Көмек көрсетуге бейжайлық: әлеуметтік психологиялық құбылыс
Bystander effect
Көмекке келмей қалу құбылысы: адамдар көп болғанда жағдайға араласу ықтималдығы төмендейді. Жауапкершілік сезімінің таралуы, әлеуметтік психология зерттеуі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әлеуметтік психологиялық теория – психологиялық құбылыс.
Social psychological theory
the psychological phenomenon
Көрермен әсері немесе көрермен бейжайдығы – бұл әлеуметтік психологиялық теория, онда адамдар басқа адамдардың қатысуымен құрбанға көмек көрсетуге азырақ бейім. Алғаш рет 1964 жылы Китти Дженовезеге жасалған кісі өлтіруден кейін ұсынылған бұл теория бойынша, психологиялық зертханаларда жүргізілген көптеген зерттеулер көрермендердің саны, жағдайдың түсініксіздігі, топтық ынтымақтастық және жауапкершіліктің таралуы сияқты факторларға назар аударды, бұл өзара жауапкершіліктен қашуға ықпал етеді. Егер бір адамнан тапсырманы жеке орындау сұралса, жауапкершілік сезімі күшті болады және оң нәтижеге қол жеткізіледі; бірақ, егер топтан бірлесіп тапсырма орындау талап етілсе, топ мүшелерінің әрқайсысының жауапкершілік сезімі әлсірейді және олар қиындықтарға немесе жауапкершілікке тап болғанда жиі кері шегінеді. Бұл теория Китти Дженовезеге жасалған кісі өлтіру оқиғасынан туындады, онда 38 адам бейжай түрде бақылап тұрды деген қате ақпарат таратылды. Жақындағы зерттеулер қауіпсіздік камераларына түсірілген "нағыз өмірдегі" оқиғаларға бағытталды, соның салдарынан бұл әсердің тұрақтылығы мен дұрыстығы күмәндануға ұшырады. Соңғы зерттеулер бұл әсер жұмыс ортасында да кеңінен таралғанын көрсетіп отыр, онда қызметкерлер көбінесе басшыларға өз ойлары, алаңдаушылықтары және пікірлері туралы хабарлаудан тартынады.
The bystander effect, or bystander apathy, is a social psychological theory that states that individuals are less likely to offer help to a victim in presence of other people. First proposed in 1964 after the murder of Kitty Genovese, much research, mostly in psychology research laboratories, has focused on increasingly varied factors, such as the number of bystanders, ambiguity, group cohesiveness, and diffusion of responsibility that reinforces mutual denial. If a single individual is asked to complete the task alone, the sense of responsibility will be strong, and there will be a positive response; however, if a group is required to complete the task together, each individual in the group will have a weak sense of responsibility, and will often shrink back in the face of difficulties or responsibilities. The theory was prompted by the murder of Kitty Genovese about which it was wrongly reported that 38 bystanders watched passively. Recent research has focused on "real world" events captured on security cameras, and the coherency and robustness of the effect has come under question. More recent studies also show that this effect can generalize to workplace settings, where subordinates often refrain from informing managers regarding ideas, concerns, and opinions.
Айқындық пен салдарлар
Белгісіздік – адамның мұқтаж адамға көмектесуіне әсер ететін факторлардың бірі. Белгісіздік жоғары жағдайларда, адамның немесе топтың әрекет етуі, белгісіздік төмен жағдайларға қарағанда бес есеге дейін уақытты қажет етуі мүмкін. Мұндай жағдайларда, куәгерлер алдымен өз қауіпсіздігін бағалайды, содан кейін ғана әрекет етеді. Куәгерлер белгісіздігі төмен, салдары аз жағдайларда, белгісіздігі жоғары, салдары ауыр жағдайларға қарағанда көбірек араласады. Латане мен Родин (1969) белгісіз жағдайларда куәгерлер бір-бірінен нұсқау іздеп, басқалардың бастапқы реакцияның болмауын немқұрайлылық деп қате түсінуі мүмкін екенін айтты. Бұл әрбір куәгердің жағдайдың жеңіл екеніне сенуіне себеп болады. Бір адамның немесе адамдар тобының қасында екенін көзге елестету, адамның көмектесуге дайындығына әсер етуі мүмкін.
Ambiguity is one factor that affects whether or not a person assists another in need. In some cases of high ambiguity, it can take a person or group up to five times as long before taking action than in cases of low ambiguity. In these cases, bystanders determine their own safety before proceeding. Bystanders are more likely to intervene in low ambiguity, insignificant consequence situations than in high ambiguity, significant consequence situations. Latané and Rodin (1969) suggested that in ambiguous situations, bystanders may look to one another for guidance, and misinterpret others' lack of initial response as a lack of concern. This causes each bystander to decide that the situation is not serious. Imagining being around one other person or being around a group of people can affect a person's willingness to help.
