Томас Маккин: Американың іргесін қалаушысы және саяхатшы
Thomas McKean
Томас Маккин: Американ саяхатшысы, саяси қайраткер, Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған. Делавэр делегаты, Пенсильвания губернаторы. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрылтайшы Атасы және саясаткер (1734–1817)
American Founding Father and politician (1734–1817)
Томас МакКин (/mɪk/'//k//eɪ//n/; 19 наурыз 1734 – 24 маусым 1817) – американдық заңгер, саясаткер және Құрылтайшы Ата. Америка революциясы кезінде ол Филадельфиядағы Континенттік Конгресске Делавэр штатынан делегат болды, онда Континенттік қауымдастыққа, Тәуелсіздік декларациясына және Конфедерация мақалаларына қол қойды. МакКин Конгресс президенті қызметін атқарды. МакКин түрлі уақытта Федералист және Демократиялық-Республикалық партияларының мүшесі болды. МакКин Делавэр штатының президенті, Пенсильвания штатының бас судьясы және Пенсильванияның екінші губернаторы болды. Ол сонымен қатар көптеген басқа да мемлекеттік қызметтерде болды.
Thomas McKean (/m//ɪ//k//'//k//eɪ//n/; March 19, 1734June 24, 1817) was an American lawyer, politician, and Founding Father. During the American Revolution, he was a Delaware delegate to the Continental Congress in Philadelphia, where he signed the Continental Association, the Declaration of Independence, and the Articles of Confederation. McKean served as a President of Congress. McKean was at various times a member of the Federalist and the Democratic Republican parties. McKean served as president of Delaware, chief justice of Pennsylvania, and the second governor of Pennsylvania. He also held numerous other public offices.
Ерте өмір және білім
Маккин 1734 жылдың 19 наурызында Пенсильвания провинциясындағы Нью-Лондон қалашығында Уильям Маккин мен Летиция Финни отбасында дүниеге келді. Оның әкесі мейрамханашы болған, ал оның екі ата-анасы да Ирландияның Антрим графтығындағы Баллимониден бала кезінде Пенсильванияға келген ирланд туған протестанттар болған. Маккин Делавэр штатының Нью-Касл қаласындағы мектебінде пастор Фрэнсис Элисоннан білім алды. Ол Филадельфия колледжінде (кейін Пенсильвания университеті деп аталды) оқыды, онда 1763 жылы А.М. дәрежесін алды. Мэри Борден оның бірінші әйелі болды. Олар 1763 жылы үйленді және Нью-Касл, Делавэрдегі 22 The Strand мекенжайында тұрды. Олардың алты баласы болды: Жүсіп, Роберт, Елизавета, Летиция, Мэри және Мэри. Мэри Борден Маккин 1773 жылы қайтыс болды және Нью-Каслдағы Эммануэль епископ шіркеуіне жерленді. Летиция Маккин доктор Джордж Бьюкененге үйленді және адмирал Франклин Бьюкененнің анасы болды. Сара Армитаж Маккиннің екінші әйелі болды. Олар 1774 жылы үйленді, Филадельфиядағы Үшінші және Пайн көшелерінің солтүстік-шығыс бұрышында тұрды және Сара, Томас, София және Мария атты төрт балаға ие болды. Олар Нью-Касл және Филадельфиядағы Бірінші пресвитериан шіркеуінің мүшелері болды. Маккиннің қызы Сара испан дипломаты Карлос Мартинес де Ирухоға үйленді; олардың ұлы Карлос Мартинес де Ирухо и Маккин, әкесі сияқты, кейіннен Испанияның премьер-министрі болды.
