Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венесуэла президенті, 1945–1948 және 1959–1964 жылдары
President of Venezuela, 1945–48 and 1959–64
Ромуло Эрнесто Бетанкур Белло (22 ақпан 1908 – 28 қыркүйек 1981; ˈromulo βetaŋˈkuɾ), "Венесуэла демократиясының әкесі" деп белгілі, 1945 жылдан 1948 жылға дейін және қайтадан 1959 жылдан 1964 жылға дейін Венесуэла президенті болды, сондай-ақ 20-шы ғасырда Венесуэланың жетекші саяси партиясы – Acción Democrática партиясының басшысы болды. Бетанкур, Венесуэланың ең маңызды саяси тұлғаларының бірі, Латын Америка саясатында даулы мансапқа ие болды. Шет елде жүрген кезеңдер Бетанкурды Латын Американың әртүрлі елдерімен және АҚШ-пен байланыстырды, оның 20-шы ғасырдағы Латын Америкасынан шыққан ең белгілі халықаралық көшбасшылардың бірі ретіндегі беделін нығайтты. Ғалымдар Бетанкурды қазіргі демократиялық Венесуэланың негізін салушы деп есептейді.
Rómulo Ernesto Betancourt Bello (22 February 1908 – 28 September 1981; ˈromulo βetaŋˈkuɾ), known as "The Father of Venezuelan Democracy", was the president of Venezuela, from 1945 to 1948 and again from 1959 to 1964, as well as leader of Acción Democrática, Venezuela's dominant political party in the 20th century. Betancourt, one of Venezuela's most important political figures, led a tumultuous career in Latin American politics. Periods of exile brought Betancourt in contact with various Latin American countries as well as the United States, securing his legacy as one of the most prominent international leaders to emerge from 20th century Latin America. Scholars credit Betancourt as the Founding Father of modern democratic Venezuela.
Алғашқы жылдар
Бетанкур Каракасқа жақын Гуатир қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы Луис Бетанкур Белло (Канар аралдарынан шыққан) және Вирджиния Белло Милано болды. Ол Гуатирдегі жеке мектепке, содан кейін Каракастағы Лицео Каракас жоғары мектебіне оқыды. Венесуэланың Орталық университетінде заң мамандығын оқыған. Жастығында ол агитация жасады деген айыппен Венесуэладан қуылды және Коста-Рикаға көшті, онда бірнеше коммунистік студенттік ұйымдарды құрып, басқарды. 1930 жылдардың басында Коста-Рикада болғанда, 22 жасында ол сол елдің Коммунистік партиясының белсенді мүшелерінің бірі болды. 1937 жылы Коммунистік партиядан кетіп, Венесуэлаға оралғаннан кейін, ол 1941 жылы Acción Democrática (AD) болып ресми саяси партияға айналған Partido Democrático Nacional партиясын құрды. Колумбиялық көшбасшы Хорхе Элиэсер Гайтан Бетанкурдың "Колумбияда төңкеріс жасау үшін оған қару-жарақ пен ақша ұсынғанын" мәлімдеді, бұл Бетанкурдың Кариб бассейнінде солшыл үкіметтердің берік тізімін құру жоспарының бір бөлігі болды. Азула Баррера мен Колумбия президенті Мариано Оспина Перес Бетанкурдың 1948 жылғы Америкааралық конференциядағы (Боготазо) қарулы көтерілісті қолдағанын, оның салдарынан мыңнан астам адам қаза тапқанын, соның ішінде Хорхе Элиэсер Гайтанның саяси төңкеріліске ұшырағанын мәлімдеді.