Бірлестік және топқа мүшелік
Топтық біріктіру – бұл жанындағы адамның көмек көрсету әрекетіне әсер ететін тағы бір фактор. Рутковский және авторлардың анықтамасы бойынша, біріктіру – екі немесе одан көп адам арасындағы қалыптасқан қарым-қатынас (достар, таныстар). Зерттеулер көрсеткендей, жанындағы адамдармен бірге болғанда олардың көмектесуге қатысты әрекеттерін тексеруге болады. Рутковский және авторлар пікірінше, әлеуметтік жауапкершілік нормасы көмек көрсету мінез-құлқына әсер етеді. Әлеуметтік жауапкершілік нормасы «адамдар көмекке мұқтаж және оларға тәуелді жандарға көмектесуі керек» дейді. Зерттеулерге сәйкес, топтың біріктіру деңгейі жоғары болған сайын, олардың әлеуметтік жауапкершілік нормасына сәйкес әрекет ету ықтималдығы артады. Бұл гипотезаны тексеру үшін зерттеушілер студенттерді төрт топқа бөлді: екі адамнан тұратын, төмен біріктірілген топ, төрт адамнан тұратын, төмен біріктірілген топ, екі адамнан тұратын, жоғары біріктірілген топ және төрт адамнан тұратын, жоғары біріктірілген топ. Жоғары біріктірілген топтағы студенттер бір-бірімен танысып, мектеп туралы не ұнады, не ұнамады және басқа да осыған ұқсас тақырыптарды талқылады. Эксперименттің мақсаты – жоғары біріктірілген топтардың төмен біріктірілген топтарға қарағанда жарақат алған «құрбанға» көмектесуге көбірек дайындығын анықтау болды. Төрт адамнан тұратын жоғары біріктірілген топтар құрбанға ең жылдам және ең көп жағдайда жауап берді. Төрт адамнан тұратын, төмен біріктірілген топтар ең баяу және құрбанға ең аз жауап берді. Альтруизмді зерттеулер көмектесуші мен көмекке мұқтаж адам арасындағы ұқсастықтар көмек көрсету мінез-құлқының көбірек болуына ықпал ететінін көрсетеді. Жақындағы зерттеулер жанындағы адамдардың араласуын ынталандыруда ұқсастықтың, әсіресе, ортақ топқа мүшеліктің ролін қарастырды. 2005 жылы өткен бір экспериментте зерттеушілер жарақат алған адамға көрерменнің ұнаған командасының футбол жейдесін киген адамға, ұнамайтын командасының жейдесін киген адамға қарағанда көбірек көмектесетінін анықтады. Алайда, олардың футбол жанкүйерлері ретінде ортақ екені белгілі болғанда, екі команданың да жақтастарына көмектесуге болады, бұл жай ғана жейде киген адамға қарағанда әлдеқайда көп. Марк Левин мен Саймон Кроутердің (2008) зерттеулері топтың мөлшерін арттыру көшедегі зорлық-зомбылық оқиғасында жанындағы адамдар бірімен-бірі таныс болмағанда араласуды тежейтінін, бірақ жанындағы адамдар достар болғанда араласуға ынталандыратынын көрсетті. Олар сондай-ақ гендерлік сәйкестік айқын болғанда, топтың мөлшері жанындағы адамдар мен құрбандардың ортақ әлеуметтік санаға жатқан жағдайда араласуға шақыратынын анықтады. Сонымен қатар, топтың мөлшері көмекке кедергі келтіретін және оны ынталандыратын жағдайға тән нормалармен өзара әрекеттеседі. Жанындағы адамдардың әсері топтың мөлшерінің жалпы салдары емес. Жанындағы адамдар топтық деңгейдегі психологиялық байланысқа ие болғанда, топтың мөлшері көмектесуді ынталандыра да, тежей де мүмкін. Бұл нәтижелерді өзін-өзі жіктеу және жанашырлық тұрғысынан түсіндіруге болады. Өзін-өзі жіктеу теориясының тұрғысынан алғанда, адамның жеке басының әл-ауқаты оның топқа мүшелігімен байланысты, сондықтан топқа негізделген сәйкестік айқын болғанда, бір топ мүшесінің зардабы топқа тікелей әсер етеді деп қарауға болады. Осы ортақ сәйкестікке байланысты, өзін-өзі біріктіру деп аталады, жанындағы адамдар жанашырлық таныта алады, бұл көмек көрсету мінез-құлқын болжайды. Мысалы, үйден шығарылғаннан кейін көмек көрсетуге қатысты зерттеуде әлеуметтік сәйкестендіру және жанашырлық көмек көрсетуді болжайтыны анықталды. Алайда, әлеуметтік сәйкестендіруді бақылауға алғанда, жанашырлық көмек көрсету мінез-құлқын болжауды тоқтатты.
Group cohesiveness is another variable that can affect the helping behaviour of a bystander. As defined by Rutkowski et al., cohesiveness refers to an established relationship (friends, acquaintances) between two or more people. Experiments have been done to test the performance of bystanders when they are in groups with people they have been acquainted with. According to Rutkowski et al., the social responsibility norm affects helping behavior. The norm of social responsibility states that "people should help others who are in need of help and who are dependent on them for it." As suggested by the research, the more cohesive a group, the more likely the group will act in accordance to the social responsibility norm. To test this hypothesis, researchers used undergraduate students and divided them into four groups: a low cohesive group with two people, a low cohesive group with four people, a high cohesive group with two people, and a high cohesive group with four people. Students in the high cohesive group were then acquainted with each other by introducing themselves and discussing what they liked/disliked about school and other similar topics. The point of the experiment was to determine whether or not high cohesive groups were more willing to help a hurt "victim" than the low cohesive groups. The four member high cohesive groups were the quickest and most likely groups to respond to the victim who they believed to be hurt. The four member low cohesive groups were the slowest and least likely to respond to the victim. Altruism research suggests that helping behaviour is more likely when there are similarities between the helper and the person being helped. Recent research has considered the role of similarity, and more specifically, shared group membership, in encouraging bystander intervention. In one experiment (2005), researchers found that bystanders were more likely to help an injured person if that person was wearing a football jersey of a team the bystander liked as opposed to a team the bystander did not like. However, when their shared identity as football fans was made salient, supporters of both teams were likely to be helped, significantly more so than a person wearing a plain shirt. The findings of Mark Levine and Simon Crowther (2008) illustrated that increasing group size inhibited intervention in a street violence scenario when bystanders were strangers, but encouraged intervention when bystanders were friends. They also found that when gender identity is salient, group size encouraged intervention when bystanders and victims shared social category membership. In addition, group size interacted with context specific norms that both inhibit and encourage helping. The bystander effect is not a generic consequence of increasing group size. When bystanders share group level psychological relationships, group size can encourage as well as inhibit helping. These findings can be explained in terms of self categorization and empathy. From the perspective of self categorization theory, a person's own social identity, well being is tied to their group membership so that when a group based identity is salient, the suffering of one group member can be considered to directly affect the group. Because of this shared identity, referred to as self other merging, bystanders are able to empathize, which has been found to predict helping behaviour. For example, in a study relating to helping after eviction both social identification and empathy were found to predict helping. However, when social identification was controlled for, empathy no longer predicted helping behaviour.
Мәдениеттік айырмашылықтар
Ван Юе ісі мен Қытайдағы кейінірек болған оқиға туралы сөйлескенде, Шанхай метросының CCTV жазбалары жолаушылардың есінен танып қалған шетелдік адамнан қашқанын көрсетті. UCLA антропологы Юньсянь Ян бұл реакцияларды егде жастағы адамдардан көмек алу үшін алаяқтық жасау туралы бұрынғы хабарлармен ғана емес, сонымен қатар Қытайдың аграрлық қоғамындағы тарихи мәдени айырмашылықтармен де байланыстыруға болады. Онда адамдар өз тобының мүшелерімен және басқалармен қарым-қатынас жасайтын тәсілдерінің арасында үлкен контраст болған. Ол: «Жаңа адамдармен қалай дұрыс қарым-қатынас жасау – қазіргі Қытай қоғамындағы ең үлкен мәселелердің бірі. Традициялық Қытайдағы басты этикалық жүйе жақын қарым-қатынастағы байланыстар мен туыстық байланыстарға негізделген». Ол сөзін жалғастырды: «Адам өз әлеуметтік тобындағы басқа адамдармен өте жақсы қарым-қатынас жасай алады, бірақ бейтаныс адамға келгенде, күдікпен қарауы мүмкін. Мүмкіндігі болса, сол бейтаныс адамнан пайда табуға тырысады». Осыған қарамастан, Ян Қытай қоғамы жаһандануға ұшыраған ортада өскен жас ұрпақпен бірге жақсы бағытқа қадам басып жатыр деп ойлады. Үндістанда зорлық-зомбылық оқиғаларын көргеннен кейін көмек көрсетпеу де мәдениетпен байланысты. Үндістандық социолог Ашис Нанди бұл «қоғамдағы қатыгездіктің артуына» байланысты деп мәлімдеді, бұл «мәдениеттің жылдам өзгеруінен және білім беру стандарттарының өзгеруінен» туындаған. Психолог Девика Капурдың айтуынша, Үндістандағы «көрші әсері» мәдени тәрбиелеуіміздің нәтижесінде күштірек көрінеді. Бізге кішкентай кезімізден өз ісімізбен айналысуды және сұрақ қоймауды жиі айтады. Бұл ересек өмірімізге де көшіп, бізді мазаламайтын жағдайлардан оқшаулаймыз».
