Екінші дүниежүзілік соғыстағы советтік СУ-152 қарулы машинасы

Кіріспе

SU 152 (самоходная установка 152, СУ 152) – Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған советтік ауыр өзі жүретін гаубица. Ол 152 мм калибрлі гаубицаны KV-1S ауыр танкының шассиіне орнатқан. Кейін IS танкының шассиі пайдаланылып, ISU 152 деп қайта аталды. "Тигр" және "Элефант" сияқты неміс тізімдік бронетехникасын жоюға қабілетті, импровизацияланған ауыр танк жойғыш рөліне байланысты "Зверобой" ("Аңдарды өлтіруші") деген лақап атқа ие болды.

Даму

Сталинград тұсындағы қарсы шабуыл операциясы "Уран" Қызыл Армияның неміс бекіністерін жою үшін жылдам әрекет ететін ауыр артиллерияға зәру екенін көрсетті. Сол кездегі советтік майдандық бөлімшелерде жауынгерлік қамалдар мен басқа да нығайтылған бекіністерге қарсы тиімді күрес жүргізуге жеткілікті өрттік қуаты болмады. Артиллерия мен инженерлік бөлімдердің жақыннан қолдауы "Уран" операциясының сәтті аяқталуының маңызды факторы болды. Дегенмен, көбінесе советтік артиллериялық қарулары мен гаубицалары өздігінен жүрмейтін, сүйретілетін типтес болды. Бұл жылдамдық тапшылығы жолдардың нашарлығы, қардың қалыңдығы және артиллериялық тракторлардың жетіспеуімен күшейді. Сүйретілетін қарулар жылжып бара жатқанда қарсы шабуылға ұшырау қаупі жоғары болды, әсіресе оларды жылқылар немесе экипаждар сүйреген кезде. 152 мм ауыр гаубицаларды олардың үлкен салмағына байланысты жылжыту өте қиын болды. Олар тек танк көпірлері арқылы ғана өзендерден өте алатын және батқан жағдайда тасталып қалуы мүмкін еді. Сондықтан 1942 жылдың қараша айында Мемлекеттік қорғаныс комитеті 152,4 мм ML 20 гаубицасымен жабдықталған ауыр өздігінен жүретін артиллериялық құралды әзірлеуді тапсырды. Соғысқа дейінгі кезеңде Қызыл Армияда 152,4 мм М 10 гаубицасымен қаруланған КВ-2 ауыр танкы сияқты нығайтылған бекіністерге қарсы арнайы мақсаттағы машиналар болды. Алайда, 1941 жылдың қазан айында КВ-2 танктарының жаппай өндірісі тоқтатылды, себебі Киров зауытын Ленинградтан Челябинскіге көшіру қажет болды. 1942 жылы олардың қаншасы әлі де қолданыста болғаны белгісіз. Жаңа нығайтылған бекіністерге қарсы машина да сол мақсатта жобаланды, бірақ жоғары жылдамдыққа, ауыр броняға, төмен өндіріс құнына және күшті әрі дәлдігі жоғары ML 20 152 мм гаубицасына ие болуы тиіс еді. ML 20 гаубицасын мұнараға орнату оның ұзындығы мен кері соққысының күшіне байланысты мүмкін болмады, сондықтан жаңа машинада тұрақты, айналмайтын қаруы бар бекініс стиліндегі корпусы болуы керек деп шешілді. Басқа да нығайтылған бекіністерге қарсы машиналардың жобалары тоқтатылды. Кейін соғыс кезеңінде бұл жобалар қайта жандандырылды. 