Сергей Кусевицкий: Ресейлік және американдық дирижердің өмірі мен шығармашылығы
Serge Koussevitzky
Сергей Кусевицкий (1874-1951) – Ресейлік және американдық дирижер, композитор, контрабасист. Бостон симфониялық оркестрінің ұзақ жылғы директоры. Музыка өнері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік және американдық дирижер (1874–1951)
Russian and American conductor (1874–1951)
Сергей Кусевицкий (туған Сергей Александрович Кусевицкий,; 26 шілде 1874 [ескі стиль бойынша 14 шілде 1874] 4 маусым 1951) – ресейлік және американдық дирижер, композитор және контрабасші, 1924 жылдан 1949 жылға дейін Бостон симфониялық оркестрінің музыкалық жетекшісі қызметін атқарған.
Serge Koussevitzky (born Sergey Aleksandrovich Kusevitsky; Сергей Александрович Кусевицкий, ; 26 July 1874 [O. S. 14 July 1874]4 June 1951) was a Russian and American conductor, composer, and double bassist, known for his long tenure as music director of the Boston Symphony Orchestra from 1924 to 1949.
Ерте мансап
Кусевицкий Ресейдің Тверь губерниясындағы (қазіргі Тверь облысы) Вышний Волочийок қаласында музыканттар отбасында дүниеге келген. Оның ата-анасы оған скрипка, виолончель және фортепиано сабақтарын берген. Ол сонымен қатар труба да тартып үйренген. Он төрт жасында Мәскеу филармониясы қоғамының музыкалық-драмалық институтына стипендия алып, онда Рамбусекпен контрабас шеберлігін үйренген. Кейіннен 1903 жылы Берлиндегі алғашқы концертімен сыншылардың жоғары бағасына ие болды. 1902 жылы биші Надежда Галатқа үйленді. Сол жылы Рейнхольд Глиердің көмегімен контрабасқа арналған танымал концерт жазды және оны 1905 жылы Мәскеуде тұсаукесер етті. Ұзақ өтпей ол Большой театрынан кетіп, жұбайымен бірге Берлинге көшті, онда Серж Артур Никиштен дирижерлік өнерді оқыды, ал әйелінің байлығын ұстазының құмар ойындарына кеткен қарыздарын төлеуге жұмсады.
Koussevitzky was born into a Jewish family of professional musicians in Vyshny Volochyok, Tver Governorate (present day Tver Oblast), about 250 km northwest of Moscow, Russia. His parents taught him violin, cello, and piano. He also learned trumpet. At the age of fourteen he received a scholarship to the Musico Dramatic Institute of the Moscow Philharmonic Society, where he studied double bass with Rambusek he later won critical acclaim with his first recital in Berlin in 1903. In 1902 he married the dancer Nadezhda Galat. The same year, with Reinhold Glière's help, he wrote a popular concerto for the double bass, which he premiered in Moscow in 1905. He soon resigned from the Bolshoi, and the couple moved to Berlin, where Serge studied conducting under Arthur Nikisch, using his wife's wealth to pay off his teacher's gambling debts.
Дирижер және баспагер
Берлинде ол контрабас концерттерін беруді жалғастырды және екі жыл бойы өз үйінде студенттік оркестрмен дирижерлік өнерді тәжірибелегеннен кейін, Берлин филармониясын жалдап, 1908 жылы дирижер ретінде кәсіби дебют жасады. Концертте Сергей Рахманиновтың 2-ші фортепиано концерті орындалды, ал композитор өзі пианинода орындады. Келесі жылы ол әйелімен бірге Ресейге қайтып келді, онда Мәскеуде жеке оркестрін құрды және баспа бизнесіне қадам басты, «Éditions Russes de Musique» деген жеке фирмасын ашып, сол дәуірдегі көптеген көрнекті композиторлардың каталогтарын сатып алды. Кусевицкий басылымдарында Рахманинов, Александр Скрябин, Сергей Прокофьев, Игорь Стравинский және Николай Медтнердің шығармалары жарияланды.
