Жеймс Гамильтон: Шотландия аристократы, саяхатшы және саясаткері
James Hamilton, 4th Duke of Hamilton
Джеймс Гамильтон: шотланд аристократы, саяхатшы, әскери қолбасшы. Дариен жобасының инвесторы, 1707 жылғы Одақ Актісіне қарсы оппозиция жетекшісі, дуэльде қаза тапты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд аристократы, әскербасы және саясаткер (1658–1712)
Scottish aristocrat, soldier, and politician (1658–1712)
Генерал-лейтенант Джеймс Гамильтон, 4-ші Гамильтон герцогы және 1-ші Брэндон герцогы, KG, KT (11 сәуір 1658 – 15 қараша 1712) – шотланд дворяны, әскербасы және саясаткер. Гамильтон Шотландияның үстем қабатының көптегендерінің қорларын құртқан сәтсіз Дариен жобасына ірі инвестиция салған. Ол Шотландия Парламентіндегі елдік партияны және 1707 жылғы Одақ туралы заңға қарсылықты жетекшілік етті. Ол 15 қараша 1712 жылы Вестминстердегі Хайд-паркте Чарльз Моунмен, 4-ші барон Моунмен, даулы мұраға байланысты болған атақты дуэльде қаза тапты.
Lieutenant General James Hamilton, 4th Duke of Hamilton and 1st Duke of Brandon, KG, KT (11 April 1658 – 15 November 1712) was a Scottish nobleman, soldier and politician. Hamilton was a major investor in the failed Darien Scheme, which cost many of Scotland's ruling class their fortunes. He led the Country Party in the Parliament of Scotland and the opposition to the Act of Union in 1707. He died on 15 November 1712 as the result of a celebrated duel in Hyde Park, Westminster, with Charles Mohun, 4th Baron Mohun, over a disputed inheritance.
Ерте өмір
Уильям Дугластың тұңғыш ұлы, Селкирктің 1-ші графы (өмірінің бойына Хамильтон герцогы атанып, 1660 жылы фамилиясын Хамильтон деп өзгертті) және оның әйелі Энн, өз құқығымен Хамильтонның 3-ші герцогинясы, Хамильтон Ланаркширдегі Хамильтон сарайында дүниеге келді. Ол анасы арқылы шотландтық Стюарт әулетінің ұрпағы болғандықтан, Шотландия мен Англия тақтарына маңызды үміткер болып саналды. Ол бірнеше репетиторлардың бағынында білім алып, Глазго университетіне оқуға баруға жетілгенге дейін оқыды. Содан кейін, сол кездегі жас дворяндар арасында танымал болған Grand Tour сапарымен Еуропа құрлығына баруға аттанды. 1698 жылға дейін Арран графы титулымен танылды. 1679 жылы Карл II оны Бедчэмбердің джентльмені етіп тағайындады. Кейін, 1683 жылы Франция королі Людовик XIV сарайына елші болып аккредитацияланды. Аран Францияда бір жылдан астам уақыт болып, француз әскерінде екі науқанға қатысты. Джеймс VII мен II таққа отырғаннан кейін Ұлыбританияға оралғанда, ол жаңа патшаға Людовиктен жеке ұсыныс хаттарын жеткізді. Король Джеймс Аранды лауазымына қайта бекітті. Аран 1687 жылы Джеймс VII-нің Корольдік Тисл орденінің алғашқы қатарына енді, ал Джеймс тақтан құлатылғаннан кейін Аран Оранж принцінің партиясына қосылудан бас тартты, тіпті ол екі рет Лондон мұнарасына қамалды, бірақ интрига жасады деген күдікпен ұсталды, бірақ айып танылмай босатылды.
The eldest son of William Douglas, 1st Earl of Selkirk (who was created Duke of Hamilton for his lifetime and changed his surname to Hamilton in 1660) and his wife Anne, 3rd Duchess of Hamilton in her own right, Hamilton was born at Hamilton Palace, in Lanarkshire. He was a descendant through his mother of the Scottish House of Stewart and therefore had a significant claim to the thrones of both Scotland and England. He was educated by a series of tutors, until he was of age to attend the University of Glasgow. Following this, he travelled to the continent on the Grand Tour, fashionable amongst young noblemen of the time. He was styled until 1698 as the Earl of Arran. In 1679, Arran was appointed a Gentleman of the Bedchamber by Charles II. Later in 1683, he was accredited ambassador to the Court of Louis XIV of France. Arran remained in France for over a year, taking part in two campaigns in French service. On his return to Great Britain following the accession of James VII and II, he brought letters of personal recommendation from Louis to the new King. King James reaffirmed Arran in his offices. Arran was in the first cohort of James VII's royal Order of the Thistle in 1687, and following the deposition of James, Arran refused to join the party of the Prince of Orange, indeed he was imprisoned twice in the Tower of London, suspected of intrigues, but was released without charge.
