Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі, ақын және гравюра шебері Мари Лоренсин (31 қазан 1883 – 8 маусым 1956) – француз суретшісі және гравюра шебері. Ол «Алтын қима» тобымен байланысты кубистер қатарында Париж авангардының маңызды өкіліне айналды.
French painter, poet and printmaker
Marie Laurencin (31 October 1883 – 8 June 1956) was a French painter and printmaker. She became an important figure in the Parisian avant garde as a member of the Cubists associated with the Section d'Or.
Өмірбаян
Лоренсин Парижде дүниеге келді, онда анасы тәрбиелеп, өмірінің көп бөлігін өткізді. 18 жасында Севрде фарфор суреттерін салуды оқыды. Содан кейін ол Парижге оралып, Академия Хумберде өнер білімін жалғастырды, онда ол майлы сурет салуға көшті. 20 ғасырдың басында Лоренсин париждік авангардтың маңызды өкілі болды. Ол Пабло Пикассоның және «Алтын қима» тобымен байланысты кубистердің, атап айтқанда Жан Метцингер, Альберт Глейз, Роберт Делоне, Анри ле Фоконье және Франсис Пикабияның мүшесі болды. Олармен бірге «Тәуелсіздер салонында» (1910–1911), «Күздік салон» (1911–1912) және «Далмау галереяларында» (1912) Испаниядағы алғашқы кубистік көрмеге қатысты. Ол ақын Гийом Аполлинермен романтикалық қарым-қатынаста болды және көбінесе оның музасы деп есептеледі. Сонымен қатар, Лоренсин американдық эмигрант және лесбиян жазушы Натали Клиффорд Барнидің салонымен тығыз байланыста болды. Ол ерлермен де, әйелдермен де қарым-қатынаста болды, ал оның өнері оның өмірін көрсететін, «балеттік көлеңкелер» мен «жанама отырған амазонкалар» арқылы өнер әлеміне «Галлиялық ерекшеліктері бар еркектей әйел» имиджін ұсынды. Ол сәнгер Николь Грультпен қырық жылға созылған махаббатқа берілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лоренсин Францияны тастап, неміс туған күйеуі, суретші барон Отто фон Вейтженмен бірге Испанияға эмиграцияға кетті, себебі некеге тұрғаннан кейін ол француз азаматтығынан автоматты түрде айырылды. Жұбайлар кейін Дюссельдорфта қысқа ғана уақыт бірге тұрды. Ол француз астанасынан, көркемдік шығармашылықтың бесжылдық орталығынан айырылғанына қатты қайғырды. 1920 жылы ажырасқаннан кейін ол Парижге оралды, онда 1930 жылдардағы экономикалық дағдарысқа дейін суретші ретінде қаржылық сәттілікке жетті. 1930 жылдары ол жеке мектепте сурет салудан сабақ берді. Ол өмірінің соңына дейін Парижде тұрды.
Laurencin was born in Paris, where she was raised by her mother and lived there for much of her life. At 18, she studied porcelain painting in Sèvres. She then returned to Paris and continued her art education at the Académie Humbert, where she changed her focus to oil painting. During the early years of the 20th century, Laurencin was an important figure in the Parisian avant garde. A member of both the circle of Pablo Picasso, and Cubists associated with the Section d'Or, such as Jean Metzinger, Albert Gleizes, Robert Delaunay, Henri le Fauconnier, and Francis Picabia, exhibiting with them at the Salon des Indépendants (1910–1911) and the Salon d'Automne (1911–1912), and Galeries Dalmau (1912) at the first Cubist exhibition in Spain. She became romantically involved with the poet Guillaume Apollinaire, and has often been identified as his muse. In addition, Laurencin had important connections to the salon of the American expatriate and lesbian writer Natalie Clifford Barney. She had relationships with men and women, and her art reflected her life, her "balletic wraiths" and "sidesaddle Amazons" providing the art world with her brand of "queer femme with a Gallic twist." She had a forty years long love relationship with fashion designer Nicole Groult
During the First World War, Laurencin left France for exile in Spain with her German born husband, the artist, Baron Otto von Waëtjen, since through her marriage she had automatically lost her French citizenship. The couple subsequently lived together briefly in Düsseldorf. She was greatly affected by her separation from the French capital, the unrivaled center of artistic creativity. After they divorced in 1920, she returned to Paris, where she achieved financial success as an artist until the economic depression of the 1930s. During the 1930s she worked as an art instructor at a private school. She lived in Paris until her death.