In discussing the case of Wang Yue and a later incident in China, in which CCTV footage from a Shanghai subway showed passengers fleeing from a foreigner who fainted, UCLA anthropologist Yunxiang Yan said that the reactions can be explained not only by previous reports of scamming from older people for helping, but also by historical cultural differences in Chinese agrarian society, in which there was a stark contrast between how individuals associated with ingroup and outgroup members, saying, "How to treat strangers nicely is one of the biggest challenges in contemporary Chinese society The prevailing ethical system in traditional China is based on close knit community ties, kinship ties." He continued, "A person might treat other people in the person's social group very, very nicely But turn around, when facing to a stranger, and (a person might) tend to be very suspicious. And whenever possible, might take advantage of that stranger." In spite of this, Yan thought Chinese society was moving to a more positive direction, with the younger generation having more inclusive values as a result of growing up in a more globalized society. In India, the phenomena of bystanders failing to help after witnessing violent incidents have also been partly attributed to culture. Indian sociologist Ashis Nandy contended it was due to the "increasing brutalisation of our society" which resulted from "rapid cultural change and the change in education standards". According to psychologist Devika Kapoor, the bystander effect in India "seems more pronounced because of our cultural conditioning. We're often told to mind our own business as young kids and not ask questions. This then carries into our adult lives too, where we choose to isolate ourselves from situations that don't concern us."
Жауапкершіліктің таралуы
Дарли мен Латане (1968) жауапкершіліктің таралуы жөнінде зерттеу жүргізді. Зерттеу нәтижелері көрсеткендей, төтенше жағдай туғанда, адамдар төңіректе басқа адамдар бар деп ойласа, құрбан болғанға көмектесуге азырақ немесе кешірек кіріседі, себебі олар басқа біреу жауапкершілікті өз мойнына алады деп есептейді. Адамдар жағдайға қарай жауапкершілікті қабылдамаулары да мүмкін. Олар дәрігерлер мен полиция қызметкерлері сияқты, көмек көрсетуге артық білімі бар адамдар бар деп ойлап, өздерінің араласуы қажет емес деп санауы мүмкін. Сондай-ақ, олар олардан тәжірбиелі адам басып өтуінен, керексіз көмек көрсетуден немесе нашар және қауіпті көмек көрсетудің құқықтық жауапкершілігінен қорқуы мүмкін. Осы себепті, кейбір заңнамалар, мысалы, "Жақсы самариялық заңдары" төтенше жағдайда медициналық және медициналық емес қызметтер көрсетуге тырысқандардың жауапкершілігін шектейді.
Darley and Latané (1968) conducted research on diffusion of responsibility. The findings suggest that in the case of an emergency, when people believe that there are other people around, they are less likely or slower to help a victim because they believe someone else will take responsibility. People may also fail to take responsibility for a situation depending on the context. They may assume that other bystanders are more qualified to help, such as doctors or police officers, and that their intervention would be unneeded. They may also be afraid of being superseded by a superior helper, offering unwanted assistance, or facing the legal consequences of offering inferior and possibly dangerous assistance. For this reason, some legislations, such as "Good Samaritan Laws" limit liability for those attempting to provide medical services and non medical services in an emergency.
Ұйымдық омбудсмендер тәжірибесін зерттеу
Халықаралық омбудсмендер қауымдастығының журналында 2009 жылы жарияланған зерттеуде, шындығында, адамдардың жұмыс орнында олар қабылдамайтын мінез-құлықты көргенде дереу әрекет етпеуінің немесе хабарламауының ондаған себебі бар екені көрсетілген. Әрекет етпеудің ең маңызды себептері: жұмыс орнында және одан тыс маңызды қарым-қатынастарды жоғалту қорқынышы және "жаман салдардан" қорқу. Одан бөлек, оқиғаға куә болғандардың өздері де әрекет етуге немесе билік органдарына хабарлауға себептерін айтқан. Бұл тәжірибелік зерттеу "көрермен әсері" құбылысын әлдеқайда кең ауқымда зерттеп, талдауға болатынын ұсынады. Кең көзқарас тек а) көрермендердің жекелеген төтенше жағдайларда не істейтінін, б) мұқтаж жандарға көмектесуін, және в) айналасында басқа адамдардың болуына (немесе болмауына) ғана емес, сонымен қатар а) көрермендердің уақыт өте келе кездесетін әртүрлі қабылдауға келмейтін мінез-құлықтарға реакциясын, б) олардың ұйымдық ортадағы әрекеттерін және в) олармен таныс адамдармен қарым-қатынастарын да қамтиды. Зерттеуде ұйым ішіндегі кейбір көрермендердің қабылдауға келмейтін мінез-құлықты байқағанда әрекет етпеуінің немесе хабарламауының көптеген себептері жазылған. Сондай-ақ, зерттеу көрермендердің мінез-құлқының көбінесе көмек көрсету және қабылдауға келмейтін мінез-құлық туралы хабарлау (сондай-ақ төтенше жағдайларда және мұқтаж адамдарға көмектесу) тұрғысынан пайдалы екенін көрсетеді. Омбудсмендердің тәжірибелік зерттеуі көрсеткендей, көрермендердің нақты жағдайлардағы әрекеттері өте күрделі, бұл олардың жағдайға, басшыларына (бар болған жағдайда тиісті ұйымдық құрылымдарға) және жеке себептерге деген көзқарасын көрсетеді. Көрермендердің кейбіреулерінің шынымен жауапты әрекет ететінін қолдау үшін Джеральд Кучер мен Патрисия Кит Шпигель 2010 жылы NIH қаржыландырған зерттеуге байланысты мақала жазды, онда әріптестер мен көрермендердің бейресми араласуы ғылыми тұрғыдан қабылдауға келмейтін мінез-құлықты тоқтатуға немесе түзетуге көмектесетіні көрсетілді.