Гамильтон герцогы
Арранның әкесі 1694 жылы қайтыс болды, ал 1698 жылдың шілдесінде анасы барлық атақтарын король Уильямға өткізді, ол оларды бір айдан кейін Нидерландыдағы Хет-Лоода қол қойылған жарлық арқылы Арранға қайта берді. Ол Гамильтон герцогы, Клайдсдейл маркизі, Арран, Ланарк және Кембридж графтары, сондай-ақ Авен, Полмонт, Мачансайр және Иннердейл лорды атақтарымен бекітілді. Бұл атақтың қайта берілуі, әлдебір жағдайда, Арранның ата-анасының патшаға адалдығының нәтижесі болды, өйткені оның Якобиттерге деген ықыласы күмәнді болды. (Ол Стуарттарды қолдағандығы үшін бірнеше рет тұтқындалды.)
Arran's father died in 1694, and in July 1698 his mother resigned all her titles into the hand of King William, who regranted them to Arran a month later in a charter signed at Het Loo, Netherlands. He was confirmed in the titles of Duke of Hamilton, Marquess of Clydesdale, Earl of Arran, Lanark and Cambridge and Lord Aven, Polmont, Machansyre, and Innerdale. This regrant of title was presumably because of the loyalty of Arran's parents to the king, as his own affection to the House of Orange was questionable due to his suspected Jacobitism. (He was arrested more than once for pro Stuart activities.)
Дариен схемасы және Одақ актісі
Гамильтон Шотландия парламентінде Дариен жоспарын қолдаған саяси топ құрды. Ол және анасы экспедицияға көп инвестиция салған, бірақ бұл жоба сәтсіз аяқталды, нәтижесінде Шотландия сол кезде айналымдағы валютасының 20% -ын жоғалтты. Тарихшы Стивен Маллен бұл жобаны "колонизация және пайдалану арқылы жеке байлықты арттыруға және Шотландияның сауда балансын жақсартуға бағытталған меркантилистік кәсіпорын" деп сипаттады. Жобаның бір бөлігі ретінде Гамильтон, колонистер бақылауына өткеннен кейін, аймақтағы алтын кендерінде "өлімге дейін жұмыс істеуге" африкалық құлдарды әкелуді жоспарлады. Дариеннің сәтсіздігінен кейін және Англиямен саудадағы ұзаққа созылған шиеленістен кейін, Шотландия мен Англияның бірігуіне қатысты махинациялар басталды. Гамильтон, Шотландия тағына деген күшті талабына байланысты, анти-одақтық Кавальер партиясының жетекшісі деп есептелді. Гамильтон анасы арқылы шотландтық Стюарт әулетінің ұрпағы болғандықтан (олар ағылшын тағына отырудан бұрын), егер Шотландия Пфальцтың Софиясын Стюарт мұрагері ретінде қабылдамаса, Шотландия тағына ең бірінші талапкер болар еді (1704 жылғы Қауіпсіздік туралы актіге қараңыз). София – ағылшын Стюарттарының ең кіші тармағының ең кіші ұрпағы болды, ал Шотландия, протестант мемлекеті болғандықтан, Шотландия тағына тек протестант мұрагерін қабылдауға дайын еді. Бұл Гамильтон мен оның мұрагерлері Ханновер әулетінен кейін Шотландия тағының мұрагерлік тізімінде келесі орында тұрғанын білдірді. Бірақ, патшалық болашағына зиян келтіретіндей, Гамильтонның саяси әрекеттері тиімсіз болды және ол сарай мен Ұлттық партиялардың арасында тартысқа түсті. Англия-Шотландия одағы туралы соңғы дауыс беру күні Гамильтон дауыс беруден бас тартып, Холируд сарайындағы бөлмесінде қалды, тісі ауырғанын айтты. Көпшілікке ұнамайтын Одақ актілері қабылданды және Эдинбург көшелерінде тәртіпсіздіктер басталды. Гамильтон отбасы үшін шотландтық мұрагерлік билікті қамтамасыз ету мүмкіндігінен айырылды.
Hamilton formed a political group which supported the Darien scheme in the Parliament of Scotland. He and his mother had heavily invested in the expedition, that ultimately failed, resulting in Scotland losing 20% of its currency in circulation at the time. Historian Stephen Mullen referred to the scheme as a "mercantilist venture designed to improve personal fortunes and Scotland’s balance of trade through colonisation and exploitation". As part of the scheme, Hamilton planned to import African slaves "to be worked to death" at local gold mines in the region after they had come under the colonists' control. Following the failure of Darien, and in light of the longer history of trade friction with England, serious machinations began proposing a union between the two realms of Scotland and England. Hamilton was assumed to be the head of the anti union Cavalier Party, perhaps due to his serious claim to the throne of Scotland. Hamilton, being a descendant through his mother of the Scottish House of Stewart (prior to their accession to the English throne) was the senior most claimant to the throne of Scotland in the event that Scotland chose not to accept Sophia of the Palatinate as the Stuart heiress (see Act of Security 1704). Sophia was the most junior descendant of the most junior branch of the English Stuarts and Scotland, also being Protestant, would only accept a Protestant heir to Scotland. This meant that Hamilton and his heirs were next in the Scottish line of succession after the House of Hanover. To the detriment of his royal future, Hamilton's political conduct proved ineffective and he wavered between both the Court and the National parties. On the day of the final vote regarding the Anglo Scottish union, Hamilton abstained and remained in his chambers at Holyrood Palace claiming to be indisposed by toothache. The highly unpopular Acts of Union were passed, and riots followed in the streets of Edinburgh. Hamilton had missed his chance to secure the Scottish succession for his family.