1942 жылдың желтоқсан айында советтік артиллерия және танк зауыттарының инженерлік топтары үш түрлі "нығайтылған бекіністерді бұзушы" машинаның жобасын ұсынды. Бұл жобалардың барлығы негізгі қару ретінде ML 20 гаубицасын және KV 1S ауыр танк шассиін пайдаланды. Бірқатар талқылаулардан кейін Йозеф Котиннің жобасы жаппай өндіріске шығару үшін таңдалды. Бұл жоба ML 20 гаубицасын және KV 1S шассиін минималды шығындармен табысты үйлестірді. Жоба "KV 14" деп аталды және алғашқы прототипті ("236-шы нысан") құрастыру 1942 жылдың 31 желтоқсанында басталды. Ол 25 күннен кейін аяқталды. "236-шы нысан" зауытындағы сынақтар 1943 жылдың 25 қаңтарында басталды. Бірнеше сәтті сынақтардан кейін, мемлекеттік қабылдау сынақтары басталды. "236-шы нысан" оларды да сәтті өтті. 1943 жылдың 14 ақпанында Мемлекеттік қорғаныс комитеті оны Қызыл Армияға қабылдады және Челябинск Киров зауытында (ЧКЗ) жаппай өндіріске жіберді. Өздігінен жүретін артиллериялық құралдар сериясының атауы KV 14-тен SU 152-ге өзгертілді. ML 20 гаубицасын SU 152 құралына орнату үшін сәл түзетулер енгізілді, артиллерист үшін ыңғайлылықты арттыру мақсатында тұтқалар жылжытылды. Бұл модификация ML 20S деп аталды. Оқтың бастапқы жылдамдығы мен сыртқы баллистикасы түпнұсқа ML 20 сүйретілетін гаубицасымен бірдей болды. SU 152 танкіге қарсы ролі үшін есептелмегенімен, ML 20S гаубицасының өте ауыр жарылғыш снарядтарының арқасында танкіге қарсы қабілеттері таңқаларлықтай жақсы болды. Осы кезеңдегі арнайы танкіге қарсы қарулар әдетте броньды тесуге арналған кішкентай, жоғары жылдамдықты қатты снарядтарға сүйенді. SU 152, SU сериялы барлық өздігінен жүретін артиллериялық құралдар сияқты, танкіні жою мақсатында жасалмағандықтан, экипаждарға броньды тесуге арналған снарядтар берілмеді және броньға қарсы алғашқы сынақтар жүргізілмеді. Алайда, 1943 жылдың басында қолға түскен "Тигр" танктеріне жүргізілген сынақтар SU 152 оларды жарылыс әсерінен мұнарасын бұзу арқылы кез келген қашықтықта жоя алатынын көрсетті. Бұл жаңалық SU 152 өндірісін ұлғайтуға және өздігінен жүретін артиллериялық бөлімдерді құруға түрткі болды, олар кейін ауыр танкке қарсы батальондар ретінде жұмыс істеді. SU 152 жаппай өндіріске кіріскеннен кейін, оның сенімділігі мен тиімділігін арттыру үшін сәл өзгертілді. Бастапқыда SU 152-де пулемет болмады, бұл қалалық соғыстар мен жақын арадағы шайқастарда үлкен кемшілік болды. Бұл мәселені шешу үшін 1943 жылдың жазында 12,7 мм ДШК зениттік пулеметі орнатылды. Кейбір SU 152 машиналары жөндеуден кейін оны алды. SU 152 - бұл KV танктар отбасының жаппай өндіріске шығарылған соңғы мүшесі, ол 1943 жылдың желтоқсанында ЧКЗ өндіріс желілерінде ISU 152 танкымен алмастырылды. Өндірілген SU 152 танктерінің нақты саны тіпті ресейлік дереккөздерде де әртүрлі, ең көп таралған сандар 670 немесе 704.