A 2009 study published by International Ombudsman Association in the Journal of the International Ombudsman Association suggests that—in reality—there are dozens of reasons why people do not act on the spot or come forward in the workplace when they see behavior they consider unacceptable. The most important reasons cited for not acting were: the fear of loss of important relationships in and out of the workplace, and a fear of "bad consequences". There also were many reasons given by people who did act on the spot or come forward to authorities. This practitioners' study suggests that the "bystander effect" can be studied and analyzed in a much broader fashion. The broader view includes not just a) what bystanders do in singular emergencies, b) helping strangers in need, when c) there are (or are not) other people around. The reactions of bystanders can also be analyzed a) when the bystanders perceive any of a wide variety of unacceptable behavior over time, b) they are within an organizational context, and c) with people whom they know. The practitioners' study reported many reasons why some bystanders within organizations do not act or report unacceptable behavior. The study also suggests that bystander behavior is, in fact, often helpful, in terms of acting on the spot to help and reporting unacceptable behavior (and emergencies and people in need.) The ombuds practitioners' study suggests that what bystanders will do in real situations is actually very complex, reflecting views of the context and their managers (and relevant organizational structures if any) and also many personal reasons. In support of the idea that some bystanders do indeed act responsibly, Gerald Koocher and Patricia Keith Spiegel wrote a 2010 article related to an NIH funded study which showed that informal intervention by peers and bystanders can interrupt or remedy unacceptable scientific behavior.
Сен не істейсің?
Джон Кинонестің ABC телеарнасындағы "Праймтайм: Сіз не істейсіз?" атты кешкі бағдарламасы, көрермен әсерін зерттейді. Камералар бейкүнә адамдардың реакцияларын және іс-әрекеттерін жазады, ал актерлер әдетте жедел жағдай емес, түрлі оқиғаларды ойнайды. Бағдарламада миллионерлік тестте алдау, қарт адамның дүкеннен ұрлық жасауы, расизм және гомофобия сияқты тақырыптар қамтылған.
John Quiñones' primetime show, Primetime: What Would You Do? on ABC, tests the bystander effect. Actors are used to act out (typically non emergency) situations while the cameras capture the reactions and actions of innocent bystanders. Topics include cheating on a millionaire test, an elderly person shoplifting, racism and homophobia.
Компьютер емес компьютерлерге қарсы: компьютерлік медиацияланған араласу
Зерттеулер көрсеткендей, компьютер арқылы қарым-қатынас жағдайында бақылаушы эффектісі болуы мүмкін. Дәлелдер көрсетіп тұр, адамдар қиын жағдайдағы адамды тікелей көре алмаса да, бақылаушы бола алады. Эксперимент барысында 400 онлайн чат тобы қадағаланды. Әр чатта екі қатысушының бірі құрбан ретінде пайдаланылды: бірде Джейк Хармен есімді ер адам, екіншіде Сьюзи Хармен есімді әйел адам. Эксперименттің мақсаты – құрбанның жынысы маңызды ма, әр чат тобының мөлшерінің әсері бар ма және адамның көмезін тікелей оның экрандық атын пайдаланып сұрауының әсері бар ма, жоқ па, соны анықтау еді. Нәтижелер көрсеткендей, құрбанның жынысы бақылаушының көмек көрсетуіне әсер етпеді. Латане мен Дарлидің зерттеулерімен сәйкес, чат-бөлмедегі адамдардың саны әсер етті. Кіші чат топтарындағы жауап беру уақыты үлкен чат топтарына қарағанда жылдам болды. Дегенмен, бұл эффект құрбан (Сьюзи немесе Джейк) чат тобындағы нақты бір адамнан көмек сұрағанда байқалмады. Нақты бір адамға жүгінген топтардың орташа жауап беру уақыты 36,38 секундты құрады. Экрандық аты көрсетілмеген топтардың орташа жауап беру уақыты 51,53 секундты құрады. Зерттеудің маңызды тұжырымы – араласу құрбанның экрандық атын атап көмек сұраған-сұрамауына байланысты. Топ мөлшерінің әсері құрбан нақты бір адамнан көмек сұрағанда жойылды. Егер құрбан нақты бір адамнан көмек сұрамаса, топ мөлшерінің әсері жойылған жоқ.
Research suggests that the bystander effect may be present in computer mediated communication situations. Evidence demonstrates that people can be bystanders even when they cannot see the person in distress. In the experiment, 400 online chat groups were observed. One of two confederates were used as victims in each chat room: either a male victim whose screen name was Jake Harmen or a female victim whose screen name was Suzy Harmen. The purpose of the experiment was to determine whether or not the gender of the victim mattered, if the size of each chat group had any effect and if asking for a person's help by directly using their screen name would have any effect. Results indicated that the gender of the victim had no effect on whether or not a bystander assisted the victim. Consistent with findings of Latané and Darley, the number of people present in the chat room did have an effect. The response time for smaller chat groups was quicker than in the larger chat groups. However, this effect was nonexistent when the victim (Suzy or Jake) asked for help from a specific person in the chat group. The mean response time for groups in which a specific person was called out was 36.38 seconds. The mean response time for groups in which no screen name was pointed out was 51.53 seconds. A significant finding of the research is that intervention depends on whether or not a victim asked for help by specifying a screen name. The group size effect was inhibited when the victim specifically asked a specific person for help. The group size effect was not inhibited if the victim did not ask a specific person for help.
Балалар - көрші
Зерттеулердің көп бөлігі ересектерде жүргізілгенімен, балалар да куәгерлер бола алады. 2007 жылы Роберт Торнберг жүргізген зерттеуде балалардың сыныптасы қиын жағдайда болғанда көмектеспеуінің жеті себебі анықталды. Оларға: мәнсіздендіру, бөліну, ұялу, "жұмыспен айналысу" (ағымдағы міндетке көмектесуден гөрі басымдық беру), бәсекелестік нормасына сәйкесу (басқа әлеуметтік норма қолданылған жағдайда, бала сол нормаға сүйенуі мүмкін), аудиторияның үлгісі (басқа аудитория мүшелерінің мінез-құлқының үлгісі) және жауапкершілікті тастау (басқа адам жауапты деп есептеу) жатады. Тағы бір зерттеуде Торнберг швед мектеп оқушылары арасында байқаған және сұрақ қойған куәгерлердің жағдайында моральдық ойлаудың жеті сатысы бар екенін анықтады: (а) бірдеңе дұрыс емес екенін байқау, яғни балалар қоршаған ортасына таңдап назар аударады, кейде асығыс болғанда немесе көру бұрышы шектеулі болғанда қиындыққа тап болған құрбысына назар аудармайды, (б) көмекке мұқтаждықты түсіну – кейде балалар басқалары ойнап жатыр деп ойлайды, ал шын мәнінде қиын жағдайда емес, немесе олар көптеген адамдардың бейжайлығын көрсетеді, (в) жанашырлық сезіну, яғни жағдайды байқап, көмек қажет деген қорытындыға келгеннен кейін, балалар жарақат алған құрбысына ашынады немесе негізсіз агрессияға ашуланады (эмпатиялық ашу), (г) мектептің моральдық қағидаларын қабылдау – Торнберг куәгерлердің жағдайында балалардың мінез-құлқына әсер ететін бес факторды анықтады (жақсы оқушының анықтамасы, топтық біріктіру, гендерлік стереотиптер және әлеуметтік иерархияға байланысты мораль), (д) әлеуметтік мәртебе мен қарым-қатынастарды бағалау, яғни студенттер құрбанның досы болмаса немесе олардың арасындағы маңызды әлеуметтік категорияға жатпаса, немесе жоғары мәртебелі студенттер қатысқан немесе агрессор болса, араласуға аз бейімділік көрсетеді, керісінше, төмен мәртебелі балалар төмен мәртебелі балалардың азы ғана болған жағдайда араласуға көбірек бейімділік көрсетеді, (е) әрекет етуге ынтаны жинақтау, мысалы, ықтимал пайда мен зиян сияқты бірнеше факторларды қарастыру және (ж) әрекет ету, яғни жоғарыда айтылғандардың бәрі араласу немесе араласпау туралы шешімге келді. Бұл шешімнің жеке шешім емес, жеке және институционалдық процестердің нәтижесі екені қызықты.
