Стэнфордтық түрме эксперименті: Психологиялық зерттеу және этикалық даулар
Stanford prison experiment
Стэнфордтық түрме эксперименті: 1971 ж. жүргізілген психологиялық зерттеу, адам мінез-құлқына жағдайдың әсерін көрсетті. Түрме өмірі, психология, тәжірибе.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1971 жылы өткізілген даулы психологиялық эксперимент
Controversial 1971 psychological experiment
Стенфорд түрмесі эксперименті (СТЭ) 1971 жылдың тамызында жүргізілген психологиялық эксперимент болды. Бұл түрме ортасын екі аптаға дейін модельдеу арқылы қатысушылардың реакциялары мен мінез-құлқына жағдайдың әсерін зерттеді. Стенфорд университетінің психология профессоры Филип Зимбардо зерттеуді басқарған зерттеу тобына жетекшілік етті. Қатысушылар жергілікті қоғамдық ортадан «түрмедегі өмірді психологиялық тұрғыдан зерттеуге» қатысуға ниет білдірген ер адамдарға газеттердегі жарнама арқылы күніне 15 доллар (1971 жылы 15 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) ұсынылып, таңдалды. Еріктілер психологиялық тұрақтылығы бағаланғаннан кейін іріктелді, содан кейін кездейсоқ түрде түрмедегілер немесе түрме күзетшілері болып тағайындалды. Сыншылар осы әдістердің дұрыстығына күмән келтірді. «Күзетшілер» деп таңдалған еріктілерге оларды жекелендіру үшін арнайы формалар берілді және олар түрмедегілердің қашуына жол бермеуге нұсқау алды. Эксперимент ресми түрде «түрмедегілердің» Пало-Альто полициясымен қамауға алынуымен басталды. Келесі бес күн ішінде «күзетшілердің» түрмедегілерге жасаған психологиялық зорлық-зомбылығы күшейе түсті. Психолог Кристина Маслах жағдайды бағалау үшін келгеннен кейін, зерттеуге қатысушылардың мінез-құлқына көңілі қалды және ол Зимбардомен сөйлесті. Ол экспериментті алтыншы күні тоқтатты. СТЭ психологиялық эксперименттің этикалық емес мысалы ретінде жиі сілтеме жасалып, сынға ұшырады, ал осы және басқа эксперименттерде қатысушыларға келтірілген зиян американдық университеттерді адамдарға қатысты эксперименттер үшін этикалық талаптарды және институционалдық қарастыруды жақсартуға итермеледі, осылайша олардың да осындай зиянға ұшырауына жол бермеу үшін. Басқа зерттеушілер зерттеуді қайта жасау қиын болғанын анықтады, әсіресе осы шектеулерді ескере отырып. Сыншылар зерттеуді ғылыми емес және алаяқтық деп сипаттады. Атап айтқанда, Тибо Ле Тексье күзетшілерге Зимбардоның қорытындыларын қолдау үшін белгілі бір тәсілдермен әрекет етуді тікелей сұрағандығын анықтады, ал олар экспериментке дейін жазылған. Алайда, Ле Тексьенің мақаласын Зимбардо көбінесе жеке шабуылдарға назар аударғаны және оның қарсы аргументтеріне қайшы келетін қолда бар деректерді назарға алмағаны үшін сынға алды.
