Камбронн: Наполеонның генералы және «Гвардия өлмейді!» деген сөздің тарихы
Pierre Cambronne
Камбронн Пьер – Франция сардары, Наполеон соғыстарының стратегиясы. 1770-1842 ж. өмір сүрген, Ватерлоо шайқасында жарақаттанды. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьер Жак Этьен Камбронн, кейін Пьер, 1-ші виконт Камбронн (26 желтоқсан 1770 – 29 қаңтар 1842) – Бірінші француз империясының генералы. Француз революциялық соғыстары мен Наполеон соғыстарының негізгі стратегияшысы, Ватерлоо шайқасында жараланды.
Pierre Jacques Étienne Cambronne, later Pierre, 1st Viscount Cambronne (26 December 1770 – 29 January 1842), was a general of the First French Empire. A main strategist of the French Revolutionary Wars and Napoleonic Wars, he was wounded at the Battle of Waterloo.
Әскери мансап
Камбронн қазіргі Атлантикалық Луар департаментіне қарасты Нант қаласының жанындағы Сен-Себастьен-сюр-Луар коммунасында дүниеге келген. 1792 жылы ерікті болып Гренадерлерге қосылды, Бельгияда, Вендеде Шарль Франсуа Дюмориеге қызмет етті, Киберон шайқасына қатысты, содан кейін 1796 жылы Хоше Ирландияға жасаған жорықта болды. Одан кейін Андре Массенаның Альп армиясына қосылып, 1799 жылғы Цюрих шайқасында гранадерлер ротасының командирі болды. 1800 жылы Латур д'Оверньеге қарасты ротаға басшылық етті, кейін Францияның бірінші гранадирі болып тағайындалды. 1806 жылы Йена шайқасында полковник атанды, 1810 жылы Гвардияның 3-ші Вольтижер полкіне қолбасшылық етті және сол жылы барондық шен алды. (Вольтижер, француз тілінен аударғанда – секіруші, француз армиясындағы элиталық жеңіл жаяу әскер бөлімдерін атау үшін қолданылған, олар негізгі колоннаның алдыңғы қатарында болған.) Кейін Камброн Испанияда соғысып, содан кейін Ла Гранде Армейге қосылды. Ресейде Гвардияның 3-ші Вольтижер полкіне қолбасшылық етіп, Баутцен, Дрезден және Лейпциг шайқастарына қатысты, содан кейін генерал шеніне көтерілді.
Cambronne was born in Saint Sébastien sur Loire, a commune near Nantes, in the modern department of Loire Atlantique. He joined the Grenadiers as a volunteer in 1792, serving under Charles François Dumouriez in Belgium, in the Vendée, took part in the battle of Quiberon, then in the expedition to Ireland under Hoche in 1796. He then joined the Army of the Alps under André Masséna, where he was promoted to command of a grenadier company at the Battle of Zurich (1799). In 1800, he commanded a company under Latour d'Auvergne, and later succeeded him as First Grenadier of France. He was made a Colonel at the Battle of Jena in 1806, given command of the 3rd Regiment of the Voltigeurs of the Guard in 1810, and was made a Baron the same year. (Voltigeur, a French word meaning vaulter or leaper, was a designation given to elite light infantry units in the French Army, who acted as advance units of the main column.) Cambronne then fought in Spain, then joined La Grande Armée. In Russia he commanded the 3rd Regiment of Voltigeurs of the Guard, and took part in the battles of Bautzen, Dresden, and Leipzig, before being promoted to General.
" Жүз күн " және " Ватерлоо "
1814 жылы император гвардиясының майоры болды және Наполеонды Эльба аралына жер аударылғанда ертіп жүрді, онда ол әскери қолбасшы болды. Содан кейін ол Наполеонмен бірге 1815 жылы 1 наурызда Францияға жүз күндік соғысқа оралды, Систерон бекінісін (5 наурыз) басып алды және олар Парижге келген кезде Наполеон оны граф етіп тағайындады. Кемброн Ватерлоо шайқасында ауыр жарақат алып, британдықтар тұтқындады. Кейін ол өзіне күтім көрсеткен медбикеге үйленді. Оның британдықтарға берілуінің нақты жағдайы даулы. Шайқас аяқталған кезде Камбронн Ескі гвардияның соңғы «каре» (бөлімшесіне) қолбасшылық етіп тұрғанда, генерал Колвилл оны берілуге шақырды. Журналист Руженнің айтуынша, Камбронн: «Гвардия өледі, бірақ берілмейді!» деп жауап берді. Бұл сөздер жиі қайталанып, оның қайтыс болғаннан кейін Нант қаласындағы Камбронның ескерткішінің негізіне жазылды. Басқа дереккөздер Колвиллтің талап еткенін және соңында Камброннның бір сөзбен жауап бергенін хабарлады: «Мерде!» (сөзбе-сөз: «Қарағым!», мағынасы бойынша – «Тозаққа кет!») және Эдмон Ростанның «Айғлон» пьесасында осылай келтірілген. Кейіннен «Камброн» деген есім сыпайы тілде қолданыла бастады («Не деген ескі Камброн!») және кейде тіпті етістік ретінде «каброннизер» деп те айтылды. Камбронн Руженнің баяндамасын және бір сөзді жауапты әрдайым жоққа шығарды, мұндай нәрсені айтса тірі қалуы мүмкін емес екенін мәлімдеді. «Таймс» газетіне жазылған хаттарда британдық полковник Хью Халкетт, 3-ханноверлік бригадаға қолбасшылық етіп, Камбронн жауап бермес бұрын оны тұтқындағанын жазды. «Гвардия қаза табады» деген сөзді де генерал Клод Этьен Мишельге жатқызып айтқандар бар. 1845 жылдың шілдесінде генерал Мишельдің ұлдары генерал Камброннға қатысты сөздерді шын мәнінде олардың әкесі айтқанын растап, көптеген куәгерлер мен тарихи еңбектерді дәлел ретінде ұсынған патша жарлығын сұрады. Бұл мәселе шешілмей қалды.
