Саймон Рейвен (1927-2001) – британдық жазушы, драматург, сценарист. Өмірі мен шығармашылығы, әскери қызметі, қарыздары туралы ақпарат. Кітаптары мен өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ жазушысы (1927–2001)
British writer (1927–2001)
Саймон Артур Ноэль Рейвен (28 желтоқсан 1927 – 12 мамыр 2001) – ағылшын жазушысы, драматург, очеркші, теледидар және киносценарийшісі. Ол әдеби еңбектерімен қатар, богемдік өмір салтымен де белгілі. Чартерхаус мектебінен қуылғаннан кейін, ол Ұлттық қызметтегі жаяу әскер қатарына алынып, соңынан Кембридж Король колледжінде оқыды. Жазушылықпен ақша табуға шамасы келмегендіктен, ол қайтадан армияға қосылды, бірақ құмар ойындарына байланысты «қалыпқа сай келмейтін мінез-құлық» көрсеткені үшін әскери сот алдында жауап беруден қашып, тез жұмысынан кетіп қалды. Өзінің қағидаларын бөлісетін адамдар үшін ғана жазатынын айтқан ол, көпшілік нарығына еңбек етпеді, сондықтан оны баспагер Энтони Блонд құтқаруға мәжбүр болды. Блонд оған Лондоннан шығып, жазу ісіне толыққанды көңіл бөлуі шартымен тұрақты жалақы төледі. Бұл келісім 30 жылдан астам сақталды. Рейвен «Кешірім сұрау» (Alms for Oblivion) он томдық романымен және оның барокколық, мистикалық жалғастары «Пикардия гүлдері» (The Roses of Picardie) мен «Қыркүйек сарайы» (September Castle) үшін есте қалады. Сонымен қатар, «Өлімнің қауырсыны» (The Feathers of Death) офицерлер мен «қатардағылар» арасындағы гомосексуализмді зерттейтін ертедегі армия романы да белгілі. Ол сондай-ақ «The Pallisers» (1974) және «Edward & Mrs. Simpson» (1978) телесериалдарының сценарийлерін жазды.
Simon Arthur Noël Raven (28 December 1927 – 12 May 2001) was an English author, playwright, essayist, television writer, and screenwriter. He is known for his louche lifestyle as much as for his literary output. Expelled from Charterhouse School, he was commissioned in the infantry in National service, before studying at King's College, Cambridge. Unable to earn a living as a writer, he rejoined the Army, but soon resigned, rather than be court martialled for 'conduct unbecoming' on account of his gambling debts. Declaring that he wrote only for people who shared his own standards, he never attracted the mass market, and had to be rescued by publisher Anthony Blond, who paid him a regular wage on condition that he stayed out of London and concentrated on his writings, many of which Blond published. The arrangement lasted for over 30 years. Raven is remembered for his ten novel sequence Alms for Oblivion and its baroque, supernatural sequels The Roses of Picardie and September Castle; as well as The Feathers of Death, an exploratory early army novel dealing with homosexuality between officers and "other ranks". He also wrote scripts for the television drama series The Pallisers (1974) and Edward & Mrs. Simpson (1978)).
