1383-1385 жылдардағы португалиялық тәуелсіздік үшін шешуші шайқас

Кіріспе

1383-85 жылғы португалдық билік аралықтағы шешуші соңғы шайқас

4000 жаяу әскер
1700 найза
800 арбалетші
200 ағылшын ұзын садақшысы
| күш2 = шамамен 31,000 адам: Португалияның орталық бөлігіндегі Лейрия және Алькобаса қалалары арасындағы Сан-Жоржеде. Нәтижесінде португалдар шешуші жеңіске жетіп, Кастилияның португал тағына деген құлшынын тоқтатты, 1383-85 жылдардағы дағдарысты аяқтады және Иоанн Португалияның патшасы ретінде бекітілді. Португалияның тәуелсіздігі сақталды және Авиз әулеті құрылды. Кастилия әскерлерімен ұсақ-кене шекаралық қақтығыстар 1390 жылы Кастилияның Иоанн I қайтыс болғанға дейін жалғасты, бірақ бұл жаңа әулетке ешқандай нақты қауіп келтірмеді.

Кіріспе

14 ғасырдың соңы Еуропада төңкеріс пен дағдарыс кезеңі болды. Англия мен Франция арасындағы жүз жылдық соғыс Батыс Франция үшін жүріп жатқанда, қара өлім континентті шарпып, кедейлерді аштық қамлады. Португалия да осы қиындықтардан тыс қалмады. 1383 жылдың қазан айында Португалия королі Фердинанд I ұлсыз қайтыс болды, мұрагерлік таққа талапкер болатын ешкім жоқ еді. Оның Леонор Телес де Менесеспен некесінен аман қалған жалғыз баласы – Португалия принцессасы Беатрис еді. Сол жылдың сәуір айында король Кастилия королі Хуан I-мен Сальватерра-де-Магос шартын жасасты. Шарты бойынша, Беатрис ханшайым Кастилия королі Хуан I-ге үйленуге тиіс болды, ал Португалия тажы осы одақтың ұрпақтарына өтуі керек еді. Бұл жағдай португал халқының көп бөлігін наразылыққа толтырды, ал португалдық дворяндық ханшайымның талабын қолдауға құштар емес еді, себебі бұл Португалияның Кастилия құрамына енуіне әкелуі мүмкін еді. Сонымен қатар, Лиссабонның ықпалды саудагерлері келіссөздерден шеттетілгеніне ашуланды. Нақты талапкер болмағандықтан, Португалия 1383-85 жылдар аралығында патшасыз қалды, бұл кезең 1383-85 жылдардағы дағдарыс деп танылды. Алғашқы ашық қарсылық актісі 1383 жылдың желтоқсанында Авиз орденінің ұлы магистрі (Португалияның Петр I-нің заңды емес ұлы) Жоао фракциясының қолдауымен граф Андейроны өлтіру болды. Бұл Лиссабон саудагерлерін оны "мемлекеттің ректоры және қорғаушысы" деп жариялауға итермеледі. Бірақ Кастилия королі өзінің және әйелінің таққа талабынан бас тартпады. Жағдайды қалыпқа келтіру және өзі үшін немесе Беатрис үшін тәжді қамтамасыз ету үшін ол Леонорды регенттік қызметінен бас тартуға мәжбүр етті. 1384 жылдың сәуір айында Алентежода Нуньо Альварес Перейра Атолейрос шайқасында португалдық әскердің әлдеқайда кішігірім күштерін бастап, жазалау экспедициясын жеңді. Бұл португалдықтарға ешқандай шығынсыз, атты әскерді кері қайтару үшін жаяу әскерді шаршы құрудың қорғаныс тактикасын қолданудың мысалы болды. Кастилия королінің өзі басқарған екінші, ірі экспедиция 1384 жылдың жазында Лиссабонды төрт ай қоршап алды, бірақ Нуньо Альварес Перейраның қысымы мен оба эпидемиясы салдарынан азық-түлік жетіспеуінен кейін шегінуге мәжбүр болды. Өзінің талабын нығайту үшін Жоао Авизский саясатқа және Ватиканмен де, Англиямен де қарқынды дипломатиялық келіссөздерге қатысты. 