Пошта одағы
1708 жылы Гамильтон Шотландияның 16 өкілдік құрметіне ие болған теңдесінің бірі ретінде таңдалды. 1711 жылы ол Ұлыбритания жұртында Брэндон және Саффолк герцогы атанды. Бұл оның лауазымының заңдылығы және Лордтар палатасында отыру мүмкіндігіне қатысты сын тудырды. Бұл мәселе 6-шы Гамильтон герцогы үшін 1782 жылға дейін шешілмеді. Герцогтық атағына қоса, Гамильтон Чеширдегі Даттон бароны атанды. 1712 жылдың қазан айында ол Гартер орденінің рыцары болды, осылайша Тистл және Гартер ордендерінің екісінің де рыцары болған патша отбасынан емес адам атанды.
Hamilton was chosen as one of 16 Scottish representative peers in 1708. He was created Duke of Brandon, Suffolk in the Peerage of Great Britain in 1711. This drew criticism as to the legality of his position and ability to sit in the House of Lords. The situation was not resolved until 1782 for the 6th Duke of Hamilton. In addition to the Dukedom, Hamilton was created Baron Dutton in Cheshire. In October 1712 he was created a Knight of the Garter, making him the only Non Royal to be a knight of both Thistle and Garter.
Макклсфилд мұрасы мен өлімі
1712 жылғы 15 қарашада Гамильтон Уэстминстердегі Хайд-паркте Чарльз Лорд Моунмен атақты дуэль өткізді, бұл оқиға Текерейдің «Генри Эсмонд тарихы» атты шығармасында баяндалған. 1702 жылы Макклсфилдтің үшінші графы Фиттон Джерардтың мұрагерсіз қайтысынан кейін, Чеширдегі Гоусуорт-Холлде орналасқан оның кең алқаптарына кім мұрагерлік ететіні туралы дау туды. Гамильтон бұл алқаптарды әйелі Элизабет Джерард арқылы талап етті, ол Макклсфилдтің 1-ші графы Чарльз Джерардтың немересі болған. Моун оларды Макклсфилдтің 2-ші графы Чарльз Джерардтың тағайындалған мұрагері ретінде талап етті, ол оның қарулас серігі болған. Соңынан болған жылдардағы сот процесі Моунның Гамильтонды дуэльге шақыруына әкелді. Дуэль 15-і күні таңертең өтті. Егде жастағы Гамильтон Моунды жанжарлы жарақаттады, содан кейін өзі де жанжарлы жарақат алды. Кейін Гамильтонның екіншісі Моунның екіншісі Джордж Маккартни Моунға көмектесіп жатқандай болып, Гамильтонға соңғы соққыны берді деп мәлімдеді, бірақ дәлелдер толыққанды нақты болған жоқ. Джон Гамильтонның егер ол осындай қылмыс жасалды деп ойлаған болса, неге Маккартниді тұтқындауға тырыспағаны туралы сұрақтар оның куәлігіне күдік тудырды. Герцогтың достары, соның ішінде Джонатан Свифт, әділеттік талабын көтерді, ал Маккартни континентке қашып кетті. Оны елге қайтаруға жасалған әрекеттерден кейін, ол қастандық үшін қашықтықтан сотталды, полкінен шеттетілді, бірақ кейін кешірілді.
On 15 November 1712, Hamilton fought a celebrated duel with Charles, Lord Mohun, in Hyde Park, Westminster, in an episode narrated in Thackeray's The History of Henry Esmond. Following the death without an heir of Fitton Gerard, third Earl of Macclesfield, in 1702, a disagreement had arisen over who should succeed to his extensive estates, based at Gawsworth Hall, Cheshire. Hamilton claimed the estates through his wife Elizabeth Gerard, a granddaughter of Charles Gerard, 1st Earl of Macclesfield. Mohun claimed them as the named heir of Charles Gerard, 2nd Earl of Macclesfield, to whom he had been a companion in arms. The years of litigation that followed culminated in Mohun calling Hamilton out. The duel took place on the morning of the 15th. The older Hamilton mortally wounded Mohun, and was mortally wounded in turn. Hamilton's second thereafter claimed that Mohun's second George Macartney had dealt the final stroke to Hamilton whilst pretending to attend to Mohun, but the evidence was wholly inconclusive. Questions about why John Hamilton did not stay to attempt to arrest Macartney if he had thought that such a crime had been committed brought suspicion on his testimony. A cry for justice went up amongst the Duke's friends, including Jonathan Swift, and Macartney escaped to the continent. After attempts to repatriate him, he was tried in absentia for murder, and stripped of his regiment, but was later pardoned.