Тууы, отбасы және білім
1927 жылы 28 желтоқсанда Лондонда туған ол үш баланың ең үлкені еді. Оның әкесі, Артур Рейвен, отбасылық шұлық бизнесінен мұра еткен байлығының арқасында бейкүнә өмір сүрді. Ол алдымен Камберли, Суррей қаласының жанындағы Кордвольс дайындық мектебінде, содан кейін Чартерхаус мектебінде стипендия бойынша оқыды, бірақ 1945 жылы гомосексуалдық әрекеттері үшін мектептен қуылды. Оның мектептегі бір сыныптастарының арасында Джеймс Приор, Уильям Рис Могг, Оливер Попплвелл және Питер Мэй болды. Әскери қызметін аяқтағаннан кейін 1948 жылы Кембридж университетінің Король колледжіне классикалық әдебиеттерді оқуға түсті. Ол өте зерек болғанымен, оның ынтасы жеткіліксіз болды, университеттегі мансабы ақша мәселелерімен, жарамсыз мінез-құлқымен және іс-қимылдар мен олардың салдары арасында байланыс орната алмауымен (немесе, көбінесе, қаламауымен) жиі тоқталды. Оның зеректігі оған тек жоғары екінші дәреже берді, бұл дәреже әдетте докторлық диссертация үшін стипендия алуға мүмкіндік бермейді. Оның стипендия алуына, көбінесе, жеке сүйкімділігі себеп болды, ол стипендия беруге жауапты профессорлардың ықыласын тудырды. Ол Виктория дәуіріндегі мектептегі классикалық әдебиеттердің ықпалын зерттеу үшін студенттік стипендия (магистратураға арналған стипендия) алды, бірақ көп ұзамай ол ләззат іздеуге берілді және оның диссертациясы ешқашан толыққанды аяқталған жоқ. 1951 жылы ол Ньюнемді бітірген Сьюзан Килнерге үйленді, ол оның баласын күтіп жүрді; ол үйленудің міндетті екенін айтқандай, кейін ол одан қашып өтті. 1952 жылы Адам есімді ұл дүниеге келді. (Жұбайлар 1957 жылы ажырасты.) Рейвен стипендиялық қаражаты таусылғаннан кейін Король колледжінен кетіп, жазушы болып жұмыс істеуге тырысты, «The Listener» журналында кітап туралы рецензия жазу арқылы аз ғана табыс тапты. Ол сондай-ақ, жариялануға жарамсыз болған романын жазды, ол тек 30 жылдан кейін «An Inch of Fortune» деген атпен жарық көрді. Тұрақтырақ табыс табу үшін Рейвен Британ армиясына қайта оралуға шешім қабылдады.
Born on 28 December 1927 in London, he was the eldest of three children. His father, Arthur Raven, had inherited a fortune from the family's hosiery business, and lived a life of leisure. He was educated first at Cordwalles preparatory school near Camberley, Surrey, then as a scholarship pupil at Charterhouse, whence he was expelled in 1945 for homosexual activities. Amongst his school contemporaries were James Prior, William Rees Mogg, Oliver Popplewell and Peter May. After completing national service he entered King's College, Cambridge, in 1948, to read classics. Although he possessed a first class intelligence, this was not matched by his application, and his university career was punctuated by regular crises over money, misbehaviour and an apparent inability – or, more likely, unwillingness – to connect actions with their consequences. His intelligence garnered him only an upper second, a degree which would not normally have gained him a studentship to read for a doctorate. That it did so may be attributed, essentially, to his personal charm, which gained him credit with the Fellows responsible for awarding scholarships. He was awarded a studentship (graduate fellowship) to study the influence of the classics in Victorian schooling, but this soon gave way to pleasure seeking and his thesis was never seriously addressed. In 1951, he married Susan Kilner, a graduate from Newnham who was expecting his child; the marriage was from duty, as he made clear, and afterwards, he studiously avoided her. A son, Adam, was born in 1952. (The couple divorced in 1957.) Raven, his scholarship funds exhausted, withdrew from King's, and attempted to earn a living as a writer, gaining a small income as book reviewer for The Listener. He also wrote a novel, which proved unpublishable because of its libellous nature, and only emerged almost 30 years later as An Inch of Fortune. Seeking a firmer livelihood, Raven decided to rejoin the British Army.
Әскер
Ұлттық қызметінің басында Равен Парашют полкінде офицер курсант ретінде қызмет еткен, ал 1947 жылы британдық биліктің соңғы айларында Үндістанда болып қайтқан. Кейін Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскерлеріне офицер болып тағайындалды, содан кейін Уилтширдегі Рольстон баллондық лагеріндегі Корольдік артиллерияның 77-ші ауыр зениттік полкіне жіберілді, онда әскери қызметін аяқтады. 1953 жылы университетті бітірген соң, ол Корольдің Шропшир жеңіл жаяу әскерімен (KSLI) тұрақты офицерлік қызметке қабылданып, Батыс Германия мен Кенияда қызмет етті, содан кейін Шрусбериге жіберілді. Осы кезеңде, Сьюзанға үйленген күйінде, ол оның ақша сұрап жіберген телеграммасына жауап ретінде оған әйгілі телеграмма жіберді: "Ақша жоқ, баланы жеуді ұсын". Мұндай бейсауат жауап оның әйелі мен баласына қамқорлық танытпағанын көрсетеді, бірақ шындығында ол Адамның білімі мен тұрмысы үшін үнемі жағдайда болды. Шрусберидегі қызметі кезінде ол жергілікті жарыстарда көп ойнап, "нашар жылқылардың тізбегінен" кейін қатты қаржылық қиындыққа тап болды. "Жарамсыз мінез-құлық" көрсеткені үшін әскери сотқа берілу қаупіне тап болған ол, полктегі дауды болдырмау үшін тыныш түрде отставкаға кетуіне рұқсат берілді. Бұл оқиғаны ол кейінірек "Шатырдағы көлеңкелер" атты кітабында ашық айтқан.