1384 жылдың қазан айында Ричард II Португалияның регенті Жоаоға (кейін король Жоао I) хат жазып, Англияда оның елшілері – Сантьяго орденінің магистрі Дом Фернандо және Португалияның канцлері Лоранс Фогасамен жүргізілген келіссөздер туралы хабарлады. Келісімге қол жеткізілгенін, оған сәйкес Португалияны Кастилиялық көршісінен қорғау үшін шағын ағылшын контингенті жіберілетіні айтылды. 1385 жылдың 6 сәуірінде (Атолейрос шайқасының "ғажайып" мерейтойы, сәйкес келетін күн) корольдік кеңес (португал тілінде Кортес) Коимбрада жиналып, оны Португалияның королі Жоао I деп жариялады. Таққа отырғаннан кейін Португалияның Жоао I ханшайым Беатрис пен оның күйеуінің талаптарын қолдаған қалаларды – Каминха, Брага және Гимараесті және басқаларын аннексиялады. Бұл "қарсылыққа" ашуланған Хуан I май айында екі бағыттан 31000 адамнан тұратын әскерді жіберді. Кішігірім солтүстік күштері шекарадағы қалаларды тонап, өртеп жіберді, бірақ маусымның бірінші аптасында Транкосо шайқасында жергілікті португалдық дворяндардан жеңілді. Кастилиялықтардың басып кіруі туралы хабарды естіген Португалияның Жоао I армиясы Томар қаласында Португалияның констеблі Нуньо Альварес Перейрамен кездесті. Олар Лиссабонға жақындап, оны қайтадан қоршауға алудан бұрын кастилиялықтарға қарсы тұруды шешті. 1385 жылғы Пасхада 1373 жылғы Англия-Португалия шартын орындау үшін Гаскониядан жалдамалы әскер келді (әлі күнге дейін әлемдегі ең көне халықаралық шарт). Бұл отрядқа жүз жылдық соғыстың ардагерлері болған 200-ге жуық ағылшын садақшылары мен көбінесе ағылшын және гаскондықтардан құралған 500-ге жуық жергілікті жаяу әскерлер, сондай-ақ флоренциялық еріктілер кірді. Португалдықтар Лейрия қаласына жақын жерде шабуылдаушы әскерді тосқауылға алуға аттанды. Нуньо Альварес Перейра шайқас өтетін жерді таңдау міндетін өз мойнына алды. Расселлдің айтуынша, екі португалдық көшбасшы (Нуньо Альварес пен Анто Васкес) соғыс тактикасындағы жаңа жетістіктерді – садақшыларды және аттан түскен жаяу әскерді пайдалануды меңгергенін көрсетті. Таңдалған жер – Альжубаррота маңындағы Сан-Хорхе, өзендермен қоршалған, шашыраңқы төбе, ең кең нүктесінде Чуа да Феираның кішкентай елді мекені орналасқан. Әскерін Лиссабонға бағыттап, Жоао Авиз Кастилия королі Хуанның күшін бас шаһарды қоршаудан аударды және оны өз шарттарымен шайқасуға мәжбүр етті. Ағынкур шайқасындағыдай, бұл шайқастың жеңілімі Авиздің мүддесі үшін шешуші жеңіс болды, тіпті кішкентай күштермен және ресурстармен.