The Stalingrad counteroffensive, Operation Uranus, exposed the Red Army's urgent need for mobile heavy guns to destroy German fortifications. At the time Soviet front line ground units did not possess sufficient firepower to deal with pillboxes and other fortifications. Close support of artillery and combat engineers was an important factor in the success of Operation Uranus. However, with rare exceptions, Soviet guns and howitzers at this time were towed rather than self propelled. This lack of mobility was exacerbated by the absence of roads, the presence of deep snow and a scarcity of artillery tractors. Towed guns were also vulnerable to counterattack while moving, especially since they were often hauled by horses or their crews. The 152 mm heavy howitzers were particularly difficult to maneuver owing to their great weight. They were incapable of crossing rivers on anything but tank bridges and were prone to being abandoned after becoming mired. In November 1942, the State Defense Committee therefore ordered the development of a heavy self propelled gun with a 152.4mm ML 20 howitzer. The Red Army had dedicated anti fortification vehicles in the pre war period, such as the KV 2 heavy tank armed with the 152.4 mm M 10 howitzer. However, mass production of KV 2s ceased in October 1941, when the Kirov Works had to be evacuated from Leningrad to Chelyabinsk. An unknown number were still operating in 1942. The new anti fortification vehicle was designed with the same purpose in mind, but with higher mobility, heavier armor, reduced production cost, and the more powerful and accurate ML 20 152mm gun. Mounting the ML 20 in a turret was impossible due to its length and recoil, and it was decided that the new vehicle should have a non rotating gun mounted in a fixed casemate style superstructure. Several other anti fortification vehicle projects had all been halted. Later in the war these projects were restarted. In December 1942 three different designs of "pillbox killer" vehicles were introduced by engineer groups from the major Soviet artillery and tank factories. All of these designs used the ML 20 gun as a primary armament, with the KV 1S heavy tank chassis. After some discussion, the project of Josef Kotin was chosen for mass production. This design successfully combined the ML 20 and KV 1S chassis with minimal expense. The project was designated "KV 14" and assembly of the first prototype (called "Object 236") began on December 31, 1942. It was completed after 25 days. Plant trials of "Object 236" began on January 25, 1943. After a number of successful plant tests the more stringent state tests began. "Object 236" succeeded again. On February 14, 1943 the State Defense Committee accepted it for Red Army service and immediately launched it into mass production at the Chelyabinskiy Kirovskiy Zavod (Chelyabinsk Kirov Plant, ChKZ). The designation of the series of self propelled guns was changed from KV 14 to SU 152. The ML 20 gun was slightly modified for mounting in the SU 152 — some handles were moved for improved gunner comfort. This variant had the designation ML 20S. The muzzle velocity and external ballistics were identical to the original towed ML 20 gun. Although designed with no consideration for the anti tank role, the SU 152 proved to have surprisingly good anti tank capabilities due to the ML 20S's extremely heavy high explosive projectiles. Purpose built anti tank guns of the period usually relied on small, high velocity solid projectiles, optimised for punching through armour. Since the SU 152, like all SU series self propelled guns was not designed with tank killing in mind, no AP projectiles were issued to crews and no initial tests against armor were conducted. However, tests performed on captured Tiger tanks in early 1943 showed that the SU 152 was able to destroy them at any range with some reliability (in 1943, this is only vehicle in Russian service capable of doing so) by dislodging the turret through blast effect. This discovery spurred massive SU 152 production and the formation of self propelled artillery units, which then functioned as heavy tank destroyer battalions. After the SU 152 began mass production, it was slightly modified to improve reliability and effectiveness. Initially the SU 152 lacked a machine gun, which was a severe weakness in urban warfare and other close combat. To solve this problem the DShK 12.7 mm anti aircraft gun installation was developed in the summer of 1943. Some SU 152s received it after repair. The SU 152 was the last member of the KV family of tanks in mass production, and was replaced by the ISU 152 on the ChKZ production lines in December 1943. The exact number of SU 152s produced differs even in Russian sources, with the most common figures being 670 or 704. The SU 152s that survived World War II were withdrawn from Soviet Army service in 1958.