During his earlier National Service, Raven had briefly served as an officer cadet in the Parachute Regiment, and in 1947 was on a posting in India, during the final months of British rule there. He was subsequently commissioned into the Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, before being seconded to the 77th Heavy Anti Aircraft Regiment, Royal Artillery at Rollestone Balloon Camp in Wiltshire, where he saw out his service. In 1953, after university, he secured a regular commission with the King's Shropshire Light Infantry (KSLI), serving in West Germany and Kenya, before receiving a home posting to Shrewsbury. It was during this period, when he was still married to Susan, that he sent his notorious telegram to her in response to her telegraphic plea for money: "Sorry no money, suggest eat baby". Such a callous response suggests that he cared nothing for his wife and child, although in fact he diligently provided for Adam's education and welfare. During his Shrewsbury posting he gambled heavily at local race meetings, and he was soon in severe financial straits following a "disastrous sequence of slow horses". Faced with the prospect of a court martial for "conduct unbecoming" he was allowed to resign quietly, to avoid scandal in the regiment. This episode he later described with candour in Shadows on the Grass.
Жазушылық мансап
30 жасқа келгенде оның мансабы мен болашағы болмады, бірақ классикалық әдебиеттерді зерттеу арқылы ол жазу стилін дамытты, ол айтуынша, армияның «қысқа, айқын және қарапайым» болу туралы керемет нұсқауынан туындаған. Бұл, оның жылдам және бейкүнә әзіл-қалжыңдарымен қатар, 1958 жылы ол баспагер Энтони Блондпен жұмыс істегенде журналистикада күнкөріс табуға мүмкіндік берді: «Мен оны Хью Томас арқылы таңдадым, ол мен үшін «The Establishment» атты симпозиумды редакциялап жатқан еді. Саймон әскер туралы мақала жазуға міндеттелді». Блонд оның алғашқы романы «Өлімнің қауырсындары» (1959) жазылғанда оны қаржыландырды. Блонд оған Лондоннан алыс тұрып, Рейвеннің қарыздарын өтеген жағдайда, жазуын жалғастыруға келісімшарт ұсынды. «Бұл сенің соңғы көмегің», деді ол. «Лондоннан кетіңіз немесе менің жұмысымнан кетіңіз». Ол Кент қаласындағы Дилдегі жатаққа көшті және Блондтан 15 фунт стерлинг алды. Осылайша, өмірінің соңына дейін Рейвен түрлі жанрларда – көркем әдебиет, эсселер, жеке естеліктер, polemika, театр, сценарийлер және журналдық журналистика – Ұлыбританияның ең өнімді жазушыларының біріне айналды. Ол әр түрлі уақытта Эвелин Во, Грэм Грин, Энтони Пауэлл және Лоуренс Дюреллмен салыстырылды, бірақ оның үні өзіне тән болды: «Равен өмір сүрген және көрген заманының сұмдылығы мен стандарттарының күмәнділігін басқа романдарға қарағанда жақсырақ ашты». Оның өзінің кәсібіне деген көзқарасы одан да қарапайым болды; оның «Ән салатын жерлер» (1970) романындағы Филдинг Грей кейіпкерінің сөзімен айтқанда: «Мен ақша табу үшін сөздерді әдемі үлгілерге жинақтаймын». Оның мистикалық нәрселерге деген құштарлығы алғаш рет оның ерте романы «Дәрігерлер қызыл киім киеді» шығармасында көрінді, онда Балқан вампирлері бейнеленген (бірақ олар мистикалық құбылыс емес, жыныстық ауытқу ретінде вампиризмді ұстанады) және Карл Эдвард Вагнер оны он үш ең жақсы мистикалық романның бірі деп атады. Готикалық тақырыбы «Пикардияның гүлдері», «Сентябрь сарайы», «Египеттің бірінші туғандары» сериясының бөліктері және 1994 жылғы «Қайғының аралдары» повесі сияқты кейінгі туындыларында күшейді. Ол ынталы және адал оқырмандарды жинаса да, жаппай нарықта ең көп сатылатын автор болған емес. Брук Алленнің сөзімен айтқанда: «Мен әрқашан өзім сияқты білімді, әлемдік көзқарысқа ие, күмәнді және снобтық (яғни жақсы талғамды жаманнан жоғары қоятын) адамдардың кішкентай аудиториясы үшін жаздым». Оның он романынан тұратын «Естен шығу үшін садақа» жинағы оның ең үлкен жетістігі деп есептеледі – А.