The end of the 14th century in Europe was a time of revolution and crisis, with the Hundred Years' War between the English and the French for Western France, the Black Death devastating the continent, and famine afflicting the poor. Portugal was no exception. In October 1383, King Ferdinand I of Portugal died with no son to inherit the crown. The only surviving child of his marriage with Leonor Telles de Meneses was a girl, Princess Beatrice of Portugal. In April of that same year the King had signed the Treaty of Salvaterra de Magos with King Juan I of Castile. The treaty determined that Princess Beatrice was to marry Juan I, king of Castile, and the Crown of Portugal would belong to the descendants of this union. This situation left the majority of the Portuguese discontented, and the Portuguese nobility was unwilling to support the claim of the princess because that could mean the incorporation of Portugal into Castile. Also, the powerful merchants of the capital, Lisbon, were enraged at being excluded from the negotiations. Without an undisputed option, Portugal remained without a king from 1383–85, in an interregnum known as the 1383–85 Crisis. The first clear act of hostility was carried out in December 1383 by the faction of John (João), the Grand Master of the Aviz Order (and a natural son of Peter I of Portugal), with the murder of Count Andeiro. This prompted the Lisbon merchants to name him "rector and defender of the realm". However, the Castilian king would not relinquish his and his wife's claims to the throne. In an effort to normalize the situation and secure the crown for himself or Beatrice, he forced Leonor to abdicate from the regency. In April 1384, in Alentejo, a punitive expedition was promptly defeated by Nuno Álvares Pereira, leading a much smaller Portuguese army at the Battle of Atoleiros. This was an example of the use of the defensive tactic of forming an infantry square to repel cavalry, reportedly without any casualties to the Portuguese. A larger second expedition led by the Castilian king himself reached and besieged Lisbon for four months in the summer of 1384, before being forced to retreat by a shortage of food supplies due to harassment from Nuno Álvares Pereira, and the bubonic plague. In order to secure his claim, John of Aviz engaged in politics and intense diplomatic negotiations with both the Holy See and England. In October 1384, Richard II wrote to John (later King John I), regent of Portugal, reporting on negotiations, conducted in England, with John's envoys Dom Fernando, master of the order of Santiago, and Laurence Fogaça, chancellor of Portugal saying that an agreement had been reached under which a small English contingent was to be sent to Portugal, to help defend the kingdom against its Castilian neighbor. On 6 April 1385, (the anniversary of the "miraculous" battle of Atoleiros, a fortuitous date), the Council of the kingdom (Cortes in Portuguese) assembled in Coimbra and declared him King John I of Portugal. After his accession to the throne, John I of Portugal proceeded to annex the cities whose military commanders supported Princess Beatrice and her husband's claims, namely Caminha, Braga, and Guimarães among others. Enraged by this "rebellion", Juan I ordered a host of 31,000 men to engage in a two pronged invasion in May. The smaller Northern force sacked and burnt towns along the border, before being defeated by local Portuguese nobles in the battle of Trancoso, in the first week of June. On the news of the invasion by the Castilians, John I of Portugal's army met with Nuno Álvares Pereira, the Constable of Portugal, in the town of Tomar. There they decided to face the Castilians before they could get close to Lisbon and lay siege to it again. Mercenaries arrived from Gascony at Easter of 1385, sent to honor the Anglo Portuguese Treaty of 1373 (still the oldest active international treaty in the world). This company was composed of about 200 English longbowmen, veterans from the Hundred Years' War, and around 500 locally recruited men at arms mostly of English and Gascon background, though a Florentine volunteer was also mentioned. The Portuguese set out to intercept the invading army near the town of Leiria. Nuno Álvares Pereira took on the task of choosing the ground for the battle. Russell notes that the two Portuguese leaders (Nuno Álvares and Antão Vasques) had already shown themselves masters of the new developments in methods of warfare, i. e. the use of archers and dismounted men at arms. The chosen location was São Jorge near Aljubarrota, especially suitable for the chosen military tactic, being a small flattened hill surrounded by creeks, with the very small settlement of Chão da Feira at its widest point, still present today. By having his army on the road to Lisbon, John de Avis effectively lured John of Castile's attention from laying siege at the capital itself and morally forced him to offer battle there, on his own terms. As in the Battle of Agincourt, winning this pitched battle would mean a decisive victory for Avis' cause, even with smaller numbers and resources.

