Йоханнес Секундус (1511-1536) – голланд ақыны, жаңа латын поэзиясының өкілі. Гаагада туған, Эразммен дос болған заңгер отбасында өсті. Биология және құқықтан білім алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVI ғасырдағы нео-латындық голланд ақыны Иоганн Секунд (сонымен қатар Янус Секунд) (15 қараша 1511 – 25 қыркүйек 1536) – голланд ұлтынан шыққан нео-латын ақыны.
16th century Neo Latin Dutch poet
Johannes Secundus (also Janus Secundus) (15 November 1511 – 25 September 1536) was a Neo Latin poet of Dutch nationality.
Ерте өмір және білім
Гаагада туған Ян Эверертс, оның әкесі Николаес Эверертс белгілі заңгер және Эразмның досы болды. 1528 жылы оның отбасы Мехлин қаласына көшіп барды, онда Секунд өзінің алғашқы элегиялар жинағын жазды. 1532 жылы ол ағасы Мариуспен бірге Альциатиден заң оқу үшін Буржға барды. Ол лицензия алды.
Born Jan Everaerts in The Hague, his father Nicolaes Everaerts was a well known jurist and friend of Erasmus. In 1528 his family moved to Mechlin, where Secundus wrote his first book of elegies. In 1532 he went to Bourges with his brother Marius to study law under Alciati. He obtained his licentia.
Мансап
1533 жылы ол басқа ағасы Грудиусқа Карл V-нің испан сарайында қосылу үшін барды. Ол онда Толедо архиепископының хатшысы болып екі жыл жұмыс істеді. Ауруға байланысты Мехлинге қайтып келді және 1536 жылдың қыркүйегінде жиырма төрт жасында Сент-Аманда қайтыс болды.
In 1533 he went to join his other brother Grudius at the Spanish court of Charles V. There he spent two years working as secretary to the Archbishop of Toledo. He returned to Mechlin because of illness, and died at Saint Amand in September 1536 at the age of twenty four.
Жазбалар
Секунд өнімді жазушы болды және қысқа ғұмырында Юлия мен Неэра атты сүйіктілері туралы бірнеше э elegия кітабын, эпиграммалар, одалар, өлең хаттар мен эпиталамия, сондай-ақ прозалық жазбалар (хаттар және саяхаттар сипаттамалары) жазды. Дегенмен, оның ең танымал еңбегі – «Liber Basiorum» («Құшақтар кітабы», алғашқы толық басылымы 1541 жылғы), он тоғыз өлеңнен тұратын қысқа жинақ. Онда ақын испандық сүйіктісі Неэрамен байланысты құшақ тақырыбын зерттейді. «Басия» – бұл, шын мәнінде, Катуллдың (әсіресе 5 және 7-ші өлеңдері) және «Anthologia Graeca» жинағының кейбір өлеңдерін кеңейтілген үлгі ретінде алу. Секунд өзінің поэзиясын стиль және тақырып бойынша Нео-Катулл дәстүріне берік орналастырады. Орталық тақырыптың вариациялары: табиғи өнімділіктің бейнелері; құшақтасудың «арифметикасы»; құшақтасу – тамақтандыру немесе ем; жарақатын тигізетін немесе өлімге жеткізетін құшақтасулар; және құшақтасу арқылы жандардың алмасуы. Секунд өзінің өлеңдеріне неоплатонизм мен петрархизм элементтерін де енгізеді.
Secundus was a prolific writer, and in his short life he produced several books of elegies on his lovers Julia and Neaera, epigrams, odes, verse epistles and epithalamia, as well as some prose writings (epistles and itineraria). His most famous work, though, was the Liber Basiorum (Book of Kisses, first complete edition 1541), a short collection consisting of nineteen poems in various metres, in which the poet explores the theme of the kiss in relation to his Spanish lover, Neaera. The 'Basia' are really extended imitations of Catullus (in particular poems 5 and 7) and some poems from the Anthologia Graeca; Secundus situates his poetry, stylistically as well as thematically, firmly with the Neo Catullan tradition. Variations on the central theme include: imagery of natural fertility; the 'arithmetic' of kissing; kisses as nourishment or cure; kisses that wound or bring death; and the exchange of souls through kissing. Secundus also introduces elements of Neo Platonism and Petrarchism into his poems.
Музыкалық орта және әсері
Кейіннен оның өлеңдері голланд тілінде Корнелис Тиджменс Падбрюэ (1631) аудармасында мадригалдар ретінде жазылды. Монтень оның "Сүйістері"-нің ойын-сауық құндылығы жағынан Рабле немесе "Декамеронға" тең екенін айтқан.
His poems were later set in Dutch translation as madrigals by Cornelis Tijmensz Padbrué (1631). Montaigne considered his Kisses the equivalent of Rabelais or The Decameron in terms of entertainment value.