Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық мемлекет қайраткері (1807–1889)
British statesman (1807–1889)
Джеймс Говард Харрис, Малмсберидің 3-графы, GCB, PC (1807 жылдың 25 наурызы – 1889 жылдың 17 мамыры), 1820 жылдан 1841 жылға дейін Фитцхарис виконты атанды, Виктория дәуірінің британдық мемлекет қайраткері болған.
James Howard Harris, 3rd Earl of Malmesbury, GCB, PC (25 March 1807 – 17 May 1889), styled Viscount FitzHarris from 1820 to 1841, was a British statesman of the Victorian era.
Өмірбаян және білім
Джеймс Говард Харрис 1807 жылдың 25 наурызында Лондонда дүниеге келді. Ол Джеймс Харристің үлкен ұлы және мұрагері болды, ал анасы – Фрэнсис Батеман Дэшвудтың қызы, Гарриет Сьюзан Дэшвуд, Дэшвуд Велл-Вейлде тұрған және оның әйелі Тереза Марч, Кембриджширдегі Уиллеслет Паркінің иесі Джон Марчтың қызы. Жеке білім алғаннан кейін, ол Итон колледжіне, жеке мектепке, және Оксфордтағы Ориел колледжіне оқуға түсті, сонда ол 1828 жылы бакалавр дәрежесін алды. Бітіргеннен кейін ол Еуропа бойынша саяхаттап, аристократиялық топтармен танысты, соның ішінде кейін Францияның Наполеон III императоры болған Луи Наполеонмен жақын танысты. Ол 1876 жылы қайтыс болды. Бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, Малмсбери 1880 жылдың 1 қарашасында екінші рет Сузан Гамильтонға, Сомерсеттегі Файн-корттың иесі Джон Гамильтонның қызына үйленді.
James Howard Harris was born on 25 March 1807 in London, the eldest son and heir of James Harris, 2nd Earl of Malmesbury, and his wife, Harriet Susan Dashwood, daughter of Francis Bateman Dashwood, of Well Vale, Lincolnshire, and his wife, Teresa March, daughter of John March, of Willeslet Park, Cambridgeshire. Having been educated privately, he went to Eton College, a Public school, and Oriel College, Oxford, graduating from the latter in 1828 with a Bachelor of Arts degree. In the years that followed his graduation, he went travelling around Europe and making acquaintance with aristocratic circles, becoming familiar with Prince Louis Napoleon, who would later become Napoleon III of France. She died in 1876. After the death of his first wife, Malmesbury married a second time, on 1 November 1880, to Susan Hamilton, daughter of John Hamilton of Fyne Court, Somerset.
Саяси мансап
1841 жылы ол консерватор ретінде Уилтон округінен Парламентке сайланды, бірақ әкесі қайтыс болып, ол пэрлік титулын мұраға алды. Малмсбери 1852 жылы Дерби графының және 1858 жылдан 1859 жылға дейін сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Сонымен қатар, ол 1866 және 1868 жылдар аралығында Дерби мен Бенджамин Дизраэлидің, ал 1874 және 1876 жылдар аралығында Дизраэлидің бас хатшысы (Лорд Приви Сил) болды. 1852 жылы ол Тай кеңесіне қабылданды. Лордтар палатасында ол ескі мектептің ықпалды ториі ретінде танылды, осы уақытта Лорд Дерби мен Дизраэли әртүрлі жолдармен сол кезеңнің консервативті идеологиясын қалыптастырды. Сыртқы істер министрі қызметін атқарған екі қысқа мерзімінде Малмсбери сақтық пен консервативтік саясатты ұстанды. Шет елден қуылған Людовик Наполеонмен болған достығы 1852 жылы принц-президенттің империяны қайта орнату шешіміне британдықтардың тез келісуіне ықпал етті, бірақ Малмсберидің 1859 жылғы Италия соғысына дейінгі дағдарыс кезінде Австрияға көбірек жандашу саясатын ұстануына кедергі болмады. Малмсбери Кавурдың әрекеттерінен және Пьемонт сияқты шағын елдің Еуропалық бейбітшілікке оңай қауіп төндіре алуынан қатты алаңдады. Оның ұзақ өмірі және 1884 жылы жарық көрген "Ескі министрдің естеліктері" атты еңбегі оның беделін нығайтты. "Естеліктер" көркем жазылған, көптеген әңгімелерге толы және сол кездегі тарихқа қатысты маңызды материалдарды қамтиды, осы еңбек оның ең басты жетістігі болып саналады. Лорд Малмсбери сонымен қатар әкесінің күнделіктері мен хаттарын (1844) редакциялады, ал 1870 жылы "Бірінші Лорд Малмсбери және оның достары" атты кітабын жариялады.
In 1841 he had only just been elected to the House of Commons for Wilton as a Conservative, when his father died and he succeeded to the peerage. Malmesbury served as Foreign Secretary under the Earl of Derby in 1852 and again from 1858 to 1859 and was also Lord Privy Seal under Derby and Benjamin Disraeli between 1866 and 1868 and under Disraeli between 1874 and 1876. In 1852 he was admitted to the Privy Council. He was regarded as an influential Tory of the old school in the House of Lords at a time when Lord Derby and Disraeli were, in their different ways, moulding the Conservatism of the period. In his two brief terms as foreign secretary, Malmesbury pursued a cautious, Conservative policy. His friendship with the exiled Louis Napoleon helped lead to quick British acquiescence in the Prince President's decision to restore the Empire in 1852, but did not prevent Malmesbury from pursuing a policy relatively sympathetic to Austria during the crisis leading up to the Italian War of 1859. Malmesbury was particularly horrified by the behaviour of Cavour, and at the fact that a small country like Piedmont was able so easily to threaten the European peace. His long life, and the publication of his Memoirs of an Ex Minister in 1884, contributed to his reputation. The Memoirs, charmingly written, full of anecdote, and containing much interesting material for the history of the time, remain his chief title to remembrance. Lord Malmesbury also edited his grandfather's Diaries and Correspondence (1844), and in 1870 published The First Lord Malmesbury and His Friends.
Жеке өмір
Лорд Малмсбери 1889 жылдың мамыр айында 82 жасында баласыз дүниеден өтті, ал оның орнына оның жүрегі туған інісі Эдвард Харрис графтық атаққа ие болды.
Lord Malmesbury died childless in May 1889, aged 82, and was succeeded in the earldom by his nephew, Edward Harris.