелеріне қосу үшін жазба беттерін алып тастауға лицензия ретінде қабылдаған сияқты. 1692 жылы Обри Вудтың, мүмкін, жала жабу ісінен қорқып, қолжазбасының қырық бетін қиратып жібергеніне қатты наразылық білдірді. Вуд соңында Кларендон мектебінің сот адалдығына қарсы айыптаулар жасағаны үшін сотталды. Екі мәлімдеменің бірі Обри берген ақпаратқа негізделген, бұл екі антиквариат арасындағы араздық пен Вудтың Обридің мінез-құлқы туралы жағымпаздық есебін түсіндіруге болады. Ол қазір әйгілі: «бір пайдасыз адам, саяхаттап, ойсыз, және кейде жақсырақ емес. А. В.-ге жіберген көптеген хаттарына ақымақтық пен жалған ақпараттарды қосып, оны қате жолға салатын». «Өмірлердің» көп бөлігі 1813 жылы «Он жетінші және он сегізінші ғасырлардағы көрнекті тұлғалардың хаттары» ретінде жарияланды. Толық көшірмесі, «Жұмыс туралы қысқаша мәлімет, негізінен замандастарының», Джон Обри жазған, 1669 және 1696 жылдар аралығында, 1898 жылы Кларендон баспасында Рев. Эндрю Кларк редакциялаған. Бұл көптеген жылдар бойы ғылыми пайдалану үшін стандартты басылым болып қалды, бірақ (қазіргі көзқараспен) Кларк «әдептілік» үшін жасаған кесулердің санымен кемшілікке ұшырады. ХХ ғасырда көптеген танымал басылымдар пайда болды, олар көбінесе тазартылған үзінділерді қамтиды, бірақ басқа жағынан әлдеқайда таңдаулы болды: олар Джон Коллиер (Джон Обридің аңыздары мен сенімсіздіктері деген атпен; 1931), Энтони Пауэлл (1949), Оливер Лоусон Дик (1949), Ричард Барбер (1975) және Джон Бьюкенен Браун (2000; Майкл Хантердің кіріспесімен) редакциялаған нұсқаларды қамтыды. Ең ғылыми және толық басылым, және қазір анықтама мақсаттары үшін стандартты басылым болып табылады Кейт Беннетт (ред. ), «Англиялық математикалық жазушылардың өміріне арналған аппаратпен қысқаша өмірлер» (2 том, Оксфорд, 2015), оны жариялаған кезде Майкл Хантер «біз күткен басылым» деп сипаттады. «Өмірлер» материалды немен қамту керектігін және оны қалай ұсыну керектігін анықтауда бірқатар күрделі редакциялық проблемаларды ұсынады. Өз заманының даулы кітабы «Өмірлер» атақты тұлғалардың абыройсыз өмірлерін ашық мазақ етті. Мысалы, Джон Милтон туралы Обри былай деп жазды: «Оның терісі өте әдемі болғандықтан, оны «Христос колледжінің ханым» деп атаған». Ол Уильям Батлер туралы былай деп жазды: «Лондондағы Савойда, Темзаға қарап тұрған балконда жатқан дәрігерге ауыр дертке шалдыққан науқас келді. Дәрігер өзінің терезесі астында дайындықта болу үшін қайықты бұйырады және балконда науқаспен (әдемі адаммен) сөйлесті, ал берілген сигнал бойынша 2 немесе 3 күшті жігіт ер адамның артына келіп, оны Темзаға 20 фут жерге лақтырады. Бұл таңғаларлық жағдай оны мүлдем сауықтырды». Бен Джонсон туралы: «Ол солтүстік дәлізde, тек осы жазуы бар төртбұрышты тас жолға көмілген, көк мәрмәрден жасалған 14 дюймдік тақтайшада; О РАРЕН БЕН ЖОНСОН». Уильям Шекспир туралы: «Оның комедиялары ағылшын тілі түсінікті болғанша, ақыл-ойымен сақталады, өйткені ол адамзаттың жолдары туралы айтады. Қазіргі жазушыларымыз жеке адамдар мен ақымақтықтар туралы соншалықты көп ойланады, егер жиырма жылдан кейін олар түсінбейді». Обри Фрэнсис Бэкон туралы «ол педераст» деп жазды. Обри философ Томас Хоббстың (Левиафанның авторы) өмірбаянын «Мальмесбериден келген Томас Хоббс мырзаның өмірі» деп атады: бұл қазір Бодлеян кітапханасының М.С.Обри 9 қолжазбасы. Ол көбінесе «Қысқа өмірлер» жинағымен топтастырылады, бірақ шын мәнінде ол жеке және өзіндік жұмыс. Ол Ричард Блэкберннің 1681 жылы жарық көрген «Vitae Hobbianae auctarium» латынша өмірбаянының негізі болды. Хоббстың өмірі Кларктың 1898 жылғы «Қысқа өмірлер» басылымына қосылды, бірақ Беннеттің 2015 жылғы басылымына енбеді.
