Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фредерик Уильям Фабер (1814–1863) – ағылшын дін қызметкері, әнұран жазушы және теолог. 1814 жылдың 28 маусымында дүниеге келген, 1863 жылдың 26 қыркүйегінде қайтыс болды. 1845 жылы Англикандықтан Рим католицизміне ауысты. Кейін 1847 жылы католик дін қызметкеріне тоғыстырылды. Оның ең белгілі туындысы – "Аталарымыздың сенімі" әнұраны.
English priest, hymnwriter, and theologian (1814–1863)
Frederick William Faber (28 June 1814 – 26 September 1863) was a noted English hymnwriter and theologian, who converted from Anglicanism to Roman Catholicism in 1845. He was ordained to the Catholic priesthood subsequently in 1847. His best known work is the hymn "Faith of Our Fathers".
Ерте өмір
Фабер 1814 жылғы 28 маусымда Калверлиде, сол кезде Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Калверли приходының ішінде дүниеге келді, онда оның әкесі Томас Фабер викарий болып қызмет еткен. Оның ағасы, теолог Джордж Стэнли Фабер, өнімді автор болған. Фабер қысқа мерзімге Дарем графтығындағы Бишоп Окленд грамматикалық мектебінде оқыды, бірақ балалық шағының көп бөлігі Вестморлендте өтті. Кейіннен ол Харроу және Шрусбериде білім алды, содан кейін 1832 жылы Оксфорд университетінің Баллиол колледжіне қабылданды. 1834 жылы ол Университет колледжінде стипендия алды және 1836 жылы Literae Humaniores мамандығы бойынша екінші сыныптық дипломмен бітірді. Сол жылы ол «Сент-Джонның рыцарлары» атты өлеңі үшін Ньюдигейт жүлдесін жеңіп алды, бұл Джон Кеблден ерекше мақтауға ие болды. Колледждегі достарының арасында Артур Пенрхен Стэнли және Селборнның 1-графы Раунделл Палмер болды. Бітіргеннен кейін ол колледждің мүшесі болып сайланды. Фабердің отбасы гугеноттардан тараған, және олардың арасында кальвинистік сенімдер терең тамырланған. Фабер Оксфордқа келген кезде Англия шіркеуінде дамып келе жатқан Оксфорд қозғалысының англо-католик уағыздарымен танысты. Оның ең белгілі жақтастарының бірі – Университет шіркеуінің викариы Джон Генри Ньюман болды. Фабер осы христиандық сенімдер мен өмір салтының әртүрлі формаларымен күресті. Ол кернеуді жеңілдету үшін Көмдер аймағына ұзақ демалысқа шығып, онда өлеңдер жазатын. Сол жерде ол Уильям Вордсвортпен дос болады. Ақырында ол жастық шағында ұстанған кальвинистік көзқарастарынан бас тартып, Ньюманның ынталы ізбасарына айналды. 1837 жылы Фабер Джордж Смайтпен танысып, олармен тығыз байланыс орнатты. Бірнеше ғалымдар Фабердің осы және басқа да бір жынысты қарым-қатынастар туралы жазған шығармаларында гомоэротикалық бейімділіктерді атап өтті.
Faber was born on 28 June 1814 at Calverley, then within the Parish of Calverley in the West Riding of Yorkshire, where his grandfather, Thomas Faber, was the vicar. His uncle, the theologian George Stanley Faber, had been a prolific author. Faber attended grammar school at Bishop Auckland in County Durham for a short time, but a large portion of his boyhood was spent in Westmorland. He afterwards attended Harrow and Shrewsbury, followed by enrollment in 1832 at Balliol College at the University of Oxford. In 1834, he obtained a scholarship at University College, from which he graduated with second class honours in Literae Humaniores in 1836. In the same year he won the Newdigate Prize for a poem on "The Knights of St John", which elicited special praise from John Keble. Among his college friends were Arthur Penrhyn Stanley and Roundell Palmer, 1st Earl of Selborne. After graduation he was elected a fellow of the college. Faber's family was of Huguenot descent, and Calvinist beliefs were strongly held by them. When Faber had come to Oxford, he was exposed to the Anglo Catholic preaching of the Oxford Movement which was beginning to develop in the Church of England. One of its most prominent proponents was the popular preacher John Henry Newman, vicar of the University Church of St Mary the Virgin. Faber struggled with these divergent forms of Christian beliefs and life. In order to relieve his tension, he would take long vacations in the Lake District, where he would write poetry. There he was befriended by another poet, William Wordsworth. He finally abandoned the Calvinistic views of his youth and became an enthusiastic follower of Newman. In 1837 Faber met George Smythe, with whom he formed an intense bond. Several scholars have noted homoerotic tendencies in Faber's writings about this and other same sex relationships.
