Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық мемлекет қайраткері, 1782–1845 жылдары өмір сүрген Джон Чарльз Спенсер, 3-ші граф Спенсер, (30 мамыр 1782 – 1 қазан 1845), 1783 жылдан 1834 жылға дейін Альторп виконты атанды, британдық мемлекет қайраткері және құлдықты жоюшы болған. Ол 1830 жылдан 1834 жылға дейін лорд Грей мен лорд Мельбурн басшылығымен қазынашылық канцлері қызметін атқарды. Адалдығымен танылғандықтан, оған "Адал Джек" деген лақап ат қойылған.
British statesman, 1782–1845
John Charles Spencer, 3rd Earl Spencer, (30 May 1782 – 1 October 1845), styled Viscount Althorp from 1783 to 1834, was a British statesman and abolitionist. He was Chancellor of the Exchequer under Lord Grey and Lord Melbourne from 1830 to 1834. Due to his reputation for integrity, he was nicknamed "Honest Jack".
Отбасы және ерте жылдары
Оның әкесі Джордж Спенсер, 2-ші граф Спенсер Кіші Питттің, Чарльз Джеймс Фокс пен Лорд Гренвиллдің министрліктерінде қызмет еткен, ал 1794–1801 жылдары Адмиралтействоның бірінші лоры болды. Джордж Спенсер Лорд Луканның үлкен қызына үйленген. Олардың тұңғыш ұлы Джон Чарльз 1782 жылдың 30 мамырында Лондонның Спенсер Хаусында дүниеге келді. 1800 жылы Харроудан кейін ол Кембридждегі Тринити колледжінде тұрып, біраз уақыт математикалық зерттеулермен белсенді түрде айналысты; бірақ ол уақытының көп бөлігін аң аулау мен жарыстарға жұмсады. 1803 жылдың 5 маусымында Нортгемптонширдің лейтенант орынбасары болып тағайындалды. 1804 жылы ол Девондағы Океэмптон округінен парламентке депутат болып сайланды. 1806 жылы ол Лорд Генри Петти мен Лорд Палмерстонға қарсы Кембридж университетінен мандатты иелену үшін орыннан бас тарды (бірақ олар үмітсіз жеңіліске ұшырады), бірақ сол жылы Сент-Олбанс округінен сайланды және қазынашылықтың лорды болып тағайындалды. 1806 жылдың қараша айындағы жалпы сайлауда ол Нортгемптонширден сайланды және графтық округтен өкілдік етуді теңдес титулына ие болғанға дейін жалғастырды. Осы сөзден кейін бірнеше жыл бойы лорд Альторп дебаттарда кейде сөз сөйлеп, әрдайым либерализмді қолдады, бірақ 1813 жылдан 1818 жылға дейін ол төменгі палатада сирек болды. Оның қатыспауының себебі, ішінара, тори министрлігінің қалауына қарсы күресудің бекер екендігіне байланысты болды, бірақ одан да көп себебі әйелінің қайтыс болуына байланысты еді.
His father George Spencer, 2nd Earl Spencer had served in the ministries of Pitt the Younger, Charles James Fox and Lord Grenville, and was First Lord of the Admiralty (1794–1801). George Spencer was married to the eldest daughter of Lord Lucan. Their eldest son, John Charles, was born at Spencer House, London, on 30 May 1782. In 1800, after Harrow, he took up his residence at Trinity College, Cambridge, and for some time applied himself energetically to mathematical studies; but he spent most of his time in hunting and racing. He was appointed a deputy lieutenant of Northamptonshire on 5 June 1803. In 1804, he entered parliament as a member for Okehampton in Devon. He vacated his seat in 1806, to contest the University of Cambridge against Lord Henry Petty and Lord Palmerston (when he was hopelessly beaten), but he was elected that same year for St Albans, and appointed a lord of the treasury. At the general election in November 1806, he was elected for Northamptonshire, and he continued to sit for the county until he succeeded to the peerage. For the next few years after this speech, Lord Althorp occasionally spoke in debates and was always on the side of Liberalism, but from 1813 to 1818 he was only rarely in the House of Commons. His absence was partly due to a feeling that it was hopeless to struggle against the will of the Tory ministry, but more particularly because of the death of his wife.
Төменгі палатаның басшысы
1819 жылы саяси өмірге оралғаннан кейін, ол тиімді банкроттық сотын құру және кішкентай қарыздарды тез қайтару мәселелерін көтерді. Ол осы екі реформаның да 1825 жылға дейін іске асырылуын көрді. Георг IV патшалығының көп бөлігінде вигтердің мемлекеттік биліктегі ықпалы әлсірегенімен, бұл кемшілік 1830 жылы Лорд Альторптың төменгі палатада олардың жетекшісі болып тағайындалуымен жойылды, ал оның осы лауазымға лайықтылығы тәжірибемен дәлелденді. Лорд Грей үкіметінде Альторп Парламент палатасының басшысы және Казнашылық канцлері болды. Ол үкіметтік шаралардың табысқа ие болуына зор үлес қосты. Лорд Джон Расселлмен бірге ол 1832 жылғы реформа заң жобасын қабылдау үшін күресті, жиырмадан астам сөз сөйледі және оның жеңіске жетуіне басты тірек болды деп есептеледі. 1833 жылы Спенсердің жетекшілігімен және үздіксіз лоббилеуінің нәтижесінде Британ империясының барлық территориясында құлдық тоқтатылды.