Британ мұражайы
Британ монументасы – Обридің археологиялық материалдардың негізгі жинағы, ол шамамен 1663 және 1693 жылдар аралығында, үш онжылдық бойы жазылған. Ол төрт бөлімге бөлінеді: 1) «Templa Druidum», яғни Авебери және Стоунхендж сияқты болжамды «друидтық» ғибадатханалар туралы талқылау; 2) «Chorographia Antiquaria», римдік қалалар, «лагерьлер» (тау бекіністері) және қамалдарды қоса алғанда, ежелгі қалалық және әскери орындарды зерттеу; 3) қабір ескерткіштері, жолдар, монеталар және құмыралар сияқты басқа археологиялық қалдықтарға шолу; 4) қолжазбаның, ортағасырлық сәулеттің, киім-кешектің және қалқан пішіндерінің хронологиялық стильдік эволюциясын анықтауға бағытталған төрт тәжірибелік жұмысты қамтитын бірнеше талдамалық мақалалар. Соңғыларының ішінде 1671 жылы жазылған «Хронология архитектоника» атты архитектура туралы мақала ең толық болды және (жарияланбаған күйінде көпке танылмаса да) қазір сәулет тарихының дамуындағы маңызды кезең ретінде қарастырылады. «Британ монументасының» қолжазбасы қазір Бодлей кітапханасының Top. Gen. c.24 және 25 нөмірінде сақталады. Алғашқы үш бөлімнің басылымы (дәстүрден тыс редакциялау принциптерін ұстанған, ішінара факсимиле, ішінара баспа транскрипті түрінде) Джон Фаулз және Родни Лег 1980–82 жылдары екі томдық түрінде жариялады. Алайда, бұл басылым әртүрлі себептермен Обриге «жеткіліксіз әділеттік жасағаны» үшін сынға ұшырады: негізінен жобалар мен жұмыс жазбаларын біртұтас нұсқаға біріктірмеуі, үнсіз қалдырылған және өзгертілген бөлімдері, жеткіліксіз және кейде дұрыс емес түсіндірмелері, сондай-ақ жұмыстың маңызды төртінші бөлімін жоюы үшін.
Уилтшир
Обри 1656 жылы Уилтширдің табиғи тарихы және антиквариат бойынша зерттеулер үшін материалдарды жинау жұмыстарын бастады. 1659 жылы Уилтшир ақсүйектерінің өздігінен құрылған комитеті Уильям Дагдейлдің «Уорвикширдің ескіліктері» үлгісінде округ тарихы жазылуы керек деп шешті. Обри округтің солтүстік бөлігімен айналысуға міндеттелді. Ол жұмысты екі жеке жобаға бөлді: бірі округтің ескіліктері, екіншісі – табиғи тарихы. Ескіліктерге қатысты жұмыс (оның «Hypomnemata Antiquaria» деген атауы бар) Дагдейлдің үлгісімен жақын болды және 1671 жылы көбінесе аяқталды: Обри жобасының екі қолжазбалық томын Ашмолеан мұражайына тапсырды. Айынықса, 1703 жылы оның інісі осы томдардың бірін алып, кейіннен жоғалтып алды. Содан кейін ол округтің табиғи тарихына көшті. Оның аралық байқауларының бір бөлігі 1668 және 1675-76 жылдары Корольдік қоғамға оқылды. 1685 жылы Обри жұмысты қайта жаңартып, енді Роберт Плоттың «Оксфорд графтығының табиғи тарихы» (1677 жылы жарияланған) үлгісінде жасады; және ол 1690-91 жылдары, әділ көшірмесін жазғанда, іс жүзінде аяқталды. Біраз уақыттан кейін Корольдік қоғам 7 фунт стерлингке тағы бір көшірме тапсырды. 1693 жылы Обри өзінің інісі Уильям Обри мен Томас Таннерден жобаны аяқтауды сұрады, бірақ олардың барлық ниеттеріне қарамастан, олар мұны істей алмады. «Табиғи тарих» қолжазбасы қазір Бодлейдің «Обри 1 және 2» қолжазбалары болып сақталады. Корольдік қоғамның көшірмесі, онда Обри кейіннен өз қолжазбасынан алып тастаған материалдар (көбінесе табиғаттан тыс құбылыстар туралы) бар, қазір Корольдік қоғамның MS 92 болып табылады. Ескіліктердің қолжазбасы Бодлейдің MS Aubrey 3 деп аталады. Джон Бритон 1847 жылы «Табиғи тарихтың» өте таңдамалы басылымын Уилтшир топографиялық қоғамы үшін жариялады. «Ескіліктер» 1862 жылы Джон Эдвард Джексонның «Уилтшир: Джон Обридің топографиялық жинақтары» деген атпен жарияланды (қайтадан, белгілі бір кемшіліктермен).