In Berlin he continued to give double bass recitals and, after two years practising conducting in his own home with a student orchestra, he hired the Berlin Philharmonic and made his professional début as a conductor in 1908. The concert included Sergei Rachmaninoff's Piano Concerto No. 2, with the composer at the piano. The next year he and his wife returned to Russia, where he founded his own orchestra in Moscow and branched out into the publishing business, forming his own firm, Éditions Russes de Musique, and buying the catalogues of many of the greatest composers of the age. Among the composers published by Koussevitzky were Rachmaninoff, Alexander Scriabin, Sergei Prokofiev, Igor Stravinsky, and Nikolai Medtner.
Жеке өмір
1942 жылы екінші әйелі Натали қайтыс болды, және ол оның құрметіне Куссевицки атындағы музыкалық қорына негіз салды. 1947 жылдың соңында ол Наталидің сіңлісінің қызы Ольга Наумоваға (1901–1978) үйленді. Наумова бұл жұбайлармен 18 жыл бойы бірге тұрып, олардың хатшысы болып жұмыс істеген. Ольга Наумова – Ресей Императорлық кабинетінде Ауыл шаруашылығы министрі қызметін атқарған көрнекті саясаткер және мемлекеттік қызметкер Александр Наумовтың (1868, Симбирск – 1950, Ницца, Франция) қызы. Ол тыныш, жұмсақ мінезді деп сипатталған, ал Леонард Бернштейн мен Аарон Копленд оны жақын достарының бірі деп есептеген. Оның туысы Фабий Адольфович Куссевицкий, кәсіби сахнада Фабиен Севицкий деген атпен танылған, 1937 жылдан 1955 жылға дейін Индианаполис симфониялық оркестрінің музыкалық жетекшісі болды. Севицкий өзіне тағылған жемқорлық айыптауларын азайту үшін тегін өзгерткен. Куссевицки 1951 жылы Бостонда қайтыс болды және әйелі Наталимен бірге Ленокстағы Хилл шіркеуінің зиратына жерленді. Оның үй жануары Дедхэмдегі Пайн Ридж үй жануарлары зиратында көмілген.
Koussevitzky's second wife Natalie died in 1942, and he created the Koussevitzky Music Foundations in her honor. In late 1947, he married Olga Naumova (1901–1978), Natalie's niece. Naumova had lived with the couple and acted as their secretary for 18 years. Olga Naumova was the daughter of the distinguished politician and civil servant Aleksandr Naumov (1868, Simbirsk – 1950, Nice, France) who served as Minister of Agriculture in the Russian Imperial Cabinet. She has been described as quiet, and soft spoken, and Leonard Bernstein and Aaron Copland counted her among their close friends. His nephew Faviy Adolfovich Koussevitzky, known professionally as Fabien Sevitzky, was music director of the Indianapolis Symphony Orchestra from 1937 until 1955. Sevitzky changed his surname in order to mitigate accusations of nepotism against him. Koussevitzky died in Boston in 1951 and was buried alongside his wife Natalie at the Church on the Hill Cemetery in Lenox. His pet is buried at the Pine Ridge Pet Cemetery in Dedham.
Қазіргі заманғы музыканың чемпионы
Куссевицкий қазіргі заманғы музыканың жақтаушысы болды және көрнекті композиторларға бірнеше шығармалар тапсырды. 1920-жылдардың басында Парижде болған кезінде ол көптеген заманауи музыкаларды бағдарламалап, олардың жақсы дайындалғанын және сапалы орындалғанын қамтамасыз етті. Жақсы қабылданған премьералардың ішінде Артур Хонеггердің «Тынық мұхиты 231», Джордж Гершвиннің «Екінші рапсодиясы» және Альберт Руссельдің «Ф мажордағы сюитасы» болды.
Koussevitzky was a great champion of modern music, commissioning a number of works from prominent composers. During his time in Paris in the early 1920s he programmed much contemporary music, ensuring well prepared and good quality performances. Among the well received premieres were Arthur Honegger's Pacific 231, George Gershwin's Second Rhapsody and Albert Roussel's Suite in F.