Betancourt was born in Guatire, a town near Caracas. His parents were Luis Betancourt Bello (of Canary origins) and Virginia Bello Milano. He attended a private school in Guatire, followed by high school at the Liceo Caracas in Caracas. He studied law at the Central University of Venezuela. As a young man he was expelled from Venezuela for agitation and moved to Costa Rica where he founded, and led, a number of Communist student groups. In the early 1930s, while in Costa Rica, he became one of the main militants of that country's Communist Party at the young age of 22. In 1937, after resigning from the Communist Party and returning to Venezuela, he founded the Partido Democrático Nacional, which became an official political party in 1941 as Acción Democrática (AD). Colombian leader Jorge Eliécer Gaitán claimed Betancourt had "offered him arms and money to launch a revolution in Colombia" which was part of Betancourt's alleged plan to build a solid phalanx of left wing regimes in the Caribbean. It was alleged by Azula Barrera and Colombian President Mariano Ospina Pérez that Betancourt had supported the armed rising at the 1948 Inter American Conference (Bogotazo) that left more than a thousand people dead, among these the political assassination of Jorge Eliécer Gaitán.
Президент ретінде бірінші мерзім
Бетанкур 1945 жылы әскери төңкеріс арқылы президент болды және өкіметтік өкілеттігі кезінде маңызды бағдарламаларды іске асырды. Оның еңбектерінің ішінде жалпыға бірдей сайлау құқығын жариялау, әлеуметтік реформалар жүйесін құру және шетелдік мұнай компанияларының табысының жартысын Венесуэлаға беру болды. Оның үкіметі Халықаралық босқындар ұйымымен тығыз байланыс орнатып, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін үйлеріне орала алмайтын немесе оралуға ниеті жоқ еуропалық босқындар мен күшпен орын ауыстырылған адамдарға көмектесті; үкіметі Венесуэла ішінде ондаған мың босқындардың құқықтық қорғалуы мен жайғасуына жауапкершілікті қабылдады. Босқындарға қатысты бастама оның үкіметі ішінде қызу пікірталас тудырды, оның жеңімпаз тобын Бетанкурдың Ауыл шаруашылығы министрі Эдуардо Мендоса басқарды.
Betancourt became president in 1945 by means of a military coup d'état and, during his time in office, completed an impressive agenda. His accomplishments included the declaration of universal suffrage, the institution of social reforms, and securing half of the profits generated by foreign oil companies for Venezuela. His government worked closely with the International Refugee Organization to aid European refugees and displaced persons who could not or would not return home after World War II; his government assumed responsibility for the legal protection and resettlement of tens of thousands of refugees inside Venezuela. The refugee initiative was the subject of great controversies within his government with the winning side led by Betancourt's secretary of Agriculture, Eduardo Mendoza.
Үшінші жер аударылу
Бетанкур 1947 жылы елдегі алғашқы еркін сайлауға төрағалық етті, оны AD-нің Ромуло Галлегос жеңіп алды. Алайда, 1948 жылғы 27 қарашада Карлос Дельгадо Чальбо, Маркос Перес Хименес және Луис Фелипе Лловера Паес 1948 жылғы Венесуэла төңкерісін ұйымдастырып, Галегосты билікке келгеніне он айдан кейін құлатты. Бетанкур Нью-Йорк қаласына жер аударылды. Ол елден қуылғаннан кейін демократиялық принциптер мен ашық сайлауларға негізделген саяси оралуды жоспарлады, бұл оның ұлттық көшбасшылық рөлін заңдыландырар еді. Оның алға көру қабілеті мен стратегиясы сәтті болды және Бетанкур Венесуэлаға оралғаннан кейін өз халқының сайлауымен президент болды. Ол елдің қазіргі тарихының көп бөлігінде мазалаған саяси мәселелер мен диктатураларды әлемге жариялауға бекінген еді – бұл тәуекелге толы қадам. "Бетанкурдың үшінші және ең ұзақ жер аудару кезеңі зор күйзеліспен өткен уақыт болды. Өмірінің