Кіріспе

Мақсатты іс-әрекеттерді бастау және оларды жалғастыру қабілетсіздігі

Аволиция, түрлі психопатологиялық бұзылыстардың бір белгісі ретінде, өзіндік мақсатты, бағытталған іс-әрекеттерді бастау және оларды жалғастыру қабілетінің төмендеуін білдіреді. Мұндай ескерусіз қалған іс-әрекеттерге әдетте күнделікті шаруалар, хоббилер, жұмысқа немесе оқуға бару, және ең бастысы – әлеуметтік қарым-қатынастар кіреді. Аволициямен күресіп жүрген адам жұмыс іздеуге немесе достарымен араласудың орнына ұзақ уақыт үйде отыруы мүмкін.

Психопатология

Аволициямен ауыратын адамдар белгілі бір міндеттерді орындағысы келеді, бірақ оларды орындау үшін қажетті әрекеттерді бастау қабілетінен құр алады. Аволиция көбінесе басқа аурудың көрінісі ретінде табылады, бірақ оны өзіндік алғашқы клиникалық бұзылу (немесе бір мезгілде болатын екінші ауру) ретінде қарастыруға болады, ол мотивацияның төмендеуімен байланысты. 2006 жылы Ұлттық Психикалық Денсаулық Институты (NIMH) аволицияны шизофренияның негативті белгісі деп анықтады, және ол биполярлық бұзылысы бар пациенттерде де, сондай-ақ психикалық жарақаттан кейін де байқалды. Аволиция кейде мотивацияға да әсер ететін басқа ұқсас симптомдармен, мысалы, абулия, ангедония және әлеуметтенуден бас тарту (асоциальдық) немесе жалпы қызығушылықтың жоқтығымен шатастырылады. Мысалы, абулия да мотивация мен бастамашылықтың шектелуі болып табылады, бірақ ол мақсат қою немесе шешім қабылдау мүмкіндігінің болмауымен сипатталады және мотивацияның төмендеуіне байланысты бұзылу деп есептеледі. Тиімді ем беру үшін аволицияның түпкі себебін (бар болса) анықтау және оны басқа симптомдардан дұрыс ажырату маңызды, тіпті олар психикалық аурудың ұқсас жақтарын көрсетсе де.

Әлеуметтік және клиникалық әсерлері

Аволиция салдарынан әлеуметтік жетіспеушіліктер жиі туындайды. Мақсатты қызметтерді бастау және орындау мүмкін болмауы, аволициясы бар адам үшін көптеген салдарға әкелуі мүмкін. Ол таныс және жат адамдармен өзара әрекеттесуді бұзады, бұл пациенттің әлеуметтік байланыстарына қауіп төндіреді. Ауыр психикалық аурудың бір бөлігі ретінде, аволиция, жеке тұлғаның баяндамаларында, қарым-қатынастарды бастау және сақтау, сондай-ақ жұмыс істеу, тамақтану, ішу немесе тіпті ұйықтау үшін физикалық және психикалық қабілетсіздікке алып келетіні хабарланды. Клиникалық жағдайда, аволициямен күресіп жүрген адамды психотерапияға белсенді қатысуға тарту қиын болуы мүмкін. Пациенттер сонымен қатар психикалық аурумен күресудің және оны қабылдаудың стресімен, сондай-ақ мұндай диагнозбен және оның белгілерімен бірге жиі кездесетін стигмамен де бетпе-бет келеді. Шизофренияға қатысты, 2013 жылы Америкалық Психиатриялық Ассоциация "негізгі теріс симптомдарға (мысалы, аволицияға) қарсы тиімділігі дәлелденген ешқандай емдеу жоқ" деп хабарлады. Шизофренияның созылмалы сипатымен бірге, мұндай фактілер ешқашан жақсы болмайды деген көзқарасқа қосылып, пациенттерде, сондай-ақ олардың достарында және отбасыларында үмітсіздік және осыған ұқсас сезімдерді күшейтуі мүмкін.

Емдеу

Антипсихотикалық дәрілер шизофренияның негативті белгілерін, мысалы, әрекетсіздік (аволиция), позитивті белгілерге қарағанда емдеуде аз тиімді. Төмен дозадағы амисульприд шизофренияның негативті белгілерін емдеуде плацебодан тиімдірек екені көрсетілген, оның ішінде әрекетсіздік. Ол пресинаптикалық дофамин рецепторларын бұғаттап, дофаминнің синапсқа бөлінуіне себеп болады. Әлеуметтік дағдыларды оқытумен (СST) салыстырғанда, когнитивті-мінездік терапия (CBT) шизофренияның негативті белгілерін, соның ішінде әрекетсіздікті емдеуде үміткерірек көрінеді. 2015 жылғы мақалада арипипразол апатия синдромын (аволиция) емдеуде пайдалы болуы мүмкін екені көрсетілген. Дегенмен, оның апатияны емдеудегі рөлі мен тиімділігін клиникалық сынақтарда одан әрі зерттеу қажет. 2022 жылы жарияланған амисульпридпен салыстыру, арипипразолдың негативті белгілерді емдеуде тиімді екенін, ал амисульпридтің тиімді еместігін көрсетті. 2020 жылғы зерттеуге сәйкес, кратомдағы митрагинин әрекетсіздікті азайтуға қабілетті болуы мүмкін.