Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1-3 ғасырларда өмір сүрген грек грамматигі Антонин Либералис (Ἀντωνῖνος Λιβεράλις) б.з. 100-300 жылдары гүлденген ежелгі грек грамматигі болған.
Greek grammarian who lived between the 1st and 3rd centuries
Antoninus Liberalis (Ἀντωνῖνος Λιβεράλις) was an Ancient Greek grammarian who probably flourished between AD 100 and 300.
Жұмыс
Оның жалғыз сақталған еңбегі – "Метаморфозалар" (Μεταμορφώσεων Συναγωγή, Metamorphoseon Synagoge, сөзбе-сөз "Трансформациялар жинағы"), қырық бір өте қысқаша баяндалған мифтік метаморфозалар туралы әңгімелер жинағы, олар ренжідіген құдайлардың әсерінен туындаған, ерекшелігі – олар өлең емес, прозада жазылған. Адамдар мен әйелдердің, батырлар мен нимфалардың жұлдыздарға (Catasterismi қараңыз), өсімдіктер мен жануарларға, немесе бұлақтарға, тастар мен тауларға айналуы туралы мифтердің әдеби жанры классикалық әлемде кең таралған және танымал болған. Бұл еңбек Овидийдің және Луций Апулейдің "Метаморфоздарынан" жақсы белгілі, тереңдеген параллельдерге ие. Олар сияқты, оның көздері, оларды анықтау мүмкін болған жағдайларда, Никандердің Бойосқа жатқызылған "Гетероуменасы" және "Орнитогониясы" сияқты эллиндік еңбектер болып табылады. Бұл еңбек 9 ғасырдың соңындағы бір қолжазбада сақталған, қазір Гейдельбергтегі Палатин кітапханасында сақталуда; оның ішінде бірнеше еңбек бар. Иоанн Рагуза оны 1437 жылы Базельдегі доминикан монастыріна әкелді; 1553 жылы Иероним Фробен оны Пфальцтың курфюрсті Отто Генриге берді, ол оны кітапханаға тапсырды. 1623 жылы Палатин кітапханасының қалған бөлігімен бірге Римге, ал 1798 жылы Толентино шарты бойынша Наполеон тонауының бөлігі ретінде Парижге әкелінді; 1816 жылы Гейдельбергке қайтарылды. Гвильмус Ксиландер мәтінді 1568 жылы басып шығарды; кейбір беттері жоғалғандықтан, оның басылымы мәтін үшін маңызды дерек көзі болып табылады. Бұл жинақтағы көптеген трансформациялар басқа еш жерде табылмайды, ал кейбіреулері Антониннің туындысы болуы мүмкін. Баяндау стилі – лаконикалық және әңгімелі проза: "бұл мүлдем өнерсіз мәтін", – деп атаған Сара Майерс, Никандер және Боус сияқты амбициялы авторлардың жоғалған метаморфоздарының ең қысқаша тұжырымдамаларын ұсынады. Аудармашы Франсис Селория мәтінді көптеген хапакс легоменаларымен бірге, бірақ толыққанды қабылданатын койна грек тілі деп санайды; ол "мұңды түрде қарапайым" және юморды немесе баяндаушының бейнесін жеткізетін грамматикалық бөлшектерден көбінесе бос.
His only surviving work is the Metamorphoses (Μεταμορφώσεων Συναγωγή, Metamorphoseon Synagoge, literally "Collection of Transformations"), a collection of forty one very briefly summarised tales about mythical metamorphoses effected by offended deities, unique in that they are couched in prose, not verse. The literary genre of myths of transformations of men and women, heroes and nymphs, into stars (see Catasterismi), plants and animals, or springs, rocks and mountains, were widespread and popular in the classical world. This work has more polished parallels in the better known Metamorphoses of Ovid and in the Metamorphoses of Lucius Apuleius. Like them, its sources, where they can be traced, are Hellenistic works, such as Nicander's Heteroeumena and Ornithogonia ascribed to Boios. The work survives in a single manuscript, of the later 9th century, now in the Palatine Library in Heidelberg; it contains several works. John of Ragusa brought it to the Dominican convent at Basel about 1437; in 1553, Hieronymus Froeben gave it to Otto Henry, Elector Palatine, who gave it to the Library. In 1623, with the rest of the Palatine Library, it was taken to Rome; in 1798, to Paris, as part of Napoleonic plunder under the terms of the Treaty of Tolentino; in 1816, it was restored to Heidelberg. Guilielmus Xylander printed the text in 1568; since some leaves have since disappeared, his edition is also a necessary authority for the text. Many of the transformations in this compilation are found nowhere else, and some may simply be inventions of Antoninus. The manner of the narrative is a laconic and conversational prose: "this completely inartistic text," as Sarah Myers called it, offers the briefest summaries of lost metamorphoses by more ambitious writers, such as Nicander and Boeus. Francis Celoria, the translator, regards the text as perfectly acceptable koine Greek, though with numerous hapax legomena; it is "grimly simple" and mostly devoid of grammatical particles which would convey humor or a narratorial persona.