Жұмыс
Лоренсиннің туындыларына суреттер, акварельдер, сызбалар және гравюралар жатады. Ол Соня Делоне, Мари Воробьева және Франсиска Клаузен сияқты аз ғана әйел кубист суретшілерінің бірі ретінде танымал. Оның жұмысында оның жақын досы болған кубист суретшілері Пабло Пикассо мен Жорж Брактың ықпалы байқалады, бірақ ол абстракцияға өзіндік көзқарас қалыптастырды, ол көбінесе әйелдер мен жануарлар тобын бейнелеуге бағытталған. Пастельді түстер мен иілімді формаларды қолдану арқылы ерекше әйелдік эстетиканы іздеуде оның жұмысы кубистік нормалардан тыс жатыр. Бастапқыда фовизмнің ықпалында болған ол, кубист суретшілерінің ықпалымен формаларын қарапайымдастырды. 1910 жылдан бастап оның палитрасы негізінен сұр, қызғылт және пастельді тоннан тұрды. Оның ерекше стилі 1920 жылдары, жер аударылғаннан кейін Парижге оралғанда қалыптасты. Кубизмнен мұраға қалған бозғылт түстер мен геометриялық пішіндер ашық түстермен және толқынды композициялармен алмастырылды. Оның ерекше мотиві – нәзік, эфемерлі әйелдердің бейнесі және жұмсақ пастельді түстердің палитрасы, ол сиқырлы әлемді еске түсіреді. Өнер тарихы профессоры Либби Отто: «Мари Лоренсин – «қоңыр ерін еркегі» санатына жатады: ол сол кездегі көрермендерге әсер еткен өте нәзік, әйелдік әлемді құрастырады. Егер сіз оның жұмсақ жолмен еркектерсіз, әйелдердің үйлесімді әлемін құратынын түсінсеңіз, онда онда да революциялық нәрсе бар». Лоренсин өмірінің соңына дейін әйелдік тақырыптарды және оның пікірінше, әйелдік бейнелеу тәсілдерін зерттеуді жалғастырды. Оның туындыларына суреттер, акварельдер, сызбалар және гравюралар кіреді.
Laurencin's works include paintings, watercolors, drawings, and prints. She is known as one of the few female Cubist painters, with Sonia Delaunay, Marie Vorobieff, and Franciska Clausen. While her work shows the influence of Cubist painters Pablo Picasso and Georges Braque, who was her close friend, she developed a unique approach to abstraction which often centered on the representation of groups of women and animals. Her work lies outside the bounds of Cubist norms in her pursuit of a specifically feminine aesthetic by her use of pastel colors and curvilinear forms. Originally influenced by Fauvism, she simplified her forms through the influence of the Cubist painters. From 1910, her palette consisted mainly of grey, pink, and pastel tones. Her distinctive style developed upon her return to Paris in the 1920s post exile. The muted colours and the geometric patterns inherited from Cubism were replaced by light tones and undulating compositions. Her signature motif is marked by willowy, ethereal female figures, and a palette of soft pastel colours, evoking an enchanted world. Art history professor Libby Otto said, "Marie Laurencin is of the 'lipstick lesbian' variety: She constructs this very soft, feminine world that really spoke to viewers at the time. And if you realize that, in her soft way, she's constructing a world without men, of female harmony, there's something pretty revolutionary in there as well." Laurencin continued to explore themes of femininity and what she considered to be feminine modes of representation until her death. Her works include paintings, watercolors, drawings, and prints.
Жинақтар
Лоренсиннің өнер туындылары әлемнің түкпір-түкпіріндегі жинақтарда кездеседі. 1983 жылы оның туғанына 100 жыл толуына орай, Жапонияның Нагано қаласында Мари Лоренсин мұражайы ашылды. Бүгінгі күні Мари Лоренсин мұражайы – әлемдегі жалғыз мұражай, онда тек әйел суретшінің туындылары ғана сақталған. Іргесін қалаушы Масахиро Такано Лоренсиннің сезімтал және лирикалық көзқарасына ғашық болды, және мұражайда оның 600-дан астам өнер туындысы бар. Лоренсиннің жұмыстары Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында, Филадельфиядағы Барнс қоры, Санкт-Петербургтегі Эрмитаж мұражайында және Лондондағы Тейт галереясында да кездеседі. Оның туындылары сондай-ақ Париждегі Musée de l'Orangerie галереясының тұрақты жинағында көрсетілген, онда оның ең танымал туындыларының бір бөлігі орналасқан. 2023 жылы Барнс қоры Лоренсиннің "Мари Лоренсин: Сапфик Париж" атты ретроспективалық көрмесін ұсынды.
Laurencin's artistic accomplishments are seen in collections around the world. On the 100th anniversary of her birth in 1983, the Musée Marie Laurencin opened in Nagano, Japan. To date, the Musée Marie Laurencin is the only museum in the world that solely contains the art of a female painter. Founder Masahiro Takano was enamored with Laurencin's sensual and lyrical worldview, and the museum holds over 600 art pieces by her. Laurencin's work is also found in The Museum of Modern Art in New York, the Barnes Foundation in Philadelphia, the Hermitage Museum in St. Petersburg, and the Tate Gallery in London. Her work is also shown in the permanent collection of the Musée de l'Orangerie gallery in Paris, France, housing some of her most famous pieces. In 2023, the Barnes Foundation opened a retrospective of Laurencin's work, titled Marie Laurencin: Sapphic Paris.