Винаяк Дамодар Саваркар: Өмір және саяси қызметі

Кіріспе

Үндістанның саяси белсендісі және жазушысы (1883–1966) Винаяк Дамодар Саваркар, маратхи тілінде айтылуы: [ʋinaːjək saːʋəɾkəɾ]; 28 мамыр 1883 – 26 ақпан 1966) – үнді саясаткері, белсенді және жазушы. Саваркар 1922 жылы Ратнагириде тұтқында болған кезде индуизмнің ұлттық саяси идеологиясын – хиндутваны дамытты. Ол индус махасабхасының жетекші тұлғасы болды. Оның ізбасарлары оның атына «Вир» («батыл») деген сөзді қосты. Саваркар саяси қызметін жоғары мектеп оқушысы ретінде бастап, Пунадағы Фергюсон колледжінде жалғастырды. Ол ағасымен бірге «Абхинав Бхарат» атты құпия қоғам құрды. Заң білімін алу үшін Ұлыбританияға барғанда, ол «Үндістан үйі» және «Азат Үндістан қоғамы» сияқты ұйымдарға қатысты. Сондай-ақ, ол революциялық жолмен толық тәуелсіздік алуды жақтаған кітаптар жариялады. Оның 1857 жылғы Үндістан көтерілісі туралы «Үндістанның тәуелсіздік соғысы» атты кітабы британдық колониялық билік тарапынан тыйым салынды. 1910 жылы Саваркар британ үкіметі тарапынан тұтқындалды және «Үндістан үйімен» байланысы үшін Үндістанға экстрадициялауға бұйрық берілді. Үндістанға қайтып келе жатқан сапарында Саваркар SS Morea кемесінен қашып, кеме Марсель портына тоқтағанда Францияда пана табуға тырысты. Алайда француз портының қызметкерлері оны британ үкіметіне қайтарды. Үндістанға оралғаннан кейін Саваркар өмір бойына 50 жыл түрме жазасына кесілді және Андаман және Никобар аралдарындағы жасуша түрмесіне жіберілді. 1924 жылы британдық шенеуніктер оған бірнеше рет кешірім сұрап өтініш жазғаннан кейін босатылды. Түрмеден шыққаннан кейін ол британдық режимді сынауды тоқтатты. 1937 жылы Ратнагири ауданына қамауға алынғаннан кейін Саваркар кеңінен саяхаттай бастады, шешен сөйлейтін және жазатын адам ретінде индуистік саяси және әлеуметтік бірлікті жақтады. Ахмадабадтағы сөйлеген сөзінде ол екі ұлт теориясын қолдады. Саваркардың басшылығымен құрылған индус махасабхасы Үндістанды индус раштрасы (индус ұлты) ретінде қарастырды. 1939 жылы биліктегі Үндістан Ұлттық Конгресі Ұлыбританияның Үндістанды Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысушы мемлекет деп жариялағаннан кейін, жаппай отставкаға кетті. Саваркардың басшылығымен құрылған индус махасабхасы көптеген штаттарда үкімет құру үшін «Мұсылман лигасы» және басқа да конгреске жатпайтын партиялармен одақ құрды. Кейіннен Гандидің басшылығымен Конгресс «Үндістанды тастап кету» қозғалысын бастады; Саваркар бұл қозғалысқа бойкот жариялады, «Өз орныңызда тұрыңыз» атты хат жазып, үндістерді британдық соғыс күштеріне қатысуға шақырды. 1948 жылы Саваркар Махатма Гандиге жасалған қастандықта бірлескен қылмыс жасады деген айып тағылды; дәлелдердің жетіспеуіне байланысты сот оны ақтап тастады.

Indian political activist and writer (1883–1966)

Vinayak Damodar Savarkar , Marathi pronunciation: [ʋinaːjək saːʋəɾkəɾ]; 28 May 1883 – 26 February 1966) was an Indian politician, activist and writer. Savarkar developed the Hindu nationalist political ideology of Hindutva while confined at Ratnagiri in 1922. He was a leading figure in the Hindu Mahasabha. The prefix "Veer" (meaning 'brave') has been applied to his name by his followers. Savarkar began his political activities as a high school student and continued to do so at Fergusson College in Pune. He and his brother founded a secret society called Abhinav Bharat Society. When he went to the United Kingdom for his law studies, he involved himself with organizations such as India House and the Free India Society. He also published books advocating complete Indian independence by revolutionary means. One of the books he published called The Indian War of Independence about the Indian Rebellion of 1857 was banned by the British colonial authorities. In 1910, Savarkar was arrested by the British government and was ordered to be extradited to India for his connections with India House. On the voyage back to India, Savarkar staged an attempt to escape from the steamship SS Morea and seek asylum in France while the ship was docked in the port of Marseilles. The French port officials however handed him back to the British government. On return to India, Savarkar was sentenced to life terms of imprisonment totaling fifty years and was moved to the Cellular Jail in the Andaman and Nicobar Islands. He was released in 1924 by the British officials after he wrote a series of mercy petitions to the British. He virtually stopped any criticism of the British regime after he was released from jail. After being released from his restriction to Ratnagiri district in 1937, Savarkar started traveling widely, becoming a forceful orator and writer, advocating Hindu political and social unity. In his Ahmedabad addressal, he supported Two nation theory. The Hindu Mahasabha under Savarkar's leadership endorsed the idea of India as a Hindu Rashtra (Hindu Nation). In 1939, the ruling Indian National Congress resigned en masse over Britain declaring India a belligerent in World War II. The Hindu Mahasabha under Savarkar formed alliances with the Muslim League and other non Congress parties to form government in many states. Subsequently, Congress under Gandhi's leadership launched the Quit India Movement; Savarkar boycotted the movement, writing a letter titled "Stick to your Posts" and recruiting Indians for the British war effort. In 1948, Savarkar was charged as a co conspirator in the assassination of Mahatma Gandhi; he was acquitted by the court for lack of evidence.