Although most research has been conducted on adults, children can be bystanders too. A study conducted by Robert Thornberg in 2007 came up with seven reasons why children do not help when another classmate is in distress. These include: trivialisation, dissociation, embarrassment association, 'busy working' priority (the prioritisation of a current task instead of assistance), compliance with a competitive norm (where another social norm applies, a child may instead comply with that norm), audience modelling (modelling of the behaviours of the other audience members), and responsibility transfer (assuming that another person is responsible). In a further study, Thornberg concluded that there are seven stages of moral deliberation as a bystander in bystander situations among the Swedish schoolchildren he observed and interviewed: (a) noticing that something is wrong, i. e., children pay selective attention to their environment, and sometimes they do not tune in on a distressed peer if they are in a hurry or their view is obstructed, (b) interpreting a need for help—sometimes children think others are just playing rather than actually in distress or they display pluralistic ignorance, (c) feeling empathy, i. e., having tuned in on a situation and concluded that help is needed, children might feel sorry for an injured peer, or angry about unwarranted aggression (empathic anger), (d) processing the school's moral frames—Thornberg identified five contextual ingredients influencing children's behavior in bystander situations (the definition of a good student, tribe caring, gender stereotypes, and social hierarchy dependent morality), (e) scanning for social status and relations, i. e., students were less likely to intervene if they did not define themselves as friends of the victim or belonging to the same significant social category as the victim, or if there were high status students present or involved as aggressors—conversely, lower status children were more likely to intervene if only a few other low status children were around, (f) condensing motives for action, such as considering a number of factors such as possible benefits and costs, and (g) acting, i. e., all of the above coalesced into a decision to intervene or not. It is striking how this was less an individual decision than the product of a set of interpersonal and institutional processes.
Оңтүстік Африкадағы кісі өлтіру туралы сот процестері
Оңтүстік Африка соттарын өздерінің үкімдерінде әділдікті арттыру мақсатында, жеңілдететін жағдайлар туралы ұғым пайда болды. Дегенмен, жеңілдететін жағдайлардың нақты анықтамасы берілген жоқ. Оңтүстік Африка соттары сот жүйесінде жеңілдететін жағдайлардың мәнін анықтау үшін тәжірибелі әлеуметтік психологтардың куәліктерін пайдалана бастады. Мысалдарға: жеке тұлғалықтан айырылу, жандардың бейжайлығы және сәйкестік жатады. S. Sibisi және басқалар (1989) ісінде Оңтүстік Африка теміржолдары мен порты одағының сегіз мүшесі SARHWU ереуіліне қатыспаған төрт жұмыскерді өлтіруге қатысты. Психологтар Скотт Фрейзер мен Эндрю Колман әлеуметтік психология саласындағы зерттеулер негізінде қорғау тарапына дәлелдер ұсынды. Әлеуметтік антрополог Боэт Коце де қорғауға дәлелдер ұсынды. Ол Африка мәдениеттерінің ұжымдық санамен сипатталатынын мәлімдеді. Коце куәлік бергендей, ұжымдық сана жауапкерлердің жеке тұлға ретінде әрекет етудің орнына, топпен бірге әрекет етуге дайындығына әсер етті. Фрейзер мен Колман жандардың бейжайлығы, жеке тұлғалықтан айырылу, сәйкестік және топтық поляризация төрт ереуілшінің өлтірілуіне себеп болған жеңілдететін факторлар екенін айтты. Олар жеке тұлғаны жою топ мүшелерінің топта болғанда да өздерінің жеке әрекеттері үшін жауапты екенін түсіну қабілетіне әсер етуі мүмкін екенін түсіндірді. Сондай-ақ, олар Латене мен Дарлидің жандардың бейжайлығы туралы зерттеулерін сегіз айыпталушының төртеуінің қалған төрт айыпталушының төрт адамды өлтіргенін бақылаған себебін түсіндіру үшін қолданды. Фрейзер мен Колманның куәліктері төрт айыпталушының өлім жазасынан құтылуына көмектесті.
In an effort to make South African courts more just in their convictions, the concept of extenuating circumstances came into being. However, no concrete definition of extenuating circumstances was ever made. The South African courts began using the testimony of expert social psychologists to define what extenuating circumstances would mean in the justice system. Examples include: deindividuation, bystander apathy, and conformity. In the case of S. vs. Sibisi and Others (1989) eight members of the South African Railways and Harbours Union were involved in the murder of four workers who chose not to join in the SARHWU strike. Psychologists Scott Fraser and Andrew Colman presented evidence for the defense using research from social psychology. Social anthropologist Boet Kotzé provided evidence for the defense as well. He testified that African cultures are characterized by a collective consciousness. Kotzé testified that the collective conscious contributed to the defendants' willingness to act with the group rather than act as individuals. Fraser and Colman stated that bystander apathy, deindividuation, conformity and group polarization were extenuating factors in the killing of the four strike breakers. They explained that deindividuation may affect group members' ability to realize that they are still accountable for their individual actions even when with a group. They also used research on bystander apathy by Latané and Darley to illustrate why four of the eight defendants watched as the other four defendants killed four men. The testimonies of Fraser and Colman helped four of the defendants escape the death penalty.
