Кіріспе

Ортағасыр мен Ренессанс поэзиясындағы сиқырлы жылқы
Ортағасыр мен Ренессанс поэзиясындағы сиқырлы жылқы

Байярд (қазіргі баджар; Ро Беярд немесе жай ғана Беярд) – ортағасырлық [[chanson de geste-ден] туындаған аңызлардағы сиқырлы ала жылқы. Бұл мәтіндер, әсіресе "Аймонның төрт ұлы" дастаны, оған сиқырлы қасиеттер мен табиғаттан тыс тектілік жатқызады. Ол күшімен және ақыл-ойымен танымал, сонымен қатар мінгендеріне қарай мөлшерін өзгерте алатын керемет қабілетке ие. Орта ғасырлардан бері Байярд солтүстік француз және бельгиялық фольклорындағы маңызды тұлға болып табылады, әсіресе Арденн аймағында, атап айтқанда Богни-сюр-Мёз, Динан, Намюр және Дендермонде қалаларында. Халықтық процессияларда оны процессиялық алыптардың қатарында көрсетеді, мысалы, Дукасс д'Ат және Дендермондедегі Оммеганг фестивальдерінде. Оның аңыз-әңгімесінің кеңінен таралуы және сәттілігі көптеген суретшілерге, сондай-ақ халық сенімдеріне әсер етті.

Аңыз

Байярд алғаш рет XII ғасырғы ескі француздық «Аймонның төрт ұлы» атты шансон де жесте Рено де Монтобанның (итальянша: Ринальдо) меншігі ретінде көрінеді. Бұл ат Ринальдо мен оның үш бауырын («Аймонның төрт ұлын») бір уақытта тасымалдай алатын және адам сөзін түсіне алатын қабілетке ие болған. Туындының соңына қарай Рено Байярдты Карлға беруге мәжбүр болады, ол аттың жасағандары үшін жаза ретінде Байярдтың мойнына үлкен тас байлап, оны өзенге итеріп жібереді; бірақ Байярд осы тасты қамыттарымен сындырып, орманға қашып, мәңгілікке сонда өмір сүреді. Кейінгі шансон де жестелерде Байярдты Реноның туысы, әулиеші Могрис жеңіп алған, содан кейін оны Реноға берген деп айтылады. Балфинч мифологиясында Ринальдоның Байярдты сатып алуы былай сипатталған: жасырынған Могрис (бұрын Байярдты сатып алған) Ринальдоға орманда сиқырлы жабайы жылқы бар екенін, және бұл жылқы бастапқыда Галлиялық Амадисқа тиесілі болған, оны тек Амадистің руынан шыққан рыцарь ғана жеңе алатынын айтады. Ринальдо соңында атын жерге лақтырып, сиқырды бұзады. Байярд Луиджи Пульчи, Маттео Мария Бойардо және Людовико Ариостоның рыцарлық тақырыптағы эпикалық поэмаларында да кездеседі. 13 ғасырдың соңына қарай Байярд атты құлын түсінің (қоңыр-қызыл түсті денесі, қара манесі мен құйрығы) кез келген атына беріліп, сиқырлы батыр ат ретінде сәнін жоғалтты. «Байярд» есімі ағылшын әдебиетінде клоундық, соқыр және ақымақ атпен байланысты болды. Чосер «Троил мен Крисеида» эпикалық поэмасында «Байярдты» алғаш рет қолданды. Троил Крисеиданы көріп, ғашық болғанға дейін махаббаттың күшін жеңілдеп қарағандай, Байярд та «жолдан шығып», мақтан қылып, «Мен әлі де жылқымын» деп мойындауға мәжбүр болды. Чосер «Кентербери әңгімелерінде» (шамамен 1286 ж.) «Баяудың әңгімесінде» зыналы бике және «Канонның еркек атбасының әңгімесінде» соқыр, ақымақ атты білдіру үшін «Баяуды» қолданды: «Егер сен әрқашан іздесең, ешқашан таба алмайсың. Сен соқыр Байярдтай батылсың. Ол алға қарай шартады және ешқандай қауіпті сезінбейді».

Жергілікті

Бельгиядағы Валонияның Динант қаласының сыртында "Байард тасы" орналасқан – алып жылқының тұяқтарымен тілінгендіктей айтылатын үлкен жарық. Намурда, Маза өзені бойындағы келесі қала, Баярд пен Төрт Эймон ағайындыларының жергілікті танымал мүсіні тұр. Валлонияда Төрт Эймон ағайындылары мен Баярд аңызымен байланысты көптеген атаулы жерлер бар. Баярд аңызы Бельгияның басқа қалаларында да тойланады, ең әйгілісі – фламандтық Дендермонде қаласында он жыл сайын үлкен оммеганг ұйымдастырылады. Дендермондтың қала қабырғаларынан тыс орналасқан бірнеше ауданында, атап айтқанда Аппельс, Донкстраат, Кюр және Синт-Гилис, осы оммеганның кішігірім нұсқалары жыл сайын өткізіледі. Дендермонде мен Аалст арасындағы бәсекелестік, жақын орналасқан қала, Аалст тұрғындарының Баярдты пародизациялап "Балат атбасын" салуына себеп болды. Брюссель (Оммеганның бір бөлігі ретінде), Лиер, Мехелен және Ат қалалары Баярдты қосатын шерулер ұйымдастырады. Гент, Гелдроп, Намур және Грембергенде де Баярд мүсіндері бар. Линкольншир фольклорында "Соқыр Байард" деп аталатын ұқсас сиқырлы жылқы "Байардтың секірісінде" кездеседі. Каталонияның Риудомс қаласында жыл сайын Cavall dels Nebot атымен танылатын ат көшелермен жүріп өтеді.

Француз тілі

Хасенохр, Женевьева және Мишель Зинк, редакторлар. Француз әдебиетінің сөздігі: Орта ғасыр. Жинақ: La Pochothèque. Париж: Fayard, 1992 жыл. «Эймонның төрт ұлы» немесе «Монтобанның Реносы» Мишелин де Комбарье дю Грес және Жан Субренаттың қазіргі француз тіліне жасаған презентациясы, іріктеуі және аудармасы. Париж: Gallimard, 1983 жыл.