Ерте өмір

Саваркар 1883 жылдың 28 мамырында Махараштра штатының Нашик қаласына жақын Багур ауылында Дамодар мен Радхабай Саваркардың маратхи индуист читпаван брахмин отбасында дүниеге келді. Оның үш бауырласы болды: Ганеш, Нараян және Майя атты әпкесі. Саваркар өзінің қоғамдық қызметін жоғары мектеп оқушысы кезінде бастады. 12 жасында индустар мен мұсылмандардың қақтығысынан кейін ол ауыл мешітіне шабуыл жасауға сыныптастарын жетектеді, содан кейін: «Біз мешітті қалауымызша қираттық» деді. 1903 жылы Нашикте Саваркар және оның үлкен ағасы Ганеш Саваркар 1906 жылы Абинав Бхарат қоғамына айналған құпия революциялық ұйым – Митра Меласын құрды. Абинав Бхараттың басты мақсаты – британдық үкіметті құлату және индуисттердің ұлттық мақтанышын қайта жаңғырту болды.

Студент белсендісі

Саваркар өзінің саяси белсенділігін Пунадағы Фергюсон колледжінің студенті ретінде жалғастырды. Саваркарға радикалды ұлтшыл көшбасшы Локманья Тилақтың ықпалы зор болды. Тилак та жас студентке әсерлі болды және оған 1906 жылы Лондонда заң оқуы үшін Шиваджи стипендиясын алуға көмектесті. 1905 жылғы Бенгалияның бөлінуіне наразылық ретінде Саваркар Бал Гангадар Тилақтың куәлігімен басқа студенттермен бірге Үндістанда шетелдік киімдерді өртеу акциясын ұйымдастырды.

Лондон жылдары

Лондонға келген Саваркар "Индия үйі" және "Азат Үндістан қоғамы" сияқты ұйымдармен байланысқа түсті. Ол сонымен қатар, революциялық жолмен Үндістанның толық тәуелсіздігін жақтаған кітаптар жариялады. Саваркарға итальяндық ұлтшыл көшбасшы Джузеппе Маццинидің өмірі мен ойлары үлкен әсер етті. Лондонға келген кезінде Саваркар Маццинидің өмірбаянын маратхи тіліне аударды. Ол Маданлал Дхингра деген студенттің де ой-пікіріне ықпал етті. 1909 жылы Дхингра колониялық шенеунік Курзон Виллиді өлтірді. Марк Юргенсмайердің мәлімдемесіне сәйкес, Дхингра қолданған қаруды Саваркар ұсынған. Юргенсмайер сондай-ақ, Саваркар Дхинграның дарға асылар алдындағы соңғы сөзін жазуға көмектескенін айтады. Саваркар Мохандас Гандимен алғаш рет Курзон Виллинің өлтірілуінен кейін көп ұзамай Лондонда кездесті. Лондонға келген кезінде Ганди Саваркар және басқа ұлтшылдармен терроризм мен партизандық соғыс арқылы отаршыл мемлекетке қарсы күрестің нәтижесіздігі туралы пікір алмасты.

