Кеңес Одағындағы "балдырған шизофрения" және саяси қуғын-сүргін
Sluggish schizophrenia
Кеңес Одағында қолданылған «жаңыл шизофрения» диагнозы – саяси қуғын-сүргін құралы ретінде психиатрияны қолданудың мысалы. Симптомдары жоқ адамдарға да қойылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Даулы психиатриялық диагноз
Controversial psychiatric diagnosis
Баяу прогрессивті шизофрения (вялотеку́щая шизофрени́я) – Кеңес Одағында баяу дамумен сипатталатын шизофренияның бір түрі деп есептелгенді сипаттау үшін қолданылған диагностикалық санаты; бұл диагноз шизофренияның немесе басқа психоздық аурулардың белгілері жоқ пациенттерге де қойылды, себебі белгілер кейінірек пайда болады деп болжанды. Оны 1960 жылдары совет психиатры Андрей Снежневский және оның әріптестері жасады және 1989 жылдан бастап коммунизм құлағанға дейін тек КСРО мен бірнеше Шығыс блогы елдерінде ғана қолданылды. Диагноз ғылыми негізсіздігі мен диссиденттерді қудалау құралы ретінде пайдаланылуы себепті ұзақ жылдар бойы жарамсыз деп танылды. Ол Шығыс блогынан тыс жерлерде немесе Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы сияқты халықаралық ұйымдарда ешқашан қолданылмаған және мойындалмаған. Бұл Кеңес Одағында психиатрияны саяси мақсатта қолданудың көрнекті мысалы болып саналады. Баяу прогрессивті шизофрения совет психиатрлары қолданған диагноздардың ең танымал және жағымсыз болғаны, себебі ол саяси диссиденттерге қарсы қолданылды. Ауруханадан шыққаннан кейін, баяу прогрессивті шизофрения диагнозы қойылған адамдар азаматтық құқықтарынан, сенімнен және жұмысқа орналасу мүмкіндігінен айырылды. Бұл диагнозды қолдану халықаралық деңгейде айыпталды. Қазіргі Ресейде кеңінен қолданылып келе жатқан Халықаралық аурулар жіктемесінің (ХАЖ 10) 10-шы қайта қаралуының орыс тіліндегі нұсқасында баяу прогрессивті шизофрения енді шизофренияның бір түрі ретінде тізімдемеде жоқ, бірақ ол V тараудың F21 бөлімінде шизотипиялық бұзылыс ретінде сақталған.
Sluggish schizophrenia or slow progressive schizophrenia (вялотеку́щая шизофрени́я) was a diagnostic category used in the Soviet Union to describe what was claimed to be a form of schizophrenia characterized by a slowly progressive course; it was diagnosed even in patients who showed no symptoms of schizophrenia or other psychotic disorders, on the assumption that these symptoms would appear later. It was developed in the 1960s by Soviet psychiatrist Andrei Snezhnevsky and his colleagues, and was used exclusively in the USSR and several Eastern Bloc countries, until the fall of Communism starting in 1989. The diagnosis has long been discredited because of its scientific inadequacy and its use as a means of confining dissenters. It has never been used or recognized outside of the Eastern Bloc, or by international organizations such as the World Health Organization. It is considered a prime example of the political abuse of psychiatry in the Soviet Union. Sluggish schizophrenia was the most infamous of diagnoses used by Soviet psychiatrists, due to its usage against political dissidents. After being discharged from a hospital, persons diagnosed with sluggish schizophrenia were deprived of their civic rights, credibility and employability. The usage of this diagnosis has been internationally condemned. In the Russian version of the 10th revision of the International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems (ICD 10), which has long been used throughout present day Russia, sluggish schizophrenia is no longer listed as a form of schizophrenia, but it is still included as a schizotypal disorder in section F21 of chapter V.
Сергей Яргиннің сөзіне сәйкес, баяу прогрессивті шизофрения үшін қолданылатын орыс тіліндегі "вьялотекющая" термині әлі де қолданылуда және қазір мақалалардың ағылшын тіліндегі тұжырымдамаларында "баяу" деп емес, "прогрессивті" деп аударылады.
According to Sergei Jargin, the same Russian term "vyalotekushchaya" for sluggish schizophrenia continues to be used and is now translated in English summaries of articles not as "sluggish" but as "slow progressive".