McKean was born on March 19, 1734, in New London Township in the Province of Pennsylvania to William McKean and Letitia Finney. His father was a tavern keeper and both his parents were Irish born Protestants who came to Pennsylvania as children from Ballymoney, County Antrim, Ireland. McKean was educated by Reverend Francis Alison at his school in New Castle, Delaware. and studied at the College of Philadelphia (later named University of Pennsylvania), where he earned the degree of A. M. in 1763. Mary Borden was his first wife. They married in 1763 and lived at 22 The Strand in New Castle, Delaware. They had six children: Joseph, Robert, Elizabeth, Letitia, Mary, and Mary. Mary Borden McKean died in 1773 and is buried at Immanuel Episcopal Church in New Castle. Letitia McKean married Dr. George Buchanan and was the mother of Admiral Franklin Buchanan. Sarah Armitage was McKean's second wife. They married in 1774, lived at the northeast corner of Third and Pine Streets in Philadelphia, Pennsylvania, and had four children, Sarah, Thomas, Sophia, and Maria. They were members of the New Castle Presbyterian Church and the First Presbyterian Church in Philadelphia. McKean's daughter Sarah married the Spanish diplomat Carlos Martínez de Irujo, 1st Marquis of Casa Irujo; their son, Carlos Martínez de Irujo y McKean, as his father, would later become prime minister of Spain.
Мансап
1755 жылы ол, сол кезде Делавэр деп аталған, Төменгі округтердегі адвокаттық алқаға қабылданды, ал келесі жылы Пенсильвания провинциясында да қабылданды. 1756 жылы ол Сассекс округінің бас прокурорының орынбасары болып тағайындалды. 1762–1763 сессиясынан 1775–1776 сессиясына дейін ол Төменгі округтердің Бас Ассамблеясының мүшесі болды және 1772–1773 жылдары оның спикері қызметін атқарды. 1765 жылдың шілдесінен бастап ол жалпы сот істері жөніндегі судья болып жұмыс істеді және 1771 жылы Нью-Каслде кедендік жинаушы болып жұмысқа кірісті. 1765 жылдың қарашасында оның жалпы сот істері жөніндегі соты колониялардағы барлық сот ісінің мөрленбеген қағазға тіркелуі үшін ереже белгілеген алғашқы сот болып есептеледі. 1768 жылы Маккин қайта жаңғыртылған Америка философиялық қоғамына сайланды. Оны сегізінші ғасырдағы Делавэр саяси жағынан «Сот партиясы» және «Ел партиясы» деп белгілі еркін саяси топтарға бөлінді. Көпшілік құраған Сот партиясы көбінесе англикандық болды, Кент және Сассекс округтерінде күшті болды, отарлық билікпен жақсы қарым-қатынаста болды және британ үкіметімен келісуді қолдады. Азшылықты құраған Ел партиясы көбінесе ирландтық пресвитериандықтардан (Америкада «шотландтық ирландтар» деп те аталды), Нью-Касл округінде шоғырланған және британдықтардан тәуелсіздікті жақтады. «Өкілдіксіз салық салуға болмайды» деген революциялық ұран британдық жазалау заңдарының аясында Солтүстік Ирландияда пайда болды, бұл заңдар пресвитериандар мен католиктерге парламент мүшелеріне дауыс беру құқығын бермейтін. Маккин – Ел партиясы саясаткерінің жарқын бейнесі және оның, басқалардың арасында, көшбасшысы болды. Ол әдетте Кент округынан Цезарь Роднимен серіктестікпен жұмыс істеді және досы мен көршісі Джордж Ридке қарсы тұрды. 1765 жылғы мөртаңбалық акті конгресінде Маккин мен Цезарь Родни Делавэрді өкілдік етті. Маккин кейін Континенттік конгресс қабылдаған дауыс беру процедурасын ұсынды: әр колония, өлшемі мен халқына қарамастан, бір дауысқа ие болады. Бұл шешім үрдіс белгіледі, Конфедерация мақалаларының Конгресі осы тәжірибені қабылдады және штаттардың теңдігі принципі АҚШ Сенатының құрамында сақталды. Маккин мөртаңбалық акті конгресінің ең ықпалды мүшелерінің біріне айналды. Ол парламентке меморандум дайындаған комитетке кірді және Джон Ратледж бен Филип Ливингстонмен бірге оның материалдарын қайта қарады. Сессияның соңғы күні, іскерлік мәселелер аяқталғанда, органның төрағасы Тимоти Рагглз және басқа да сақтық танытқан мүшелер құқықтар мен наразылықтар туралы меморандумға қол қоюдан бас тартты. Маккин орнынан тұрып, төрағаға сөйлеп, оның бас тарту себебін түсіндіруін талап етті. Рагглз бастапқыда бас тартқаннан кейін, ол «өзінің ішкі сеніміне қарсы» екенін мәлімдеді. Содан кейін Маккин «ішкі сенім» сөзін қатты және ұзақ уақыт пайдаланғаны үшін Рагглздің қарсылығын білдірді және Конгресс алдында оны қабылдады. Алайда, Рагглз келесі күні таңертең таңертең кетіп қалды, сондықтан жекпе-жек болған жоқ.