Тұтқындалып, Үндістанға жеткізілді

Үндістанда Ганеш Саваркар 1909 жылғы Морли-Минто реформаларына қарсы қарулы көтеріліс ұйымдастырды және Андаман аралдарында өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Сол кезде Винаяк Саваркар түрлі лауазымды тұлғаларды өлтіруді ұйымдастырып, Үндістандағы британ үкіметін құлатуға бағытталған қастандыққа қатысқан деген айып тағылды. Тұтқындалудан қашу үшін Саваркар Париждегі Бхикайджи Каманың үйіне көшті, бірақ достарының кеңесіне қарамастан Лондонға оралды. 1910 жылдың 13 наурызында ол Лондонда қару-жарақ сатып алу және тарату, мемлекетке қарсы соғыс ашу, бүлікшіл сөздер айту сияқты бірнеше айыптау бойынша тұтқындалды. Тұтқындалған сәтте оның өзінің тыйым салынған кітаптарының көшірмелері бар бірнеше революциялық мәтіндер табылған. Бұған қоса, британ үкіметі оның Үндістанға 20 «Браунинг» тапаншасын контрабандалық жолмен әкелгенін дәлелдеді, соның бірін Анат Лаксман Канхере 1909 жылғы желтоқсанда Насик округінің коллекторы А.М.Т. Джексонды өлтіру үшін пайдаланды. 1910 жылғы Насик құпия қорының ісін қарау кезінде үкімет адвокаты Саваркар Джексонды өлтірудің қозғаушы күші және шабыт көзі болды деп мәлімдеді. Бомбей соты оны Насик ісі бойынша соттап, өмір бойына бас бостандығынан айырды және оны Андаман аралындағы танымал «Тұрме» түрмесіне жіберді, сондай-ақ оның мүлкін тәркіледі. Оның жасаған қылмыстары Британияда да, Үндістанда да болғанмен, британ билігі оны Үндістанда соттауға шешім қабылдады. Осыған орай, ол полициямен бірге «Мореа» сауда кемесіне мінгізіліп, Үндістанға жіберілді. Кеме француздық Марсель портына тоқтағанда Саваркар кеме терезесінен секіріп, француз жағалауына жүзіп өтіп, саяси баспана сұрады. Француз портының қызметкерлері оның өтінішін қанағаттандырмады және оны британдық күзетшілерге қайтарып берді. Француз үкіметі осы оқиға туралы білгеннен кейін Саваркарды Францияға қайтаруды сұрап, Тұрақты төрелік сотына шағым түсірді.

Тұрақты төрелік сотының алдындағы француз ісі

Саваркардың Марсельде тұтқындалуы француз үкіметінің британдықтарға наразылық білдіруіне себеп болды. Француз үкіметі британдықтардың Саваркарды қайта алу үшін тиісті заңдық шаралар қолданбаса, оны қайтарып ала алмайтынын мәлімдеді. Осы дау 1910 жылы Халықаралық төрелік сотына ұсынылып, 1911 жылы шешім шығарылды. Бұл іс француз баспасөзінде кеңінен жарияланып, көптеген пікір таластарын тудырды және оның пана беру құқығына қатысты маңызды халықаралық мәселе екендігі айтылды. Сот, ең алдымен, екі елдің Саваркардың Марсельден қашу мүмкіндігі бойынша ынтымақтастық жасай келгенін және француз билігін Саваркарды қайтаруға мәжбүрлеу үшін күш немесе алдау қолданылмағанын ескерді. Осыған байланысты, британдық билік оны француздарға қайтаруға міндетті емес деп шешті. Алайда, трибунал Саваркардың тұтқындалуы мен Индия армиясының әскери полициясына тапсырылуында "ретсіздіктер" болғанын да атап өтті.

Сот және үкім

Бомбейге келген Саваркарды Пунадағы Ервада орталық түрмесіне жеткізді. Арнайы сот алдындағы сот 1910 жылдың 10 қыркүйегінде басталды. Саваркарға тағылған айыптардың бірі – Нашик қаласының коллекторы А. М. Т. Джексонды өлтіруге көмектесушілік жасауы. Екіншісі – 121 А статьясы бойынша, британ патшасына қарсы қастандық жасау. Екі соттан кейін, 28 жастағы Саваркар 50 жылға сотталып, 1911 жылдың 4 шілдесінде Андаман және Никобар аралдарындағы танымал Cellular түрмесіне жіберілді. Британ үкіметі оны саяси тұтқын деп есептеді.