Англикандық қызмет
1839 жылы Фабер Англия шіркеуінде дін қызметкері болып тағайындалды, содан кейін өзін ақылы оқытушы ретінде қамтамасыз ететін уақыт өткізді. 1843 жылы Фабер Эльтондегі, бұрын Хантингдонширде, ал қазір Кембриджширдегі шіркеудің ректоры лауазымын қабылдады. Оның бірінші қадамы – пасторлық қызметін қалай дұрыс атқаруды білу үшін Римге бару болды. Фабер қауымға католиктық әдет-ғұрыптарды енгізді: мереке күндерін тойлау, күнәһарлықты қабылдау және Қасиетті Жүрекке құлшылық ету. Дегенмен, ауданда күшті методист әсері болды және диссиденттер оның шіркеуін әр жексенбіде толтырып, оның қауымды жоғары шіркеу бағытына бұруын тойтарыс беруге тырысты.
Faber was ordained in the Church of England in 1839, after which he spent time supporting himself as a tutor. In 1843, Faber accepted the position of rector at a church in Elton, then in Huntingdonshire but now in Cambridgeshire. His first act was to go to Rome to learn how best to carry out his pastoral charge. Faber introduced the Catholic practices of celebrating feast days, confession and the devotion of the Sacred Heart to the congregation. However, there was a strong Methodist presence in the parish and the Dissidents packed his church each Sunday in an attempt to challenge the High Church direction in which he was taking the congregation.
Рим-католик қызметі
Алайда, ұзақ ойталмай, Фабер Элтонды тастап, өзінің құрмет тұтқан Ньюманды іздеп, католик шіркеуіне кірді. Оны 1845 жылғы қарашада Нортгемптон епископы Уильям Уэринг қабылдады. Осы қадамға оның Элтондағы шағын қауымынан он бір адам қосылды. Олар Бірмингемге қоныстанды және өздерін «Құдайдың Ерік Бауырлары» деп атап, діни қауым құрды. Фабер мен оның кішкентай қауымын Шрусбери графы қолдады, оларға Стаффордширдегі Котон-холлды пайдалануға рұхсат берді. Бірнеше апта ішінде белгілі шіркеу сәулетшісі Пугин жобалаған Әйелі Вильфрид шіркеуінің құрылысын және жергілікті балаларға арналған мектепті бастады. Бұл аймақта графтың отбасынан басқа католиктер жоқ еді. Фабердің денсаулығы нашарлап, өміріне қауіп туды, соңғы діни қадамдар жасалды. Бірақ ол жазылып, католик дін қызметкері болып тағайындалды және 1847 жылғы 4 сәуірде алғашқы миссасын өткізді. Ауру кезінде Фабер анамызға деген терең құлшыныс сезімін дамытты. Осы құлшыныс оны Луи де Монфорттың «Марияға деген шынайы құлшыныс» атты классикалық еңбегін ағылшын тіліне аударуға итермеледі.
Few people were surprised though when, after prolonged mental struggle, Faber left Elton to follow his hero Newman and join the Catholic Church, into which he was received in November 1845 by Bishop William Wareing of Northampton. He was accompanied in this step by eleven men of the small community which had formed around him in Elton. They settled in Birmingham, where they informally organized themselves in a religious community, calling themselves the Brothers of the Will of God. Faber and his small religious community were encouraged in their venture by the Earl of Shrewsbury, who gave them the use of Cotton Hall in Staffordshire. Within weeks they had begun construction on a new Church of St. Wilfrid, their patron saint, designed by the noted church architect, Pugin, as well as on a school for the local children. All of this was for a region which had no other Catholics at that point, other than the household of the earl. The exertions took their toll on Faber, who became so ill that he was not expected to live and was given the last rites of the church. He recovered, however, and was ordained a Catholic priest, celebrating his First Mass on 4 April 1847. In the course of his illness Faber had developed a strong devotion to the Blessed Mother. Prompted by this devotion, he translated Louis de Montfort's classic work, True Devotion to Mary, into English.