Н.Уилсон оны «ең көңілді роман-флюв» деп атады, бірақ ол теледидардағы жұмысы, әсіресе «Палиссерлер» (1974) және «Эдвард және миссис Симпсон» (1978) бейімделуі арқылы көбірек танылды. Ол қартайған сайын шығармашылығының қарқыны төмендеді және сапасы нашарлады. Содан кейін ол «Барлығы аман-есен өлді» атты жаңа туынды жазуды жоспарлады немесе кем дегенде айтты, онда жамандау заңдарынан қорғалған күйде, британдық әлеуметтік, академиялық, саяси және әдеби саланың қайтыс болған белгілі тұлғаларын «ашуға» тырысады, бірақ бұл кітап жазылмады.
At almost 30 years of age he had no career or prospects, but from his studies of the classics he had developed a lucid writing style, derived, as he said, from the Army's admirable instruction to be "brief, neat and plain". This, allied to his ready and disrespectful wit, was allowing him to survive precariously in journalism when, in 1958, he was employed by publisher Anthony Blond: "I had picked him up through Hugh Thomas who was editing a symposium for me, called The Establishment. Simon was billed to do the piece on the Army". Blond financed him while he wrote his first published novel, The Feathers of Death (1959). Blond was impressed enough to offer him a contract to continue writing for him, on condition he lived away from London, and paid off Raven's debts. "This is the last hand out you get", he was told. "Leave London, or leave my employ". He moved to lodgings in Deal, Kent, and was paid (reportedly) a £15 wage by Blond. As a consequence of this arrangement, during the remainder of his working life, Raven became one of Britain's most prolific writers in a range of genres including fiction, essays, personal reminiscences, polemics, theatre, screenplays and magazine journalism. He was at various times compared with Evelyn Waugh, Graham Greene, Anthony Powell and Lawrence Durrell, but his voice was his own: "Raven came nearer than other novelists to exposing, in the grandeur of its squalor and the dubiety of its standards, the times he lived in and saw through". His own view of his craft was less exalted; in the words of his writer character Fielding Gray in the novel Places Where They Sing (1970): "I arrange words in pleasing patterns in order to make money". He had a fascination for the supernatural, first manifested in his early novel Doctors Wear Scarlet, which features Balkan vampires (though they are practitioners of vampirism as a sexual deviation rather than an actual supernatural manifestation) and was cited by Karl Edward Wagner as one of the thirteen best supernatural novels. The Gothic themes became stronger in later works such as The Roses of Picardie, September Castle, parts of the First Born of Egypt sequence, and the 1994 novella The Islands of Sorrow. Although he acquired an enthusiastic and loyal following, he was never a top seller in terms of the mass market. Quoted by Brooke Allen: "I've always written for a small audience of people like myself, who are well educated, worldly, sceptical and snobbish (meaning that they rank good taste over bad)". His ten novel sequence Alms for Oblivion is usually regarded as his best achievement – A. N. Wilson thought it "the jolliest roman fleuve" – though it is likely that he gained wider public recognition for his TV work, especially the adaptation of The Pallisers (1974) and Edward & Mrs. Simpson (1978). As he grew older his rate of output lessened, and there was deterioration in its quality, Thereafter he planned, or at least threatened, to write a new work All Safely Dead, in which, safe from the laws of libel, he could "expose" various deceased luminaries from the British social, academic, political and literary scenes, but the book was never written.