гүлденген шағында, шамамен қырық жасында, ол салыстырмалы түрде белсенсіз және беймәлім өмір сүруге мәжбүр болды. Ол көп саяхаттап, Куба, Коста-Рика және Пуэрто-Рикода тұрды, сонымен қатар Перес Хименес диктатурасына қарсы оппозицияның жетекшісі болды. Әрине, ол «Венесуэла: Мұнай және саясат» атты еңбегін жазды. Сан-Хуан (Пуэрто-Рико) қаласының сыртындағы жағажайдағы үй осы жұмыстың тыныш панасы болды", - деп жазды Франклин Тугуэлл 1978 жылғы Бетанкурдың кітабына жазған кіріспесінде. "Бұл кітапты дайындау автордың өміріне ұқсас, тым қиын болды. Мен оны 1937-1939 жылдары полициядан жасырынып, жер астында жүргенде жаздым. Сол кезде оны басып шығару мүмкін болмады, өйткені ешбір венесуэлалық баспагер осындай жағдайға түскен адамның жазған кітабын басып шығаруға батыл болған жоқ. Жазылған жалғыз данасы жеке қағаздарымның арасында болды және 24 қарашада конституциялық үкімет құлатылғанда үйім тоналғанда олармен бірге жоғалып кетті. Осылайша, алғашқы нұсқаның көп бөлігі жоғалып кетті. «Өлілер бұйрық береді» деп сенемін, бірақ реакционерлер дәстүрлі түрде берген мағынасында емес. Олар өлгенде адамгершілік ізгіліктерге ұмтылуға шақырады, сондай-ақ тірі қалғандарды олардың ісін аяқтауға міндеттейді", - деп жазды Румуло Бетанкур «Венесуэла: Мұнай және саясат» кітабының алға сөзінде. 1956 жылы Мехикодағы «Экономикалық мәдениет қоры» баспасынан жарық көрген кітапты Венесуэлада таратуға тыйым салынды.
Betancourt presided over the country's first free elections, in 1947, which were won by the AD's Rómulo Gallegos. However, on 27 November 1948, Carlos Delgado Chalbaud, Marcos Pérez Jiménez and Luis Felipe Llovera Páez launched the 1948 Venezuelan coup d'état and overthrew Gallegos after just ten months in office. Betancourt went into exile in New York City. In exile he planned a political return sustained on democratic principles and open elections legitimizing his national leadership role. His forward vision and strategy was successful and Betancourt was elected president by his own people upon returning to Venezuela. He had been determined to expose to the world the political problems and dictatorships that plagued the country through most of its modern history – a risky proposition. "Betancourt's third, and longest, period of exile was a time of enormous frustration. In the prime of his life for roughly the decade of his forties he was forced into relative inactivity and obscurity. He traveled extensively, living in Cuba, Costa Rica, and Puerto Rico, and remained a leader of an opposition in exile to the Perez Jimenez dictatorship. And of course wrote 'Venezuela: Oil and Politics'. A beach home outside of San Juan (Puerto Rico) provided a quiet refuge for this work," wrote Franklin Tugwell in his Introduction to the 1978 English publication of Betancourt's book. "The preparation of this book has been as hectic as the life of the author. I wrote it first between the years 1937–39 while I was underground hiding from the police. It could not be published then because no Venezuelan publisher would dare risk printing a book written by one who was in such compromising position. The only typewritten copy was among my personal papers and it disappeared with them when a military patrol plundered the house I was living in when the constitutional government was overthrown on 24 November 1948. Thus most of the material from the first draft was lost. "I believe that 'the dead command,' although not in the sense that reactionaries have traditionally given the phrase. When they die they give the command for an ideal of human excellence, obliging those who survive to finish their work," wrote Rómulo Betancourt in the Prologue to the first edition of "Venezuela: Oil and Politics". The book published in Mexico City by Editorial Fondo de Cultura Económica in 1956 was prohibited from circulating in Venezuela.