The Stanford prison experiment (SPE) was a psychological experiment conducted in August 1971. It was a two week simulation of a prison environment that examined the effects of situational variables on participants' reactions and behaviors. Stanford University psychology professor Philip Zimbardo led the research team who administered the study. Participants were recruited from the local community with an ad in the newspapers offering $15 per day ($15.0 in 1971 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ) to male students who wanted to participate in a "psychological study of prison life". Volunteers were chosen after assessments of psychological stability and then randomly assigned to being prisoners or prison guards. Critics have questioned the validity of these methods. Those volunteers selected to be "guards" were given uniforms specifically to de individuate them, and they were instructed to prevent prisoners from escaping. The experiment officially started when "prisoners" were arrested by real Palo Alto police. Over the following five days, psychological abuse of the prisoners by the "guards" became increasingly brutal. After psychologist Christina Maslach visited to evaluate the conditions, she was upset to see how study participants were behaving and she confronted Zimbardo. He ended the experiment on the sixth day. SPE has been referenced and critiqued as an example of an unethical psychology experiment, and the harm inflicted on the participants in this and other experiments in the post World War II era prompted American universities to improve their ethical requirements and institutional review for human subject experiments in order to prevent them from being similarly harmed. Other researchers have found it difficult to reproduce the study, especially given those constraints. Critics have described the study as unscientific and fraudulent. In particular, Thibault Le Texier has established that the guards were directly asked to behave in certain ways in order to support Zimbardo's conclusions, which were largely written in advance of the experiment. However, Le Texier's article has been criticized by Zimbardo for focusing mostly on ad hominem attacks and ignoring available data that contradicts his counterarguments.
Баспа ісі
American Psychologist және басқа да сарапшы-рецензияланған журналдарда жарияланбастан бұрын, зерттеушілер Naval Research Reviews, International Journal of Criminology and Penology (IJCP) журналында зерттеу нәтижелері туралы хабарлады. Нью-Йорк университетінің және Амстердам университетінің психология оқытушысы Дэвид Амодио Зимбардоның зерттеуін сынға алып, мақаланы "көзге түспейтін журналға" жариялау Зимбардоның әріптес психологтарды зерттеуінің дұрыстығы мен сенімділігіне көндіре алмағанын көрсетті деді. Зимбардоның бұл әрекеті ғылыми мақалаларды сарапшы-рецензияланған ғылыми журналдарда жариялаудан бұрын, басқа журналдарда жариялау арқылы ғылыми ақпарат тарату дәстүрін бұзды. Зимбардоның сөзіне сәйкес, Кемелік зерттеулер кеңсесімен жасалған грант шартында деректерді Naval Research Reviews журналында жариялау талабы болған. Ол, сондай-ақ, Халықаралық криминология және пенология журналының Зимбардоны зерттеуі туралы мақала жазуға шақырғанын және ол кейін Нью-Йорк Таймс журналында зерттеу нәтижелерін кең аудиториямен бөлісу үшін мақала жазғанын айтады. Оның айтуынша, мақаланың жариялануы үшін Америка Психологиялық қауымдастығының ресми журналы American Psychologist-тің өте қатаң талаптарын орындауы қажет болды. American Psychologist журналында жарияланғаннан кейін, зерттеу нәтижелері басқа да сарапшы-рецензияланған журналдар мен кітаптарда да жарияланды. Кездейсоқ таңдау арқылы, қатысушылардың жартысына күзетші рөлі (тоғыз адам және үш қосымша) берілді, ал қалған жартысына тұтқын рөлі (сондай-ақ тоғыз адам және үш қосымша) тағайындалды.
Prior to publishing in American Psychologist and other peer reviewed journals, the researchers reported the findings in Naval Research Reviews, International Journal of Criminology and Penology (IJCP), David Amodio, psychology instructor at both New York University and the University of Amsterdam, dismissed Zimbardo's study, stating that releasing the article to an "obscure journal" demonstrated that Zimbardo was unable to convince fellow psychologists of the validity and reliability of his study. This action taken by Zimbardo broke the tradition of scientific dissemination by publishing in other journals before publishing in a scientific peer reviewed journal. Zimbardo has stated that the grant agreement with the Office of Naval Research included a requirement to publish data in their journal, Naval Research Reviews. He states that the International Journal of Criminology and Penology invited Zimbardo to write about his study in their journal, and he then wrote an article with the New York Times Magazine to share the findings with a broad audience. He states that the article still needed to pass through the very strict requirements of the American Psychologist, the official journal of the American Psychological Association, in order to be published. After publishing the article in the American Psychologist, the findings were also reported in other peer reviewed journals and books. On a random basis, half of the subjects were assigned the role of guard (nine plus three potential substitutes), and half were assigned to the role of prisoner (also nine plus three potential substitutes).