Португалиялық ережелер

14 тамызда таңғы сағат 10-да Иоанн I әскері осы төбенің солтүстік жағында орналасып, кастильдіктердің жақын арада пайда болатын жолға қарама-қарсы тұрды. 14 ғасырдағы басқа қорғаныс шайқастарында (мысалы, Баннокберн (1314), Креси (1346) немесе Пуатье (1356) сияқты) жай-күйі келесідей болды: ортада жаяу әскер мен аттан түскен атты әскер, ал қанаттарда – садақшылар. Авангардтың сол қанатында (кейін сол қанатты жауып) екі жүзге жуық үйленбеген жас ақсүйектерден құралған отряд тарихқа "Ала дос Наморадос" (Сүйіктілер қанаты) деген атпен енді; оң қанат, сондай-ақ екі жүз сарбазды құрады, "Ала де Мадрессильва" немесе Балғау қанаты деп аталды, бірақ олар бірдей батырлық даңққа ие болмады. Екі жағынан әскерді табиғи кедергілер – сағалар мен тік беткейлер қорғады. Артқы сапта Португалияның Иоанн I-нің өзі басқарған қосымша күштер болды. Осы биік орналасқан жерден португалдар жаудың жақындасуын бақылай алды және алдарында тік жарлы таулар болды. Португалиялықтардың позициясының артқы жағы, шын мәнінде соңғы шайқаста оның алдыңғы жағы болды, тар беткейдің жоғарғы бөлігінде орналасқан, ол шағын ауылға дейін жетті және жаудың атты әскерін күлдіреу және тұзаққа түсіру үшін жасалған күрделі траншеялар мен тікенді сымдармен қоршалған. Осы қазба тактикасы осы кезеңде дамыды және Франциядағы ағылшындар мен мұрагерлік дағдарысының сирек кездесетін шайқастарында португалдар кеңінен қолданды. Бұрынғы кең таралған сенімге қарамастан, Иоанн де Авис жағындағы португалдық жаяу әскерлері нашар жабдықталған, ал оның жаяу әскерлері жартылай қарусыз болған деген пікірге негіз жоқ. Португалдық рыцарлық класы, тіпті Мастер де Авис жағында қалғандар да, көптеген жоғары дворяндар Джон Кастилияны қолдағандықтан, сол кездегі ибериялық стандарттарға сай рыцарлық жинақты алуға шамасы жетті. Португалиялық бастапқы дереккөздер португалдық жабдықтың салыстырмалы нашарлығын жеңістің даңқын арттыру үшін пайдаланғанымен, Джон Кастилия тарапынан жасалған шабуылдың көп бөлігі ауыр қаруланған жаяу әскерлер мен кемінде пошта мен төсеніштен жасалған бронямен қаруланған жеңіл атты әскерлердің күшімен жүзеге асырылғанын ескеру қажет. Фрей Педро Лиссабонда шайқастан кейін сөйлеген уағызында португалдық жабдықты былай сипаттады: "Португалдықтар [ ] нашар және жақсы қаруланбаған; бірінде темір броня болса, екіншісінде төсеніш болмады, ал кирасасы барлардың қолында қолғап болмады, көптегендері ашық беткейлі бас киімдермен жүрді. Егер олардың барлық қарулары тиісінше жиналған болса, онда халықтың үштен біріне жеткіліксіз болар еді". Бұл жабдық жаяу әскер үшін жеткілікті болғанымен, ол қарулы адамнан күтілетін стандарттардан төмен болды, бірақ Лиссабон әскерінің көп бөлігін құрады. Басқа дереккөздер португалдық қару-жарақтары туралы былай дейді: "әркімнің қорғаныс қарулары – камаилмен бас киімдер, ашық немесе визері бар, пластиналардан жасалған жамылғылар, төсенішті броня, поштадан жасалған көйлектер, поштадан жасалған белдіктер және кирасалар; ал шабуыл үшін – темір мен қорғасыннан жасалған найзалар мен балталар, және оларды алуға шамасы келгендер үшін – балталар".