Заңдар
Кейбір елдерде төтенше жағдайға куә болған жандардың жауапкершілігін көздейтін заңдар қабылданды. Квебектің адам және азаматтық құқықтарының хартасында былай делінген: "[Ә]рбір адам өзінің немесе үшінші тұлғаның қауіпсіздігіне нұқсан келтірмейінше, немесе басқа да заңды себеп болмаса, өміріне қауіп төнген кез келген адамға, жеке көмек көрсету арқылы немесе көмек шақыру арқылы көмектесуге міндетті". Сондықтан, Квебекте қауіпті жағдайдағы адамдарға көмек көрсету, қауіпсіз болған жағдайда, заңмен міндетті. Бразилияның қылмыстық кодексінде жарақат алған немесе мүмкіндігі шектеулі адамдарды, оның ішінде қауіпті жағдайда табылғандарды құтқаруға келмейтін немесе (қажет болған жағдайда) шұғыл көмек шақырмайтын адамдардың жасаған қылмысы қарастырылған. Бұл тастап кетілген балаларды да қамтиды. Германияның қылмыстық кодексіне сәйкес, егер адамның өзіне зиян келмейтін немесе басқа маңызды міндеттемелерге қайшы келмейтін болса, жазатайым оқиғалар немесе басқа да жалпы қауіп-қатерлер кезінде көмек көрсетпеу қылмыс болып есептеледі. АҚШ-та жақсы ниетпен әрекет еткен куәгерлерді қорғау мақсатында "Жақсы самариялықтар" заңдары қабылданды. Көптеген ұйымдар куәгерлерді даярлауды өз жұмысына енгізді. Мысалы, АҚШ Армиясы сексуалдық шабуылға қатысты куәгерлерді даярлаудан өтеді. Кейбір ұйымдар қауіпсіздік мәселелері бойынша куәгерлерді даярлайды. Тағы басқалары әртүрлілік мәселелеріне қатысты куәгерлерді даярлаумен айналысады. Американдық университеттер сияқты ұйымдар зорлау жағдайларында куәгерлердің көзқарасын жақсарту үшін куәгерлерді зерттеудің нәтижелерін пайдаланады. Мысалға, InterAct сексуалдық шабуылдың алдын алу бағдарламасы және Green Dot бағдарламасын қарастыруға болады. Басқалары бұл заңдарды жазалаушылық сипатта және олар шешуге тиіс мәселені қылмыстық қылу деп сынады. Көптеген мекемелер өздері қабылдамайтын мінез-құлықты көрген куәгерлерге таңдау жасауға мүмкіндік беру үшін жұмыс істейді. Бұл мүмкіндіктер әдетте шағымдану жүйелері арқылы ұсынылады, сондықтан куәгерлер қайда жүгіну керектігін өзі таңдай алады. Айрықша пайдалы нұсқа – ұйымдық омбудсмен, ол жұмыс беруші үшін ешқандай жазбалар сақтамайды және толығымен құпиялылықты қамтамасыз етеді.
Some parts of the world have included laws that hold bystanders responsible when they witness an emergency. The Charter of human rights and freedoms of Quebec states that "[e]very person must come to the aid of anyone whose life is in peril, either personally or calling for aid, unless it involves danger to himself or a third person, or he has another valid reason". It is therefore a legal obligation to assist people in danger in Quebec if it is safe to do so. Likewise, the Brazilian Penal Code states that it is a crime not to rescue (or call emergency services when appropriate) injured or disabled people including those found under grave and imminent danger as long as it safe to do so. This also includes abandoned children. The German penal code makes it a crime for a person to fail to render aid in cases of accidents or other common dangers, unless such person would thereby endanger themselves or it would be contrary to some other important obligation. In the US, Good Samaritan laws have been implemented to protect bystanders who acted in good faith. Many organizations are including bystander training. For example, the United States Department of the Army is doing bystander training with respect to sexual assault. Some organizations routinely do bystander training with respect to safety issues. Others have been doing bystander training with respect to diversity issues. Organizations such as American universities are also using bystander research to improve bystander attitudes in cases of rape. Examples include the InterAct Sexual Assault Prevention program and the Green Dot program. Others have been critical of these laws for being punitive and criminalizing the problem they are meant to address. Many institutions have worked to provide options for bystanders who see behavior they find unacceptable. These options are usually provided through complaint systems—so bystanders have choices about where to go. One option that is particularly helpful is that of an organizational ombudsman, who keeps no records for the employer and is near absolutely confidential.
Китти Дженовезе
1964 жылы 13 наурызда Нью-Йорк штатының Куинс қаласында 28 жастағы бармен Кэтрин "Китти" Дженовезе таңғы сағат 3-те жұмыстан үйге келе жатқанда пышақталды, зорланды және өлтірілді. Бұл оқиға "көре тұрып әрекет етпеу" құбылысы туралы әлеуметтік психологиялық зерттеулерді бастау үшін кеңінен танымал болды. "Нью-Йорк Таймс" газетінде жарияланған сенсациялық мақалаға сәйкес, 38 куәгер пышақталуын көрді, бірақ шабуылшы қашып кеткенге және Дженовезе қайтыс болғанға дейін араласпады немесе полицияға хабарласпады. Осы оқиға көпшіліктің қызығушылығын тудырып, көптеген газет мақалаларына әкелді. Психологтар Латане мен Дарли куәгерлердің көмектеспеуін жауапкершіліктің таралуымен түсіндірді: әрбір куәгер оқиғаны басқалардың да көргенін байқағандықтан, олардың басқалары жауапкершілікті өз мойнына алып, полицияға хабарласатынын және осылайша олардың өзі ештеңе істемейтінін болжады. 2007 жылы "American Psychologist" журналында жарияланған мақалада Дженовезеге жасалған қастандықтың бұқаралық ақпарат құралдарында асыра көрсетілгені анықталды. Көзі куәгер болғандардың саны 38-ден кем болды, шабуыл кезінде полиция кем дегенде бір рет шақырылды, ал шабуылдың дыбысын естіген көптеген адамдар оқиғаны көре алмады. 2016 жылы "The New York Times" өзінің хабарлауын "кемшіліктері бар" деп мойындап, бастапқы мақаланың "куәгерлердің санын және олардың байқағандарын асыра көрсеткенін" мәлімдеді.
On March 13, 1964, 28 year old bartender Catherine "Kitty" Genovese was stabbed, sexually assaulted, and murdered while walking home from work at 3 a. m. in Queens, New York. The case is widely known for originally stimulating social psychological research into the "bystander effect". According to a sensationalized article in The New York Times, 38 witnesses watched the stabbings but did not intervene or even call the police until after the attacker fled and Genovese had died. The shocking account drew widespread public attention and many newspaper editorials. Psychology researchers Latané and Darley attributed the lack of help by witnesses to diffusion of responsibility: because each witness saw others witnessing the same event, they assumed that the others would be taking responsibility and calling the police, and therefore did nothing to stop the situation themselves. An article published in American Psychologist in 2007 found that the story of Genovese's murder had been exaggerated by the media. There were far fewer than 38 eyewitnesses, the police were called at least once during the attack, and many of the bystanders who overheard the attack could not actually see the event. In 2016, The New York Times called its own reporting "flawed", stating that the original story "grossly exaggerated the number of witnesses and what they had perceived".