Суррейдің айналасында
1673 жылы корольдік космограф және картограф Джон Огилби Ұлыбританияның ұлттық атласын және топографиясын жоспарлап, Обриге Суррей облысын зерттеуді тапсырды. Обри бұл жұмысты орындады, бірақ Огилбидің жобасы тоқтатылды және ол жиналған материалдарды пайдаланбады. Дегенмен, Обри 1692 жылға дейін қолжазбасын толықтырып, өңдеуін жалғастырды. Қолжазба қазір Бодлей кітапханасының М.С. Обри 4 деп тіркелген. Ол Ричард Роулинсон тарапынан маңызды өзгерістермен (қосымшалар мен жоюлармен) 1718-19 жылдары бес томдық "Суррейдің табиғи тарихы және ескілігі" деген атпен жарияланды.
Яһудилік пен басқа ұлт адамдарының қалдығы
Обридің ежелгі діндер мен яһудилік туралы әдет-ғұрыптар, салт-дәстүрлер, рәсімдер, сенімдер, халық әңгімелері мен өлеңдер туралы материалдар жинағы болды – қазіргі тілмен айтқанда, фольклор. Ол көп жылдар бойы жинақталды, бірақ 1687 және 1689 жылдар аралығында жазылды. Қолжазба Уайт Кеннеттің қолына тиді, сол себепті ол Бодлеан кітапханасындағы Обридің басқа жинақтарымен бірге сақталмайды: ол Британ кітапханасында, Лансдаун MS 231 ретінде сақтаулы. 1881 жылы Джеймс Бриттен бұл жинақты Фольклор қоғамы үшін жариялады. 1972 жылы Джон Бьюкенен Браун оны жақсырақ қайта өңдеді.
Вилларе Англиканның түсіндірмесі
Обридің "Villare Anglicanum" (оның кіріспесі 1687 жылғы 31 қазанда) еңбегі ағылшын жер-су атауларына толығымен арналған алғашқы жұмыс болды. Дегенмен, ол толыққанды аяқталмаған (немесе, Джиллиан Феллоус Дженсен атап көрсеткендей, "жақсы басталмаған"). Обри шамамен 5000 жер-су атауының тізімін жасады, бірақ олардың аз ғана бөлігіне түсіндірме берді: көбі дұрыс, бірақ кейбіреулері мүлдем қате. Қолжазба қазір Бодлей кітапханасының М.С. Обри 5 қорында сақталуда.
Түрлі-түсті
Обри өмірінде жариялаған жалғыз еңбегі – оның «Miscellanies» (1696; 1721 жылы қосымшалармен қайта басылды) жинағы, ол «герметикалық философия» тақырыбындағы (яғни табиғаттан тыс құбылыстар мен оккультизм) 21 қысқа тараудан тұрады, олардың ішінде «Омендер», «Болжамдар», «Ауадағы көшу», «Періштелер мен рухтармен әңгімелесу», «Екінші көру қабілеті бар адамдар» сияқты тақырыптар бар. Оның мазмұны көбінесе табиғаттан тыс құбылыстар туралы куәліктерден құралған. Бұл еңбек Обридің өлімінен кейін сенімсіз, ырымшыл екендігін көрсететін беделін нығайтты.
Басқа жұмыстар
Обридің еңбектеріне «Архитектоника сакра» және «Эрин – Құдай» (ғибадатханалардың ежелгі ескерткіштері туралы жазбалар) кірді. Оның «Adversaria Physica» ғылыми жазбалар жинағы болды, ол 1692 жылға қарай «бір дюйм қалыңдықтағы» фолио көлеміне жетті. «Доктор Ху» сериалындағы «The Stones of Blood» (1978) эпизодында – неолиттік тас шеңбері бар – Төртінші Доктор: «Мен әрқашан дрюидизмді Джон Обри он жетінші ғасырда әзіл үшін құрған деп ойладым. Джон Обридің өте жақсы юморы бар еді». 2008 жылы «Обридің қысқаша өмірбаяны» Radio 4 арнасында бес бөлімдік драмалық сериал ретінде көрсетілді. Жазушы Ник Уорбертон Обридің бірнеше өмірбаяндық очерктерін Обри мен Энтони Вудтың арасындағы құйынды достығының тарихымен үйлестірді. Абигейл ле Флеминг продюсерлік және режиссерлік жұмыстарын атқарды. 2015 жылы Рут Скёрр «Джон Обри: Менің жеке өмірім» атты жартылай фантастикалық «күнделік» немесе Обридің «автобиографиясын» жариялады, ол Обридің өзінен қалған шашыраңқы жазбаларына (шағын түзетулер мен жаңартулармен) көп сүйенді, бірақ бұл Скёррдің жасаған жасанды құрылысы еді.