At around 10 o'clock in the morning of the 14th of August, the army of John I took its position at the north side of this hill, facing the road where the Castilians would soon appear. As in other defensive battles of the 14th century (Bannockburn (1314), Crécy (1346) or Poitiers (1356), for example), the dispositions were as following: dismounted cavalry and infantry in the centre with archers occupying the flanks. Notably, on the vanguard's left wing (later covering the left flank), a company composed by some two hundred unmarried young nobles is remembered to history as the "Ala dos Namorados" (Lovers' Flank); the right wing, also two hundred strong, known as "Ala de Madressilva" or Honeysuckle Flank, didn't achieve the same heroic fame. On either side, the army was protected by natural obstacles (in this case, creeks and steep slopes). In the rear, reinforcements were at hand, commanded by John I of Portugal himself. In this topographically high position, the Portuguese could observe the enemy's arrival and were protected by a steep slope in their front. The rear of the Portuguese position, which was in fact its front in the final battle, was at the top of a narrow slope, which came up to a small village, and was further defended by a complex series of interlocking trenches and caltrops designed to surprise and trap the enemy cavalry. This trenching tactic was developed around this time and used extensively by both the English in France and the Portuguese in the rare set piece battles of the Crisis of the Succession. Contrary to previous popular belief that Portuguese men at arms on John de Avis' side were badly equipped, and that his foot soldiers were almost with no armor, there's no reason to believe the Portuguese knightly class, even the ones that remained at Master de Avis' side — as most of the upper nobility supported John of Castile, were not able to afford the knightly harness expected in the same Iberian standards of its time. And while the Portuguese primary sources use the comparative inferiority of Portuguese equipment to increase the glory of their victory, this should be considered by the light that most of the action made by John of Castile's side was enjoyed by heavily armored men at arms, and by jinete light cavalry armed with at least a combination of mail and padded armor. Frei Pedro, in his sermon given at Lisbon after the battle, describes the Portuguese equipment: "The Portuguese [ ] were poorly and badly armed; here, the one that had mail armor didn't have padded armor, and the one that had a cuirass didn't have arm harness, and many of them with open faced bascinets. So that if all their arms were matched as they should, it won't equip a third of the people". While this equipment would be inferior to the standards expected from a man at arms, it would otherwise be well adequate for actual infantry, which composed most of Lisbon's host. Other sources mention Portuguese arms as: "everyone's defensive arms were bascinets with camail, either open faced or with visor, and coats of plates, padded armor, mail shirts, mail skirts and cuirasses; and for offensive spears and pollaxes of iron and lead, and axes for those who could have them".

Кастилия келеді

Кастилия авангарды түстен шамамен кейін солтүстіктен келді. Португалдықтардың мықты қорғаныс позициясын көрген Кастилияның Иоанны Португалияның Иоаннының шарттарымен шайқасудан аулақ болуға шешім қабылдады. Армиясының көптігіне байланысты (шамамен 31 000 адам), кастилиялық армия португалдар тұрған төбені айналып өтуге кірісті. Кастилияның Иоаннының барлаушылары төбенің оңтүстік жағы еңісі жұмсақ екенін анықтады және кастилиялық патша сонда шабуыл жасауды жоспарлады. Бұл қозғалысқа жауап ретінде португалдық армия өз орналасуын өзгертіп, төбенің оңтүстік беткейіне бет алды. Олар жаудан азырақ болғандықтан және аз жерді басып өтуге мүмкіндік болғандықтан, кешкі аспанға дейін соңғы позицияларына жетті. Әскерлердің алаңдауын басу және армияның қорғанысын күшейту үшін генерал Нуно Альварес Перейра бекініс орларын, шұңқырларды және тікенді сымдарды (кальтроптарды) салуға бұйырды. Бұл ағылшын тактикалық әдісі португалдар бұрынғы Атолейрос шайқасында да қолданған және әсіресе атты әскерге қарсы тиімді болды (кастилиялық және француз армияларының күші). Кешкі сағат алтыға қарай кастилиялық армия шайқасқа дайын болды. Кастилияның Иоаннының шайқас туралы баяндамасында айтуынша, оның әскері тамыздың күйдіретін ыстығында ерте таңда бастаған жорықтан шаршаған. Тоқтауға уақыт болмады, ал шайқас жақын арада басталады.