Ораторий
Ньюманмен бірге Фабер де Сент-Филипп Нери ораторийінің өмір салтына қызығушылық танытты, оның орталықтандырылмаған билігі және діни институттардағыдан гөрі еркін өмір салты болды. Шрусбери графы, қауым үшін жаңа шіркеу құрылысын жомарттықпен қаржылаған болатын, осындай жылдам кетуге қатты ренжіді. Сонымен қатар, бауырластар деп аталған Вильфридтер дәстүрлі діни киім киюді қалап, ғасырлар бойы қуғын-сүргіннен аман қалған ескі католик отбасыларын наразылыққа түсірді, себебі олар жасырын өмір сүргенді жөн көрді. Сондықтан Ньюман Фабердің қауымы Бірмингемнен басқа жерге қоныстануын ұсынды және Лондонды ең қолайлы нұсқа деп атады. Осылайша 1849 жылы Лондонда Уильям IV көшесінде оратория қауымы құрылды. 1850 жылдың 11 қазанында, Сент-Уилфрид мерекесінде, Лондон қауымы тәуелсіз деп жарияланды, ал Фабер оның алғашқы провосты болып сайланды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарды. Бірақ ол дерлік бірден ауыр сырқатқа шалдығып, дәрігерлер оған жылы елдерге баруды кеңес берді. Ол Киелі жерге саяхаттауға тырысты, бірақ жолдан қайтып, орнына Мальта мен Италияны аралады. Қауым әлі де тұрақты мекенге ие бола алмады, сондықтан 1852 жылдың қыркүйегінде Бромптон жері таңдалды. Ораториандар наразылықтарға қарамастан құрылыс жұмыстарын жалғастырды. Фабер 1849 жылы жарық көрген «Иса және Мария» атты әндер жинағын шығарды, онда Мария тақырыбына қатысты терең ойлар қамтылған. Католик жазушысы ретінде Фабер Мәсіхтің өлімі арқылы христианның «автоматты түрде» құтылуы туралы протестанттық идеяларды («О, Исаға жүз бұр, Ана жүз бұр» мысалында) және Марияның христиандық оқиғадағы қарапайым кейіпкер ғана екендігі туралы пікірді («Мейірімді Ана, күннен күнге» мысалында) сынға алды.
Along with Newman, Faber felt drawn to the way of life of the Oratory of Saint Philip Neri, with its decentralized authority and greater freedom of life than in religious institutes. The Earl of Shrewsbury, who had handsomely financed the construction of a new parish for the community, felt betrayed by such a quick departure. Additionally, the Wilfridians, as the Brothers were called, wished to wear a traditional religious habit, upsetting the old Catholic families who had survived centuries of persecution by keeping a low profile. Newman thus proposed that Faber's community settle somewhere other than Birmingham, and suggested London as the best option. Thus in 1849 a community of the Oratory was established in London in William IV Street. On 11 October 1850, the feast of St. Wilfrid, the community in London was established as autonomous, and Faber was elected its first provost, an office he held until his death. He took ill again, however, almost immediately, and was ordered by his physicians to travel to a warmer climate. He attempted a trip to the Holy Land but had to turn back, and instead toured Malta and Italy. The community still lacked a permanent home, and in September 1852 a location was chosen at Brompton. The Oratorians proceeded with construction despite public protests at their presence. Faber published hymnals titled 'Jesus and Mary' (1849) which contained considerable deep insights into Marian theology. As a Catholic writer, Faber countered Protestant ideas of 'automatic' salvation of the Christian by Christ's death (as evidenced by 'O Turn to Jesus, Mother turn') and the idea of Mary as being a mere character in the Christian story (as evidenced by 'Mother of Mercy, Day by Day').