Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Опера стилі
Style of opera
Операда, vero, яғни «шын» деген мағынадағы, итальяндық композиторлар Пьетро Маскани, Руджеро Леонкавалло, Умберто Джордано, Франческо Силеа және Джакомо Пуччини сияқты пост-романтикалық опералық дәстүр болды. Веризм опера жанры ретінде итальяндық сол аттас әдеби қозғалыстан пайда болды. Бұл, өз кезегінде, Эмиль Зола және басқалардың іс-әрекеттері арқылы көрініс тапқан халықаралық натурализм әдеби қозғалысына байланысты болды. Натурализм сияқты, веризм әдеби қозғалысы да әлемді шынайы бейнелеуге ұмтылды. Осының нәтижесінде Джованни Верга сияқты итальяндық веризм авторлары бұрын әдебиетке лайық деп есептелмеген, мысалы, кедейлердің өмірі сияқты тақырыптарды жазды.
In opera, , from vero, meaning 'true', was a post Romantic operatic tradition associated with Italian composers such as Pietro Mascagni, Ruggero Leoncavallo, Umberto Giordano, Francesco Cilea and Giacomo Puccini. Verismo as an operatic genre had its origins in an Italian literary movement of the same name. This was in turn related to the international literary movement of naturalism as practised by Émile Zola and others. Like naturalism, the verismo literary movement sought to portray the world with greater realism. In so doing, Italian verismo authors such as Giovanni Verga wrote about subject matter, such as the lives of the poor, that had not generally been seen as a fit subject for literature.
Тарих
Верганың «Cavalleria rusticana» атты қысқа әңгімесі, кейіннен сол автордың пьесасына айналды, әдетте алғашқы веризм операсы саналатын Масканьидің «Cavalleria rusticana» операсының бастауы болды. Бұл опера 17 мамыр 1890 жылы Римдегі Teatro Costanzi театрында тұңғыш рет қойылды. Осылай басталған опералық жанр веризм, «Pagliacci» сияқты бірнеше көрнекті туындыларды дүниеге әкелді, ол 1892 жылғы 21 мамырда Миландағы Teatro Dal Verme театрында, ал Пуччинидің «Тоска» операсы 1900 жылғы 14 қаңтарда Римдегі Teatro Costanzi театрында тұңғыш рет көрсетілді. Жанрдың өркендеген шағы 1900 жылдардың басында болды және 1920 жылдарға дейін сақталды.
A short story by Verga called lt=Cavalleria rusticana , then developed into a play by the same author, became the source for what is usually considered to be the first verismo opera: Cavalleria rusticana by Mascagni, which premiered on 17 May 1890 at the Teatro Costanzi in Rome. Thus begun, the operatic genre of verismo produced a handful of notable works such as Pagliacci, which premiered at Teatro Dal Verme in Milan on 21 May 1892, and Puccini's Tosca (premiering at the Teatro Costanzi in Rome on 14 January 1900). The genre peaked in the early 1900s, and lingered into the 1920s.
