Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тлакоталпан – Мексиканың Веракрус штатындағы Тлакоталпан муниципалитетіне қарасты қала. 1998 жылы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді, негізінен архитектурасы мен отарлық дәуірдегі қала құрылысы үшін. Қала 1550 жылы Папалоапан өзеніндегі бұрынғы аралда құрылған. Отарлық дәуірден 20 ғасырға дейін Латын Америкасындағы маңызды ішкі өзен порттарының бірі болды. Бірақ теміржол салынысымен Тлакоталпанның маңызы төмендеді. 20 ғасырдың соңынан бастап қаланың испандық/Карибтік архитектурасын және қала құрылысын сақтау жұмыстары күшейді, нәтижесінде Дүниежүзілік мұра мәртебесіне ие болды. Бүгінде қаланың негізгі экономикалық қызметі – балық аулау және туризм, әсіресе Кенде Марияның мерекесіне (Шырақ тойы) арналған жыл сайынғы салтанат.
Tlacotalpan is a city in Tlacotalpan Municipality in the Mexican state of Veracruz, declared a World Heritage Site by UNESCO in 1998 primarily for its architecture and colonial era layout. The town was established in 1550 on what was originally an island in the Papaloapan River. From the colonial era to the 20th century, it was an important port, one of few interior river ports in Latin America. However, with the construction of the railroad, Tlacotalpan's importance faded. Starting in the latter 20th century, efforts to conserve the city's Spanish/Caribbean architecture and layout began, culminating in World Heritage status. Today, its main economic support is fishing and tourism, especially to the annual feast in honor of Our Lady of Candlemas.
Қала
Оны "Папалоапанның маржаны" деп атайды. Тлакотальпан Латын Америкасындағы көптеген қалалық елді мекендердің арасында ерекшеленеді, себебі ол мұхиттан шалқап жатқан өзен порты болып табылады. Бұл қала құрылысы, сәулеті, тарихы және дәстүрлері үшін ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енген. Қаланың қала құрылысы мен сәулеті 17 ғасырға дейін жетеді және қала оларды көбінесе сақтап қалған. Жоспары 75 гектардағы 153 кварталды қамтитын шахмат тақтасы тәрізді. Бұл екі бөлікке бөлінеді: батыстағы "испандық" бөлігі және шығыстағы кішірек "жергілікті" бөлігі, олар коммерциялық және мемлекеттік ғимараттармен, сондай-ақ бірнеше қоғамдық кеңістіктермен бөлінген. Қаланың испандық бөлігі Папалоапан өзеніне параллель және тар көшелермен байланысқан кең көшелермен сипатталады. Сәулетіне бір және екі қабатты галереялы үйлер, андалусиялық стильдегі ішкі аулалар, карибтік стильдегі аркалар, қызыл черепица шатырлар және түрлі-түсті әдемі фасады тән, олардың кейбіреулері 18 ғасырға дейін сақталған. Өзен жағасынан сәл ішке қарай Пласа Сарагоса орналасқан. Оның едені ақ мәрмәрмен жабылған және пальма ағаштарымен безендірілген. Ортасында жергілікті суретші Франсиско Санчес Теран салған 19 ғасырғы киоск орналасқан. Пласаның бойындағы тағы бір шіркеу – Сан-Кристобаль шіркеуі, ол 1849 жылы салынған. Ол неоклассикалық стильде салынған, мұнарасындағы сағаттың екі ғасыр бұрын Англиядан келгені айтылады. Ішіндегі негізгі алтарь ағаштан ойылған және Гваделупа анамыздың көрнекті бейнесін қамтиды. Бас алтарьдың жанындағы бүйіндік