Бостон симфониялық оркестрінің 50 жылдығына арналған ол Копландтың «Одасын», Прокофьевтің «4-ші симфониясын» (кейін Прокофьев өңдеген), Пол Хиндемиттің «Струналы және жезді аспаптарға арналған концерттік музыкасын» және Стравинскийдің «Забурлар симфониясын», сондай-ақ Альберт Руссель мен Говард Хансонның шығармаларын тапсырды. 1922 жылы Куссевицкий Морис Равельге Модест Мусоргскийдің 1874 жылғы «Көрмедегі суреттер» фортепианоға арналған сюитасын оркестрге бейімдеуді тапсырды, ол сол жылдың 19 қазанында тұңғыш рет орындалды.
For the Boston Symphony Orchestra's 50th anniversary, he commissioned Copland's Ode, Prokofiev's Symphony No. 4 (which Prokofiev later revised), Paul Hindemith's Concert Music for Strings and Brass, and Stravinsky's Symphony of Psalms, as well as works by Albert Roussel and Howard Hanson. In 1922, Koussevitzky commissioned Maurice Ravel's arrangement of Modest Mussorgsky's 1874 suite for piano, Pictures at an Exhibition, which was premiered on 19 October that year
Жаңа музыканы ынталы түрде қолдаушы ретінде Куссевицкий 1942 жылы Куссевицкий атындағы музыкалық қорына негіз салды. Қорлардың негізгі мақсаты композиторларға жаңа композициялар тапсыру және олардың орындалу шығындарын қаржыландыру арқылы көмек көрсету болды. Бұл сыйлық 1954 жылдан бері табысталып келеді, бірақ көптеген сыйлықтардан айырмашылығы, ол жыл сайын берілмейді. Өткен жеңімпаздардың арасында Сейжи Озава (1960), Жан Крафт (1959), Роберт ДеГаэтано (1969), Пол Нойбауэр (1982) және Франсуа Сальке (1994) бар.
As an avid supporter of new music, Koussevitzky created the Koussevitzky Music Foundations in 1942. The basic aim of the foundations was to assist composers by commissioning new compositions and underwriting the cost of their performance. It has been awarded since 1954, but unlike many prizes, it is not awarded annually. Past winners have included Seiji Ozawa (1960), Jean Kraft (1959), Robert DeGaetano (1969), Paul Neubauer (1982) and François Salque (1994).
Жазбалар
Серж Куссевицкий Бостон симфониясымен бірге эксклюзивті түрде Victor/ RCA Victor үшін жазды, тек Колумбия рекордтары үшін жасалған тікелей эфирдегі жазбаны қоспағанда, Рой Харрис жазған 1933 жылғы симфония, Нью-Йорктегі Карнеги залында концерт кезінде портативті жабдықтарды пайдалана отырып жазылды. 1929 жылы Бостонның Симфония залында өткен RCA Victor компаниясының алғашқы сессияларында Равельдің "Болеро" операсының алғашқы жазбасы жасалды, ал Бетховеннің "Пасторальдық симфониясы" мен Стравинскийдің "Петрушка" сюитасының Бостон оркестрімен алғашқы сессиялары 1927 жылы Симфония залында жазылды. Кейінгі жазбалардың кейбіреулері, соның ішінде Прокофьевтің "Ромео мен Джульетта" (1945, Симфония залы, Бостон), бірінші симфония (1947, Карнеги залы, Нью-Йорк, Мендельсонның "Италиялық" симфониясын қамтитын сессия) және бесінші симфония (1945, Симфония залы, Бостон) сияқты екінші сюитаның орындалуы, RCA дыбыс фильмінің оптикалық жазба процесінде өңделді, алғаш рет 1942 жылдың наурыз айында Сан-Франциско симфониясымен осылай жұмыс істеді. Куссевицкийдің соңғы жазбалары, 1950 жылдың қарашасында RCA-ның RT 21 екі тректі, 1/4 дюймдік машиналарды секундына 30 дюйм жылдамдықпен пайдаланып магнит таспасында жасалды, олар Сибелиустің Екінші симфониясы мен Григтің "Соңғы көктем" әндерінің тамаша орындалулары болды. Екеуі де RCA Тайваньда CD-де жарық көрді. 