In 1819, on his return to political life, he pressed for establishing a more efficient bankruptcy court, and of expediting the recovery of small debts; and he saw both these reforms accomplished before 1825. During the greater part of the reign of George IV, the Whigs lost their influence in the state from their want of cohesion, but this defect was soon remedied in 1830 when Lord Althorp was chosen their leader in the lower house, and his capacity for the position was proved by experience. In Lord Grey's government Althorp was both Leader of the House of Commons and Chancellor of the Exchequer. He was instrumental in the success of the government measures. Along with Lord John Russell, he led the fight to pass the Reform Bill of 1832, making more than twenty speeches, and is generally considered the architect of its victory. It was also under Spencer's leadership and consistent lobbying that the House of Commons abolished slavery throughout the British Empire in 1833.
Лордтар
1833 жылғы тарап кетуден кейін виг үкіметі бірте-бірте құлдырап, 1834 жылы әкесінің қайтысынан соң Алторптың Лордтар палатасына өтуімен одан әрі әлсіреген еді. Жаңа лорд Спенсер мемлекеттік істерден қол үзді және зор қуанышпен ауылдық өмірге оралды. Осыдан бастап оның басты қызығушылығы саясат емес, егіншілік болды. Ол көрнекті мал өсіруші және 1838 жылы құрылған Корольдік ауыл шаруашылығы қоғамының тұңғыш президенті болды. Ол сол жылы королева Викторияның тәж кию рәсімінде оған құрмет көрсетті. Саяси достары оған көмекке жиі шақырғанмен, ол өте жақсы көрген тыныш өмірден сирек айырылды. Ол 1845 жылдың 1 қазанында Висеттон қаласында ұрпақ қалдырмай қайтыс болды, ал оның орнына ағасы Фредерик (1857 жылы қайтыс болды) келді.
After the dissolution of 1833, the Whig government had been slowly dying, and was further weakened by Althorp's promotion to the House of Lords following the death of his father in 1834. The new Lord Spencer abandoned the cares of office and returned to country life with unalloyed delight. Henceforth agriculture, not politics, was his principal interest. He was a notable cattle breeder and the first president of the Royal Agricultural Society which was founded in 1838, the year he paid homage to Queen Victoria at her Coronation. Though often urged by his political friends to come to their assistance, he rarely quit the peaceful pleasures which he loved. He died without issue at Wiseton on 1 October 1845, and was succeeded by his brother Frederick (d. 1857).
Атақ-даңқы мен мұрасы
Вигтер реформалық заң жобасын қабылдау үшін партиялық рухтан жоғары тұратын көшбасшыны қажет етті. "Адал Джек Алторп" "қараметті билікте болған ең адал адам" деп аталды. Ол аса шебер тілші болмаса да, оның адалдығы үкімет үшін баға жетпес қазына болды. Генри Хардиндж, 1-ші виконт Хардиндж, Джон Уилсон Крокердің бір сөйлеген сөзін лорд Альторптың "оны толығымен жоққа шығаратын бірнеше деректерді жинағанын, бірақ оларды жоғалтқанын" айтуымен жоққа шығарылғанын айтты. Крокердің ар-намысына лайық, ол Альторптың сөзіне ешқашан күмәнданбайтынын мәлімдеді. Мельбурндағы Спенсер көшесі оның құрметіне берілген атау.
The Whigs required, to carry the Reform Bill, a leader above party spirit. "Honest Jack Althorp" has been called "the most decent man who ever held high Government office". Although he was not a particularly good public speaker, his integrity was an invaluable asset to the Government. Henry Hardinge, 1st Viscount Hardinge said that one of John Wilson Croker's speeches was demolished by the simple statement of Lord Althorp that he "had collected some figures which entirely refuted it, but had lost them." To Croker's credit, he replied that he would never doubt Althorp's word. Spencer Street in Melbourne, is named in his honour.
Неке
1814 жылдың 13 сәуірінде Спенсер Эстер Акломға (1788 жылдың қыркүйегі – 1818 жылдың 11 маусымы) Лондондағы Мейфэрдегі Үстіңгі Брук көшесінде үйленді. Кокэйн "Фарингтон күнделіктерінен" мынаны келтіреді: "ол үйлену арқылы Лорд пен Леди Спенсердің тілегін орындады, бұл оның жеке қалауы емес", ал Леди Элизабет Спенсер Стэнхоуптың хаттарынан: "Джек Алторп оған ұсыныс жасамайынша, ол өзі ұсыныс жасады; және осындай ерекше әрекет бақытты нәтижелерге әкелді. Ол үйленгеннен кейін берілгендігі, үйленуге дейінгі құштарлығының жетіспеуін толық өтеді". Эстер 1818 жылдың 11 маусымында 29 жасында, Англияның Лондоны, Белгравиядағы Халкин көшесінде бала туғанда қайтыс болды және 18 маусымда Англияның Нортгемптоншир графтығындағы Брингтонда жерленді. Джон әйелінің өліміне қатты қайғырып, өмірінің соңына дейін оның естелігін сақтады: ол ешқашан қайта үйленбеуге шешім қабылдады және жоғалтудың тереңдігін көрсету үшін өзінің сүйікті әуесқойлығы – аң аулаудан бас тартты.
On 13 April 1814, Spencer married Esther Acklom (September 1788 – 11 June 1818) at Upper Brook Street, Mayfair, London. Cokayne quotes from the Farington Diaries, "in marrying He complied with the wishes of Lord and Lady Spencer, it was not of His own seeking" and from the Letter Bag of Lady Elizabeth Spencer Stanhope, "since Jack Althorp would not propose to her, she proposed to him; and such an unusual proceeding was fraught with happy consequences his devotion after marriage amply compensated for his lack of ardour before." Esther died on 11 June 1818 at the age of 29 at Halkin Street, Belgravia, London, England, in childbirth and she was buried on 18 June 1818 in Brington, Northamptonshire, England. John was said to be deeply upset by his wife's death and was devoted to her memory for the rest of his life: he resolved never to remarry, and it is said that he gave up hunting, his favourite pastime, to mark the depth of his loss.