шіркеуде Исаға арналған маңызды алтарь бар. Дегенмен, қаладағы ең көне шіркеу ғибадатхана да, шіркеу де емес. Бұл Пласа-де-лас-Мадрес орналасқан Сан-Мигельито шіркеуі. Ол Мексикадағы барокконың гүлденген кезеңінде, 1785 жылы салынған. Пласа Сарагосадағы соңғы маңызды құрылым – муниципалитет сарайы. Ол 1849 жылы салынған және Сальвадор Феррандоның түрлі майлы суреттерін, сондай-ақ отарлық кезеңнен басталатын құжаттардың мұрағатын қамтиды. Қасиетті орынның шығысында Агустин Лара алаңы деп аталатын шағын алаң орналасқан. Онда Рафаэла Мурильо де Барберо үйі орналасқан, ол бұрын муниципалитет түрмесі болған. Бүгінде онда әдемі кестеленген көйлектер, блузкалар, ерлердің дәстүрлі костюмдері, ағаштан жасалған жиһаздар және басқа да бұйымдар бар. Сальвадор Феррандо мұражайы шығыс жағында орналасқан, ол суретшіге және Веракрус мәдени мұрасын сақтауға арналған, оған тиесілі үйде орналасқан. Мұражайда суретшінің және басқалардың туындылары, сондай-ақ оның заманынан қалған антиквариаттар бар. Агустин Лара үй-мұражайы Гонсало Агирре Белтран көшесінде, басты алаңның шығысында орналасқан және ең белсенді мәдени орталықтардың бірі болып табылады. Ол өмірінің көп бөлігін қалада өткізген әнші-күйшіге арналған. Онда Лараның және оның мансабымен байланысты фотосуреттер мен заттар, сондай-ақ Сальвадор Феррандо, Альберто Фустер және заманауи Эрик Арана сияқты басқа да маңызды суретшілердің туындылары бар. Лараның өмірімен байланысты тағы бір маңызды орын – Бланка Нивес кантинасы, сонымен қатар Тобиас Карбахал Ривераның музей-бары деп те аталады. Бұл әншінің сүйікті орны болған, ол достарымен бірге жергілікті алкогольдік сусын – “торитосты” ішкен. Ол алпыс жылдан астам уақыттан бері жұмыс істеп келеді, бірақ бастапқыда Эль Энканго де Тобиас деп аталған. Оның қазіргі атауы, испан тілінде "Ақ қар ханшайым", Лараның өзі, сол кездегі иесі Тобиас Карбахал және оның жеті баласына құрмет ретінде берген. Бардың музей бөлімінде Лараның гуаябера және пальмадан тоқылған шляпамен бейнеленген жалғыз мүсіні бар. Қаланың мәдени орталығы да Лараның есімімен аталады (Агустин Лара мәдени үйі). Venustiano Carranza даңғылында орналасқан, ол суретшілер, музыканттар мен бишілердің кездесу орны ретінде қызмет етеді, дәстүрлі Веракрус шапатедо биі мен әртүрлі аспаптар бойынша сабақтар ұсынады. Сонымен қатар, Сальвадор Феррандо мен Альберто Фустердің суреттерімен бірге Лараға қатысты заттардың тұрақты көрмесі бар. Незауакойотл театры да Венустиано Каррансада орналасқан, ол 1891 жылы Порфирио Диас кезеңінде француз стилінде салынған. Тағы бір үйге айналған орын – "мини зообақ". Құрылымы мен коллекциясы Пио Барранға тиесілі. Онда, әсіресе, Барранның өмір бойы жинаған фильмдерінен алынған заттар мен жануарлар коллекциясы, соның ішінде Агустин Лараға қатысты маңызды коллекция бар. Бұл жердің ең ерекше ерекшелігі – экзотикалық жануарлар жинағы, олардың көптегені осы жерде еркін жүреді. Жинаққа крокодилдер, тасбақалар, пеликан және жыртқыш құстар кіреді. Jardín del Arte Tlacotalpeño (Тлакотальпан өнер бағы) аймақтың суретшілерінің туындыларын көрсетеді және сатады. Ол басты алаңның оңтүстігінде орналасқан.
