Уильям Батлер Йейтстің «Ойсиннің саяхаттары» – ирландтық батыр Ойсин мен Әулие Патрик арасындағы эпикалық поэма. Фаери аралдарындағы 300 жылдық саяхат туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оисиннің саяхаттары (/oʊ/'/ʃ//iː//n/ ohSHEEN') – Уильям Батлер Йейтстің 1889 жылы «Оисиннің саяхаттары және басқа өлеңдер» кітабында жариялаған эпикалық поэмасы. Бұл оның журналдардан тыс алғашқы жариялануы болды және оған бірден маңызды ақын ретінде даңқ әкелді. Бұл повестік өлең қарт ирланд батыры Оисин мен Ирландияны христиан дініне өткізуге жауапты деп саналатын Әулие Патрик арасындағы әңгіме түрінде жазылған. Өлеңнің көп бөлігін Оисин өз саяхаты барысында, 300 жыл бойы Фаери аралдарында өткізгенін айтады. «Оисин» поэмасы модернист сыншылар, мысалы Т.С. Элиот үшін аса танымал болған жоқ. Дегенмен, Харольд Блум Йейтсті зерттеген кітабында осы өлеңді қорғап, оны қайта қарастыруға лайық деп тұжырымдайды.
The Wanderings of Oisin (/oʊ/'/ʃ//iː//n/ ohSHEEN') is an epic poem published by William Butler Yeats in 1889 in the book The Wanderings of Oisin and Other Poems. It was his first publication outside magazines, and immediately won him a reputation as a significant poet. This narrative poem takes the form of a dialogue between the aged Irish hero Oisín and St. Patrick, the man traditionally responsible for converting Ireland to Christianity. Most of the poem is spoken by Oisin, relating his 300 year sojourn in the isles of Faerie. Oisin was not a popular poem with modernist critics like TS Eliot. However, Harold Bloom defended this poem in his book length study of Yeats, and concludes that it deserves reconsideration.
Әңгіме
Пері патшайым Ниамх Оисиннің өлеңдеріне ғашық болып, оны өлмейтін аралдарға қосылуға шақырды. Ол жүз жыл бойы Сидхтардың бірі ретінде аң ауып, билеп, той жасады. Осы уақыттың соңында ол жағаға шашылып жатқан сүңгіні тауып, Фианнамен өткен шақтарын еске алып, мұңайды. Ниамх оны тағы бір аралға алып кетті, онда теңіз құдайы Мананнанның ежелгі, тастап кетілген қамалы тұрды. Мұнда олар бір демонға тұтқынға алынған әйелді тапты, Оисин осы демонмен жүз жыл бойы қайта-қайта шайқасып, соңында жеңіске жетті. Содан кейін олар әлемнен шаршап, соңына дейін ұйықтаған ежелгі алыптардың ұйықтаған бір аралға барды. Ниамх пен Оисин олармен жүз жыл бойы ұйықтап, армандады. Оисин содан кейін Ирландияға оралып, жолдастарын көруге құштар болды. Ниамх оған өзінің атын беріп, жерге тимеу керектігін ескертті, әйтпесе ол қайтып оралмайды. Ирландияға келгенде, әлі жас Оисин өзінің жауынгер серіктерінің қаза болғанын, ал Ирландияның ежелгі діні Патриктің христиан дінімен ауысқандарын көрді. Содан кейін ол екі адамның "құмға толы қапты" көтеріп әрең жүргенін көрді. Ол бір қолымен оны көтеріп, лақтырып жіберу үшін еңкейді, бірақ оның аттың жабдығы үзіліп, жерге құлап, бірден үш жүз жасқа толып кетті.
The fairy princess Niamh fell in love with Oisin's poetry and begged him to join her in the immortal islands. For a hundred years he lived as one of the Sidhe, hunting, dancing, and feasting. At the end of this time he found a spear washed up on the shore and grew sad, remembering his times with the Fianna. Niamh took him away to another island, where the ancient and abandoned castle of the sea god Manannan stood. Here they found another woman held captive by a demon, whom Oisin battled again and again for a hundred years, until it was finally defeated. They then went to an island where ancient giants who had grown tired of the world long ago were sleeping until its end, and Niamh and Oisin slept and dreamt with them for a hundred years. Oisin then desired to return to Ireland to see his comrades. Niamh lent him her horse warning him that he must not touch the ground, or he would never return. Back in Ireland, Oisin, still a young man, found his warrior companions dead, and the pagan faith of Ireland displaced by Patrick's Christianity. He then saw two men struggling to carry a "sack full of sand"; he bent down to lift it with one hand and hurl it away for them, but his saddle girth broke and he fell to the ground, becoming three hundred years old instantaneously.