Құрылыс және жобалау

SU-152 көптеген советтік өзі жүретін артиллериялық қондырғылары сияқты толық жабық, казематтық конструкцияда жасалған. Толық брондалған корпусы экипаж, қару және оқ-дәрі жиынтығы орналасқан алдыңғы бөлік және қозғалтқыш пен беріліс орналасқан артқы бөлік – екі бөлікке бөлінген. Корпус әртүрлі қалыңдыққа ие брондалған пластиналардан – 75, 60, 30 және 20 мм қалыңдықтағы пластиналардан дәнекерленген. Көлікті жақсы қорғау үшін алдыңғы корпус пен жоғарғы құрылымның брондалған пластиналары еңіске бұрылған, ал бүйірлік брондасы тік болған. Төменгі алдыңғы корпус пен артқы брондалған пластиналар цилиндрлі пішіндес және өндіріс әдісі жағынан күрделі болған. ML-20S гаубицасы ортасынан сәл оңға қарай, 12 градусқа дейінгі шектеулі бұрылыспен орнатылған. Экипаждың үш мүшесі қарудың сол жағында орналасқан: алдында жүргізуші, одан кейін қарушы және соңында зарядтаушы. Көлік командирі мен замка механизмінің операторы оң жақта болған. Жолдас жүйесі әр жағында алты доңғалақтың (әрқайсысы 600 мм диаметрде) 12 бұралу сырғасынан тұрған. Жетек доңғалақтары артқы жағында орналасқан. Әрбір тізбек 608 мм ені бар 90 штампталған буыннан тұрады. Екі байланысқан буын арасындағы қашықтық 160 мм құрады. Үш ішкі жанар май бакі болды: экипаж аймағында екеуі және қозғалтқыш бөлімінде біреуі, жалпы сыйымдылығы 600–615 литр. Бұл бактар әдетте қосылмаған төрт сыртқы жанар май бактарымен толықтырылған, олардың сыйымдылығы қосымша 360 литрді құрады. 24 вольттық электр қуаты 1 кВт GT 4563A генераторынан, RRA 24 кернеу релелік реттегішінен және жалпы сыйымдылығы 256 ампер-сағатты құрайтын төрт 6STE 128 аккумулятор батареясынан алынды. Бұл электр жабдықтары сол кездегі советтік бронетехникасында кеңінен қолданылған. Генератор мен аккумулятор батареялары ST 700 электрлік стартер моторы, радиостанция, интерком, сыртқы және ішкі жарықтар, сондай-ақ оқ өлшегіш шкалаларын жарықтандыру сияқты барлық басқа электр жабдықтарын қуатпен қамтамасыз еткен. Іштен бақылау үшін барлық төбе люктерінде перископтар және екі қарулы көзқарас болған: телескопиялық ST 10 (СТ 10) және панорамалық көзқарас. Экипаж арасында байланыс үшін TPU 4 BisF интеркомы орнатылған, ал көліктер арасында байланыс үшін бір радиостанция болған. Бірінші сериядағы SU-152 9R, содан кейін 10R және соңында 10RK 26 радиостанцияларымен жабдықталған. Бұл радиостанциялар соғыстың басындағы советтік жабдықтардан жақсырақ болған, бірақ неміс жабдықтарынан нашар болған. Экипаж жақын қашықтықта өзін қорғау үшін екі ППШ автоматтары мен 25 F1 гранатасымен жабдықталған.

The SU 152 followed the same, fully enclosed casemated design as most other Soviet self propelled guns. The fully armoured hull was divided into two compartments: one for the crew, gun, and ammunition in the front of the hull, and one for the engine and transmission in the rear. The hull was welded from rolled armour plates of different thickness — 75, 60, 30 and 20 mm. The front hull and superstructure armour plates were sloped for better vehicle protection, while side armour was vertical. Lower front hull and rear armour plates were cylindrical, and relatively complex in their method of production. The ML 20S gun howitzer was mounted slightly to the right of centre with a limited traverse in a range of 12 degrees. Three of the crew were to the left of the gun, with the driver to the front, then the gunner and lastly the loader. The vehicle commander and breech mechanism operator were to the right. The suspension consisted of 12 torsion bars for the six road wheels (each 600 mm in diameter) on each side. The drive sprockets were at the back. Each track was made up of 90 stamped links, each link of 608 mm width. The normal distance between two connected links was 160 mm. There were three internal fuel tanks, two in the crew area and one in the engine compartment, for a total capacity of 600–615 litres. These were usually enhanced by four unconnected external fuel tanks, which could hold an additional 360 litres of fuel. A 24 volt electrical power supply came from a 1 kW GT 4563A generator with a RRA 24 voltage relay regulator unit and four 6STE 128 accumulator batteries with a total capacity of 256 ampere hours. This electrical equipment was common in contemporary Soviet armoured vehicles. The generator and accumulator batteries fed all other electrical equipment — the ST 700 electric starter motor, a radio set, an intercom, external and internal lights, and illumination of gunsight scales. For observation from the interior, all roof hatches had periscopes along with two gun sights: the telescopic ST 10 (СТ 10) and a panoramic sight. For crew communication a TPU 4 BisF intercom was fitted, and for inter vehicle communication there was a single radio. The first series SU 152 was equipped with the 9R, then 10R and finally the 10RK 26 radio set. These radios were better than Soviet equipment at the start of the war, but inferior to German equipment. The crew was equipped with two PPSh submachine guns and 25 F1 grenades for short range self defence.