Салдары

Түнде және келесі күні көршілес тұрғындар 5000-ға жуық кастилиялықты өлтірді. Португалия дәстүріне сәйкес, шайқаста Бритс де Алмейда, Падейра де Альжубаррота (Альжубарротаның нан пісірушісі) деген әйел болды. Бұл оқиға аңыздар мен әңгімелерге толы, бірақ кастилиялық әскерлерді қырғынға ұшыратудағы халықтың араласуы, бәрібір тарихи және жеңілген жауға ешқандай мейірім көрсетілмейтін осы кезеңдегі шайқастарға тән. Келесі күні таңертең шайқастың нақты көрінісі ашылды. Далада кастилиялықтардың денелері кішкентай төбені қоршап тұрған арналарды тосуға жеткілікті болды. Осыған байланысты португалия королі жаудың аман қалғандарына кешірім жасап, үйлеріне еркін өтуге рұқсат берді. Сол күні кастилиялық ақсүйектер мен толық әскери бөлімдер (мысалы, кастилиялық Сория қаласы) қаза тапты. Кастилияда ресми аза тұту кезеңі жарияланды, ол 1387 жылғы Рождествоға дейін жалғасты. 1385 жылдың қазан айында Нуно Альварес Перейра кастилиялық аумақтағы Меридаға қарсы алдын ала шабуыл жасап, Альжубарротадағыдан да үлкен кастилиялық армияны жеңді. Кастилиялық әскерлермен ұсақ-түйек шекаралық қақтығыстар 1390 жылы Кастилияның Иоанн I қайтыс болғанға дейін тағы бес жылға созылды, бірақ португалия тәжіне нақты қауіп төндірмеді; кастилиялық тараптан мойындау тек 1411 жылы Айлон (Сеговия) шартына қол қою арқылы келді. Альжубаррота жеңісі Иоанн Авизді Португалияның даусыз королі ретінде бекітті және Авиз үйі Португалия тағына көтерілді. 1386 жылы Португалия мен Англия арасындағы жақын қарым-қатынас Виндзор шартымен тұрақты әскери одаққа әкелді, бұл әлі күнге дейін қолданыстағы ең көне шарт. 1387 жылы Иоаннның Ланкастердің Филиппасына үйленуі португалиялық екінші династияның басталуын білдірді, ал олардың балалары тарихи маңызды үлес қосты. Португалияның он бірінші королі болған Дуарте немесе Эдуард «Философ» және «Сөзді» деген аттармен танылды, ал оның інісі, ханзада Энрике, немесе Генрих Навигатор Африкаға экспедициялар ұйымдастырды. Жеңісін тойлау және құдайдың көмегіне алғыс айту үшін Португалияның Иоанн I Санта-Мария-да-Витория-на-Баталья монастырын салуға және шайқас болған жерге жақын Баталья қаласын құруға бұйрық берді. Монастырь Португалиядағы соңғы готикалық және мануэлин стилінің араласуымен ең жақсы сақталған түпнұсқа мысалдарының бірі болып табылады. Король, оның әйелі Филиппа Ланкастер және бірнеше ұлдары осы монастырьда жерленген. 1393 жылы Д. Нуно Альварес Перейраның туы тұрған жерде Әулие Мария мен Әулие Георгийге арналған шағын шіркеу салынды, бұл шайқас орнының нақты географиялық орнын білуге мүмкіндік берді. 1958 жылы археолог Афонсу ду Пасу алғашқы қазба жұмыстарын ұйымдастырып, 800-ге жуық шұңқырдан және ондаған қорғаныс орларын құрайтын күрделі қорғаныс жүйесін, сондай-ақ Жүз жылдық соғыс кезеңінің ең жақсы сақталған шайқас алаңдарының бірін ашты. 2002 жылдың наурыз айында Антониу Шампалимаудтың бастамасымен Альжубаррота шайқасы қоры құрылды. Оның алғашқы іс-шарасы Альжубаррота шайқас алабын қалпына келтіру болды. 2003 жылдың тамызында Қорғаныс министрлігімен бекітілген хаттама арқылы Қор әскери мұражайды Альжубаррота шайқасының қазіргі заманғы түсіндіру орталығына айналдыруға рұқсат алды. Бұл түсіндіру орталығы 2008 жылдың 11 қазанында ашылды. 2010 жылдың 28 желтоқсанында Португалияның Ресми газетінде № 18/2010 декрет жарияланды, онда Альжубаррота шайқас алаңы «Ұлттық ескерткіш» санатымен заңды түрде танылғаны айтылған.