Президенттік екінші мерзім
Он жыл өткен соң, Перес Хименес құлатылғаннан кейін, Бетанкур 1958 жылғы жалпы сайлауда президент болып сайланды және Пунто-Фихо келісімінің алғашқы басшысы атанды. Жақсы құрылған елді мұра еткен, бірақ халқына білім беруді арттыру қажеттігімен, Бетанкур президенттік кезеңінде мұнай бағасының төмендеуіне қарамастан, мемлекеттің қаржылық тұрақтылығына қайтаруға қол жеткізді. 1960 жылы Хуан Пабло Перес Альфонсо, Бетанкурдың Кендер және Көмірсутектер министрі, екі маңызды мекеме құрды: Ұлттық мұнай өнеркәсібін бақылау үшін құрылған Венесуэланың Мұнай Корпорациясы (Corporación Venezolana del Petróleo – CVP) және Венесуэла Кувейт, Сауд Арабиясы, Ирак және Иранмен серіктестікте құрылған халықаралық мұнай картелі – Мұнай Экспорттаушы Елдер Ұйымы (ОПЕК). Оның қарсыластары бұл идеяны сол кездегі радикалды революциялық идея деп санады, бірақ көреген ұлтшыл Бетанкур үшін бұл Венесуэланың тәуелсіздігі мен қаржылық тұрақтылығы үшін маңызды болды. Каирдегі жылдық мұнай конгресінде араб тілінде еркін сөйлейтін Венесуэланың елшісі Таяу Шығыс елдерін мұнай өндіруші елдердің ұлттық мұнай ресурстарын біріктіру және басқаруды қолдайтын құпия келісімге қол қоюға көндірді. Бұл келісімді әлемдік мұнай өнеркәсібін бақылайтын және іс-шараны қаржылаған британдық және американдық корпорациялардың алдында жасады. 1960 жылдың қыркүйегінде Бағдадта құрылған ОПЕК-тің негізін қалау. Бұл қозғалыс 1960 жылы АҚШ президенті Дуайт Эйзенхауэрдің Венесуэла мұнайына квоталар қойып, Канада мен Мексиканың мұнай өнеркәсібіне басымдық берген заңынан туындады. Эйзенхауэр ұлттық қауіпсіздік пен соғыс кезінде энергиямен қамтамасыз етуді атап өтті. Бетанкур Венесуэланың мұнай автономиясы мен табыстылығын қорғау үшін Таяу Шығыс және Солтүстік Африканың мұнай өндірушілерімен одақ құруға тырысты, Оңтүстік Америка елі мен ОПЕК елдері арасында берік байланыс орнатып, ол бүгінге дейін сақталып келеді. Экономикалық кепілдіктердің тоқтатылуы және Кастроның коммунистік қарулы көтерілісінен туындаған ерекше жағдайларда Бетанкур импорттық тауарларды жергілікті өнімдермен алмастыру арқылы дамуға жеделдетілген жол табу үшін импортты алмастырудың CEPAL моделін қабылдады. Үкімет стратегиясына капитал инвестицияларын тарту үшін салық жеңілдіктері, шетелдік жеткізушілерге дайын өнімдерді құрастыру немесе қаптау үшін зауыттар салуды жеңілдету үшін төмен бағадағы жерлер, ұқсас импортталған тауарларға артық салық салу арқылы экономиканы саудадан жабу, шетелдік бәсекелестікті азайту үшін импорттық квоталар немесе импортты шектеуші басқа да сандық шектеулер кірді. Сонымен қатар, Орталық банк импорттық заттардың бағасын төмендету және экспортқа бағытталған өсуді ынталандыру үшін боливардың құнын жоғары бағалады. Ірі жолдар салу және электр энергиясын дамыту бағдарламалары, соның ішінде Гури су электр станциясының I кезеңін салу жүргізілді, Венесуэланы жаңғыртылған Латын Америкасы еліне айналдырды.