Кейінгі өмірі
Равен өмір бойы ләззатқа құмар өмір салтын ұстанды, оған тамақтану, ішу, саяхаттау, крикет, құмар ойындар мен әлеуметтік байланыстар кірді. Ол тапқан ақшасын жұмсады, ал 34 жыл Кентте Блондтың тілегі бойынша өткен соң, ол Лондонға көшіп, Лондондық Хартерхаусқа жатақханада орналасты, бұл Хартерхаус мектебімен тарихи байланысы бар қайырымдылық үйі. Мұнда ол бұрынғы өмірінің аясынан тыс, тыныш өмір сүрді. 1993 жылы ол Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі болып сайланды. 1996 жылы Майкл Барбер жазған «Капитан» атты Равеннің өмірбаяны жарық көрді. 1997 жылы ол Мелвин Брэггпен бірге өзінің мансабына арналған «Оңтүстік жағалау» бағдарламасында жақсы көңіл-күйде және өкінішсіз пайда болды. Алайда, денсаулығы нашарлай берді және бірнеше инсульттан кейін 2001 жылдың 12 мамырында 73 жасында Лондонда қайтыс болды.
Throughout his life, Raven pursued a hedonistic lifestyle which included eating, drinking, travel, cricket, gambling and socialising. He spent what he earned, and after 34 years in Kent at Blond's behest he finally moved to London on securing lodgings in the London Charterhouse, the almshouse historically associated with Charterhouse School. Here he led a quieter version of his former life. In 1993, he was elected a Fellow of the Royal Society of Literature. A biography of Raven, The Captain, written by Michael Barber, was published in 1996. In 1997, he appeared with Melvyn Bragg in a South Bank Show devoted to his career, in good spirits and without regrets. His health continued to fail, however, and after a series of strokes he died in London on 12 May 2001, aged 73.
Мұра
The Guardian газетінде Рейвеннің некрологында «Ол Флэшмен, Воның капитан Граймс және Рочестер графының қасиеттерін үйлестірді» делінген, сондай-ақ ол Кембридждегі тәлімгері Ноэль Аннанға жас Гай Берджесті еске салған. Ол туралы көп айтылғандардың ішінде ең көп цитата келтірілгені – «қатыгез сана, періштедей қалам» болды. Э.У. Свантон Рейвеннің крикет туралы естеліктерін, «Шөптегі көлеңкелер» кітабын «ең ұятсыз крикет кітабы» деп атады. Рейвеннің бұған жауабы Свантоннан кітаптың жамылғысында осы пікірді келтіруге рұқсат сұрау болды. Оны «циник» және «қанды суық» деп те атады, ал кейіпкерлері «қысым астында міндетті түрде жаман мінез-құлық танытады; олардың көпшілігі ешқандай қысымсыз да жаман». Оның ашық ұстанымы – «18 ғасырдың күшті, ескі діншілдігіне соғыстан кейінгі Англияның теңдік кодексіне деген терең жек көрушілікпен байланыс».
Raven's obituary in The Guardian observed that, "he combined elements of Flashman, Waugh's Captain Grimes and the Earl of Rochester", and that he reminded Noel Annan, his Cambridge tutor, of the young Guy Burgess. Among the many things said about him, perhaps the most quoted was that he had "the mind of a cad and the pen of an angel". E. W. Swanton called Raven's cricket memoir Shadows on the Grass "the filthiest cricket book ever written". Typically, Raven's response to this was to ask Swanton's permission to quote this opinion on the book's jacket. He has also been called "cynical" and "cold blooded", his characters "guaranteed to behave badly under pressure; most of them are vile without any pressure at all". His unashamed credo was "a robust eighteenth century paganism allied to a deep contempt for the egalitarian code of post war England".