It is nicknamed the "pearl of the Papaloapan." Tlacotalpan is distinct among most urban settlements in Latin America as it is a river port set back from the ocean. It is a World Heritage Site because of its layout, architecture, history and traditions. The urban layout and architecture date back to the 17th century, and the town has mostly conserved both. The layout is a checkboard, covering 153 blocks on 75 hectares. This is divided into two sections: a "Spanish" section in the west and a smaller "native" one in the east, separated by a public area with commercial and official buildings along with some public spaces. The Spanish section of town is characterized by wide streets that parallel the Papaloapan River and connected by narrow lanes. The architecture is characterized by one and two story colonnaded houses Andalucian style inner courtyards, Caribbean style arches, red tile roofs and colorful facades, some of which date to the 18th century. Set back slightly from the riverfront is the main square, called Plaza Zaragoza. It is laid out in white marble and dotted with palm trees. In the center, there is a 19th century kiosk designed by local sculptor Francisco Sanchez Terán. The other church along the plaza is the San Cristóbal Parish, which dates from 1849. It is Neoclassical with some Moorish influence, which a clock in its tower said to have come from England over two centuries ago. Its main altarpieces inside is sculpted from wood and contains a notable image of Our Lady of Guadalupe. There is also in important altar dedicated to Jesus in the side chapel next to the main altar area. However, neither the sanctuary nor the parish is the oldest standing church in the town. This is the San Miguelito Church, located at the Plaza de las Madres. It was constructed in 1785 during the height of Baroque in Mexico. The last main structure at Plaza Zaragoza is the municipal palace. It was constructed in 1849 and contains various oil paintings by Salvador Ferrando as well as an archive of documents that date back to the colonial period. Just east of the Sanctuary is a small plaza called the Plazuela Agustín Lara, named for a statue here of the songwriter. The Casa Artesanal Rafaela Murillo de Barbero is on the south side of this plaza, which used to be the municipal jail. Today it contains finely embroidered dresses, blouses, men's traditional suits and wood furniture and other products. The Salvador Ferrando Museum is located on the east side, dedicated to a painter and pioneer in the preservation of Veracruz's cultural heritage, in a house that belonged to him. The museum contains works by the artist and others along with antiques from his time period. The Agustín Lara House Museum is located on Gonzalo Aguirre Beltrán Street east of the main plaza and is one of the most active cultural centers. It is dedicated to the songwriter and poet who lived much of his life in the town. It contains photographs and objects related to Lara and his career along with some of other important area artists such as Salvador Ferrando, Alberto Fuster and the more contemporary Eric Arana. Another landmark linked to Lara's life is the Blanca Nieves Cantina, also known as the Museum Bar of Tobías Carbajal Rivera. It was a favorite hangout of the songwriter, where he drank the local alcoholic beverage called “toritos” with friends. It has been in business for over sixty years, but originally called El Encango de Tobías. Its current name, "Snow White" in Spanish, comes from Lara himself, as a tribute to then owner Tobías Carbajal and his seven children. The museum section of the bar contain the only statue of Lara depicted in a guayabera and palm fond hat. The town's cultural center is also named after Lara (Casa de Cultura Agustín Lara). Located on Venustiano Carranza Avenue, its serves as a meeting place for artists, musicians and dancers, offering classes in traditional Veracruz zapateado dance and various instruments. It also has a permanent exhibition of items related to Lara, along with paintings by Salvador Ferrando and Alberto Fuster. The Nezahuacoyotl Theater is also on Venustiano Carranza, constructed in 1891 in French style during the Porfirio Díaz period. One other house converted into an attraction is the “mini zoo.” The structure and collection belonged to Pío Barrán. It houses a collection of objects and animals, especially from the making of movies that Barrán collected over his lifetime, including a notable collection related to Agustín Lara. The most unusual aspect of the site is the collection of exotic animals, a number of which run free on the property. The collection includes crocodiles, turtles, pelicans and birds of prey. The Jardín del Arte Tlacotalpeño (Tlacotalpan Art Garden) exhibits and sells works by artists in the region. It is located just south of the main square.