Ричмонд орта мектебінің беймәлім қызы
2009 жылдың 24 қазанында Ричмонд орта мектебінің оқушы қызы, сыныптасының шақыруымен мектептің қайта оралу кешінен тыс, қараңғы аулаға барғаннан кейін жігіттер мен ер адамдар тобы тарапынан зорлап ұрып-сапалаған. Оған алдымен әдеппен қарап, топпен бірге бренді ішкені хабарланды, содан кейін екі жарым сағатқа созылған шабуыл жасалды, кейін жас әйел полицияға хабар берді. Оқиғаға 20-ға дейін адам куә болды, олардың бірқатары шабуылды қолдап, тікелей видеоға түсірген. Ол денесі мен бетіндегі сызаттар мен көк дақтар үшін ауруханаға жатты, ал кейін арқасында темекі күйігінен және жамбасында жиі орыннан шығып тұратын жарақаттар алды. Бұл оқиға бүкіл елде үлкен ашу-ыза тудырды.
On October 24, 2009, a female student of Richmond High School was gang raped and beaten by a group of boys and men after a classmate invited her to a dark courtyard outside the school's homecoming dance. It was reported that she was treated politely and drank brandy with the group before the assault took place, which lasted two and a half hours before a young woman notified the police. As many as 20 people witnessed the incident, with several reportedly cheering and videotaping it. She was hospitalised for scrapes and bruises all over her face and body, and later sustained scars from cigarette burns on her back, as well as hips that regularly pop out of place. The case drew nationwide outrage.
Реймонд Зак
2011 жылдың 30 мамырында (Еске алу күні) Калифорния штатының Аламеда қаласында тұратын 53 жастағы Реймонд Зак Роберт Краун Мемориал жағажайының суына кіріп, шамамен 150 метр қашықтықта мойнына дейін суға тұрды, бұл жағдайға жарты сағаттан астам уақыт бойы шыдады. Оның асырап алған анасы Долорес Берри 911 нөміріне қоңырау шалып, ол өзін-өзі суға батыруға тырысып жатқанын айтты. (Зактың ниеті туралы әртүрлі хабарлар бар.) Өрт сөндірушілер мен полиция жедел келді, бірақ суға кірмеді. Өрт сөндірушілер АҚШ жағалау күзетінің кемесін оқиға орнына шақырып алды. Полиция мәліметтеріне сәйкес, Аламеда полициясы өрт сөндірушілердің суға кіретінін күткен. Өрт сөндірушілер кейіннен олардың құрлықтан суға құтқару жұмыстарын жүргізуге қазіргі уақытта тиісті дайындықтары мен сертификаттары жоқ екенін мәлімдеді. Жағажайда болған және үйлерінен бақылап отырған ондаған адамдар суға кірмеді, көрінетіндей, қоғамдық қауіпсіздік қызметкерлерінің құтқару операциясын күтті. Соңында Зак суға құлап, суықтан (гипотермиядан) әлсіреген болуы мүмкін. Дегенмен, бірнеше минут бойы ешкім суға кірмеді. Ақырында, бір жақсы адам суға жүзіп кіріп, Закті жағаға алып шықты. Кейін Зак жергілікті ауруханада көз жұмды.
On May 30, 2011 (Memorial Day), 53 year old Raymond Zack, of Alameda, California, walked into the waters off Robert Crown Memorial Beach and stood neck deep in water roughly 150 yards offshore for almost an hour. His foster mother, Dolores Berry, called 9 1 1 and said that he was trying to drown himself. (There are conflicting reports about Zack's intentions.) Firefighters and police responded but did not enter the water. The firefighters called for a United States Coast Guard boat to respond to the scene. According to police reports, Alameda police expected the firefighters to enter the water. Firefighters later said that they did not have current training and certifications to perform land based water rescue. Dozens of civilians on the beach, and watching from their homes across from the beach, did not enter the water, apparently expecting public safety officers to conduct a rescue. Eventually, Zack collapsed in the water, apparently from hypothermia. Even then, nobody entered the water for several minutes. Finally, a good samaritan entered the water and pulled Zack to shore. Zack died afterwards at a local hospital.
Филадельфиядағы беймәлім адам
2021 жылдың 13 қазанында Филадельфиядағы SEPTA пойызында бір жолаушыға тағы бір жолаушы жыныстық зорлық көрсетіп, одан әрі зорлады. Оқиғаға сол жерде болған бірнеше адам куә болды, тіпті олардың телефондарымен шабуылды түсіргендері де бар, бірақ бір дежур емес қызметкер пойызға мінгеннен кейін шабуылды байқап, 911 нөміріне қоңырау шалғанға дейін билік органдарына хабарлағандары жоқ және шабуылды тоқтата алмады. Шабуыл шамамен 40 минутқа созылды, сондай-ақ жолаушылардың белсенсіздігі SEPTA бақылау камерасына түсірілді. Алғашқы 911 қоңыраудан кейін, SEPTA қызметкері пойыз 69-шы көшедегі көлік орталығына келгенде ұсталды, күдіктіні жәбірленушіден тартып алып қамауға алды. Бұл шабуыл жолаушылардың белсенсіздігіне байланысты халықаралық деңгейде назар аударды, бірақ кейбір ғалымдар оқиға куәгерлері не істеу керектігін білмегенін айтты. SEPTA бас директоры Лесли Ричардс тұтқындау алғашқы 911 қоңыраудан кейін 3 минут өткен соң болғанын, яғни жәбірленуші жарты сағаттан астам уақыт бойы зорлыққа ұшырағаннан кейін орын алғанын мәлімдеді. Ұйым ақырында мәлімдеме жасап: "Пойызда осы қорқынышты оқиғаның куәсі болған басқа да адамдар болды, егер жолаушы 911 нөміріне қоңырау шалғанда, бұл оқиға ертерек тоқтатылуы мүмкін еді" деді. Делавэр округінің прокуроры Джек Столлстаймер куәгерлер шабуылды түсірген деген мәлімдемені жоққа шығарып, көптеген куәгерлер олар көріп тұрған нәрсені түсінбеген болуы мүмкін екенін айтты.