He became major of the Imperial Guard in 1814, and accompanied Napoléon into exile to the island of Elba, where he was a military commander. He then returned with Napoléon to France on 1 March 1815 for the Hundred Days, capturing the fortress of Sisteron (5 March), and was made a Count by Napoléon when they arrived at Paris. Cambronne was seriously wounded at the Battle of Waterloo and was taken prisoner by the British. He subsequently married the nurse who cared for him. The exact circumstances of his surrender to the British are disputed. At the battle's conclusion, Cambronne was commanding the last carré (section) of the Old Guard when General Colville called on him to surrender. According to a journalist named Rougement, Cambronne replied: "La garde meurt mais ne se rend pas !" ("The Guard dies but does not surrender!"). These words were often repeated and put on the base of a statue of Cambronne in Nantes after his death. Other sources reported that Colville insisted and ultimately Cambronne replied with one word: "Merde!" (literally, "Shit! ", figuratively, "Go to hell!") and in Edmond Rostand's play L'Aiglon. The name Cambronne was later used as a polite euphemism ("What a load of old Cambronne!") and sometimes even as a verb, "cambronniser". Cambronne always denied both Rougement's account and the one word response, stating that he could not have said such a thing and remained alive. A series of letters to The Times claimed that British Colonel Hugh Halkett, commanding the 3rd Hanoverian Brigade, captured Cambronne before he made any reply. "The Guard dies " statement has also been ascribed to General Claude Étienne Michel. In July 1845 the sons of General Michel requested a royal decree stating that the words attributed to General Cambronne had in fact been said by their father, producing a number of witnesses and published historical works as evidence. The attribution was left undecided.
Келесі мансап
Камбронн Францияда мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен сотталды, бірақ роялист Антуан Пьер Берриер оны тиянақты қорғады және ол 1816 жылғы 26 сәуірде ақталды. Кейін ол Ватерлоо шайқасынан кейін оған күтім жасаған шотланд медбикесі Мэри Осбернге үйленді. 1820 жылы XVIII Людовик оны бригадир шенімен Лилль қаласының коменданты етіп тағайындады және виконт титулы берді. 1823 жылы ол туған жеріне зейнетке шығып, 1842 жылы онда қайтыс болды. 1848 жылы Нант қаласында Камбронның ескерткіші орнатылды, ал Париждегі Камброн алаңы да оның есімін мәңгі есте сақтайды. Ол Нант қаласындағы Мизерикорд зиратында жерленген. Ол К.С. Форестердің "Хорнбловер" әңгімесінің "Мажарстанның Әйелі Елизавета" бөлімінде көркемдік бейнеленген. Хорнбловер Камброннды Батыс Үндістанда Сент-Еленадан Наполеонды құтқаруға тырысып жатқанда табады. Камбронның Ватерлоо шайқасындағы нақты сөздері талқылау тақырыбы болып қалады.
Cambronne was tried for treason in France, but well defended by the royalist Antoine Pierre Berryer, he was acquitted on 26 April 1816. He later married Mary Osburn, the Scottish nurse who had cared for him after Waterloo. In 1820, Louis XVIII made him Commandant at Lille with the rank of brigadier, and made him a viscount. He retired to his birthplace in 1823, dying there in 1842. A statue of Cambronne was erected in Nantes in 1848, and a square in Paris, the Place Cambronne, also commemorates him. He was buried in Cemetery Miséricorde, Nantes. He makes a fictional appearance in C. S. Forester's Hornblower short story "St. Elizabeth of Hungary". Hornblower discovers Cambronne in the West Indies engaged in an attempt to rescue Napoleon from Saint Helena. Cambronne's exact words at Waterloo are discussed.