1917 жыл

1917 жылы Саваркар тағы бір кешірім өтінішімен жүгінді, бұл жолы барлық саяси тұтқындарға жалпы кешірім беру туралы. Саваркарға 1918 жылдың 1 ақпанында оның кешірім өтініші британдық отаршылдық үкіметке жолданғаны туралы хабарланды. 1919 жылдың желтоқсан айында король Георг V патшалық жарлық шығарды. Осы жарлықтың 6-тармағы саяси қылмыскерлерге патшалық кешірім жариялады. Патшалық жарлықты ескере отырып, Саваркар 1920 жылдың 30 наурызында британдық отаршылдық үкіметке төртінші кешірім өтінішін ұсынды, онда ол: «Буканин сияқты радикалды идеологияны қолдамаймын, тіпті Куропаткин немесе Толстой сияқты бейбіт және философиялық анархизмге де үлес қоспаймын. Ал бұрынғы революциялық ұмтылыстарым туралы айтсам, бұл кешірімді алу үшін ғана емес, одан да бұрын 1918 және 1914 жылдарғы өтініштерімде конституцияны қатаң сақтауға және Монтагю мырза конституция жобасын бастаған кезде оған қолдау көрсетуге ниеттенгенімді үкіметке хабарлағанмын және жазғанмын. Содан бері реформалар мен жарлық тек менің көзқарасымды нығайтты және жақында мен тәртіпті және конституциялық дамуды қолдауға дайын екенімді жария түрде мәлімдедім» деді. Бұл өтініш 1920 жылдың 12 шілдесінде британдық отаршылдық үкімет тарапынан қабылданбады. Өтінішті қарастырғаннан кейін британдық отаршылдық үкімет Ганеш Саваркарды босатуды, бірақ Винаяк Саваркарды босатпауды қарастырды. Мұның себебі былай түсіндірілді: «Ганеш босатылса және Винаяк қамауда қалса, соңғысы біріншісінің кепіліне айналады, ол өзінің дұрыс емес әрекеттері ағасының болашақта босатылу мүмкіндігіне қауіп келтірмейтініне көз жеткізеді». Саваркар өзінің сот процесін, үкімін және британдық заңды қолдайтын, зорлықтан бас тартатын және бостандық үшін жасалған келісімге қол қойды.

Ратнагиридің шектеулер салынған жылдары

1921 жылы 2 мамырда Саваркар бауырлары Андаман аралдарынан Үндістанның материгіне ауыстырылды, Винаяк Ратнагиридегі түрмеге, ал Ганеш Бижапур түрмесіне жіберілді. 1922 жылы Ратнагири түрмесінде отырған кезінде Винаяк өзінің "Гиндутва негіздері" атты еңбегін жазды, онда ол Гиндутва теориясын қалыптастырды. Ганеш (Бабарао) Саваркар 1922 жылы түрмеден шартысыз босатылды. 1924 жылы 6 қаңтарда Винаяк босатылды, бірақ ол Ратнагири ауданымен шектелді. Босатылғаннан кейін көп ұзамай ол индуистік қоғамды біріктіру, яки индуистік Сангатанды құру жұмысына кірісті. Колониялық билік оған үй берді және ол қонақтарды қабылдауға рұқсат алды. Ол түрмеде отырған кезінде Махатма Ганди және Б.Р. Амбедкар сияқты ықпалды тұлғалармен кездесті. Кейін Гандини өлтірген Натурам Годсе де 1929 жылы он тоғыз жасында алғаш рет Саваркармен кездесті. Саваркар Ратнагиридегі шектеулі бостандық жылдарында жемісті жазушы болды. Дегенмен, оның баспагерлері саясаттан мүлдем алшақтық танытқаны туралы ескерту жасауы керек болды. Саваркар 1937 жылға дейін Ратнагири ауданымен шектелді. Одан кейін Бомбей президенттігінің жаңа сайланған үкіметі оны шартысыз босатты.

Хинду Махасабхасының басшысы

Саваркар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Барлық саясатты индуизмге бағындыру және индуистік әлемді әскерилендіру» деген ұранды алға жылжытты және индустардың әскери дайындық алуы үшін Үндістанда британдықтардың соғыс күшін қолдауға шешім қабылдады. 1942 жылы Конгресс «Үндістанды босатыңдар» қозғалысын бастағанда, Саваркар оны сынап, индустарды соғысқа белсенді қатысуға және үкіметке қарсы келмеуге шақырды; сондай-ақ, индустарды «соғыс өнерін» үйрену үшін қарулы күштерге тіркелуге ұсынды. Саваркардың басшылығымен Һинд Махасабхасы 2-ші дүниежүзілік соғыста британдықтарға көмектесу үшін қарулы күштерді жинаған Һинд әскерилендіру кеңестерін құрды. Ол британдықтардың билікті беру туралы ұсыныстарын сынап, мұсылман сепаратистеріне жасалған жеңілдіктер үшін Конгресс пен британдықтарды айыптады. Тәуелсіздік алғаннан кейін көп ұзамай Сыма Прасад Мукерджи Һинд Махасабхасының вице-президенті лауазымынан қалып, оның Біртұтас Үндістан (Бөлшектелмеген Үндістан) платформасынан бас тартты, ол бөлшектеуді кері қайтаруды білдірді.