Теорияның дамуы
"Ауыспалы шизофрения" термині 1930 жылдары Кеңес Одағында доктор Груния Сухарева енгізді. Сухарева алғаш рет 1933 жылғы мақаласында осы терминді пайдаланып, жасөспін шаққа дейін балаларда баяу дамитын шизофренияның бір түрін сипаттады. Сухареваның термині 1940 жылдары шизофрения туралы кеңес оқулықтарында стандартты түрде қолданыла бастады. 1960 жылдары кеңес психиатриясының ең көрнекті теоретигі және КСРО Медицина ғылымдары академиясының Психиатрия институтының директоры, профессор Андрей Снежневский психикалық аурулардың жаңа классификациясын жасады, ол диагностикалық критерийлердің жаңа жиынтығын ұсынды. Снежневский және оның бұл тұжырымдаманы дамытқан әріптестерін кеңес психиатрлары Федор Кондратьев, Сергей Семенов және Яков Фрумкин қолдады. Олардың барлығы "Мәскеу мектебінің" психиатриялық бағытының мүшелері болды. Көптеген сарапшылар бұл идеяның КГБ және Коммунистік партияның тапсырмасымен жасалғанын айтады.
The term "sluggish schizophrenia" was introduced in the Soviet Union in the 1930s by Dr. Grunia Sukhareva. Sukhareva first used the term in a 1933 article in which she described a type of schizophrenia that developed slowly in children beginning before puberty. Sukhareva's term became a standard part of Soviet textbooks on schizophrenia in the 1940s. In the 1960s, Professor Andrei Snezhnevsky, the most prominent theorist of Soviet psychiatry and director of the Institute of Psychiatry of the USSR Academy of Medical Sciences, developed a novel classification of mental disorders postulating an original set of diagnostic criteria. Snezhnevsky and his colleagues who developed the concept were supported by Soviet psychiatrists Fedor Kondratev, Sergei Semyonov, and Yakov Frumkin. All were members of the "Moscow school" of psychiatry. A majority of experts believe that the concept was developed under instructions from the Soviet secret service KGB and the Communist Party.
Саяси диссиденттерге қарсы қолдану
Психиатриялық диагноздар, мысалы, баяу шизофрения КСРО-да саяси мақсаттар үшін пайдаланылды; баяу шизофрения диагнозы ең көп совет диссиденттеріне қойылды. Баяу шизофрения диагностикалық санаты диссиденттерді ықпал етуді жеңілдету үшін құрылды және психиатрлардың өзімен-өзін алдауының түбіне жатты, себебі дәрігерлер саяси жүйе атынан қысым құралы ретінде әрекет ететін кезде, олардың санасын тазалау үшін. Американдық психиатр Питер Бреггин "баяу шизофрения" терминінің саяси диссиденттерді әдетте психиатриялық науқастарға қолданылатын дәрілермен қамауға алуды ақтау үшін жасалғанын көрсетті. Сынаушылар Снежневскийдің шизофренияның совет үлгісін (және осы диагнозды) саяси қарсылықты психикалық ауру деп тану үшін жасағанын айтты. Санкт-Петербург қалалық академиялық психиатры, профессор Юрий Нуллер атап өткендей, Снежневский мектебінің тұжырымы психиатрларға, мысалы, шизоидты психопатияны және тіпті шизоидты мінез-құлық белгілерін олардың дамуында кешіккен ерте сатылары ретінде қарастыруға мүмкіндік берді, олар жеке тұлғаға тән емес, керісінше, әртүрлі сыртқы факторларға байланысты болатын тұлғалық ерекшеліктер. Бұл басқа да көптеген жеке басының бұзылыстарына да қатысты. Бұл баяу (неврозға ұқсас, психопатияға ұқсас) шизофренияның диагностикасын едәуір кеңейтті. Көптеген даулы тұжырымдарына қарамастан, бірақ сол кездегі совет ғылымының дәстүрлеріне сәйкес, Снежневскийдің гипотезасы бірден догма мәртебесін алды, кейін басқа салаларда еңсерілді, бірақ психиатрияда берік орнықты. Снежневскийдің догматизмімен байланысты тұжырымы көптеген психиатрлар үшін психологиялық тұрғыдан қолайлы болды, оларды диагноз қою кезінде күмәндерден құтыртты. КГБ-ның жасырын тапсырмасы бойынша мыңдаған әлеуметтік және саяси реформаторлар – совет диссиденттері – баяу шизофрения диагнозы қойылғаннан кейін психиатриялық ауруханаларға қамалды. Снежневскийдің өзі бірқатар танымал диссиденттік істерді анықтады немесе оларға қатысты, және ондаған істе ол Владимир Буковский, Наталья Горбаневская, Леонид Плющ, Микола Плахотнюк және Петр Григоренко сияқты, шын мәнінде психикалық денсаулығы жақсы диссиденттердің заңдық ақылсыздығы туралы комиссия шешіміне жеке қол қойды. Григол Робакидзе университетінің профессоры Реваз Коринтли Снежневский шизофренияның шекарасын кеңейтті, және осыған байланысты психиатриялық ауруханаларда диссиденттерді міндетті, еріксіз емдеуді қолданудың заңдық және теориялық негіздемесі пайда болды дейді.
