Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XIX ғасырдағы Бавария генералы Людвиг Самсон Генрих Артур Фрайхер фон унд цу дер Танн-Ратсамхаузен (18 маусым 1815 – 26 сәуір 1881) – Бавария генералы.
19th century Bavarian general
Ludwig Samson Heinrich Arthur Freiherr von und zu der Tann Rathsamhausen (18 June 181526 April 1881) was a Bavarian general.
Ерте өмір
Дармштадт қаласында, Ватерлоо шайқасы болған күні дүниеге келген Людвиг, Бавария, Эльзас және Рейн провинцияларында тармақтары бар фон дер Танн ескі әулетінің ұрпағы еді. 1868 жылы Бавария королінің рұқсатымен ол анасының тегін (оның анасы – Эльзас дворяны, Freiherr von Rathsamhausen қызы) әкесінің тегіне қосты. Баварияның екінші королі Людвиг I осы баланың демеушісі болды, ол өзінің атымен қатар "Артур" есімін де алды, бұл Артур Веллингтон, Веллингтонның 1-ші герцогының құрметіне берілді. Ол сапалы білім алып, 1827 жылы Бавария сарайында бетке ұстаушы болып қызмет етті, оған зор болашақ болжаған.
Born in Darmstadt, on the day of Waterloo, Ludwig was a descendant from the old family of von der Tann, which had branches in Bavaria, the Alsace and the Rhine provinces, and attached his mother's name (she being the daughter of an Alsatian nobleman, Freiherr von Rathsamhausen) to his father's in 1868 by license of the king of Bavaria. Ludwig I, the second king of Bavaria, stood sponsor for the child, who received his name and also "Arthur", in honour of Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington. He received a careful education, and in 1827 became a page at the Bavarian court, where a great future was predicted for him.
Әскери мансап
Фон дер Тан 1833 жылы артиллерия бөліміне әскери қызметке қабылданды, ал бірнеше жылдан кейін бас штабқа бекітілді. Ол Италиядағы фельдмаршал Радецкий басқаратын австриялық армияның жаттығуларына қатысып, оқиғаға құмарлықпен Алжирде Тунис шекарасына қарсы операция жүргізіп жатқан француз әскери экспедициясына қосылды.
Von der Tann entered the military under the artillery branch in 1833, and was after some years placed on the general staff. He attended the manoeuvres of the Austrian army in Italy under Field Marshal Radetzky and, in a spirit of adventure, joined a French military expedition operating in Algiers against the Tunisian frontier.
Бірінші Шлезвиг соғысы
Қайтып келгеннен кейін ол Баварияның мұрагерлік ханзадасы Максимилианның (кейін король Максимилиан II) жақын досы болды. 1848 жылы ол майор шеніне көтерілді, және сол жылы Дания мен неміс мемлекеттерінің коалициясы арасындағы Бірінші Шлезвиг соғысында Шлезвиг-Гольштейн жеңіл корпусының басшысы ретінде көзге түсті. Бірінші науқан аяқталғаннан кейін Пруссия королі оны Қызыл бүркіт орденімен марапаттады, ал оның өзінің егемендігі оған Макс-Жозеф әскери орденін берді және подполковник шеніне көтерді. 1849 жылы ол бавариялық контингент штабының бастығы болып қызмет етті және Дибболь шебінде ерекше көзге түсті. Содан кейін ол Венгрия соғысында Хайнаудың штаб-пәтеріне барып, кейін Шлезвиг-Гольштейнге оралып, Идстедт науқанында фон Виллисеннің штаб бастығы болып қызмет етті.
On his return he became a close personal friend of the Bavarian Crown Prince Maximilian (afterwards King Maximilian II). In 1848 he was promoted to major, and in that year he distinguished himself greatly as the leader of a Schleswig Holstein light corps in the First Schleswig War between Denmark and a coalition of German states. At the close of the first campaign he was awarded the Order of the Red Eagle by the king of Prussia, and his own sovereign awarded him the Military Order of Max Joseph and promoted him to lieutenant colonel. In 1849 he served as chief of staff to the Bavarian contingent at the front and distinguished himself at the lines of Dybbøl. He then visited Haynau's headquarters in the Hungarian War before returning to Schleswig Holstein to serve as von Willisen's chief of staff in the Idstedt campaign.