Үндістаннан шығу қозғалысына қарсылық

Саваркардың басшылығымен индус махасабхасы Үндістанды тастап кету науқанына ашық қарсылық көрсетіп, оны ресми түрде бойкоттады. Солтүстік-Батыс шекаралық провинцияда индус махасабха мүшелері 1943 жылы үкімет құру үшін Мұсылман лигасының Сардар Аурангзеб Ханмен бірікті. Махасабханың кабинет мүшесі – қаржы министрі Мехар Чанд Ханна. Бенгалияда индус махасабха 1941 жылдың желтоқсанында Фазлул Хақтың басшылығындағы Кришак Пража партиясының прогрессивті коалициялық үкіметіне қосылды. Саваркар коалициялық үкіметтің табысты жұмыс істеуін жоғары бағалады. Оның үйінен тәркіленген құжаттар жинағында Гандидің өлтірілуімен байланысты ешқандай ақпарат табылған жоқ. Дәлелдердің жетіспеуіне байланысты Саваркар қамауға алынды. Алайда, Беджтің куәлігі қабылданбады, өйткені куәгердің көрсетулері тәуелсіз растауды таппады, сондықтан Саваркар ақталды. 1974 жылдың тамыз айының соңғы аптасында Манохар Малгонкар Дигамбер Беджбен бірнеше рет кездесіп, әсіресе Саваркарға қарсы берген куәлігінің рас екендігін сұрады. "Кесари" газетінің бұрынғы редакторы, ал кейін "Тарунь-Бхарат" газетінің редакторы болған ол, Гандиді өлтіруге қатысты құпия жоспар туралы айтты, ол туралы ол оқиғадан алты ай бұрын білгенін мәлімдеді. Кеткар қамауға алынды. Махараштра заң шығарушы жиналысы мен Үндістан Парламентінің екі палатасының ішінде де, сыртында да халықтың наразылығы күшейді. 29 депутаттың және халық пікірінің қысымымен сол кездегі Одақтың ішкі істер министрі Гүлзарилал Нанда Гандиді өлтіруге қатысты құпия жоспарды қайта тергеу үшін комиссия құрды. Орталық үкімет Махараштра үкіметімен консультацияда, ескі құжаттарды пайдалана отырып, толыққанды тергеу жүргізуді жоспарлады. Патакқа тергеу жүргізу үшін үш ай мерзім берілді, кейіннен Жоғарғы соттың зейнеткер судьясы Жеванлал Капур комиссия төрағасы болып тағайындалды. Комиссияның қайта тергеуі барысында Саваркардың хатшысы мен күзетшісі Саваркардың Ганди өлтірілгенге дейін Годсе мен Аптемен кездескенін көрсетті. Комиссияға сотта ұсынылмаған дәлелдер ұсынылды, әсіресе Саваркардың екі жақын көмекшісінің – оның күзетшісі Аппа Рамачандра Касар мен хатшысы Гаджанан Вишну Дамленің куәліктері. 1948 жылдың 4 наурызында Бомбей полициясы Касар мен Дамленің куәліктерін жазған, бірақ бұл куәліктер сот процесінде ұсынылмаған. Олардың куәліктерінде Годсе мен Апте Саваркарға 23 немесе 24 қаңтарда келгені айтылған. Саваркардың қамауға алынуы негізінен куәгер Дигамбар Бедждің куәлігіне негізделген. Комиссия Дигамбар Беджді қайтадан тексерген жоқ. 1957 жылдың 22 қарашасында Раджа Махендра Пратап Вир Саваркар, Бариндра Кумар Гош және Бхупендранатх Датта сияқты адамдардың елге қосқан үлесін мойындау үшін Лок Сабхада заң жобасын ұсынды. Бірақ заң жобасы 48 дауыспен мақұлданды, ал 75 дауыспен қарсы дауыс берілді. Бұл заң жобасын коммунистік лидер А. К. Гопалан да қолдады.

Under Savarkar, the Hindu Mahasabha openly opposed the call for the Quit India Movement and boycotted it officially.</blockquote>
In the North West Frontier Province, Hindu Mahasabha members joined hands with Sardar Aurangzeb Khan of the Muslim League to form a government in 1943. The Mahasabha member of the cabinet was Finance Minister Mehar Chand Khanna. In Bengal, Hindu Mahasabha joined the Krishak Praja Party led Progressive Coalition ministry of Fazlul Haq in December 1941. Savarkar appreciated the successful functioning of the coalition government. The mass of papers seized from his house had revealed nothing that could remotely be connected with Gandhi's murder. Due to lack of evidence, Savarkar was arrested under the Preventive Detention Act. However Badge's testimony was not accepted as the approver's evidence lacked independent corroboration and hence Savarkar was acquitted. In the last week of August 1974, Mr. Manohar Malgonkar saw Digamber Badge several times and in particular, questioned him about the veracity of his testimony against Savarkar. former editor of Kesari and then editor of "Tarun Bharat", who presided over the function, gave information of a conspiracy to kill Gandhi, about which he professed knowledge six months before the act. Ketkar was arrested. A public furor ensued both outside and inside the Maharashtra Legislative Assembly and both houses of the Indian parliament. Under the pressure of 29 members of parliament and public opinion the then Union home minister Gulzarilal Nanda appointed Gopal Swarup Pathak, M. P. and a senior advocate of the Supreme Court of India as a Commission of Inquiry to re investigate the conspiracy to murder Gandhi. The central government intended on conducting a thorough inquiry with the help of old records in consultation with the government of Maharashtra. Pathak was given three months to conduct his inquiry; subsequently, Jevanlal Kapur, a retired judge of the Supreme Court of India, was appointed chairman of the commission. The commission's reinvestigation saw Savarkar's secretary and bodyguard to have testified that Savarkar met with Godse and Apte right before Gandhi was killed. The commission was provided with evidence not produced in the court; especially the testimony of two of Savarkar's close aides – Appa Ramachandra Kasar, his bodyguard, and Gajanan Vishnu Damle, his secretary. The testimony of Mr. Kasar and Mr. Damle was already recorded by Bombay police on 4 March 1948, but apparently, these testimonies were not presented before the court during the trial. In these testimonies, it is said that Godse and Apte visited Savarkar on or about 23 or 24 January,