In 1755, he was admitted to the bar of the Lower Counties, as Delaware was then known, and likewise in the Province of Pennsylvania the following year. In 1756, he was appointed deputy attorney general for Sussex County. From the 1762–1763 session to the 1775–1776 session, he was a member of the General Assembly of the Lower Counties, serving as its speaker in 1772–1773. From July 1765, he also served as a judge of the Court of Common Pleas and began service as the customs collector at New Castle in 1771. In November 1765, his Court of Common Pleas became the first such court in the colonies to establish a rule for all the proceedings of the court to be recorded on unstamped paper. In 1768, McKean was elected to the revived American Philosophical Society. Eighteenth century Delaware was politically divided into loose political factions known as the "Court Party" and the "Country Party". The majority Court Party was generally Anglican, was strongest in Kent and Sussex counties, worked well with the colonial Proprietary government, and supported reconciliation with the British government. The minority Country Party was largely Irish Presbyterian (also referred to as "Scotch Irish" in America), was centered in New Castle County, and quickly advocated independence from the British. The revolutionary slogan "no taxation without representation" had originated in the north of Ireland under the British Penal Laws, which denied Presbyterians and Catholics the right to vote for members of the parliament. McKean was the epitome of the Country Party politician and was, as much as anyone else, its leader. As such, he generally worked in partnership with Caesar Rodney from Kent County and in opposition to his friend and neighbor, George Read. At the Stamp Act Congress of 1765, McKean and Caesar Rodney represented Delaware. McKean proposed the voting procedure that the Continental Congress later adopted: each colony, regardless of size or population, would have one vote. That decision set the precedent, the Congress of the Articles of Confederation adopted the practice, and the principle of state equality has continued in the composition of the United States Senate. McKean quickly became one of the most influential members of the Stamp Act Congress. He was on the committee that drew the memorial to parliament and, with John Rutledge and Philip Livingston, revised its proceedings. On the last day of its session, when the business session ended, Timothy Ruggles, the president of the body, and a few other more cautious members refused to sign the memorial of rights and grievances. McKean arose and addressing the chair insisted that the president give his reasons for his refusal. After refusing at first, Ruggles remarked that "it was against his conscience." McKean then disputed his use of the word "conscience" so loudly and so long that a challenge was given by Ruggles and accepted in the presence of the Congress. However, Ruggles left the next morning at daybreak, and so the duel did not take place.