Музыка
Мексиканың қарқынды мерекелік күнтізбесінде Веракруз штатының Тлакотальпан қаласындағы Virgen de la Candelaria мерекесін тойлау міндетті. 31 қаңтардан 2 ақпанға дейін мыңдаған адам осы көркем жердің көшелерін толтырады. Мереке күндері Тлакотальпа тұрғындарының көпшілігі үйлерін мыңдаған келушілерге ашады. Жәрмеңке кезінде Plaza Doña Martha алаңында сағат 17:00-ден 23:00-ге дейін жаран және өлеңшілердің XXXVI Ұлттық жиыны өтеді. Бағдарламада 56 топ көзделген, олардың әрқайсысы 10-30 минуттан өнер көрсетеді. Кездесудің соңында әр түні сол алаңда фанданго басталады. Сан Мигель Арканджел шіркеуінің (San Miguelito деп белгілі) алдында да фанданголар ұйымдастырылады. Бұл шараларды Siquisiri тобынан Диего Лопес Вергара үйлестіреді.
In the intense festive calendar of Mexico, the celebration of the Virgen de la Candelaria in Tlacotalpan, Veracruz, is a must. From January 31 to February 2, thousands of people crowd the streets of this beautiful place. During this festival, most Tlacotalpeños open their houses to accommodate thousands of visitors. During the days of the fair, the XXXVI National Meeting of Jaraneros and Versadores will be held in Plaza Doña Martha from 5:00 p. m. to 11:00 p. m. 56 groups are considered in the program, each one will have a participation of 10 to 30 minutes. Every night, ending this Encounter, the fandango will begin in the same square. There will also be fandangos in front of the church of San Miguel Arcángel better known as San Miguelito. These forums are coordinated by Diego López Vergara from the Siquisiri group.
География және қоршаған орта
Тлакоталпан Мексиканың шығыс бөлігіндегі Веракрус штатының орталығында, Веракрус портынан шамамен 90 км және астанасы Халападан 203 км оңтүстік-шығыста орналасқан. Ол штаттың Сотавенто аймағының бір бөлігі. Аймақтың географиясы көбінесе жазық, батысқа қарай төбелі етектенген жерлерге ұласады. Аумақтың көп бөлігі (60%) мал жаюға пайдаланылады, ал 15%-ы егістікке, 20%-ы су жамылғысына толы. Аумақты Папалоапан өзені, сондай-ақ оның салалары – Сан-Хуан және Тукспан өзендері анықтайды. Папалоапан өзенінде кеме жүруге болады, бірақ кемелер үшін тереңдету жұмыстары немесе хабарлау жүйесі жоқ. Аймақта жартылай тропикалық климат орналасқан, орташа жылдық температурасы 25,1°С құрайды. Екі ерекше маусым бар. Қазаннан сәуірге дейін ауа райына солтүстіктен келетін «норт» деп аталатын суық фронттар ықпал етеді. Бұл фронттар күшті жел мен құйынды желдерді тудыруы мүмкін. Жылдың қалған уақытында ауа райына Атлантикалық ағым (Corriente Atlántica) әсер етеді, ол Мексиканың оңтүстік-шығысынан келетін жылы және ылғалды желдер болып табылады және аймақтың жылдық жауын-шашынның көп бөлігін қамтамасыз етеді. Қыркүйек айы ең дауылды ай, сонымен қатар аймаққа жиі дауылдар ұрылады. Мысалы, 1995 жылғы Роксанн даулымы, 1997 жылғы Дин және Феликс дауылдары, 2010 жылғы Карл даулымы және 2012 жылғы Эрнесто даулымы сияқты дауылдар қатты су тасқынына әкелуі мүмкін. Өсімдік жамылғысы жапырақты, басты ағаш түрлері – емен, күл (Fraxinus), жалбыз және тобылғы. Маңгровый өсімдіктері бар жерлер де кездеседі. Аймақта мұнай кендері де бар.