A decade later, after Pérez Jiménez was ousted, Betancourt was elected president in the general election of 1958, becoming the first leader of the Punto Fijo Pact. Having inherited a well constructed country but with the need to give more education to its people, Betancourt nevertheless managed to return the state to fiscal solvency despite the rock bottom petroleum prices throughout his presidency. In 1960 two important institutions were created by Juan Pablo Pérez Alfonso, Betancourt's minister of Mines and Hydrocarbons: the Venezuelan Petroleum Corporation (Corporación Venezolana del Petróleo — CVP), conceived to oversee the national petroleum industry, and the Organization of the Petroleum Exporting Countries (OPEC), the international oil cartel that Venezuela established in partnership with Kuwait, Saudi Arabia, Iraq, and Iran. Considered a radical revolutionary idea at the time by its opponents, but essential to Venezuela's independence and fiscal solvency by a visionary nationalistic Betancourt. At an annual oil convention in Cairo, Venezuela's envoy, fluent in Arabic, convinced oil producing Middle Eastern countries to sign a secret agreement that promoted unity and control of their own national oil resources; under the noses of the British and American corporations that dominated the oil industry globally and had funded the event. Planting the seed for OPEC that was founded in September 1960 at Baghdad, Iraq. This movement was triggered by a 1960 law instituted by American President Dwight Eisenhower that forced quotas for Venezuelan oil and favored Canada and Mexico's oil industries. Eisenhower cited national security, land access to energy supplies, at times of war. Betancourt reacted seeking an alliance with oil producers of Middle Orient and North Africa as a pre emptive strategy to protect the continuous autonomy and profitability of Venezuela's oil, establishing a strong link between the South American nation and the OPEC countries that survives to this day. On a scenario of suspended economic guarantees, special situation derived from the Castro communist armed insurrection, Betancourt adopted the CEPAL model of substitution of imports in order to achieve a fast track to development through industrialization that succeeds in replacing imported goods with locally produced goods. The government strategy include tax exceptions to attract capital investment and terrains at low cost to facilitate foreign suppliers to build plants for the assembly or packaging of finished products, closing the economy to trade through excessive tax to similar imported goods, import quotas to reduce foreign competition or other quantitative restrictions that prohibited imports. In addition, the Central Bank overestimated the Bolivar to cut down prices of imported inputs and promote export oriented growth. Large road building, and electrical power programs as the construction of Guri Dam Phase I were carried out, transforming Venezuela into a modernized Latin American nation.
Аграрлық реформа
А.Д.-ның жер реформасы ауыл шаруашылығы өнімдерінің азаюын тоқтату мақсатында өнімсіз жеке меншік және мемлекеттік жерлерді таратып берді. Жерлері тәркіленген жер иелеріне өтемақы төленді.
AD's land reform distributed unproductive private properties and public lands to halt the decline in agricultural production. Landowners who had their properties confiscated received compensation.
FALN партизандық тобы
Бетанкур экстремистер мен бүлікші әскер бөлімдерінен қатыгез қарсылыққа ұшырады, бірақ ол экономикалық және білім беру реформаларын ілгеріте беруді жалғастырды. АД-дан бір фракция бөлініп, Революциялық солшыл қозғалысын (МИР) құрды. 1961 жылы Барселонадағы («Эль-Барселоназо») және 1962 жылы теңіз күштері базаларындағы («Эль-Карупаназо», Карупано және «Эль-Портеньязо», Пуэрто-Кабельо) сәтсіз көтерілістерге солшылдар қатысқанда Бетанкур азаматтық құқықтарды тоқтатты. Солшыл партиялардың өкілдері оған қарсы күресу үшін коммунистік партизандық армия – Ұлттық азаттық үшін қарулы күштерді (FALN) құрды. Бұл солшылдарды жасырын күшке айналдырды, олар ауылдық және қалалық партизандық әрекеттерге кірісті, оның ішінде мұнай құбырларын саботаждау, Sears Roebuck қоймасын жарғызу, Альфредо Ди Стефаноны ұрлау және Каракастағы АҚШ елшілігін жарғызу сияқты шаралар жасады. ФАЛН ауылдағы кедейлерді біріктіре алмады және 1963 жылғы желтоқсан сайлауын бұза алмады. Көптеген шабуылдардан кейін ол, ақыры, MIR және Венесуэла Коммунистік партиясының (PCV) конгресс мүшелерін қамауға алды. Солшыл Фидель Кастроның көтерілісшілерді қаруландырғаны анықталды, сондықтан Венесуэла Америка мемлекеттері ұйымына (АМО) наразылық білдірді.
Betancourt also faced determined opposition from extremists and rebellious army units, yet he continued to push for economic and educational reform. A fraction split from the AD and formed the Revolutionary Left Movement (MIR). When leftists were involved in unsuccessful revolts at Barcelona (El Barcelonazo) in 1961 and in navy bases in 1962 (El Carupanazo, Carúpano, and El Porteñazo, Puerto Cabello), Betancourt suspended civil liberties. Elements of the left parties then formed the Armed Forces for National Liberation (FALN), a communist guerrilla army to fight him. This drove the leftists underground, where they engaged in rural and urban guerrilla activities, including sabotaging oil pipelines, bombing a Sears Roebuck warehouse, Alfredo Di Stefano kidnapping, and bombing the United States Embassy in Caracas. FALN failed to rally the rural poor and to disrupt the December 1963 elections. After numerous attacks, he finally arrested the MIR and Communist Party of Venezuela (PCV) members of Congress. It became clear that a leftist Fidel Castro had been arming the rebels, so Venezuela protested to the Organization of American States (OAS).
