Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кастилиялық саясаткер Иниго Лопес де Мендоса, 1-ші Сантильяна маркизі (19 тамыз 1398 – 25 наурыз 1458) – Кастилияның Иоанн II патшалығы тұсында қоғам мен әдебиетте маңызды рөл атқарған саясаткер және ақын.
Castilian politician
Íñigo López de Mendoza, 1st Marquess of Santillana (19 August 139825 March 1458) was a Castilian politician and poet who held an important position in society and literature during the reign of John II of Castile.
Өмірбаян
Ол Ескі Кастилиядағы Каррион-де-лос-Кондес қаласында өнер саласында танымал ақсүйек отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Диего Хуртадо де Мендоса, Кастилия адмиралы, және атасы Педро Гонсалес де Мендоса I сол заманғы көрнекті әдеби тұлғалармен – канцлер Лопес де Аяла, Фернан Перес де Гусман және Гомес Манрикемен тығыз байланыста болған ақындар еді. Оның анасы, Донья Леонор Лассо де ла Вега, Лассо де ла Вега әулетінен шыққан бай мұрагер болды. Лопес де Мендосаның әкесі оның бес жасында қайтыс болды, бұл отбасын қаржылық қиындыққа салды. Ол балалық шағының бір бөлігін әжесінің үйінде және болашақ Толедо архиепископы болған ағасының үйінде өткізді. Жастық шағында Арагон королі Альфонсо V-нің сарайында болып, провансальдық, валенсиялық және каталондық ақындардың туындыларымен, Вергилий мен Данте Алигьеридің классикалық гуманистік еңбектерімен, сондай-ақ Энрике де Вильена сияқты трубадурлардың лирикасымен танысты. 1412 жылы Дон Иниго бай мұрагер Катарина Суарес де Фигероаға үйленді. Осы одақ арқылы ол зор байлыққа ие болып, заманының ең беделді ақсүйектерінің біріне айналды. Осы некеден туған алтыншы ұлы кейін кардинал Мендоса атанды. Саясаткер ретінде Дон Иниго өмірі бойы Хуан II-ге адал болды, осы адалдығы үшін 1445 жылы Ольмедо шайқасынан кейін жер және Сантильяна маркизі титулымен сыйланды. Әйелі, Донья Катарина де Фигероа қайтыс болғаннан кейін, маркиз Гвадалахарадағы сарайына шегініп, қалған өмірін тыныш оқу мен ой-толғанысқа арнады. Лопес де Мендоса Данте Алигьериді зор құрметпен қабылдады, ал оның шығармалары аллегориялық Дантелік мектепке жатқызылады. Ол сонымен қатар Петрарка мен Джованни Боккаччоның гуманизмін сіңірді. Ол ең әйгілісі "серранилья" деп аталатын, күнделікті тақырыптарға арналған шағын өлеңдерімен танылды. Ол француздық дәстүрден шабыттанған пасторальдық романдар жазды және Кастилия сонетін жасаушы болды.
He was born at Carrión de los Condes in Old Castile to a noble family which figured prominently in the arts. His grandfather, Pedro González de Mendoza I, and his father, Diego Hurtado de Mendoza Admiral of Castile, were both poets with close ties to the great literary figures of the time: Chancellor Lopez de Ayala, Fernán Pérez de Guzmán and Gómez Manrique. His mother, Doña Leonor Lasso de la Vega, was a wealthy heiress belonging to the House of Lasso de la Vega. Lopez de Mendoza's father died when he was five years old, which brought his family into financial difficulties. Part of his childhood was spent living in his grandmother's household, and in the home of his uncle, the future Archbishop of Toledo. As a youth, he spent time in the court king Alfonso V of Aragón, where he was exposed to the work of poets in the Provençal, Valencia and Catalan traditions, the classic Humanist works of Virgil and Dante Alighieri, and the lyricism of troubadours such as Enrique de Villena. In 1412, Don Íñigo married a wealthy heiress, Catarina Suárez de Figueroa. With this union, he acquired great fortune and became one of the most powerful nobles of his time. His sixth son from the marriage would one day become Cardinal Mendoza. As a politician, Don Íñigo remained loyal to Juan II throughout his life, for which he was richly rewarded with land and the title of Marquess of Santillana in 1445, after the First Battle of Olmedo. When his wife Doña Catarina de Figueroa died, the Marquess retired to his palace of Guadalajara to spend the rest of his life in peaceful study and contemplation. Lopez de Mendoza was a great admirer of Dante Alighieri and his work is categorized within the allegorical Dantesque School. He also assimilated Petrarch and Giovanni Boccaccio's Humanism. He is especially remembered for his "serranillas", which are small poems that focus on commonplace subjects. He also wrote pastoral novels inspired by French tradition, and was originator of the Castilian Sonnet.