Кіріспе

Фредерик Уильям Фабер (1814–1863) – ағылшын дін қызметкері, әнұран жазушы және теолог. 1814 жылдың 28 маусымында дүниеге келген, 1863 жылдың 26 қыркүйегінде қайтыс болды. 1845 жылы Англикандықтан Рим католицизміне ауысты. Кейін 1847 жылы католик дін қызметкеріне тоғыстырылды. Оның ең белгілі туындысы – "Аталарымыздың сенімі" әнұраны.

Ерте өмір

Фабер 1814 жылғы 28 маусымда Калверлиде, сол кезде Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Калверли приходының ішінде дүниеге келді, онда оның әкесі Томас Фабер викарий болып қызмет еткен. Оның ағасы, теолог Джордж Стэнли Фабер, өнімді автор болған. Фабер қысқа мерзімге Дарем графтығындағы Бишоп Окленд грамматикалық мектебінде оқыды, бірақ балалық шағының көп бөлігі Вестморлендте өтті. Кейіннен ол Харроу және Шрусбериде білім алды, содан кейін 1832 жылы Оксфорд университетінің Баллиол колледжіне қабылданды. 1834 жылы ол Университет колледжінде стипендия алды және 1836 жылы Literae Humaniores мамандығы бойынша екінші сыныптық дипломмен бітірді. Сол жылы ол «Сент-Джонның рыцарлары» атты өлеңі үшін Ньюдигейт жүлдесін жеңіп алды, бұл Джон Кеблден ерекше мақтауға ие болды. Колледждегі достарының арасында Артур Пенрхен Стэнли және Селборнның 1-графы Раунделл Палмер болды. Бітіргеннен кейін ол колледждің мүшесі болып сайланды. Фабердің отбасы гугеноттардан тараған, және олардың арасында кальвинистік сенімдер терең тамырланған. Фабер Оксфордқа келген кезде Англия шіркеуінде дамып келе жатқан Оксфорд қозғалысының англо-католик уағыздарымен танысты. Оның ең белгілі жақтастарының бірі – Университет шіркеуінің викариы Джон Генри Ньюман болды. Фабер осы христиандық сенімдер мен өмір салтының әртүрлі формаларымен күресті. Ол кернеуді жеңілдету үшін Көмдер аймағына ұзақ демалысқа шығып, онда өлеңдер жазатын. Сол жерде ол Уильям Вордсвортпен дос болады. Ақырында ол жастық шағында ұстанған кальвинистік көзқарастарынан бас тартып, Ньюманның ынталы ізбасарына айналды. 1837 жылы Фабер Джордж Смайтпен танысып, олармен тығыз байланыс орнатты. Бірнеше ғалымдар Фабердің осы және басқа да бір жынысты қарым-қатынастар туралы жазған шығармаларында гомоэротикалық бейімділіктерді атап өтті.

Англикандық қызмет

1839 жылы Фабер Англия шіркеуінде дін қызметкері болып тағайындалды, содан кейін өзін ақылы оқытушы ретінде қамтамасыз ететін уақыт өткізді. 1843 жылы Фабер Эльтондегі, бұрын Хантингдонширде, ал қазір Кембриджширдегі шіркеудің ректоры лауазымын қабылдады. Оның бірінші қадамы – пасторлық қызметін қалай дұрыс атқаруды білу үшін Римге бару болды. Фабер қауымға католиктық әдет-ғұрыптарды енгізді: мереке күндерін тойлау, күнәһарлықты қабылдау және Қасиетті Жүрекке құлшылық ету. Дегенмен, ауданда күшті методист әсері болды және диссиденттер оның шіркеуін әр жексенбіде толтырып, оның қауымды жоғары шіркеу бағытына бұруын тойтарыс беруге тырысты.

Рим-католик қызметі

Алайда, ұзақ ойталмай, Фабер Элтонды тастап, өзінің құрмет тұтқан Ньюманды іздеп, католик шіркеуіне кірді. Оны 1845 жылғы қарашада Нортгемптон епископы Уильям Уэринг қабылдады. Осы қадамға оның Элтондағы шағын қауымынан он бір адам қосылды. Олар Бірмингемге қоныстанды және өздерін «Құдайдың Ерік Бауырлары» деп атап, діни қауым құрды. Фабер мен оның кішкентай қауымын Шрусбери графы қолдады, оларға Стаффордширдегі Котон-холлды пайдалануға рұхсат берді. Бірнеше апта ішінде белгілі шіркеу сәулетшісі Пугин жобалаған Әйелі Вильфрид шіркеуінің құрылысын және жергілікті балаларға арналған мектепті бастады. Бұл аймақта графтың отбасынан басқа католиктер жоқ еді. Фабердің денсаулығы нашарлап, өміріне қауіп туды, соңғы діни қадамдар жасалды. Бірақ ол жазылып, католик дін қызметкері болып тағайындалды және 1847 жылғы 4 сәуірде алғашқы миссасын өткізді. Ауру кезінде Фабер анамызға деген терең құлшыныс сезімін дамытты. Осы құлшыныс оны Луи де Монфорттың «Марияға деген шынайы құлшыныс» атты классикалық еңбегін ағылшын тіліне аударуға итермеледі.

Ораторий

Ньюманмен бірге Фабер де Сент-Филипп Нери ораторийінің өмір салтына қызығушылық танытты, оның орталықтандырылмаған билігі және діни институттардағыдан гөрі еркін өмір салты болды. Шрусбери графы, қауым үшін жаңа шіркеу құрылысын жомарттықпен қаржылаған болатын, осындай жылдам кетуге қатты ренжіді. Сонымен қатар, бауырластар деп аталған Вильфридтер дәстүрлі діни киім киюді қалап, ғасырлар бойы қуғын-сүргіннен аман қалған ескі католик отбасыларын наразылыққа түсірді, себебі олар жасырын өмір сүргенді жөн көрді. Сондықтан Ньюман Фабердің қауымы Бірмингемнен басқа жерге қоныстануын ұсынды және Лондонды ең қолайлы нұсқа деп атады. Осылайша 1849 жылы Лондонда Уильям IV көшесінде оратория қауымы құрылды. 1850 жылдың 11 қазанында, Сент-Уилфрид мерекесінде, Лондон қауымы тәуелсіз деп жарияланды, ал Фабер оның алғашқы провосты болып сайланды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарды. Бірақ ол дерлік бірден ауыр сырқатқа шалдығып, дәрігерлер оған жылы елдерге баруды кеңес берді. Ол Киелі жерге саяхаттауға тырысты, бірақ жолдан қайтып, орнына Мальта мен Италияны аралады. Қауым әлі де тұрақты мекенге ие бола алмады, сондықтан 1852 жылдың қыркүйегінде Бромптон жері таңдалды. Ораториандар наразылықтарға қарамастан құрылыс жұмыстарын жалғастырды. Фабер 1849 жылы жарық көрген «Иса және Мария» атты әндер жинағын шығарды, онда Мария тақырыбына қатысты терең ойлар қамтылған. Католик жазушысы ретінде Фабер Мәсіхтің өлімі арқылы христианның «автоматты түрде» құтылуы туралы протестанттық идеяларды («О, Исаға жүз бұр, Ана жүз бұр» мысалында) және Марияның христиандық оқиғадағы қарапайым кейіпкер ғана екендігі туралы пікірді («Мейірімді Ана, күннен күнге» мысалында) сынға алды.