Адам өлтіруге әрекеті
Бетанкур Доминикан Республикасының диктаторы Рафаэль Трухильоны айыптаған. Өз кезегінде, Трухильо Бетанкурға жек көру сезімін дамытқан және Венесуэлалық эмигранттардың оны құлату жоспарларын көптеп қолдаған. Венесуэла үкіметі саяси шиеленісті шешу үшін, қарулы жауап берудің орнына, дипломатияға жүгініп, Америка мемлекеттері ұйымына Трухильоға қарсы шағымдануға көшкен. Бұл Трухильоны ашуландырды, ол Бетанкурды Каракаста өлтіру үшін жасырын агенттерін жіберді. 1960 жылдың 24 маусымында жасалған қастандық нәтижесінде Венесуэла президенті ауыр күйік шақты, бұл әлем жұртшылығының Трухильоға қарсы наразылығын күшейтті. Ауыр жарақат алған, бірақ тірі қалған Бетанкурдың суреттері, оның күзет бастығының қаза тауып, жүргізушісінің ауыр жарақат алып, кейіннен қайтыс болғанын көрсете отырып, әлемге таратылды. Президенттік кортежі Каракастың басты даңғылының бірімен өтіп бара жатқанда, тұраққа қойылған көліктегі жарылғыш зат жарылып, елді дүрліктірді. Екі қолына бинт оралған Бетанкур фотографтардың алдында ауруханадан шықты. Оқиға оның беделін көтеріп, сонымен бірге Кариб теңізіндегі ең қатал қарсыласының бірін жоюға септігін тигізді.
Betancourt had denounced the dictatorship of the Dominican Republic's Rafael Trujillo. In turn, Trujillo had developed an obsessive personal hatred of Betancourt and supported many plots by Venezuelan exiles to overthrow him. The Venezuelan government took its case against Trujillo to the Organization of American States, turning to diplomacy first over armed response to resolve the political conflict. That, in turn, infuriated Trujillo, who ordered his foreign agents to assassinate Betancourt in Caracas. The 24 June 1960 attempt, in which the Venezuelan president was badly burned, inflamed world public opinion against Trujillo. Photos of a wounded but living Betancourt were distributed around the world as proof he survived the assassination attempt that killed his head of security and severely injured the driver, who later died. An incendiary car bomb, which was in a parked vehicle, was detonated as his presidential car drove by one of the main avenues of Caracas, which shocked the nation. With both burned hands wrapped in bandages, Betancourt walked out of the hospital in front of photographers. The incident elevated him in the eyes of the public opinion and helped to destroy one of his most ferocious Caribbean enemies at the same time.
1963 жылғы сайлау
Бетанкурдың ең үлкен жетістіктерінің бірі 1963 жылғы сайлаудағы сәттілігі болуы мүмкін. Процеске кедергі келтіру туралы қауіп-қатерлерге қарамастан, 1 желтоқсанда Венесуэла тарихындағы ең адал сайлау болып есептелген сайлауға сайлаушылардың шамамен 90 пайызы қатысты. 1964 жылдың 11 наурызы Венесуэла халқы үшін мақтаныш күні болды, себебі президенттік белдік алғаш рет демократиялық жолмен сайланған басшыдан екіншісіне ауысты. Бетанкур заңды өзгертуге дейін Венесуэладағы барлық президенттерді Конгресс, дәстүрлі республикалық үлгіде сайлаған. Ол Венесуэланың толық мерзімге сайланған тұңғыш демократиялық президенті болды және оның орнын Рауль Леони басты. Ромуло Бетанкур тарихының көп бөлігінде диктатуралармен басқарылған ел үшін демократиялық үрдіс орнатты. Бұл халықтың дауысымен жасалған «революция» болды, оның бұрынғыдай тарихи мысалы жоқ еді; Бетанкур Венесуэлада көп жылдар бойы сақталған саяси модельді құрды.