Жауынгерлік тарихы

Су-152 танкке қарсы құрал ретінде қарапайым және тиімді болды, ол тек SU 100 танкке қарсы құралы ретінде екінші орында тұрды, сонымен қатар жаяу әскер мен бекіністерге қарсы алғашқы рөлінде табысты болды, SU 100Y-ге ұқсас рөлге ие болды. SU 152 1943 жылы үлкен көлемде шығарылды, алғашқы SU 152 1943 жылы мамыр айында құрылған жаңа ауыр механикаландырылған қару полктеріне берілді. Бірінші полк Курскке тек 12 пулямен келді, ал ұрыстар кезінде 21 пулядан тұратын толық күшін арттырды. Көліктің кемшіліктері ауыр оқ-дәріге байланысты атыс жылдамдығы төмен, оқ-дәрілерді сақтаудың аздығы (20 реттік), тар және эргономикалық емес экипаж бөлмесі болды. Оның бронь қорғанысы жеткілікті болды; 65 мм 30 градусқа еңкейген алдыңғы бронь оны әлі де 88 мм KwK 36/43 пуляларына ұшырастырды. Тигр мен Фердинанд/Элефант ұзын қашықтықта және Panzer IV және StuG III/IV 7,5 см KwK 40 жоғары жылдамдықты пулясы орта және қысқа қашықтықта (және флангілер мен артқы жақтағы кез-келген қашықтықтан) қауіпті болды. 152 мм-лік пушканың максималды қашықтығы 88 мм-ге қарағанда әлдеқайда жоғары болса да, 88 мм және 7,5 см-лік пушкаларға қарағанда қысқа дәлдікпен ауыр гаубица болды, бірақ сол қашықтықта атысқа қарсы оққа ұшырайды. Бұл оны неміс ауыр танкілерінің артықшылықтарын жоя алатын және SU-152 бір атқаннан кейін құрту мүмкіндігін пайдалана алатын жауларға қарсы қолдану үшін тиімді етті. Су-152 танк жойғышы емес, өздігінен жүретін артиллерия құралы ретінде қарастырылғандықтан, ол әдетте брондаушы снарядтар емес, стандартты HE снарядтарымен жабдықталған. 152 мм HE снаряды оның тиімділігі үшін жылдамдыққа тәуелді емес, оны кез-келген неміс танкісіне, соның ішінде Tiger және Elefant-қа қарсы тиімді етіп, (әлі де бронебойғыш снарядтан аз тиімді) үлкен жарылыс жасады. Ол "Тигр" танкісінің мұнарасын (барлық қашықтықтан) шығара алды, ал көптеген неміс бронетехникасы Курск шайқасында SU-152 талқандады немесе зақымдады. Алайда, ол ауыр танктарды жойғышты тұрақты түрде жоюда сенімді емес болып шықты, оның үлкен, қарапайым дизайны HE жарылысына төзімді болды. Орыс бір операция кезінде Курск қаласында SU 152 шабуылынан кемінде жеті неміс Фердинанды жойды, бірақ неміс инженерлері амалиеттен кейін олардың бәрін қалпына келтіріп, қайта жасақтап, келесі күні шайқасқа қайта оралды. Бұл қарудың жарылысы экипажды өлтіріп, көліктің ішін ми сілкінісі мен жарылу арқылы бұзды, бірақ оқ-дәрі мен шассиге зиян келтірмеді. Советтік SU 152 экипаждарына олардың мұнаралары сынғанша, әрекетке жарамсыз танкілерге оқ атуды жалғастыруға бұйрық берілді, бірақ Фердинандтың мұнарасы жоқ еді. Курсктан кейін 152 мм-лік БР 540 қатты ядролық бронебойғыш снаряды аз мөлшерде өндіріліп, ауыр танк жойғыштар батальондарына өткір снаряд ретінде берілді, бірақ тапанның төмен жылдамдығы бронебойғыш снарядын дәлдікті арттырмады және стандартты HE снарядынан (оны жаяу әскерге қарсы да қолдануға болады) орташа тиімдірек етті. Курсктан кейін SU 152 операциясы Багратион шабуылы кезінде неміс бекіністерін жоюда маңызды рөл атқарды, бұл көліктің бастапқы жобалау мақсаты еді. 1943 жылдың екінші жартысынан бастап Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін SU 152 финляндиядан Қырымға дейін барлық кеңестік майданда қолданылды. Соғыста болған шығындар мен 1943 жылдың желтоқсан айында өндіріс тоқтағандықтан, Кеңес Армиясында SU-152 саны азайды. Ақырында SU 152-нің орнына сенімді және жақсы броньланған ISU 152 келді, ол бірдей қару-жарақ пен оқ-дәрілерді бірдей қос мақсатты рөлде қолданды. Соған қарамастан, SU 152 екінші дүниежүзілік соғыста және соғыстан кейін 1958 жылға дейін Кеңес Армиясында қызмет етті.