Psychiatric diagnoses such as sluggish schizophrenia were used in the USSR for political purposes; the diagnosis of sluggish schizophrenia was most frequently used for Soviet dissidents. Sluggish schizophrenia as a diagnostic category was created to facilitate the stifling of dissidents and was a root of self deception among psychiatrists to placate their consciences when the doctors acted as a tool of oppression in the name of a political system. American psychiatrist Peter Breggin points out that the term "sluggish schizophrenia" was created to justify involuntary treatment of political dissidents with drugs normally used for psychiatric patients. Critics implied that Snezhnevsky designed the Soviet model of schizophrenia (and this diagnosis) to make political dissent a mental illness. St. Petersburg academic psychiatrist professor Yuri Nuller notes that the concept of Snezhnevsky's school allowed psychiatrists to consider, for example, schizoid psychopathy and even schizoid character traits as early, delayed in their development, stages of the inevitable progredient process, rather than as personality traits inherent to the individual, the dynamics of which might depend on various external factors. The same also applied to a number of other personality disorders. It entailed the extremely broadened diagnostics of sluggish (neurosis like, psychopathy like) schizophrenia. Despite a number of its controversial premises, but in line with the traditions of then Soviet science, Snezhnevsky's hypothesis immediately acquired the status of dogma, which was later overcome in other disciplines but firmly stuck in psychiatry. Snezhnevsky's concept, with its dogmatism, proved to be psychologically comfortable for many psychiatrists, relieving them from doubt when making a diagnosis. On the covert orders of the KGB, thousands of social and political reformers—Soviet dissidents—were incarcerated in mental hospitals after being labelled with diagnoses of sluggish schizophrenia. Snezhnevsky himself diagnosed, or was otherwise involved in, a series of famous dissident cases, and in dozens of cases he personally signed a commission decision on the legal insanity of dissidents who were in fact mentally healthy, including Vladimir Bukovsky, Natalya Gorbanevskaya, Leonid Plyushch, Mikola Plakhotnyuk, and Pyotr Grigorenko. Revaz Korinteli, a professor of the Grigol Robakidze University, says that Snezhnevsky broadened the borders of schizophrenia, and in this connection there was legal and theoretical justification for employing compulsory, involuntary treatment of dissenters in mental hospitals.