Perhaps one of the greatest of Betancourt's accomplishments was success in the 1963 elections. Despite threats to disrupt the process, nearly 90 percent of the electorate participated on 1 December in what was the most honest election in Venezuela to that date. 11 March 1964 was a day of pride for the people of Venezuela as for the first time the presidential sash passed from one democratically elected chief executive to another. Prior to Betancourt changing the law, all presidents in Venezuela were elected by Congress – in typical republic model. He was Venezuela's first democratically elected president to serve his full term, and was succeeded by Raúl Leoni. It was Romulo Betancourt who established a democratic precedent for the nation that had been ruled by dictatorships for most of its history. It was 'revolution' by popular vote, without historical reference until then; Betancourt created the political model that had survived in Venezuela for many years afterward.
Кейінгі өмірі
1964 жылы Бетанкур бұрынғы президент болғандықтан Венесуэла сенатында өмір бойына орын алды. Өмірінің соңғы күндерін жазу және әйелі, доктор Рене Хартманға арнады. 1981 жылдың 28 қыркүйегінде Нью-Йорктегі дәрігерлер ауруханасында қайтыс болды. Оның қазасына байланысты АҚШ президенті Рональд Рейган былай деді:
In 1964, Betancourt was awarded a lifetime seat in Venezuela's senate, due to status as a former president. His last days were dedicated to writing and to his wife Dr. Renee Hartmann. He died on 28 September 1981 in Doctors Hospital in New York City. On his death US President Ronald Reagan made the following statement:
Жеке өмір
Бетанкур Кармен Вальвердеге үйленді, ол 1945 жылдан 1948 жылға дейін және 1959–1964 жылдары Венесуэланың бірінші ханымы болды. Вирджиния Бетанкур Вальверде – Бетанкурдың жалғыз баласы. Олар ажырасып, ол доктор Рене Хартманға үйленді. Ромуло Бетанкур Пуэрто-Рико губернаторы Луис Муньос Маринмен өте жақын дос болды, ол аралға жиі барып, онымен саяси пікірлермен үнемі алмасып, оны демократия мәселесінде саяси кеңесші деп есептеді. Олар кейбір мәселелерде келіспесе де, адал достар болып қала берді. 1963 жылы ол Хуан Бош Доминикан Республикасының президенті болып сайланған кезде, егер Бош Муньос Маринды шақырмаса, қатысудан бас тартты, өйткені Муньос Марин Бошқа және оның саяси партиясының бірнеше мүшесіне Пуэрто-Рикода қауіпсіз баспана берген еді. Бетанкур 1980 жылы досының қорымына қатысты.
Betancourt was married Carmen Valverde, who became First Lady of Venezuela from 1945 to 1948,, and 1959–1964. Virginia Betancourt Valverde was the Betancourt's only child. They divorced and he married Dr. Renee Hartmann. Rómulo Betancourt was a very close friend of the governor of Puerto Rico, Luis Muñoz Marín, visiting the island often and frequently exchanging political views with him, viewing him as a political advisor on democracy. Although they disagreed on certain issues they remained faithful friends. On one occasion in 1963, he refused to attend the inauguration of Juan Bosch as president of the Dominican Republic if Bosch did not extend an invitation to Muñoz Marín, who had provided a safe haven for Bosch and various members of his political party in Puerto Rico. Betancourt attended the funeral of his friend in 1980.
Танымал мәдениетте
Карлос Отейзаның «Rómulo Resiste» (ағылш. «Rómulo Resists») деректі фильмі диктатор Маркос Перес Хименес құлатылғаннан кейін, 1959-1964 жылдар аралығында Бетанкурдың президенттік кезеңіне арналған.
The documentary film Rómulo Resiste (English: Rómulo Resists), directed by Carlos Oteyza [es], focuses on Betancourt's presidency between 1959 and 1964, after dictator Marcos Pérez Jiménez was deposed.