Although not designed for the role, the SU 152 proved to be a cheap and effective heavy tank killer, second only to the SU 100 as a Soviet antitank vehicle, as well as successful at its original role against infantry and fortifications, serving a similar role to the SU 100Y. The SU 152 was produced in large numbers throughout 1943, with the first SU 152s being issued to new heavy mechanized gun regiments raised in May 1943. The first regiment arrived at Kursk with only 12 guns, and was brought up to its full strength of 21 guns during the fighting. Disadvantages of the vehicle included a low rate of fire due to the heavy ammunition, low ammunition storage (only 20 rounds), and a cramped and un ergonomic crew compartment. Its armor protection was only adequate; the 65 mm of 30 degree sloped frontal armor still left it vulnerable frontally to the 88 mm KwK 36/43 guns of the Tiger and Ferdinand/Elefant at long range and the 7.5 cm KwK 40 high velocity gun of the Panzer IV and StuG III/IV at medium and short ranges (and from any range from the flanks or rear). The 152 mm gun, while having a maximum range far superior to the 88 mm, was still essentially a heavy howitzer with a shorter accurate range than the 88 mm and 7.5 cm guns while being vulnerable to return fire at the same distance. This made it most effective for use against entrenched enemies, where the German heavy tanks' advantages could be nullified and the SU 152s could utilize their one shot kill potential. Since it was intended as a self propelled artillery piece rather than a true tank destroyer, the SU 152 was generally issued with standard HE rounds rather than armor piercing projectiles. The 152mm HE round produced a massive blast that did not rely on velocity for its effectiveness, making it effective against any German tank, including the Tiger and Elefant (although still less effective than penetrating projectiles). It was capable of dislodging the turret of a Tiger tank (at any range), and numerous German armored fighting vehicles were claimed destroyed or damaged by SU 152s during the Battle of Kursk. However, it proved less reliable at permanently destroying the Ferdinand heavy tank destroyer, whose bulkier, simplified design was more resistant to non penetrating HE blast. While the Russians knocked out at least seven German Ferdinands in SU 152 ambushes at Kursk during one operation, German after action engineers were able to repair, recrew and return nearly all to battle the next day. This has been attributed to the gun's blast killing the crew and destroying the vehicle's interior via concussion and spalling without harming the ammunition supply or chassis. Soviet SU 152 crews were ordered to continue firing at incapacitated tanks until their turrets were knocked off, but the Ferdinand did not have a turret. After Kursk, the 152 mm BR 540 solid core AP round was produced in small numbers and issued to heavy tank destroyer battalions as a penetrating projectile, but the gun's low velocity made the AP round no more accurate and only moderately more effective than the standard HE round (which could also be used against infantry). After Kursk, the SU 152 played an important role in destroying German fortifications during the Operation Bagration offensive, this being the vehicle's original design goal From the second half of 1943 to the end of World War II SU 152s were used on all Soviet fronts, from Finland to the Crimea. Due to combat losses and mass production ceasing in December 1943, the number of SU 152s in the Soviet Army decreased. Eventually SU 152s were replaced by the more reliable and better armored ISU 152, which used the same armament and ammunition in the same dual purpose role. Despite this, the SU 152 remained in Soviet Army service throughout World War II and post war until 1958.

Операторлар

Нацистік Германия. Тұтқынға алынған бөлімдер. 1945 жылдан 1949 жылға дейін оқу мақсатында 3 көлік пайдаланылды.

Ұйым

SU-152 тәуелсіз ауыр өздігінен жүретін артиллерия полктері (ОТСАП, орыс тілінде – Отдельный Тяжелый Самоходно-Артиллерийский Полк) қолданған. Бастапқыда әр ОТСАП-та он екі SU-152 машинасы болды, олар төрт машинадан тұратын үш батареяға бөлінді. Бір KV-1S танкы командирлік машина ретінде пайдаланылды. 1943 жылдың қарашасынан бастап ОТСАП құрамы бір полкке 21 машинаға дейін өзгертілді.