Америка революциясы
Филадельфиядағы негізгі тұрғын үйіне қарамастан, Маккин Делавэрде американдық тәуелсіздіктің тиімді көшбасшысы болып қала берді. Рид пен Цезарь Роднимен бірге ол 1774 жылы Бірінші Континенттік Конгреске және 1775 және 1776 жылдары Екінші Континенттік Конгреске Делавэрдің делегаты болды. Тәуелсіздікті жақтаған белсенді жақтас ретінде Маккин басқаларды Ұлыбританиядан бөлінуге дауыс беруге ықпал етуде маңызды рөл атқарды. 1776 жылдың маусымында Конгресс тәуелсіздік туралы резолюцияны талқылай бастағанда, Родни қатыспады. Рид тәуелсіздікке қарсы болды, сондықтан Делавэр делегациясы Маккин мен Рид арасында бөлінді және тәуелсіздікке дауыс бере алмады. Маккин Доверден келген Роднидің түгел түн саяхаттап, дауыс берудегі теңдікті бұзуын сұрады. 2 шілдеде тәуелсіздікке дауыс бергеннен кейін, Маккин 4 шілдеде бекітілген Тәуелсіздік Декларациясының мәтінін талқылауға қатысты. Маккин дауыс бергеннен кейін бірнеше күн өткен соң, ол 1747 жылы Бенджамин Франклин құрған милиция бөлімшесі – Пенсильвания Ассоциаторларының төртінші батальонының полковнигі болып қызмет ету үшін Конгрестен кетті. Олар генерал Джордж Вашингтонның Нью-Йорк қаласын қорғауына, Нью-Джерси штатының Перт-Амбой қаласында қосылды. Маккин 1776 жылдың 2 тамызында Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған көптеген адамдармен бірге болған жоқ. 1777 жылдың 17 қаңтарында басылып шыққан нұсқада оның қолы болмағандықтан, ол сол күнден кейін, мүмкін 1781 жылға дейін қол қойған деп есептеледі. Америка тәуелсіздігінің жақтастарына қарсы консервативті реакция ретінде 1776-1777 жылдарғы Делавэрдің Бас Ассамблеясы 1776 жылдың қазанында Маккин мен Родниді Континенттік Конгреске қайта сайлаған жоқ. Алайда, Брэндивайн шайқасынан кейін британдық оккупация пікірлерді өзгертіп, Маккин 1777 жылдың қазанында Делавэрдің Бас Ассамблеясы 1777-1778 жылдары Конгреске қайта сайланды. Сол кезде ол британдық әскерлердің үнемі қудалауында болды. Келесі жылдарда ол отбасымен бес рет көшіп-қонуға мәжбүр болды. 1783 жылдың 1 ақпанына дейін Конгресте үздіксіз қызмет етті. Маккин Конфедерацияның Актілерін жазуға көмектесті және 1781 жылдың 1 наурызында оларды қабылдауға дауыс берді. 1781 жылдың шілдесінде Самюэл Хантингтонның денсаулығының нашарлауына байланысты Конгресс президенті лауазымынан кетуіне байланысты Маккин оның орнына сайланды. Ол 1781 жылдың 10 шілдесінен 4 қарашасына дейін қызмет етті. Бұл лауазым көбінесе рәсімдік сипатта болды және нақты билік бермеді, бірақ Маккин көптеген хат-хабарларды жүргізуге және ресми құжаттарға қол қоюға міндетті болды. Ол қызмет еткен кезде лорд Корнуоллистің британдық армиясы Йорктаунда жеңіліске ұшырады, бұл соғысты тиімді аяқтады.