The arrest of Savarkar was mainly based on approver Digambar Badge's testimony. The commission did not re interview Digambar Badge. On 22 November 1957, Raja Mahendra Pratap moved a bill in Lok Sabha to recognise the service to the country of people like Vir Savarkar, Barindra Kumar Ghosh and Bhupendranath Datta. But the bill was defeated with 48 votes favouring it and 75 against it. This bill was also supported by communist leader like A. K. Gopalan.

Өлім

1963 жылғы 8 қарашада Саваркардың әйелі Ямунабай қайтыс болды. 1966 жылғы 1 ақпанда Саваркар дәрі-дәрмектен, тамақтан және судан бас тартты, бұл прайопавеша (өлімге дейін ашара) деп аталды. Өлімі алдында ол «Атмахатя емес, атмаарпан» деген мақала жазып, өмірлік миссиясы аяқталғанда және қоғамға қызмет ету мүмкіндігі қалмағанда, өлімді күтуден гөрі өз қалауымен өмірді аяқтау дұрыс екенін айтқан. Оның жағдайы 1966 жылғы 26 ақпанда Бомбей (қазіргі Мумбай) қаласындағы үйінде қайтыс болғанға дейін «өте ауыр» болды, тыныс алуда қиындықтар туды; оны қайта тірілту әрекеттері сәтсіз аяқталды және сол күні сағат 11:10-да (IST) қайтыс болды деп жарияланды. Саваркар қайтыс болғанға дейін туыстарына тек оның жерлеу рәсімін өткізуді және индуист дініндегі 10-шы және 13-шы күндік рәсімдерден бас тартуды өтінген. Осыған сәйкес, оның соңғы рәсімі Бомбей қаласының Сонапур ауданындағы электр крематорийде ұлы Вишвас тарапынан келесі күні орындалды. Оның қайтыс болған күні Махараштра Прадеш Конгресс Комитеті немесе Делидегі орталық үкімет тарапынан ресми аза тұру рәсімі өткізілмеді. Махараштра Кабинетінің бірде-бір министрі Саваркарға құрмет көрсету үшін келген жоқ. Саваркарға қатысты саяси бейтараптық оның өлімінен кейін де жалғасты. Нехрудың қайтысынан кейін премьер-министр Шастри басқаратын Конгресс үкіметі оған ай сайын зейнетақы төлеуді бастады.

Хиндутва

Даянанда Сарасвати, Свами Вивекананда және Шри Ауробиндо сияқты қоғамда реформалар жасаған және индуизмді әлемге танытқан "дін өкілдерінен" айырмашылығы, Саваркар саясат пен дінді ұштастырып, индуистік ұлтшылдықтың қатаң түрін бастады. Түрмеде отырған кезінде Саваркардың көзқарастары индуистік мәдени және саяси ұлтшылдыққа қарай өзгере бастады, ал өмірінің келесі кезеңі осы мақсатқа толық арналды. Ратнагири түрмесінде қысқа ғана уақыт өткізген Саваркар 1923 жылы "Хиндутва: кім индус?" атты идеологиялық еңбегін жариялады. Осы еңбегінде Саваркар индуистік әлеуметтік және саяси сананың алға бағытталған, жаңа көзқарасын ұсынады. Саваркар "индус" терминін діни ұғымнан асып, Бхаратаваршаның патриот азаматы деп сипаттады. Ол индустарды арийлер де, дравидтер де емес, "бір ортақ ана мекеннің балалары ретінде өмір сүретін, ортақ қасиетті жерге құлшылық ететін адамдар" деп анықтады. Шарманың сөзіне сәйкес, Саваркар 1857 жылғы көтерілісті сипаттағанда [британдық] әйелдер мен балаларға қарсы зорлық-зомбылықты мақтап, ақтауы "Хиндутваны оның анықтаған және өте жақтырмаған исламның өзінің бейнесіне айналдырды". Ғалымдар, тарихшылар және үнді саясаткерлері Саваркардың идеяларын әртүрлі интерпретациялады. Өзін атеист деп жариялаған Саваркар индус болуды мәдени және саяси идентичность ретінде қарастырады. Ол индустар, сикхтер, буддистер және джайнистер арасындағы әлеуметтік және қоғамдық бірлікті, мұсылмандар мен христиандарды есепке алмай, жиі атап өтті. Саваркар мұсылмандар мен христиандарды үнді өркениетіне "жат элементтер" деп санады, олар ұлттың толыққанды бөлігі бола алмайды. Ол ислам мен христиан діндерінің ең қасиетті орындары Үндістанда емес, Таяу Шығыста орналасқандығын, сондықтан мұсылмандар мен христиандардың Үндістанға деген адалдығы екіұшты екенін айтты. 1924 жылғы 6 қаңтарда түрмеден босатылғаннан кейін Саваркар "Ратнагири Хинду Сабха" ұйымын құруға көмектесті, оның мақсаты индуистік мұра мен өркениетті сақтау және дамыту болды. Өзінің күшін жазуға жұмсаған Саваркар "Пад пада шахи" индуистік кітабының авторы атанды. Ол сонымен қатар өлеңдер, пьесалар мен романдар жинағын жазып, жариялады. Андаман түрмесіндегі өмірі туралы "Маджи Жанматхеп" ("Менің өмірлік мерзімім") атты кітап жазды.