On October 13, 2021, a passenger was sexually harassed and eventually raped by another rider on a SEPTA train in Philadelphia, with several bystanders in the area purportedly witnessing the incident, even allegedly recording the assault on their phones, and failing to alert authorities or stop the assault until one off duty employee called 911 after boarding the train and noticing the attack. The sexual assault, which went on for nearly 40 minutes, as well as the passengers' apparent lack of action, was recorded on SEPTA surveillance video. After the initial 911 call, a SEPTA officer boarded the train when it arrived at the 69th Street Transportation Center, arresting the suspect after pulling him off the victim. This assault gained international attention for the passengers' apparent lack of action, though some scholars argued that the bystanders simply did not know what to do in that instance. According to SEPTA general manager Leslie Richards, the arrest occurred 3 minutes after the initial 911 call, which happened after the victim had been harassed for more than half an hour. The organization eventually released a statement, saying "There were other people on the train who witnessed this horrific act, and it may have been stopped sooner if a rider called 911." However, Delaware County District Attorney Jack Stollsteimer refuted the claim that the bystanders were filming the assault, countering that many of the bystanders may not have understood what they were seeing.
Пян Нгай Дон
2016 жылдың шілдесінде Мьянманың 24 жастағы азаматы және үй қызметшісі Пян Нгай Дон жұмыс берушісі Гайятири Муругаян мен Гайятиридің анасы Према С. Нарайнасами тарапынан зорлық-зомбылыққа ұшырап, өлтірілді. Гайятири мен Према екеуі де ұсталып, кісі өлтіргені үшін айыпталды, ал үшінші серіктесі, Гайятиридің күйеуі Кевин Челвам, сол кезде полиция қызметкері болған, үй қызметшісіне зорлық-зомбылық жасады деген айып тағылды және оның қылмыстық ісіне байланысты полициядағы міндеттері тоқтатылды. Кейіннен Гайятири 2021 жылдың маусым айында кісі өлтіруге жатпайтын кінәлі адам өлтіру айыбы бойынша 30 жылға бас бостандығынан айырылды. Према үй қызметшісіне зорлық-зомбылық жасау және дәлелдерді жою фактілері бойынша бірнеше айыптау бойынша сотталды және 2023 жылы 17 жылға бас бостандығынан айырылды. Оқиға халықтың үлкен ашуын, ошалаңдауын және наразылығын тудырды, себебі оқиғаның қорқыныштылығы мен үй қызметшісінің өліміне байланысты. Пянның жағдайы Китти Дженовезеге жасалған шабуылмен және бақылаушылар әсерінің болуымен ұқсас еді, өйткені ауруханадағы және үй агенттігіндегі тұрақты медициналық тексерулер кезінде Пианг зорлық-зомбылыққа ұшыраған болуы мүмкін деген күдік туған адамдар болды, бірақ Гайятири мен оның отбасы оны жоққа шығарды; осы күдікті белгілер туралы полицияға ешқандай хабарлама берілмеді.
In July 2016, a 24 year old Myanmar citizen and domestic maid Piang Ngaih Don was abused and murdered by her employer Gaiyathiri Murugayan and Gaiyathiri's mother Prema S. Naraynasamy. Both Gaiyathiri and Prema were arrested and charged with murder, while a third accomplice, Gaiyathiri's husband Kevin Chelvam who was then a police officer, was also charged with maid abuse and his police duties were suspended in view of his criminal proceedings. Subsequently, Gaiyathiri was sentenced to 30 years' imprisonment in June 2021 for a lower charge of culpable homicide not amounting to murder. Prema was convicted of multiple charges of maid abuse and destroying evidence and sentenced to 17 years' imprisonment in 2023. The case invoked public outrage, shock and anger over the extensive cruelty of the case and death of the maid. Piang's case also demonstrated chilling similarities and comparisons to Kitty Genovese's murder and the existence of the bystander effect, as it was discovered that during the regular health checks at the hospital and the maid agency, there were people who suspected that Piang may have been abused but Gaiyathiri and her family denied them; no police report was made in relation to these suspected signs of maid abuse.
Қарсы мысал
2019 жылы ірі халықаралық мәдени антропология зерттеуі үш елдегі үш қаладағы қауіпсіздік камераларында тіркелген 219 көшедегі дау-жанжал мен қақтығысты талдады: Ланкастер, Амстердам және Кейптаун. Көрермен әсері гипотезасына қайшы, зерттеу көрсеткендей, көрермендер дерлік барлық жағдайда араласты, ал араласу мүмкіндігі көрермендер саны артумен бірге өсті, "бұл өте радикалды жаңалық және теория болжағаннан мүлдем басқа нәтиже". Бұл зерттеу – нақты өмірдегі көрермен әсерін сынаған алғашқы ірі тәжірибе. Осыған дейін бұл әсер көбінесе зертхана жағдайында, зерттеу қатысушыларына нақты бір жағдайда қалай әрекет ететінін сұрау арқылы зерттелді. Зерттеудің тағы бір ерекшелігі – байқаулар үш түрлі елден алынған, соның ішінде көшедегі дау-дамайға араласу қауіпті Оңтүстік Африкадан да. [ ] Дегенмен, келесі зерттеуге сәйкес, бейбітшілік орнатушылар да шектеу қояды [ ] Қарулы тонау кезінде көрермендердің араласуы айтарлықтай азаяды. Көрермен әсеріне қатысты бұрынғы зерттеулердің көпшілігінен айырмашылығы, бұл зерттеуде жазабастылық жағдайында көмек алу ықтималдығына назар аударылды, жалғыз немесе топта болғандағы араласу ықтималдығының айырмашылығын салыстыру емес. Зерттеушілер, белгілі бір адамның көмек көрсету ықтималдығының төмендеуі кем дегенде біреудің көмектесу ықтималдығының артуымен толықтырылатынын қорытындылады. Нәтижелер қауіпті төтенше жағдайларда көрермендердің салқындығы төмендеуін көрсеткен басқа зерттеулермен де сәйкес келеді.
In 2019, a large international cultural anthropology study analyzed 219 street disputes and confrontations that were recorded by security cameras in three cities in different countries: Lancaster, Amsterdam, and Cape Town. Contrary to the hypothesis of the bystander effect, the study found that bystanders intervened in almost every case, and the chance of intervention went up with the number of bystanders, "a highly radical discovery and a completely different outcome than theory predicts". This study is the first large scale test of the bystander effect in real life. Up until now, this effect was mainly studied in the lab by asking study subjects how they would respond in a particular situation. Another striking aspect of this study is that the observations come from three different countries[,] including the violent country of South Africa[,] where intervening in a street dispute is not without risk. [ ] Nevertheless, peacemakers do draw a line according to a follow up study [ ] In the case of armed robberies, bystanders intervene far less. Unlike most prior studies on the bystander effect, this study focused on the likelihood of receiving help in a public confrontation at all, rather than simply comparing the difference between likelihood of bystander intervention when alone or in a group. The researchers concluded that the decreased likelihood of a particular person helping was offset by the increased likelihood that at least someone would help. Findings were consistent with other studies that showed lower rates of bystander apathy when the situation was a dangerous emergency.