Сипаттамалары
Тақырыбы бойынша, әдетте "веризм опералары құдайларға, мифологиялық кейіпкерлерге немесе патшалар мен патшайымдарға емес, қазіргі заманғы қарапайым адамдарға және олардың проблемаларына, көбінесе жыныстық, романтикалық немесе зорлық-зомбылық сипатындағы мәселелерге" назар аударды. Дегенмен, бүгінгі күні сахнада қойылатын веризм операларының үш ғана туындысы тарихи тақырыптарды қамтиды: Пуччинидің "Тоскасы", Джорданоның "Андреа Шение" және Силеаның "Адриана Лекуврюр". "Операдағы нөлдік сағаттан кейін: Дәстүр мәселесі және соғыстан кейінгі Батыс Германиядағы жаңару мүмкіндігі" атты еңбегінде музыка тарихшысы Эмили Ричмонд Поллок веризмоның музыкалық тілі "гармониялық және формалық икемділікті, күшті бірақ аса безендірілмеген вокалдық партияларды және жоғары контрастты тембрлерге толы дамыған оркестрлеуді қажет ететін, сәт сайынғы эмоционалдық экспрессияның күшін" көрсететін эстетиканы бейнелейді деп жазады. "Музыкалық тұрғыдан веризм композиторлары операның жатқан драмалық мазмұнын музыкамен үйлестіруге тырысты". Олар итальян операсының бұрынғы "речитатив және жеке нөмірлерден тұратын құрылымын" тастады. Оның орнына опералар "жалғастырылып жазылған" (through-composed), ән сөздері үздіріссіз, біртұтас ағынмен берілді. Веризм операларында жеке орындалатын ариялар кездесуі мүмкін, бірақ олар көбінесе драмалық оқиғалар ағынынан табиғи түрде туындайды, ал құрылымы өзгергіш, әдетте тұрақты строфикалық үлгіге бағынбайтын мәтінге негізделген.
In terms of subject matter, generally "[v]erismo operas focused not on gods, mythological figures, or kings and queens, but on the average contemporary man and woman and their problems, generally of a sexual, romantic, or violent nature." However, three of the small handful of verismo operas still performed today take historical subjects: Puccini's Tosca, Giordano's Andrea Chénier and Cilea's Adriana Lecouvreur. In Opera After the Zero Hour: The Problem of Tradition and the Possibility of Renewal in Postwar West Germany, the music historian Emily Richmond Pollock writes that verismo's musical language reflects an aesthetic that emphasizes "the power of moment by moment emotional expressiveness that requires harmonic and formal flexibility, muscular but relatively unornamented vocal lines, and a fully developed orchestration full of high contrast timbres." "Musically, verismo composers consciously strove for the integration of the opera's underlying drama with its music." These composers abandoned the "recitative and set piece structure" of earlier Italian opera. Instead, the operas were "through composed," with few breaks in a seamlessly integrated sung text. While verismo operas may contain arias that can be sung as stand alone pieces, they are generally written to arise naturally from their dramatic surroundings, and their structure is variable, being based on text that usually does not follow a regular strophic format.
Шығармалары
Веризм стилінде шығармалар жазған ең белгілі композиторлар – Джакомо Пуччини, Пьетро Маскани, Руджеро Леонкавалло, Умберто Джордано және Франческо Силеа болды. Дегенмен, тағы да көптеген веристер болды: Франко Альфано, Альфредо Каталани, Густав Шарпентьер («Луиза»), Эвген д’Альберт («Тифланд»), Игнац Вагальтер («Der Teufelsweg» және «Jugend»), Альберто Франчетти, Франко Леони, Жюль Массне («Наварра»), Лицинио Рефиче, Спиридон Самарас, Эрманно Вольф-Феррари («I gioielli della Madonna») және Риккардо Зандонай.
The most famous composers who created works in the verismo style were Giacomo Puccini, Pietro Mascagni, Ruggero Leoncavallo, Umberto Giordano and Francesco Cilea. There were, however, many other veristi: Franco Alfano, Alfredo Catalani, Gustave Charpentier (Louise), Eugen d'Albert (Tiefland), Ignatz Waghalter (Der Teufelsweg and Jugend), Alberto Franchetti, Franco Leoni, Jules Massenet (La Navarraise), Licinio Refice, Spyridon Samaras, Ermanno Wolf Ferrari (I gioielli della Madonna), and Riccardo Zandonai.