During the night and throughout the next day, as many as 5000 more Castilians were killed by the neighbouring inhabitants; according to Portuguese tradition surrounding the battle, there was a woman called Brites de Almeida, the Padeira de Aljubarrota (the baker woman of Aljubarrota), said to be very tall and strong, and to possess six fingers on each hand, who by herself killed seven Castilian soldiers as they were hiding in her bakery in the town of Aljubarrota after the battle. This story is clouded in legend and hearsay, but the popular intervention in the massacre of Castilian troops after the battle is, nevertheless, historical and typical of battles in this period, when there was no mercy toward the defeated enemy. On the morning of the following day, the true dimension of the battle was revealed. In the field, the bodies of Castilians were enough to dam the creeks surrounding the small hill. In face of this, the Portuguese King offered the enemy survivors an amnesty and free transit home. Leading figures of the Castilian nobility perished that day, as well as complete army units (such as that of the Castilian city of Soria). An official period of mourning was decreed in Castile that would last until the Christmas of 1387. In October 1385, Nuno Álvares Pereira led a pre emptive attack against Mérida, in Castilian territory, defeating an even larger Castilian army than at Aljubarrota in the battle of Valverde, in Valverde de Mérida. Scattered border skirmishes with Castilian troops would persist for five years more until the death of John I of Castile in 1390, but posed no real threat to the Portuguese crown; recognition from Castile would arrive only in 1411 with the signing of the Treaty of Ayllón (Segovia). This victory of Aljubarrota confirmed John of Aviz as the uncontested King of Portugal and the House of Aviz ascended to the crown of Portugal. In 1386, the closeness of relations between Portugal and England resulted in a permanent military alliance with the Treaty of Windsor, the oldest still active in existence. John's marriage to Philippa of Lancaster in 1387 initiated the Portuguese second dynasty, and their children went on to make historically significant contributions. Duarte, or Edward of Portugal, became the eleventh King of Portugal known as "The Philosopher" and "The Eloquent", and his brother Prince Henrique, or Henry the Navigator, sponsored expeditions to Africa. To celebrate his victory and acknowledge divine help, John I of Portugal ordered the construction of the monastery of Santa Maria da Vitória na Batalha and the founding of the town of Batalha close to the site where the battle was fought. The monastery represents one of the best original examples of Late Gothic architecture in Portugal, intermingled with the Manueline style. The king, his wife Philippa of Lancaster, and several of his sons are buried in this monastery. In 1393, a chapel in honor of St. Mary and St. George was erected in the place where the standard of D. Nuno Álvares Pereira had been during the confrontation, allowing us to know the precise geographic location of the battle site. In 1958, archeologist Afonso do Paço organized the first campaign of excavations, revealing the complex defensive system consisting of about 800 pits and dozens of defensive ditches and revealing one of the best preserved battlefields of the period of the Hundred Years' War. In March 2002, under the initiative of António Champalimaud, the Battle of Aljubarrota Foundation was created. The first of its activities was to recover the battlefield of Aljubarrota. Through a protocol established by the Ministry of Defense in August 2003, the Foundation received authorization to transform the Military Museum into a modern Interpretation Center of the Battle of Aljubarrota. This Interpretation Center was inaugurated on October 11, 2008. On December 28, 2010, the Portuguese Official Journal published the Decret Law n.º 18/2010, which states the legal recognition of the battlefield of Aljubarrota with the category of "National Monument".