Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын классикалық пианині (1907–1982)
English classical pianist (1907–1982)
Сэр Клиффорд Майкл Керзон CBE (не Зигенберг; 18 мамыр 1907 – 1 қыркүйек 1982) – ағылшын классикалық пианині. Керзон Лондондағы Корольдік музыка академиясында, содан кейін Берлинде Артур Шнабельмен және Парижде Ванда Ландовская мен Надя Булангермен оқыды. Карьерасының басында романтикалық және виртуоздық музыканы орындауымен, сондай-ақ қазіргі заманғы туындыларды насиаттауымен танылды. Кейіннен ол Моцарт, Бетховен, Шуберт және Брамс сияқты композиторларға көшті. Ол Еуропа мен Солтүстік Америкада тұрақты түрде өнер көрсетіп, 1930 жылдары және соғыстан кейінгі карьерасының көп бөлігінде гастрольдік сапарлар жасады. Карьерасының көп бөлігінде Decca компаниясымен келісімшарт жасағанмен, Керзон студияда жайлы сезінбеді және көптеген жазбаларының жарық көруіне қарсы болды, олардың кейбіреулері оның өлімінен кейін жарияланды. Ол британдық америкалық клавесинші Леди Люсиль Уоллес Керзонға үйленген.
Sir Clifford Michael Curzon CBE (né Siegenberg; 18 May 19071 September 1982) was an English classical pianist. Curzon studied at the Royal Academy of Music in London, and subsequently with Artur Schnabel in Berlin and Wanda Landowska and Nadia Boulanger in Paris. In his early career he was known for his performances of Romantic and virtuoso music, and for championing modern works. Later he concentrated on composers such as Mozart, Beethoven, Schubert and Brahms. He played regularly in continental Europe and North America, making tours in the 1930s and for most of his post war career. Although signed to a recording company, Decca, for most of his career, Curzon was not at ease in the studio, and vetoed the release of many of his recordings, some of which were published after his death. He was married to British based American harpsichordist Lady Lucille Wallace Curzon.
Алғашқы жылдар
Керзон Лондонның Ислингтон қаласында еврей антиквариат сатушысы Майкл Зигенбергтің және оның әйелі Констанс Мэридің үш баласының екіншісі болып дүниеге келді. 1914 жылдың тамыз айында, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, отбасының тегі Курзон деп өзгертілді. Үйде музыкалық атмосфера болды: Мэри Керзон талантты әуесқой әнші, Майклдың әпкесі кәсіби әнші болды, ал оның ағасы, композитор Альберт Кетельбей жиі қонаққа келіп, отбасылық фортепианода музыкасын орындағанда, жас Керзонның ең алғашқы және есімде қалған музыкалық естеліктері туды. Курзон бітіруге жақындаған кезде әкесі ауыр сырқатқа шалдығып, отбасылық бизнеске зиян келді; қаржы қиындыққа тап болды, сондықтан 1926 жылы Керзон, оқытушылыққа құштар болмаса да, Корольдік музыка академиясында (RAM) штаттық профессорлық қызметке қабылдануға мәжбүр болды. Осы кезеңде оның шәкірттерінің бірі Констанс Уоррен болды, ол одан екі жас үлкен еді. Ол солист ретінде мансабын жалғастырды. Бір отбасылық дос оны сэр Томас Бичеммен таныстырды, ол Керзонның ойнауына настолько әсерленді ki, оны Моцарттың Коронациялық концертінде солист ретінде Корольдік залда өнер көрсетуге шақырды. 1928 жылы Керзон уақытша Корольдік музыка академиясынан кетіп, бір әріптесінің анасынан алған мұрасының арқасында екі жылға Берлинге Артур Шнабельдің сабағына баруға мүмкіндік алды. Содан кейін ол Парижде Ванда Ландовска мен Надя Буланжеден сабақ алды. Керзон өзінің пианино стиліне Шнабель мен Ландовсканың үлгілерінің үлкен үлес қосқанына сенді; ол олардың бір-бірін ұнатпаса да және музыкалық эстетикалары қарама-қарсы болса да, Шнабельден фразировканы, ал Ландовскадан техниканың дәлдігін үйренді. Олардың балалары болмады, бірақ сопрано Мария Себотари мен оның күйеуі жас кезінде қайтыс болғаннан кейін, олардың екі ұлын асырап алды. 1939 жылы ол АҚШ-та алғаш рет өнер көрсетіп, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көп жылдар бойы қайта-қайта келді. Алайда, Бенджамин Бриттенмен болған достығы екі музыканттың бірлескен концерттерін өткізуге әкелді. Соғыстан кейін Керзон концерт залында және студияда өнер көрсетуді шектеді, жеке зерттеулерге көп уақыт арнады. Өмірі бойы ол күнделікті бірнеше сағат ойнап, қатаң жаттығу режимін сақтады. 1952 жылы Жозеф Сигети, Уильям Примроз және Пьер Фурньемен бірге Керзон Эдинбург фестивалінің фортепиано квартетін құрды. The Manchester Guardian газетінде Невилл Кардус: "Олар толыққанды ансамбль құра алмайды. Көңіл әрдайым әр түрлі музыкалық өнердің ерекшеліктеріне тартылады, бірақ әр шебердің екіншісіне қарап ойнайтынын сезінесіз, сондықтан қарапайымдылық шегінен аспау үшін". Солист ретінде Керзон 1948-1970 жылдар аралығында Америкада гастрольдік сапарлар жасады, еуропалық музыка фестивальдерінде өнер көрсетті және 1954 жылы BBC Симфониялық оркестрімен және сэр Малкольм Сарджентпен континент бойынша гастрольде болды.