Түрмедегі орта
Тәжірибе басталғанға бір күн бұрын, әрқайсысына үш тұтқынға арналған шағын түрме камералары құрылды. Түрме ауласы үшін кішкентай дәліз, оңашалату камерасы үшін шкаф және күзетшілер мен басшы үшін түрме камераларының қарсы жағында үлкен бөлме дайындалды. Тұтқындар күні-түні өз камераларында және аулада зерттеу аяқталғанша қамауда болады. SPE ресми сайтында қолжетімді цифрлық жазбалар 2017 жылы кеңінен талқыланды, әсіресе басшы Дэвид Джаффе күзетшілердің біріне тәжірибе үшін көбірек қатысуға және "қатаң" болуға кеңес беріп, оның мінез-құлқына әсер етуге тырысқан жазба.
The day before the experiment began, small mock prison cells were set up to hold three prisoners each. There was a small corridor for the prison yard, a closet for solitary confinement, and a bigger room across from the prisoners for the guards and warden. Prisoners were confined and were to stay in their cells and the yard all day and night until the study was finished. Digitized recordings available on the official SPE website were widely discussed in 2017, particularly one where warden David Jaffe tried to influence the behavior of one of the guards by encouraging him to participate more and be more "tough" for the benefit of the experiment.
Бағдарлау
Зерттеушілер эксперимент басталғанға дейін бір күн бұрын күзетшілерге бағдарламалық жиын өткізді. Онда күзетшілерге тұтқындарға дене күші қолдануға тыйым салынды, тамақ пен судан айыруға рұқсат берілмеді, бірақ заң мен тәртіпті сақтау қажеттігі туралы нұсқау берілді. Зерттеушілер күзетшілерге олардың мәртебесін көрсету үшін ағаштан жасалған таяқтар, нағыз түрме күзетшісіне ұқсас киім (жергілікті әскери дүкеннен хаки түсті көйлек және шалбар) және көзге қарауды қиындату және анонимділікті сақтау үшін айналы күн көзілдірік берді. Қадағалаудың болмауы тұтқындарға өздеріне не болатынына әсер ете алмайтындарын көрсетті, нәтижесінде олар жауап беруді тоқтатты және қарсылық танытуын тоқтатты. Көптеген адамдар бұл эксперименттің этикалық тұрғыдан күмәнді деп санайды, ең бастысы – қатысушылар өздерінің қатысуын тоқтатуға ниет білдіргеннен кейін де эксперимент жалғастырылды. Қатысушыларға кез келген уақытта ерікті түрде кете алатындары айтылса да, зерттеушілер оларға рұқсат бермеді. Стэнфорд түрмесі эксперименті қатысушыларға зиян келтірмеу үшін қағидалардың енгізілуіне әкелді. Адамдарға қатысты зерттеулер жүргізілгенге дейін, институционалдық тексеру кеңесі (АҚШ) немесе этика комитеті (Ұлыбритания) оларды тексеріп, Америкалық психологиялық қауымдастық немесе Британдық психологиялық қоғам белгілеген этикалық нормаларға сәйкес екенін растауы керек.
The researchers held an orientation session for the guards the day before the experiment began, during which the guards were instructed not to harm the prisoners physically or withhold food or drink, but to maintain law and order. The researchers provided the guards with wooden batons to establish their status, deindividuating clothing similar to that of an actual prison guard (khaki shirt and pants from a local military surplus store), and mirrored sunglasses to prevent eye contact and create anonymity. With no control, prisoners learned they had little effect on what happened to them, ultimately causing them to stop responding and give up. The experiment was perceived by many to involve questionable ethics, the most serious concern being that it was continued even after participants expressed their desire to withdraw. Despite the fact that participants were told they had the right to leave at any time, the researchers did not allow this. The Stanford prison experiment led to the implementation of rules to preclude any harmful treatment of participants. Before they are implemented, human studies must now be reviewed by an institutional review board (US) or ethics committee (UK) and found to be in accordance with ethical guidelines set by the American Psychological Association or British Psychological Society.