Диагностиканы қолдану орындары
Глобалды психиатрия бастамасының бас атқарушы директоры Роберт ван Вореннің сөзінше, КСРО-да психиатрияны саяси мақсатта пайдалану кеңес үкіметіне қарсы шыққан адамдардың психикалық ауруға шалдыққан деген тұжырымнан туындады (әлемдегі ең жақсы деп есептелген әлеуметтік-саяси жүйеге қарсы шығудың логикалық себебі болмағандықтан). Жіңішке шизофрения диагнозы осы әрекеттерді түсіндіру үшін құрылған негіз болды. Адамның психикалық денсаулығы нашар дегеніміз не? Барлық құжаттар медициналық кітапханаларда қолжетімді болды. Семен Глузманның естеліктерінде, ол он жылдық үзілістен кейін 1982 жылы Киевке оралғанда, Киев медицина кітапханасында ашық қойылған осы "ғылыми" әдебиеттерді көріп таң қалды, содан соң оқыған "абсурдты нәрселерге" одан да көп таңырды, олар тіпті ғылыми психиатрия терминологиясына да сыймаған. Косачёв және басқа кеңестік психиатрлар сотқа шағымдану мен реформашылдыққа қарсы емдеу туралы мақалаларында және диссертацияларында сотқа шағымданушы және реформашыл адамдарды, кісі өлтірушілерге арналған психиатриялық ауруханаларда міндетті түрде емдеуді ұсынды:
According to the Global Initiative on Psychiatry chief executive Robert van Voren, the political abuse of psychiatry in the USSR arose from the concept that people who opposed the Soviet regime were mentally ill (since there was no logical reason to oppose the sociopolitical system considered the best in the world). The diagnosis of sluggish schizophrenia furnished a framework for explaining this behavior. What was meant by saying that a person is mentally ill? All the paper products were available in medical libraries. As Semyon Gluzman recollects, when he returned to Kiev in 1982 after his absence of ten years, he was amazed to see all this "scientific" literature in open storage at the Kiev medical library and was even more amazed to read all the "ridiculous stuff" hardly put into scientific psychiatric terminology. In their papers and dissertations on treatment for litigiousness and reformism, Kosachyov and other Soviet psychiatrists recommended compulsory treatment for persons with litigiousness and reformism, in the same psychiatric hospitals used for murderers:
Батыс сын-пікірлері
Батыс елдері 1970-ші жылдардың ортасында Ресей халқында шизофренияның жоғары көрсеткіштері туралы хабардар болғаннан кейін, баяу шизофрения және оның саяси мақсатта қолданылуы туралы білді. Снежневскийге Батыста психиатриялық зорлық-зомбылықтың мысалы ретінде шабуыл жасалды. Ол саяси мақсаттар үшін өзгертіліп бұрмаланатын диагностика жүйесін әдейілеп жасады деп айыпталды. Америкалық психиатр Алан А. Стоунның сөзіне қарағанда, Батыстың кеңес психиатриясын сынауы Снежневскийдің өзіне қатысты, себебі ол "реформашылдық" сияқты белгілер үшін баяу шизофрения диагнозын қоюға жауапты болды.
Westerners first became aware of sluggish schizophrenia and its political uses in the mid 1970s, as a result of the high reported incidence of schizophrenia in the Russian population. Snezhnevsky was personally attacked in the West as an example of psychiatric abuse in the USSR. He was charged with cynically developing a system of diagnosis that could be bent for political purposes. American psychiatrist Alan A. Stone stated that Western criticism of Soviet psychiatry focused on Snezhnevsky personally because he was responsible for the diagnosis of sluggish schizophrenia for "reformism" and other such symptoms.
Посткеңестік елдерде қайталану