Tlacotalpan is located in the center of the eastern Mexico state of Veracruz, about 90 km from the port of Veracruz and 203 km southeast of the capital, Xalapa. It is part of the Sotavento region of the state. The geography of the area is somewhat flat, with rolling foothills towards the west. Most of the territory (60%) is used for livestock grazing, with about 15% under cultivation and 20% covered by water. The territory is defined by the Papaloapan River, along with the San Juan and Tuxpan Rivers which are both tributaries of the first. The Papaloapan is navigable, but there is neither dredging or signaling for boat traffic. The area has a semi tropical climate, with an average annual temperatureof 25.1C. There are two distinct seasons. From October to April, the weather is dominated by the passing of cold fronts from the north, called "nortes." These fronts can cause strong winds and tornados. During the rest of the year, the weather is dominated by the Atlantic Current (Corriente Atlántica), which are warm and humid winds coming from the southeast of Mexico, causing most of the area's annual rainfall. September is the stormiest month and the area is also affected regularly by hurricanes. These can cause severe flooding such as the case of Hurricane Roxanne in 1995, Hurricanes Dean and Felix in 1997, Hurricane Karl in 2010 and Hurricane Ernesto in 2012. The vegetation is deciduous, with main tree species being holm oak, ash (Fraxinus), willow and poplar. There are also areas with mangroves. The area has some oil deposits.
Тарих
"Тлакотальпан" атауы – испан тілінде "сулар арасындағы жер" деген мағына беретін "Тлакоталиапан" сөзінің испанша өзгеруі. Бұл Папалоапан өзеніндегі бастапқы елді мекеннің аралын білдіреді. Өзеннің солтүстік жағалауы өзгертілгеннен кейін арал материкке қосылды. 19 ғасырдың ортасында атауы Сан-Кристобаль-Тлакотальпан болған, бірақ кейін қысқартылды. Аймақтың испандықтарға дейінгі тарихы туралы көп мәлімет жоқ, бірақ бұл жерде бастапқыда тотонактар қоныстанған. Кейіннен 12 ғасырда тольтектер оларды ығыстырды. 1461 жылы Моктесума Ильхуикамина ацтектердің мұнда кеңеюге жасаған алғашқы әрекеттерін бастады, ол кезде Котакстлан билігінде болды. 1475 жылы Аксаякатл оны Коистлахуака, Тохтепек және Косамалоапанмен бірге жаулап алды, осы аймақтардың барлығына қазіргі аттарын берді. 1518 жылы Педро де Альварадо Папалоапан аймағына экспедиция ұйымдастырды, ал 1521 жылы Эрнан Кортес Гонсало де Сандовалды алтын іздеуге жіберді. 1521 жылы жаулап алғаннан кейін Альфонсо Ромеро бұл аймақты энкоменда ретінде алды. Қазіргі муниципалитетте, сол кезде Коанапа Аёцинапа деп аталған жерде Кортес 1532 жылы Мексикадағы алғашқы қант құмырасын өңдеу зауытын салды. 1550 жылы оны испан королі Гаспар Ривакенейраға берді, ол мұнда мал өсірді. Ол балықшылардың қала құруына кедергі жасай алмады, бірақ оларға Кандлемастың біздің ханымға арналған шіркеу салуды талап етті. Аймақтың отарлауы баяу болды, 1544 жылы он екі испандық болса, 1777 жылы 320-дан аспады. Колониялық кезеңдегі басқа халықтар туралы мәліметтер жоқ, бірақ 1808 жылы 1156 жергілікті тұрғын және 1616 "пардос", яғни жергілікті және африкалық текті адамдар болды. 17 ғасырдың басында бұл аймақты Косамалоапанға бағындыруға тырысты, бірақ жергілікті халық оған сәтті қарсылық көрсетті. 