Ұқсас зерттеулер
1967 жылы «Үшінші толқын» эксперименті Калифорния штатының Пало-Альто қаласындағы жоғары мектеп мұғалімі Рон Джонс сыныбында нацистік партияның массалық бақылау әдістеріне ұқсас авторитарлық динамиканы қолдану арқылы екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс халқының қалай әрекет еткенін сыныпқа анық көрсету мақсатымен жүргізілді. Джонстың есептерінің растығы күмәнді болғанымен, зерттеуге қатысқан бірнеше адам оқиғаларды растады. Екі экспериментте де қатысушыларға тағайындалған рөлдеріне байланысты зерттеуден кету қиын болды. Екі зерттеу де адам табиғатын және биліктің әсерін зерттейді. Түрме экспериментінен бұрынғы тестке қарамастан, екі экспериментте де қатысушылардың жеке ерекшеліктері аз әсер етті. Милграм мен Зимбардо зерттеулері қатысушылардың әлеуметтік қысымға бейімделетінін нақты көрсетеді. Бейімделу, кейбір қатысушылардың өзін басқалардан күшті немесе әлсіз сезінуіне мүмкіндік беру арқылы күшейтіледі. Екі экспериментте де адамдардың мінез-құлқы топтық стереотиптерге сәйкес өзгереді және біз басқаларға тікелей, тіпті олардың ниеттері жаман болса да бейімделеміз. Адамдардың жақсы субъект болуға ұмтылысы, жақсылық жасауға ұмтылысынан гөрі басым екені анық көрінеді. 2007 жылы түрмедегі өмірге қатысты зерттеу қатысушылардың өзін-өзі таңдауы мен агрессивті мінез-құлыққа бейімділік арасындағы байланысты зерттеді. Олар жарнамаға жауап бергенде, қатысушылардың «агрессия, авторитаризм, Макиавеллизм, нарциссизм және әлеуметтік үстемдік көрсеткіштері 'түрмедегі өмір' деген сөздері жоқ жарнамаға жауап бергендерге қарағанда айтарлықтай жоғары болса, ал олардың эмпатия мен қайырымдылыққа бейімділігі айтарлықтай төмен болды» деп тапты.
In 1967, The Third Wave experiment involved the use of authoritarian dynamics similar to Nazi Party methods of mass control in a classroom setting by high school teacher Ron Jones in Palo Alto, California with the goal of vividly demonstrating to the class how the German public in World War II could have acted in the way it did. Although the veracity of Jones' accounts has been questioned, several participants in the study have gone on record to confirm the events. In both experiments, participants found it difficult to leave the study due to the roles they were assigned. Both studies examine human nature and the effects of authority. Personalities of the subjects had little influence on both experiments despite the test before the prison experiment. Both the Milgram and Zimbardo studies clearly show that participants conform to social pressures. Conformity is strengthened by allowing some participants to feel more or less powerful than others. In both experiments, the people's behavior are altered to match the group stereotypes and shows that we conform to others passively, even if the subject at hand is malevolent. It is clear that people's desire to be a good subject is much more prevalent than to be a subject that does good. A 2007 study on prison life examined the potential relationship between participant self selection and the disposition toward aggressive behaviors. They found that when responding to an advertisement, participants "were significantly higher on measures of aggressiveness, authoritarianism, Machiavellianism, narcissism, and social dominance than those who responded to a parallel ad that omitted the words 'of prison life,' and they were significantly lower in dispositional empathy and altruism".