In contrast with Dayananda Saraswati, Swami Vivekananda and Sri Aurobindo, who were "men of religion" who introduced reforms in the society and put Hinduism in front of the world, Savarkar mixed politics and religion and started an extreme form of Hindu nationalism. During his incarceration, Savarkar's views began turning increasingly towards Hindu cultural and political nationalism, and the next phase of his life remained dedicated to this cause. In the brief period he spent at the Ratnagiri jail, Savarkar published his ideological treatise – Hindutva: Who is a Hindu? in 1923. In this work, Savarkar promotes a farsighted new vision of Hindu social and political consciousness. Savarkar began describing a "Hindu" as a patriotic inhabitant of Bharatavarsha, venturing beyond a religious identity. He defined Hindus as being neither Aryan nor Dravidian but as "People who live as children of a common motherland, adoring a common holyland." According to Sharma, Savarkar's celebration and justification of violence against [British] women and children in his description of the Mutiny of 1857, "transformed Hindutva into the very image of Islam that he defined and found so intolerably objectionable". Scholars, historians and Indian politicians have been divided in their interpretation of Savarkar's ideas. A self described atheist, Savarkar regards being Hindu as a cultural and political identity. He often stressed social and community unity between Hindus, Sikhs, Buddhists and Jains, to the exclusion of Muslims and Christians. Savarkar saw Muslims and Christians as "misfits" in the Indian civilization who could not truly be a part of the nation. He argued that the holiest sites of Islam and Christianity are in the Middle East and not India, hence the loyalty of Muslims and Christians to India is divided. After his release from jail on 6 January 1924, Savarkar helped found the Ratnagiri Hindu Sabha organisation, aiming to work for the social and cultural preservation of Hindu heritage and civilisation. Focusing his energies on writing, Savarkar authored the Hindu Pad pada shahi He also wrote and published a collection of poems, plays and novels. He also wrote a book named Majhi Janmathep ("My Life term") about his experience in Andaman prison.

Индуизм діні

Ол индуистік діннің бірқатар амалдарына қатысты өткір сынға ұшырады, оларды қисынсыз деп есептеді және индуистердің материалдық дамуына кедергі келтіретін нәрсе ретінде қарады. Оның пікірінше, дін – "хиндұлық" ұғымының маңызды емес бір бөлігі. Ол касталық жүйеге қарсы болды және 1931 жылғы "Хинду қоғамының жеті шектеуі" атты мақаласында: "Біз соқырлықпен жалғастырып келген және тарихтың қоқысқа тастауға лайық болған бұрынғы қағидалардың ең маңызды құрамдас бөлігі – қатал касталық жүйе" деп жазды. Дегенмен, 1939 жылы Саваркар өзінің партиясы – Хинду Махасабханың, ешқандай храмдарға "кастасыз" адамдардың кіруін міндетті түрде қолдамайтынын мәлімдеді. Саваркар былай деді: "Осылайша, партия храмдарға кіру мәселесінде "кастасыз" адамдар үшін міндетті заң шығаруды қолдамайды, бұл ескі храмдарда бүгінгі күшке енген әдет-ғұрып бойынша индуистер емес адамдарға рұқсат етілген шектен аспауы керек".