17 ғасырда ол айналасындағы хасиендалардың сауда орталығы болды, бұл оның испан халқының өсуіне әкелді. Оның байлығы мен порты болуы 17 және 18 ғасырларда ағылшын қарақшыларын тартты, ал 1667 жылы қала бір рет өртенді. 1714 жылы Папалоапан тасып, қаланың қазіргі орнына, сол кезде Чуньяпа деп аталған жерге көшуге мәжбүр етті. Қала 1698, 1788 және 1790 жылдары тағы үш үлкен өртке ұшырады. Соңғы екеуі билік органдарын тас қабырғалар, плиткалы шатырлар және ағаштармен ашық кеңістіктер құруды талап етуге итермеледі. Осылай қайта тұрғыза алмағандар қаланың шығыс бөлігіне көшіп кетуге мәжбүр болды, өйткені бұл жерде талаптар жеңілдетілген. Ең көне ғимараттардың көпшілігі осы уақытқа жатады және аулалары, плиткалы шатырлары және аркалы өткелдері бар үлкен үйлердің жалпы стилін анықтады. Муниципалитет аумағы 18 ғасырдың соңында бекітілді. Тлакотальпан 19 ғасырда порты ретінде өркендеді. Осы ғасырдың басында француз, неміс және итальян иммигранттары мақта өсіру және тоқу үшін келді, ол ағылшын нарықтарында сатылатын болды. 1821 жылдан бастап Тлакотальпан экономиканы Оахака мен Пуэбладан Веракрусқа және шетелден Нью-Орлеанға, Гавана мен Бордоға баратын өнімдер үшін порт ретінде дамытты. 1855 жылы он сегіз пароход және ағаш, темекі, мақта, астық, қант, коньяк, былғары, тұздалған ет, крокодилдер, құйрық қауырсындары, жиһаздар мен сабын тасымалданатын үлкен желкенді кеме болды. 1825 жылы Гуадалупа Виктория құрған Мексиканың алғашқы теңіз колледждерінің бірі ашылды. 1847 жылы Тлакотальпан Мексика-Америка соғысындағы АҚШ күштеріне қарсы қорғанысқа қатысуын мойындау үшін ресми түрде қала деп жарияланды. 1864 жылы қаланы Альварадоны алғаннан кейін бір күн өткен соң француз әскерлері басып алды. Сол жылы республикашыл әскерлер Алехандро Гарсияның басшылығымен аймақты қайта басып алды. 1865 жылы француздарға қарсылық көрсеткені үшін қала және уақытша астана деп жарияланды. 1879 жылы Мигель З. Чазаро Веракрус штатының үшінші дайындық мектебін құрды. Бұл жерде Порфирио Диас Себастьян Лердо де Техада үкіметіне қарсы көтеріліс ұйымдастырды, бұл 1896 жылы Тлакотальпан де Порфирио Диас атын өзгертуге әкелді. Бұл Мексика революциясынан кейін қазіргі нұсқаға өзгертілді. 20 ғасырдың басында қалада сегіз мектеп, үш қонақ үй, тоғыз фабрика және 100 бір қабатты үй болды. Алайда, 20 ғасырдың бірінші жартысында, колониялық кезеңнен бері сақталған порты ретінде Тлакотальпанның маңызы Феррокарил дель Истмо темір жолының құрылысымен төмендеді. 1950 жылдан 1980 жылға дейін оның халқы аздап ғана өсті, содан бері тұрақты болып, 8800-ден сәл ғана асты. 1968 жылы Веракрус штаты Тлакотальпанды Мексиканың "типилі қаласы" деп жариялап, сақтау жұмыстарын бастады. 1986 жылы ол федералдық үкімет тарапынан тарихи ескерткіштер аймағы деп жарияланды, оны Instituto Nacional de Antropologia e Historia (INAH) және Instituto Nacional de Bellas Artes (INBA) басқарады. 1985 және 1997 жылдары өзен арқылы орналасқан аймақтарды қамтитын, негізгі сақтау аймағына буферлік аймақ ретінде қызмет ететін көшкін аймақ құрылды. 1998 жылы ЮНЕСКО оны өзен порты ретіндегі тарихы, сәулеті және поэзия, музыка және бидегі дәстүрлері үшін әлемдік мұра нысаны деп таныды. Осы жарияланулардан кейін INAH және Fondo Nacional para la Cultura y las Arts (FONCA) қаланы жаңарту және экономиканы, әсіресе туризм арқылы жақсарту үшін жұмыс істеп келеді.