2010 жылы Ресейдің тәуелсіз психиатриялық қауымдастығының президенті Юрий Савенко, 1972 жылы жарық көрген «Параноия мәселесі» және 1987 жылы жарық көрген «Үздіксіз баяу шизофрения» монографияларының авторы, профессор Анатолий Смулевичтің бұрынғы рөлін қайтадан атқара бастағанын ескертті, бұл монографиялар баяу шизофренияның гипердиагностикасына ықпал еткен еді. Оның ықпалымен терапевтер антидепрессанттар мен антипсихотиктерді кеңінен қолдана бастады, бірақ көбінесе психиатрлармен кеңеспей, тиісті емес жағдайларда және дозаларда. Бұл жағдай фармацевтикалық фирмалар үшін үлкен жаңа нарық ашты, сонымен қатар психикалық аурулармен азаматтардың интернистерге ағынына себеп болды. Медицина ғылымдарының докторы, психиатрия профессоры Цезарь Короленко мен психология ғылымдарының докторы Нина Дмитриева бірлескен кітабында Смулевичтің баяу шизофренияның клиникалық сипаттамасының өте тұйық екенін, және психопатологиясы жоқ адамдарда кездесетін психикалық жағдай мен құбылыстардың барлық мүмкін өзгерістерін қамтитынын атап өтті: эйфория, гипербелсенділік, негізсіз оптимизм, ашушаңдық, өршілдік, сезімталдық, жеткіліксіздік және эмоционалдық тапшылық, конверсиялық және диссоциативтік симптомдары бар истериялық реакциялар, балалық шаққа қайта оралу, оппозициялық фобиялық күйлер және жалқылық. Қазіргі уақытта шизофренияның гипердиагностикасы, әртүрлі эзотерикалық секталардың танымалдылығының артуымен байланысты туындаған шизофренияға ұқсас психоздардың көптігіне байланысты ерекше теріс салдарға алып келуде. Олар медитация, сезімдерді жоғалту, ырғақты қозғалыстармен арнайы жаттығулар жасайды, бұл терең сана-сезімді тікелей ынталандырады және осылайша негізінен қайтымды психоздардың дамуына әкеледі. Смулевич үздіксіз баяу шизофрения диагнозын, әсіресе, сыртқы келбеті мен өмір салтына негіздейді және жағымсыз өзгерістердің клиникалық картинасында ақыл-ой белсенділігін сақтау (кейде жоғары жұмысқа қабілеттілік) және манеризм, сыртқы келбеті мен өмір салтының ерекшелігі арасындағы қарама-қайшылықты баса көрсетеді. 2014 жылғы сұхбатында Анатолий Смулевич: «Қазір бәрі сәл өзгеше болды, баяу шизофрения шизотипілік бұзылысқа айналды, және т.б. Менің ойымша, бұл [Снежневскийдің] оқуының соңы емес, өйткені біраз уақыттан кейін бәрі қайтадан қалыпқа келеді, бірақ бұл қарапайым қайталау емес, жаңа бағыт алады», – деді. 2009 жылы Сербский орталығының сол кездегі директоры Татьяна Дмитриева BBC орыс қызметіне: «Қазір диагноз тек халықаралық классификация бойынша қойылады, яғни ХБС-10. Бұл классификацияда баяу шизофрения жоқ, сондықтан бұл диагноз ұзақ уақыттан бері қойылмайды», – деді. Алайда, 2012 жылы Украинаның психиатриялық қауымдастығының президенті Семен Глузманның «Азаттық» радиосына берген сұхбатына сәйкес, Украинада баяу шизофрения диагнозы енді қолданылмаса да, Ресейде, оның білетініне қарағанда, бұл диагноз әлі де бар және ол Болоткалық алаңдағы сотталғандардың бірі Михаил Косенкоға қойылған. Прокуратураның оны мәжбүрлі түрде ауруханаға жатқызу туралы ісі соңғы 12 жыл бойы емделген баяу шизофрения диагнозының расталуына негізделген, 2013 жылға дейін Сербский орталығының сарапшылары диагнозды параноидальды шизофренияға өзгерткенге дейін, олар Косенконы тексеріп, сотты оны психиатриялық ауруханаға мәжбүрлі емдеуге жіберуге көндірді. Сербский орталығын басқаратын және Ресей Федерациясы Денсаулық сақтау және әлеуметтік даму министрлігінің бас психиатры Зураб Кекелидзе Косенконың баяу шизофрениямен ауыратынын растады. Ресейдің тәуелсіз психиатриялық қауымдастығының Снежневский мектебінің доктринашысы Владимир Ротштейннің 2007 жылғы мәтініне берген түсінігіне сәйкес, психиатриялық стационарлық мекемелерде реформаторлық ұсыныстармен ауыратын жеткілікті науқастар бар, оларға мәжбүрлі ем қажет. 2012 жылы реформаторлық ұсыныстар «Психиатрия: Ұлттық нұсқаулықта» психикалық бұзылудың белгісі ретінде айтылды. Сол жылы Владимир Пашковский өзінің баяндамасында 300 науқастың 4,7 пайызында реформаға деген ұсыныстармен ауыратынын хабарлады. Ресейлік социолог Александр Тарасов жазғандай, «сен және барлық таныстарың біздің елімізде тек Анатолий Чубайс немесе Герман Греф сияқты адамдар ғана реформа жасауға қабілетті екенін мәңгілікке білу үшін ауруханада емделетін боласыңдар». «Басқа Ресей» саяси партиясының бұрынғы мүшесі Раймондс Крумгольдс өзінің «реформаторлық ұсыныстары» болғандықтан тексерілгенін айтты, бұл баяу прогрессивті шизофрения деген болжамға әкелді. 2012 жылы Тювина мен Балабанова бірлескен баяндамасында сульпиридті баяу прогрес...