Фашизм

1938 жылы 1 тамызда Пунада 20 мың адамдық тыңшылар алдында сөйлеген сөзінде Саваркар Германияның нацизмге, Италияның фашизмге құқығын қорғады; олардың әлемдік аренада бұрынғысы болмаған даңққа қол жеткізуі және ұлттық бірлікке сәтті үйретуі осы таңдауларды ақтады. Саваркар Германия мен Италияны айыптаған Неруді сынап, «Индиядағы жүздеген миллион индус сангхатаншылары Германияға, Италияға немесе Жапонияға ешқандай жаман ниеті жоқ» деп мәлімдеді. 14 қазанда сөйлеген сөзінде үнді мұсылмандарымен қарым-қатынас үшін Гитлердің жолдарын қабылдау ұсынылды. Бұл сөздер неміс газеттерінде тарады, тіпті нацистік Германия Саваркармен байланыс орнату үшін байланыс адамын тағайындады, ол нацистермен жұмыс жасайтын қарым-қатынас құруға шынайы күш жұмсады. Соңында Саваркарға «Менің күресім» кітабы сыйға берілді. 1941 жылы Саваркар еврейлердің өз отандары Израильге қайта қоныстануын қолдады, бұл әлемді ислами агрессиядан қорғайды деп сенді. 1947 жылғы 19 желтоқсандағы хатында Саваркар «моральдық және саяси негіздер бойынша Палестинада тәуелсіз еврей мемлекетінің құрылуын» атап өтті, сонымен қатар «еврей халқы индуизмге ешқандай саяси қастандық жасамауы керек» деп қосты. Саваркардың Холокост жалпыға мәлім болғаннан кейін нацистік Германияға қолдауын қайтарғаны белгісіз. Ол былай деді:

In a speech before a 20,000 strong audience at Pune on 1 August 1938, Savarkar stood by Germany's right to Nazism and Italy's to Fascism; their achievement of unprecedent glory in the world stage and a successful inculcation of national solidarity justified those choices. Savarkar criticized Nehru for denouncing Germany and Italy, proclaiming that "crores of Hindu Sanghatanists in India [ ] cherish[ed] no ill will towards Germany or Italy or Japan." In a speech on 14 October, it was suggested that Hitler's ways be adopted for dealing with Indian Muslims. These speeches circulated in German newspapers with Nazi Germany even allotting a point of contact person for engaging with Savarkar, who was making sincere efforts to forge a working relationship with the Nazis. Eventually, Savarkar would be gifted with a copy of Mein Kampf. In 1941, Savarkar supported Jews resettling their fatherland of Israel, in what he believed would defend the world against Islamic aggression. In his letter dated December 19, 1947, Savarkar celebrated "the establishment of the independent Jewish State in Palestine on moral as well as political grounds" while adding that "the Jewish people bear no political ill will towards Hindudom". It remains unknown whether Savarkar withdrew his support for Nazi Germany after the Holocaust became common knowledge. He said:

There are two antagonistic nations living side by side in India. India cannot be assumed today to be a unitarian and homogenous nation. On the contrary, there are two nations in the main: the Hindus and the Muslims, in India. In the 1940s, the two nation theory was supported by Muhammad Ali Jinnah and Savarkar. Savarkar declared on August 15, 1943 in Nagpur:

I have no quarrel with Mr Jinnah's two nation theory. We Hindus are a nation by ourselves and it is a historical fact that Hindus and Muslims are two nations. Savarkar not only talked of Hindudom, Hindu Nation and Hindu Raj, but he wanted to depend upon the Sikhs in the Punjab to establish a Sikhistan. Savarkar assured the Sikhs that "when the Muslims woke from their day dreams of Pakistan, they would see established instead a Sikhistan in the Punjab." Savarkar further instigated the Sikhs by claiming that Sikhs previously occupied Afghanistan when they were not many and now there are millions of Sikhs.

Үндістанда қатар өмір өтетін екі қарсыласатын ұлт бар. Бүгінде Үндістанды біртұтас және біртекті ұлт деп қарауға болмайды. Керісінше, Үндістанда екі негізгі ұлт бар: индустар мен мұсылмандар. 1940 жылдары екі ұлт теориясын Мұхаммед Әли Джинна және Саваркар қолдады. Саваркар 1943 жылғы 15 тамызда Нагпурда: «Мен Джиннаның екі ұлт теориясымен келіспеймін. Біз, индустар, өз алдымызша ұлтпыз және индустар мен мұсылмандар екі ұлт екені тарихи факт». Саваркар индуизм, индуистік ұлт және индуистік мемлекет туралы ғана емес, сонымен қатар Пәнджабтағы сикхтерге тәуелді болып, Сикхистан құруды да көздеді. Саваркар сикхтерге «мұсылмандар Пакистан арманынан оянғанда, олардың орнына Пәнджабта Сикхистан құрылғанын көреді» деп сендірді. Саваркар сикхтерді одан әрі қоздырып, сикхтердің саны аз болған кезде Ауғанстанды басып алғанын, ал қазір миллиондаған сикх бар екенін айтты.