Стильді шатастыру
Веризм терминінің мағынасы бұрыннан бері қыңыр келген. Реалистік стильде жазылған операларды атаумен қатар, веризм термині веризм стилі қалыптасқан дәуірде өркендеген «жас мектеп» (giovane scuola) деп аталатын итальян композиторлардың барлық туындыларын білдіру үшін де қолданылуы мүмкін. Бір автор (Алан Маллах) заманауи және реалистік сюжеттерге негіделген операларды атау үшін «халық операсы» терминін ұсынды, өйткені веризм термині бастапқыда осы мағынада қолданылған. Сонымен қатар, Маллах бір буын композиторлардың музыкалық-драмалық туындыларын анықтау үшін, шығарманың сюжеті мен стилін сипаттауға арналған веризм сияқты терминнің маңыздылығына күмән келтіреді. Веризммен байланысты композиторлардың көпшілігі үшін дәстүрлі веристтік сюжеттер олардың операларының бір бөлігін ғана құрады. Мысалы, Масканьи пасторальдық комедия («L’amico Fritz»), Жапонияда өтетін символистік туынды («Iris»), ортағасырлық романстар («Isabeau» және «Parisina») жазды. Бұл туындылар классикалық веризм сюжеттерінен мүлдем өзгеше, бірақ олардың музыкалық стилі оның ең танымал веристтік операларымен үндес. Сонымен қатар, музыка зерттеушілерінің арасында қай опералар веризм опералары деп саналады, ал қайсысы – емес дегенде келіспеушіліктер бар. (Италиялық емес опералар көбінесе қарастырылмайды). Джорданоның «Андреа Шенье», Силеаның «Адриана Лекуврёр», Масканьидің «Каваллерия рустикана», Леонкаваллоның «Пальяччи» опералары веризм терминімен даусыз байланыстырылады. Бұл термин кейде Пуччинидің «Мадам Баттерфляй» және «Ла фанчулла дель Вест» операларына да қолданылады. Пюччинидің туындыларынан басқа, төрт веризм операсы ғана («Каваллерия рустикана», «Пальяччи», «Андреа Шенье» және «Адриана Лекуврёр») сахнада тұрақты түрде қойылады, сондықтан Пуччинидің осы жанрға қосқан үлесі ұзаққа созылды. Кейбір авторлар веризм операсының бастауын «Каваллерия рустиканадан» бұрынғы туындыларға, мысалы, Жорж Бизенің «Кармен» немесе Джузеппе Вердидің «Травиата» операларына іздеуге тырысты. Модест Мусоргскийдің «Борис Годунов» операсы да веризмдің алғы күші ретінде қарастырылуы керек, әсіресе Мусоргскийдің князьдер мен аристократия, сондай-ақ шіркеу басшыларымен қатар шаруаларға назар аударғаны және либреттоның табиғи тілдік ерекшеліктерін ән музыкасының ырғақтарымен байланыстыруы, мысалы, Чайковскийдің Пушкин өлеңдерін либретто ретінде пайдалануынан өзгеше.
There has long been some confusion over the meaning of the term verismo. In addition to referring to operas written in a realistic style, verismo may also be used more broadly to refer to the entire output of the composers of the giovane scuola ("young school"), the generation of Italian composers who were active during the period that the verismo style was created. One author (Alan Mallach) has proposed the term "plebeian opera" to refer to operas that adhere to the contemporary and realistic subject matter for which the term verismo was originally coined. At the same time, Mallach questions the value of using a term such as verismo, which is supposedly descriptive of the subject and style of works, simply to identify an entire generation's music dramatic output. For most of the composers associated with verismo, traditionally veristic subjects accounted for only some of their operas. For instance, Mascagni wrote a pastoral comedy (L'amico Fritz), a symbolist work set in Japan (Iris), and a couple of medieval romances (Isabeau and Parisina). These works are far from typical verismo subject matter, yet they are written in the same general musical style as his more quintessential veristic subjects. In addition, there is disagreement among musicologists as to which operas are verismo operas, and which are not. (Non Italian operas are generally excluded). Giordano's Andrea Chénier, Cilea's Adriana Lecouvreur, Mascagni's Cavalleria rusticana, Leoncavallo's Pagliacci, are operas to which the term verismo is applied with little or no dispute. The term is sometimes also applied to Puccini's Madama Butterfly and La fanciulla del West. Because only four verismo works not by Puccini continue to appear regularly on stage (the aforementioned Cavalleria rusticana, Pagliacci, Andrea Chénier and Adriana Lecouvreur), Puccini's contribution has had lasting significance to the genre. Some authors have attempted to trace the origins of verismo opera to works that preceded Cavalleria rusticana, such as Georges Bizet's Carmen, or Giuseppe Verdi's La traviata. Modest Moussorgsky's Boris Godunov should not be ignored as an antecedent of verismo, especially because of Moussorgsky's focus on peasants, alongside princes and other aristocracy and church leaders, and his deliberate relating of the natural speech inflexions of the libretto to the rhythms of the sung music, different from, for example, Tchaikovsky's use of Pushkin's verse as a libretto.