In 2010, Yuri Savenko, the president of the Independent Psychiatric Association of Russia, warned that Professor Anatoly Smulevich, author of the monographs Problema Paranoyi (The Problem of Paranoia) (1972) and Maloprogredientnaya Shizofreniya (Continuous Sluggish Schizophrenia) (1987), which had contributed to the hyperdiagnosis of sluggish schizophrenia, had again begun to play the same role. Under his influence, therapists have begun to widely use antidepressants and antipsychotics but often in inadequate cases and in inappropriate doses, without consulting psychiatrists. This situation has opened up a huge new market for pharmaceutical firms, and the flow of the mentally ill to internists. In their joint book Sociodinamicheskaya Psikhiatriya (Sociodynamic Psychiatry), Doctor of Medical Sciences professor of psychiatry Caesar Korolenko and Doctor of Psychological Sciences Nina Dmitrieva note that Smulevich's clinical description of sluggish schizophrenia is extremely elusive and includes almost all possible changes in mental status and conditions that occur in a person without psychopathology: euphoria, hyperactivity, unfounded optimism, irritability, explosiveness, sensitivity, inadequacy and emotional deficit, hysterical reactions with conversive and dissociative symptoms, infantilism, obsessive phobic states and stubbornness. At present, the hyperdiagnosis of schizophrenia becomes especially negative due to a large number of schizophreniform psychoses caused by the increasing popularity of various esoteric sects. They practice meditation, sensory deprivation, special exercises with rhythmic movements which directly stimulate the deep subconscious and, by doing so, lead to the development of psychoses with mainly reversible course. Smulevich bases the diagnosis of continuous sluggish schizophrenia, in particular, on appearance and lifestyle and stresses that the forefront in the picture of negative changes is given to the contrast between retaining mental activity (and sometimes quite high capacity for work) and mannerism, unusualness of one's appearance and entire lifestyle. In his 2014 interview, Anatoly Smulevich says, "Now everything has slightly turned in a different way, sluggish schizophrenia has been transformed into schizotypal disorder, etc. I think it is not the end of his [Snezhnevsky's] teaching, because after a while, everything will get back into a rut, but it will not be a simple repetition but will get some new direction." In 2009, Tatyana Dmitrieva, the then director of the Serbsky Center, said to the BBC Russian Service, "A diagnosis is now made only according to the international classification, so called ICD 10. In this classification, there is no sluggish schizophrenia, and therefore, even this diagnosis has not just been made for a long time." However, according to the 2012 interview by the president of the Ukrainian Psychiatric Association Semyon Gluzman to Radio Liberty, though the diagnosis of sluggish schizophrenia no longer exists in Ukraine, in Russia, as far as he knows, this diagnosis still exists, and was given to Mikhail Kosenko, one of the accused in the Bolotnaya Square case. The prosecution's case for his forced hospitalization rested on confirmation of the diagnosis of sluggish schizophrenia that he has been treated for over the last 12 years, until 2013 when the diagnosis was changed to that of paranoid schizophrenia by the Serbsky Center experts who examined Kosenko and convinced the court to send him for compulsory treatment to a psychiatric hospital. Zurab Kekelidze (ru), who heads the Serbsky Center and is the chief psychiatrist of the Ministry of Health and Social Development of the Russian Federation, confirmed that Kosenko was diagnosed with sluggish schizophrenia. According to the commentary by the Independent Psychiatric Association of Russia on the 2007 text by Vladimir Rotstein, a doctrinist of Snezhnevsky's school, there are sufficient patients with delusion of reformism in psychiatric inpatient facilities for involuntary treatment. In 2012, delusion of reformism was mentioned as a symptom of mental disorder in Psychiatry: National Manual. In the same year, Vladimir Pashkovsky in his paper reported that he diagnosed 4.7 percent of 300 patients with delusion of reform. As Russian sociologist Alexander Tarasov wrote, "you will be treated in a hospital so that you and all your acquaintances get to learn forever that only such people as Anatoly Chubais or German Gref can be occupied with reforming in our country." According to Raimonds Krumgolds, a former member of the political party The Other Russia, he was examined because of his "delusion of reformism", which gave rise to an assumption of slow progressive schizophrenia. In 2012, Tyuvina and Balabanova in their joint paper reported that they used sulpiride to treat slow progressive schizophrenia.