The name "Tlacotalpan" is a Spanish modification of the Nahuatl "Tlaxcotaliapan" which means "land between the waters." This refers to the island of the original settlement in the Papaloapan River. When the north bank of the river was modified, the island was adjoined to the mainland. In the mid 19th century, the name was San Cristobal Tlacotalpan, but has since been shortened. Much is not known about the pre Hispanic history of the area, but the area was originally inhabited by the Totonacs. These were later displaced by the Toltecs in the 12th century. In 1461, Moctezuma Ilhuicamina began the Aztec's first efforts to expand here, then controlled by the Cotaxtlan dominion. In 1475, Axayacatl conquered it along with Coixtlahuaca, Tochtepec and Cosamaloapan, giving all these areas their current names. In 1518, Pedro de Alvarado led an expedition sailing up the Papaloapan area and in 1521, Hernán Cortés sent Gonzalo de Sandoval here to search for gold. After the Conquest in 1521, Alfonso Romero received the area as an encomienda. In the current municipality, in a place then called Coanapa Ayotzinapa, Cortés set up the first sugar cane mill in Mexico in 1532. In 1550, it was granted by the Spanish king to Gaspar Rivakeneyra on which he kept livestock. He could not prevent fishermen from establishing the town but he required them to build a chapel dedicated to Our Lady of Candlemas. Colonization of the area was slow with only twelve Spaniards in 1544 and no more than 320 by 1777. Figures on other populations during the colonial period are missing but in 1808 there were 1,156 indigenous inhabitants and 1,616 "pardos" or people of indigenous and African heritage. At the beginning of the 17th century, there was an attempt to subordinate the area to Cosamaloapan, but the indigenous population here resisted it successfully. In the 17th century, it became a commercial center for surrounding haciendas, which led to growth in its Spanish population. Its wealth and status as a port attracted English pirates in the 17th and 18th centuries and the city was burned down once by them in 1667. In 1714, the Papaloapan flooded and forced the movement of the city to its current location, then called Chuniapa. The town suffered three other major fires in 1698, 1788 and 1790. The last two prompted authorities to require rebuilding with stone walls, tile roofs and the establishment of open spaces with trees. Those who could not rebuild in this fashion were forced to move to the eastern part of the town which had more relaxed requirements. Most of the oldest buildings date from this time and determined the common style of large houses with courtyards, tile roofs and arched passages. The municipality's territory was fixed by the end of the 18th century. Tlacotalpan reached its height as a port city in the 19th century. At the beginning of this century, French, German and Italian immigrants came to the area to plant and weave cotton, to be sold in English markets. Starting in 1821, Tlacotalpan experienced economic grown as a port for products from Oaxaca and Puebla going to Veracruz and abroad to New Orleans, Havana and Bordeaux. By 1855 it was home to eighteen steamships and a large sailing ship which transported timber, tobacco, cotton, grain, sugar, brandy, leather, salted meat, crocodiles, heron feathers, furniture and soap. In 1825 one of Mexico's first nautical colleges was opened, founded by Guadalupe Victoria. In 1847, Tlacotalpan was officially declared a town in recognition of its participation in the defense against U. S. forces in the Mexican–American War. In 1864 the town was taken by French forces under Marechal one day after taking Alvarado. Later that same year, Republican forces under Alejandro García retook the area. In 1865 it was declared a city and provisional capital for its resistance against the French. In 1879, Miguel Z. Cházaro founded Veracruz's third preparatory school. Here Porfirio Díaz organized an uprising against the government of Sebastián Lerdo de Tejada, which led to a name change of Tlacotalpan de Porfirio Díaz in 1896. This was changed to the current version after the Mexican Revolution. At the beginning of the 20th century, the town had eight schools, three hotels, nine factories and 100 single storied houses. However, in the first part of the 20th century, Tlacotalpan's importance as a port, which had sustained it since the colonial period, waned with the construction of the Ferrocarril del Istmo railroad. Its population grew only slightly from 1950 to 1980 and has remained stable since then at a bit over 8,800. In 1968, conservation efforts began when Tlacotalpan was declared a "typical city" of Mexico by the state of Veracruz. In 1986 it was declared a Historic Monuments Zone by the federal government to be managed by the Instituto Nacional de Antropologia e Historia (INAH) and the Instituto Nacional de Bellas Artes (INBA). In 1985 and 1997 a transition zone was established which includes areas across the river which serves as a buffer to the main conservation area. In 1998, it was named a World Heritage Site by UNESCO for its history as a river port, its architecture and its traditions in poetry, music and dance. Since these declarations INAH and the Fondo Nacional para la Cultura y las Arts (FONCA) have worked to revitalize the city and improve the economy, particularly through tourism.