Итальян ақыны Карло Фругони (1692-1768) – Аркадия академиясының көрнекті өкілі, лирикалық өлеңдерімен және пасторальдарымен танымал. Туындылары Парма мен Луккада жарияланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық ақын Карло Инноченцо Фругони (21 қараша 1692 – 20 желтоқсан 1768) – итальяндық ақын және либретто авторы. Ақын ретінде Фругони Аркадия академиясы мектебінің ең көрнекті өкілдерінің бірі болды, оның лирикалық өлеңдері мен пасторальдары шеберлік пен әсемдікке толы еді. Оның барлық шығармалары 1799 жылы Пармада 10 томдық жинақ түрінде, ал сол жылы Луккада 15 томдық толық басылымда жарық көрді.
Italian poet
Carlo Innocenzo Frugoni (21 November 1692 – 20 December 1768) was an Italian poet and librettist. As a poet Frugoni was one of the best of the school of the Arcadian Academy, and his lyrics and pastorals had great facility and elegance. His collected works were published at Parma in 10 volumes in 1799, and a more complete edition appeared at Lucca in the same year in 15 volumes.
Өмірбаян
Генуяда туған ол бастапқыда дін қызметкері болуға арналған еді, және он бес жасында өз еркіне қарсы монастырға қамалды. Келесі жылы ол монахтық уәде беруге мәжбүр болды, бірақ осы өмір салтына құштарлық танытпады. Ол латын және итальян тілдеріндегі проза мен поэзияның шебер жазушысы ретінде зор даңққа ие болды; 1716 жылдан 1724 жылға дейін Брешия, Рим, Генуя, Болонья және Модена қалаларындағы риторика кафедраларын бірінен соң бірі басты, әрбір университетке өзінің сөз өнерімен көптеген студенттерді тартты. Кардинал Бентивоглио оны Парма герцогы Антонио Франческо Фарнезеге ұсынды, ол оны өзінің ақыны лауреаты етіп тағайындады; және ол Антонионың қайтысына дейін Парма сарайында қызмет етті, содан кейін Генуяға оралды. Біраз уақыттан соң Бентивоглионың ықпалымен ол пападан монахтық уәдесін алып тастауға рұхсат алды және әкесінің мұрасының бір бөлігін қайтаруға қол жеткізді. Экс-ла-Шапель бейбіт шартынан кейін ол Парма сарайына қайта оралды және өмірінің соңғы жылдарын поэзиялық шығармаларға арнады. Ол Жан Расиннің "Федре" атты драмалық трагедиясының "Иполито эд Аричиа" операсына айналуы кезінде Франческо Алгароттимен хат алмасты, бұл операны Томмазо Траетта жазған. Оның шәкірттерінің арасында негізінен пародиялық поэзия жазған абат Марко Каппелло болды.
Born at Genoa, he was originally destined for the church and at the age of fifteen, against his will, was shut up in a convent. In the following year he was forced to make monastic vows, but had no liking for this life. He acquired considerable reputation as an elegant writer both of Latin and Italian prose and verse; and from 1716 to 1724 he filled the chairs of rhetoric at Brescia, Rome, Genoa, Bologna and Modena successively, attracting by his brilliant fluency a large number of students at each university. Through Cardinal Bentivoglio he was recommended to Antonio Francesco Farnese, Duke of Parma, who appointed him his poet laureate; and he remained at the court of Parma until Antonio's death, after which he returned to Genoa. Shortly afterwards, through Bentivoglio's influence, he obtained from the pope the remission of his monastic vows, and succeeded in recovering a portion of his paternal inheritance. After the peace of Aix la Chapelle he returned to the court of Parma, and there devoted the later years of his life chiefly to poetical composition. He corresponded with Francesco Algarotti during the genesis of Jean Racine's dramatic tragedy entitled Phèdre into Ippolito ed Aricia an opera by Tommaso Traetta. Among his pupils was the abate Marco Cappello, who wrote mainly burlesque poetry.