1940 жылдары Тэнглвудта Куссевицкийдің қойылымдарының фильмдері түсірілді, соның ішінде Бетховеннің өте шабыттандырған "Эгмонт увертюрасы" бар. Куссевицкий / Бостон симфониясының 78 айналымдық жазбаларының бірнешесі RCA Camden лейблінде LP-де қайта шығарылды, бастапқыда 12 дюймдік LP альбомы үшін 1,98 АҚШ долларына сатылды, ал Red Seal рекордтары 5,98 АҚШ долларына сатылды, 1950 жылдардың басында "Жүз жылдық симфониялық оркестрі" ретінде. Кейінгі альбомдардың бірінде Прокофьевтің "Петр мен қасқыр" және Рихард Штраустың "Тилль Эуленшпигельдің көңілді әуезі" бар; оркестр қайтадан Жүз жылдық симфония ретінде көрсетілді, дирижері анықталмады, ал баяндаушы, актер Ричард Хейл болды. Куссевицкий бұл шығарманы 1950 жылдың жазында Элеонора Рузвельт баяндаған күйде магнит таспасында қайта жазды; бастапқыда он дюймдік LP және үш 45 айналымдық пластинкада шығарылған, Хейлмен бірге Камден дискінің танымалдығына қарамастан, оны RCA ресми түрде қайта шығармады. Хейл сонымен қатар Артур Фидлердің 1953 жылы RCA Victor-да Бостон поп оркестрімен бірге жазған сол музыкасының баяндаушысы болды. RCA Victor Red Seal лейбліндегі сол суретшілердің жаңа жазбаларымен тікелей бәсекелесуден аулақ болу үшін Camden лейблінде бірнеше басқа тарихи оркестрлік жазбаларды жалған атаулармен қайта шығарды.
Serge Koussevitzky recorded with the Boston Symphony exclusively for Victor/ RCA Victor, except for a live recording made for Columbia Records, the Symphony 1933 composed by Roy Harris, recorded in Carnegie Hall, New York, during a concert, using portable equipment. One quite notable early RCA Victor session in Boston's Symphony Hall in 1929 was devoted to an early recording of Ravel's Boléro, and his first sessions with the Boston orchestra of Beethoven's Pastoral Symphony and a suite from Stravinsky's Petrushka were recorded in Symphony Hall in 1927. Some of Koussevitzky's later recordings, including performances of the second suite from Prokofiev's Romeo and Juliet (1945, Symphony Hall, Boston), first symphony (1947, Carnegie Hall, New York, a session that included Mendelssohn's "Italian" Symphony), and fifth symphony (1945, Symphony Hall, Boston), were reportedly mastered on RCA's sound film optical recording process, first employed in this way with the San Francisco Symphony in March 1942. Koussevitzky's final recordings, made in November 1950, on magnetic tape using RCA's proprietary RT 21 two track, 1/4 inch machines at 30 inches per second, were acclaimed performances of Sibelius's Second Symphony and Grieg's "The Last Spring". Both have been re released by RCA on CD in Taiwan. Films of some of Koussevitzky's performances at Tanglewood, including a very spirited Beethoven "Egmont Overture", were made during the 1940s. Several of the Koussevitzky/ Boston Symphony's 78 rpm recordings with were reissued on LP on the bargain RCA Camden label, originally released at US$1.98 for a 12 inch LP album when premium priced Red Seal records were selling for US$5.98, in the early 1950s as the "Centennial Symphony Orchestra". One of the later albums featured Prokofiev's Peter and the Wolf and Richard Strauss's Till Eulenspiegel's Merry Pranks; while the orchestra was again listed as the Centennial Symphony and the conductor not identified, the narrator, actor Richard Hale, was. Koussevitzky rerecorded the piece in Tanglewood with Eleanor Roosevelt narrating during the summer of 1950 on magnetic tape; originally issued on a ten inch LP and three 45 rpm records, it has never been reissued officially by RCA in spite of the popularity of the Camden disc with Hale. Hale was also the narrator for Arthur Fiedler's 1953 RCA Victor recording of the same music with the Boston Pops Orchestra. RCA Victor reissued several other historic orchestral recordings on its Camden label with spurious names to avoid having them in direct competition with newer recordings by the same artists on the upscale Red Seal label.