Австрия-Пруссия соғысы
Содан кейін Пруссия мен Австрия арасында соғыс қаупі туды, және фон дер Танн Баварияға қайта шақырылды. Дағдарыс Ольмюцтің тапсырылуымен аяқталды (1850 жылдың қарашасы), ал ол 1866 жылға дейін ешқандай активті қызметке қатыспады, қалыпты жолмен полковник (1851), генерал-майор (1855) және генерал-лейтенант (1861) шеніне көтерілді. Осы кезеңнің басында ол король Максимилианның адъютанты және серігі болды. 1866 жылғы австрия-пруссия соғысында ол Оңтүстік Германия жасақтарына қолбасшылық еткен Баварияның принці Карл Теодордың штаб бастығы қызметін атқарды. Әскери операциялардың көбінесе жағымсыз нәтижесіне байланысты ол баспасөзde қатты сынға ілікті, бірақ әскерлердің дайындықсыздығы мен тиімсіздігі, сондай-ақ сарбаздардың соғысқа деген жалпы қызығушылығының болмауы, Оңтүстік немістерді кез келген жағдайда сәтсіздікке ұшыратуға тиіс болды.
Then came the threat of war between Prussia and Austria, and von der Tann was recalled to Bavaria. The crisis ended with the surrender of Olmütz (November 1850), and he saw no further active service until 1866, rising in the usual way of promotion to colonel (1851), major general (1855), and lieutenant general (1861). In the earlier years of this period he was the aide de camp and constant companion of King Maximilian. In the Austro Prussian War of 1866 he served as chief of staff to Prince Karl Theodor of Bavaria, who commanded the South German contingents. The almost entirely unfavorable outcome of the military operations led to vehement attacks on him in the press, but the unreadiness and ineffectiveness of the troops and the general lack of interest in the war on the part of the soldiers had foredoomed the South Germans to failure in any case.
Франко-прусиялық соғыс
Ол патшаның ықыласына ие болып, жаяу әскердің генерал дәрежесіне көтерілді (1869), бірақ 1866 жылғы көңіл көшірудің ащысы оны ешқашан тастаған жоқ. Ол қырық екі жасында шашы ақарды, денсаулығы нашарлаған еді. 1869 жылы фон дер Тан Рацсамхаузен, енді осылай аталған, I Бавария корпусының командирі болып тағайындалды. Ол осы корпусты 1870-71 жылдардағы Франко-пруссия соғысында басқарды, және осы соғыста ол неміс әскерлерінің ең көрнектілерінің бірі ретінде танылды. Оның батырлығы Вёрт және Седан шайқастарында ерекше көзге түсті. Күзде Луарадағы тәуелсіз басқаруға ауыстырылып, ол d'Aurelle de Paladines-ке қарсы операциялар жүргізді, бастапқыда сәттілікпен, және Орлеан қаласын беруге мәжбүр етті. Алайда, Кульмиерде одан көп санды француз әскерлерінің алдында шегінуге мәжбүр болды; бірақ күшейтілген соң, Орлеан маңында Мекленбург герцогы Швериннің басшылығымен бірнеше сәтті шайқастар жүргізді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол I Бавария корпусының бас қолбасшысы болып қайта тағайындалды, және 1881 жылы Меранда қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. Ол Бавария әскери орденінің Ұлы крестімен, ал Пруссия королінен темір крестінің бірінші класын және Pour le Mérite орденін алды. 1878 жылы неміс императоры фон дер Таннды пруссиялық жаяу әскер полкінің құрметті полковнигі етіп тағайындады, оған өмір бойы зейнетақы тағайындады және Страсбургтегі жаңа бекіністердің біріне оның есімін берді.
He continued to enjoy the favour of the king and was promoted to the rank of general of the infantry (1869), but the bitterness of his disappointment of 1866 never left him. He was grey haired at forty two, and his health was impaired. In 1869 von der Tann Rathsamhausen, as he was now called, was appointed commander of the I. Bavarian Corps. This corps he commanded during the Franco Prussian War of 1870/71, and it was in this war that he secured his reputation as one of the foremost of German soldiers. His gallantry was conspicuous at the battles of Wörth and Sedan. Transferred in the autumn to an independent command on the Loire, he conducted the operations against d'Aurelle de Paladines, at first with marked success, and forced the surrender of Orléans. He had, however, at Coulmiers to give way before a numerically larger French force; but reinforced, he fought several successful engagements under the Grand Duke of Mecklenburg Schwerin near Orléans. After the end of the war he was reappointed commander in chief of the I. Bavarian Corps, a post which he held until his death in 1881 at Meran. He received the Grand Cross of the Bavarian Military Order, and from the King of Prussia the first class of the Iron Cross and the Pour le Mérite. In 1878 the German emperor named von der Tann honorary colonel of a Prussian infantry regiment, gave him a life pension, and named one of the new Strassburg forts after him.