In spite of his primary residence in Philadelphia, McKean remained the effective leader for American independence in Delaware. Along with Read and Caesar Rodney, he was one of Delaware's delegates to the First Continental Congress in 1774 and the Second Continental Congress in 1775 and 1776. Being an outspoken advocate of independence, McKean was a key voice in persuading others to vote for a split with Great Britain. When Congress began debating a resolution of independence in June 1776, Rodney was absent. Read was against independence, which meant that the Delaware delegation was split between McKean and Read and therefore could not vote in favor of independence. McKean requested that the absent Rodney ride all night from Dover to break the tie. After the vote in favor of independence on July 2, McKean participated in the debate over the wording of the official Declaration of Independence, which was approved on July 4. A few days after McKean cast his vote, he left Congress to serve as colonel in command of the Fourth Battalion of the Pennsylvania Associators, a militia unit created by Benjamin Franklin in 1747. They joined General George Washington's defense of New York City at Perth Amboy, New Jersey. Being away, McKean was not available when most of the signers placed their signatures on the Declaration of Independence on August 2, 1776. Since his signature did not appear on the printed copy that was authenticated on January 17, 1777, it is assumed that he signed after that date, possibly as late as 1781. In a conservative reaction against the advocates of American independence, the 1776 1777 Delaware General Assembly did not reelect either McKean or Rodney to the Continental Congress in October 1776. However, the British occupation after the Battle of Brandywine swung opinions enough that McKean was returned to Congress in October 1777 by the 1777–1778 Delaware General Assembly. During that time, he was constantly pursued by British forces. Over the course of the following years, he was forced to relocate his family five times. He served continuously in the Congress until February 1, 1783. McKean helped draft the Articles of Confederation and voted for their adoption on March 1, 1781. When poor health caused Samuel Huntington to resign as president of Congress in July 1781, McKean was elected as his successor. He served from July 10 to November 4, 1781. The position was mostly ceremonial with no real authority, but the office required McKean to handle a good deal of correspondence and sign official documents. During his time in office, Lord Cornwallis's British army surrendered at Yorktown, which effectively ended the war.
Пенсильванияның үкіметі
Маккин 1777 жылдың 28 шілдесінде Пенсильванияның бас судьясы қызметін бастады және 1799 жылға дейін осы лауазымда қалды. Ол революциялық Пенсильваниядағы әділеттілік қағидаларын қалыптастырды. Биограф Джон Коулманның сөзіне сүйенсек, "Сот актілері мен басқа да шашыраңқы құжаттарды зерттеудің тарихи қиындығы ғана Маккиннің, Джон Маршалл емес, АҚШ-та тәуелсіз сот жүйесін құруда ең көп үлес қосқанын мойындауға кедергі келтіреді. Пенсильвания конституциясын кемшілік деп есептеген бас судья ретінде ол соттың конституцияға қайшы деп таныған заңдарды жою құқығына ие екенін жариялады, бұл АҚШ Жоғарғы Сотының сотқа қадағалау құқығын орнатуынан он жыл бұрын болды. Ол айыпталушылардың құқықтарын кеңейтіп, жаза реформасын қолдады, бірақ әйелдердің құқықтарының кеңеюін және штаттың құлдықты жою процесін тануға асықпады". Ол АҚШ Конституциясын ратификациялаған Пенсильвания конвенциясының мүшесі болды. 1789/90 жылдарғы Пенсильвания штатының конституциялық конвенциясында ол күшті атқарушы билікті жақтады және өзі федералист болды. Бірақ 1796 жылы федералистердің ішкі саясатына және Ұлыбританиямен жасалған келісімдерге наразы болған ол ашық түрде Джефферсондық республикашыл немесе Демократиялық республикашыл болып шықты. Пенсильванияның бас судьясы ретінде Маккин Уиски көтерілісіне қатысты. 