Веризм әншілері
Веризм опера стилінде бұрынғыдан көбірек декламациялық ән айту белгілері байқалды, бұл қозғалыстан бұрынғы 19 ғасырдың әдемі белканто ән айту қағидаларына қайшы келді, олар осы "көркем дәуірге" дейінгі авторлардың нота жазбаларындағы белгілерге толыққанды негізделген. Опера әншілері «жаңа» стильдің талаптарына бейімделді. Веризм вокализмінің ең радикальды өкілдері әдетте дауыспен күшті ән шырқап, музыканың құмарлық жағына назар аударды. Олар дауыстарының тембрін «күшейтеді», жоғары ноталарда дауыс байланысу жиегінің массасын арттырады және ыстық интерпретацияларының эмоционалдығын күшейту үшін айқын вибрато қолданды. Веризмнің итальяндық кезеңінде (1890 жылдан шамамен 1930 жылға дейін) ән айтудың көрнекті шеберлеріне сопрано Евгения Бурцио, Лина Бруна Раса және Бьянка Скаччиати, тенорлар Аурелиано Пертиле, Цезар Веззани және Амадео Басси, баритондар Марио Саммарко және Евгений Жиральдони кірді. Олардың ән айту әдісін 78 айналымдық көптеген граммофон жазбаларынан тыңдауға болады. 20 ғасырдың басындағы көрнекті халықаралық опера жұлдыздары Энрико Карузо, Роза Понселле және Титта Руффо веризм музыкасын орындағанда негізгі белканто қағидаларын «заманауи», толыққанды дыбысты ән айтудың қарапайым тәсілімен үйлестіретін вокалдық техникаларды дамытты, және олардың мысалы опера орындаушыларына бүгінгі күнге дейін әсер етеді (Скоттқа қараңыз).
The verismo opera style featured music that showed signs of more declamatory singing, in contrast to the traditional tenets of elegant, 19th century bel canto singing that had preceded the movement, which were purely based on markings in the written music of authors preceding this "era". Opera singers adapted to the demands of the "new" style. The most extreme exponents of verismo vocalism sang habitually in a vociferous fashion, were focusing on the passionate aspect of music. They would 'beef up' the timbre of their voices, use greater amounts of vocal fold mass on their top notes, and often employ a conspicuous vibrato in order to accentuate the emotionalism of their ardent interpretations. Some prominent practitioners of verismo singing during the movement's Italian lifespan (1890 to circa 1930) include the sopranos Eugenia Burzio, Lina Bruna Rasa and Bianca Scacciati, the tenors Aureliano Pertile, Cesar Vezzani and Amadeo Bassi, and the baritones Mario Sammarco and Eugenio Giraldoni. Their method of singing can be sampled on numerous 78 rpm gramophone recordings. Great early 20th century international operatic stars Enrico Caruso, Rosa Ponselle and Titta Ruffo developed vocal techniques which harmoniously managed to combine fundamental bel canto precepts with a more 'modern', straightforward mode of ripe toned singing when delivering verismo music, and their example has influenced operatic performers down to this day (see Scott ).