Curzon was born in Islington, London, the younger son and second of three children of Michael Siegenberg, a Jewish antiques dealer, and his wife Constance Mary, née Young. The family name was changed to Curzon in August 1914, shortly after the outbreak of the First World War. The household was musical: Mary Curzon was a talented amateur singer, Michael's sister was a professional singer, and his uncle, the composer Albert Ketèlbey was a frequent visitor, and his performances of his music on the family piano were the young Curzon's earliest abiding musical memories.|group= n At around the time Curzon was graduating, his father became seriously ill, affecting the family business; money became short, and in 1926 Curzon, though not drawn to teaching, accepted a salaried post as a sub professor at the RAM. One of his pupils at this period was Constance Warren, two years his senior. He continued to pursue a career as a soloist. A family friend introduced him to Sir Thomas Beecham, who was sufficiently impressed by Curzon's playing to engage him as soloist in Mozart's Coronation Concerto at the Queen's Hall. In 1928 Curzon temporarily left the RAM. A legacy from the mother of a colleague enabled him to move to Berlin for two years, to study with Artur Schnabel. He then studied with Wanda Landowska and Nadia Boulanger in Paris. Curzon believed that his own pianistic style owed much to the examples of Schnabel and Landowska; although, he said, they disliked each other and were diametrically opposite in their musical aesthetics, he learned about phrasing from Schnabel and about precision of technique from Landowska. They had no offspring, but they adopted the two sons of the soprano Maria Cebotari after she and her husband died young. and made his US debut in 1939, returning regularly for many years after the Second World War. but his friendship with Benjamin Britten led to many joint concerts by the two musicians. After the war Curzon began to limit his appearances in the concert hall and recording studios, devoting himself to extensive periods of private study. Throughout his career he maintained a rigorous regime of practice, playing for several hours every day. Together with Joseph Szigeti, William Primrose and Pierre Fournier Curzon formed the Edinburgh Festival Piano Quartet in 1952. In The Manchester Guardian, Neville Cardus wrote, "They do not quite make an easeful ensemble. The ear is constantly attracted by individual touches of fine musical art, but we receive a sense that each master is playing with his eye on the other, so as not to overstep the bounds of modesty." As a soloist Curzon made American tours in the years between 1948 and 1970, played at European music festivals and toured the continent with the BBC Symphony Orchestra and Sir Malcolm Sargent in 1954.
Құрметтер
1958 жылы Керзон Британ империясы орденінің командирі (CBE) болып тағайындалды, ал 1977 жылы ол рыцарь атағына ие болды. 1939 жылы ол Корольдік музыка академиясының (RAM) мүшесі болып сайланды, ал 1980 жылы Корольдік филармониялық қоғамның алтын медалімен марапатталды. Ол Оксфордтың Санкт-Петерс колледжінің құрметті мүшесі (1981) болды және Лидс (1970) және Сассекс (1973) университеттерінің құрметті докторлық дәрежесімен марапатталды.
In 1958 Curzon was appointed Commander of the Order of the British Empire (CBE), and in 1977 he was knighted. He was elected a Fellow of the RAM in 1939, and in 1980 he received the Royal Philharmonic Society's gold medal. He was an honorary fellow of St Peter's College, Oxford (1981) and was awarded honorary doctorates by the universities of Leeds (1970) and Sussex (1973).