1794 жылдың 2 тамызында ол көтеріліс туралы кеңеске қатысты. Онда Вашингтон, оның кабинеті, Пенсильванияның губернаторы және басқа да шенеуніктер болды. Вашингтон көтерілісті "Конституциямыз бен заңдарымыздың соңына" апаруы мүмкін қауіпті жағдай деп бағалады. Вашингтон "ең қатаң және тиімді шараларды" қолдауды ұсынды, бірақ оның мәнін нақты айтпады. Маккин мәселені әскери емес, сотқа беру керек деп, көтерілісшілерді соттап, жазалау керек деп мәлімдеді. Александр Гамильтон "әскери күшті дереу қолданудың қажеттігін" талап етті. Бірнеше аптадан кейін Маккин және генерал Уильям Ирвин Пенсильванияның губернаторы Томас Миффлинге хат жазып, бүлікшілермен келіссөздер жүргізу үшін федералдық комиссиялардың миссиясын талқылады, оларды "жақсы ниетті" деп сипаттады. Алайда Маккин мен Ирвин үкіметтің көтерілісті басуы керек деп санады, оның жақын маңдағы округтерге таралуын болдырмау үшін. Маккин Пенсильванияның губернаторы болып сайланды және 1799 жылдың 17 желтоқсанынан 1808 жылдың 20 желтоқсанына дейін үш мерзімге қызмет етті. 1799 жылғы сайлауда ол федералисттік партияның үміткері Джеймс Росске қарсы жеңіске жетті, ал 1802 жылғы сайлауда одан да оңай жеңді. Бастапқыда Маккин федералистерді мемлекеттік лауазымдардан қуды, сондықтан оны "олжалау жүйесінің әкесі" деп атады. Бірақ 1805 жылы үшінші мерзімге үміткер болған Маккин өзінің Демократиялық-Республикалық партиясының фракцияларымен келіспеді, ал Пенсильвания Бас Ассамблеясы губернаторлыққа спикер Саймон Снайдерді ұсынды. Содан кейін Маккин федералистермен "Квидтер" деп аталған одақ құрып, Снайдерді жеңді. Кейін ол Джефферсондықтарды мемлекеттік лауазымдардан аластата бастады. Губернатордың күшті атқарушы және сот билігіне сенімін ықпалды "Аврора" газетінің баспашысы Уильям П. Дуэн және Филадельфиялық халықшыл Майкл Лейб қатты сынады. Олар оның импичментін талап ететін жазбаларды жариялағаннан кейін, Маккин 1805 жылы Дуэнге қарсы жала жабу ісін қозғады. Пенсильванияның Өкілдер палатасы 1807 жылы губернаторға импичмент жариялады, бірақ оның қалған мерзімінде оның жақтастары импичмент процесінің өтуіне кедергі келтірді, және мәселе тоқтатылды. Маккин қызметтен кеткеннен кейін сот ісі шешілгенде, оның ұлы Джозеф Дуэннің адвокатын Маккин Пенсильвания халқын "clodpoles" (clodhoppers) деп атады деп мағынасыз айтқандығы үшін ашуланды. Маккиннің басқа да жетістіктеріне барлық адамдарға тегін білім беруді кеңейту және сексен жасында Филадельфия азаматтарының тобын 1812 жылғы соғыс кезінде күшті қорғаныс ұйымдастыруға бастама беру кірді. Ол зейнеткерлік жылдарын Филадельфияда жазумен, саяси мәселелерді талқылаумен және инвестициялар мен жылжымайтын мүлік арқылы тапқан байлығының құрметімен өткізді.
McKean started his long tenure as chief justice of Pennsylvania on July 28, 1777, and served in that capacity until 1799. There, he largely set the rules of justice for revolutionary Pennsylvania. According to the biographer John Coleman, "only the historiographical difficulty of reviewing court records and other scattered documents prevents recognition that McKean, rather than John Marshall, did more than anyone else to establish an independent judiciary in the United States. As chief justice under a Pennsylvania constitution he considered flawed, he assumed it the right of the court to strike down legislative acts it deemed unconstitutional, preceding by ten years the U. S. Supreme Court's establishment of the doctrine of judicial review. He augmented the rights of defendants and sought penal reform, but on the other hand was slow to recognize expansion of the legal rights of women and the processes in the state's gradual elimination of slavery." He was a member of the convention of Pennsylvania that ratified the Constitution of the United States. In the Pennsylvania State Constitutional Convention of 1789/90, he argued for a strong executive and was himself a Federalist. Nevertheless, in 1796, dissatisfied with the Federalists' domestic policies and compromises with Great Britain, he became an outspoken Jeffersonian Republican, or Democratic Republican. While chief justice of Pennsylvania, McKean played a role in the Whiskey Rebellion. On August 2, 1794, he took part in a conference on the rebellion. In attendance were Washington, his Cabinet, the governor of Pennsylvania, and other officials. Washington interpreted the rebellion to be a grave threat could mean "an end to our Constitution and laws." Washington advocated "the most spirited and firm measure" but held back on what that meant. McKean argued that the matter should be left up to the courts, not the military, to prosecute and punish the rebels. Alexander Hamilton insisted upon the "propriety of an immediate resort to Military force." Some weeks later, Mckean and General William Irvine wrote to Pennsylvania Governor Thomas Mifflin and discussed the mission of federal committees to negotiate with the Rebels, describing them as "well disposed." However, McKean and Irvine felt the government must suppress the insurrection to prevent it from spreading to nearby counties. McKean was elected governor of Pennsylvania and served three terms from December 17, 1799, to December 20, 1808. In the 1799 election, he defeated the Federalist Party nominee James Ross and again more easily in the 1802 election. At first, McKean ousted Federalists from state government positions and so he has been called the father of the spoils system. However, in seeking a third term in 1805, McKean was at odds with factions of his own Democratic Republican Party, and the Pennsylvania General Assembly instead nominated Speaker Simon Snyder for governor. McKean then forged an alliance with Federalists, called "the Quids," and defeated Snyder. Afterwards, he began removing Jeffersonians from state positions. The governor's beliefs in stronger executive and judicial powers were bitterly denounced by the influential Aurora newspaper publisher William P. Duane and the Philadelphia populist Michael Leib. After they led public attacks calling for his impeachment, McKean filed a partially successful libel suit against Duane in 1805. The Pennsylvania House of Representatives impeached the governor in 1807, but, for the rest of his term, his friends prevented an impeachment trial from being held, and the matter was dropped. When the suit was settled after McKean left office, his son Joseph angrily criticized Duane's attorney for alleging out of context that McKean referred to the people of Pennsylvania as "clodpoles" (clodhoppers). Some of McKean's other accomplishments included expanding free education for all and, at age eighty, leading a Philadelphia citizens group to organize a strong defense during the War of 1812. He spent his retirement in Philadelphia in writing, discussing political affairs, and enjoying the considerable wealth that he had earned through investments and real estate.
Өлім, құрмет және мұра
МакКин 1785 жылы Цинциннатидің Пенсильвания қоғамының мүшесі болды және кейіннен оның вице-президенті болды. МакКинге сондай-ақ құрметті заң ғылымының докторы (LL. D.) дәрежесі берілді: (а) 1781 жылы Нью-Джерси колледжінде (кейін Принстон университеті деп аталды), (б) 1782 жылы Дартмут колледжінде және (в) 1785 жылы оның бітірген оқу орны – Пенсильвания университетінде. Пенсильвания университетінің заң профессоры Джеймс Уилсонмен (Тұңғыш Әкелердің бірі) МакКин 1790 жылы «Америка Құрама Штаттарының Конституциясына түсініктемелер» кітабын жариялады. МакКин Филадельфияда қайтыс болды және сол жердегі Бірінші Пресвитериан шіркеуінің зиратына жерленді. 1843 жылы оның денесі Лорел-Хилл зиратына көшірілді. Пенсильвания штатындағы МакКин окруғы, сондай-ақ Нью-Касл округіндегі Томас МакКин атындағы орта мектеп, Филадельфиядағы МакКин көшесі және Делавэр университетіндегі МакКин Холл жатақханасы оның құрметіне аталған. Пенсильвания штаты университетінде де оның атымен жатақхана мен кампус жолы бар. Қызығы, Бруклиндегі (Нью-Йорк) «Кип-стрит» көшесінің аты оның құрметіне қате жазылған. Бруклиндегі көптеген көшелер Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған адамдардың есімдерімен аталған, ал «Кип-стрит» жоспарлаушылардың оның қолына дұрыс оқи алмауының нәтижесі. Кейбір мәліметтерде МакКиннің «М» әрпі ортаңғы әрпі ретінде қате түсінікке түскен, ал МакКиннің «n» әрпіндегі әшекей «n» әрпінің орнына «p» деп оқылған. МакКиннің бойы алты футтан асатын, ол әдетте үлкен үшбұрыш пішіндес шляпа киіп, алтын бағы бар таяқ ұстайтын. Ол тез ашуланатын, күшті мінезді, «беті жұқа, мұрны бүркіт сияқты, көзі қызыл» адам еді. Джон Адамс оны «Континенттік Конгрестегі үш адамның бірі ретінде сипаттады, ол маған осы мәселенің соңына дейін басқаларға қарағанда анық көрінді». Бас судья және Пенсильванияның губернаторы ретінде ол жиі дау-дамайдың ортасында болды.
McKean was a member of the Pennsylvania Society of the Cincinnati in 1785 and was subsequently its vice president. McKean was also bestowed honorary LL. D. degrees (a) in 1781 by College of New Jersey (later renamed Princeton University), (b) in 1782 by Dartmouth College, and (c) in 1785 by his alma mater, University of Pennsylvania. With University of Pennsylvania law professor James Wilson (Founding Father), McKean published "Commentaries on the Constitution of the United States" in 1790. McKean died in Philadelphia and was buried in the First Presbyterian Church Cemetery there. In 1843, his body was moved to Laurel Hill Cemetery. McKean County, Pennsylvania is named in his honor, as is Thomas McKean High School in New Castle County, also McKean Street in Philadelphia, and the McKean Hall dormitory at the University of Delaware. Penn State University also has a residence hall and a campus road named for him. Oddly, the name of "Keap Street" in Brooklyn, New York, is the result of an erroneous effort to name a street after him. Many Brooklyn streets are named after signers of the Declaration of Independence, and "Keap Street" is the result of planners being unable to accurately read his signature. In some accounts the "M" of McKean was mistaken for a middle initial, and the flourish on the "n" in McKean led to the n being misread as a "p". McKean was over six feet tall, and he typically wore a large cocked hat and carried a gold headed cane. He was a man of quick temper and vigorous personality, "with a thin face, hawk nose and hot eyes." John Adams described him as "one of the three men in the Continental Congress who appeared to me to see more clearly to the end of the business than any others in the body." As chief justice and governor of Pennsylvania he was frequently the center of controversy.
Танымал мәдениетте
1969 жылғы Бродвей мюзиклі "1776"-да Маккин қару ұстаған, міңгірленуге бейім, қарт шотландық ретінде бейнеленген, ол бай және консервативті плантатор Джордж Ридпен араласпайды. Шындығында, Маккин мен Рид Делавэрдегі қарама-қарсы саяси топтардың өкілдері болған, бірақ Маккин шотланд иммигранты емес еді. Оның ата-анасы ирланд пресвитериандары (Америкада "шотланд-ирландтар", ал Солтүстік Ирландияда "Ульстер шотландтары" деп аталады). Оның тегі "mc CANE" деп дұрыс айтылады, бірақ мюзиклдің киноға бейімделуінде "mc KEEN" деп қате айтылған. Маккиннің алғашқы Бродвей актерлік құрамындағы рөлін Брюс МакКей, ал 1972 жылғы фильмде Рей Миддлтон сомдады.
In the 1969 Broadway musical, 1776, McKean is portrayed as a gun toting cantankerous old Scot who cannot get along with the wealthy and conservative planter George Read. In truth, McKean and Read belonged to opposing political factions in Delaware, but McKean was not a Scottish immigrant. His parents were Irish Presbyterians (referred to as "Scotch Irish" in America and "Ulster Scots" in Northern Ireland). His surname is pronounced mc CANE but was mispronounced as mc KEEN in the film adaptation of the musical. McKean was portrayed by Bruce MacKay in the original Broadway cast and Ray Middleton in the 1972 film version.